ዓለምን በመምጣታቸው ማክበራቸው (መወለዳቸው)

ኡማዬ፣ ኡማዬ

ከክብሮች ሁሉ ከፍተኛውን የተጎናጸፉትና ከእናቶች ሁሉ እጅግ የታደሉት አሚና እርግዝናቸውን እንዲህ ብለው ተረኩ፦ «ያንን መሪ ባረገዝኩባቸው ቀናት ምንም ሕመምም ሆነ ስቃይ አላየሁም። ማርገዜ እንኳ አይሰማኝም ነበር። ነገር ግን ከስድስት ወር በኋላ አንድ ቀን፣ በእንቅልፍና በንቃት መካከል ሳለሁ፣ አንድ ሰው፦ ‹በማሕፀንሽ የተሸከምሽው ማን እንደሆነ ታውቂያለሽን?› አለኝ። ‹አላውቅም› ብዬ በመለስኩ ጊዜ፦ ‹እንግዲያውስ የነብያትን የመጨረሻ እንዳረገዝሽ እወቂ!› ብሎ አበሠረኝ። የመውለጃዬ ጊዜ በቀረበ ጊዜ ያ ሰው እንደገና መጥቶ እንዲህ አለ፦ ‹አሚና ሆይ! ሕፃኑ በተወለዱ ጊዜ ስማቸውን ሙሐመድ ብለሽ አውጪላቸው።› በሌላ ዘገባ ደግሞ፦ ‹አሚና ሆይ! ሕፃኑ በተወለዱ ጊዜ ስማቸውን አሕመድ ብለሽ አውጪላቸው!› ተብሎ ተገልጿል።»

እናታችን አሚና የመውለጃቸውንም ቅጽበት እንዲህ ብለው ተረኩ፦ «የመውለጃዬ ቅጽበት በደረሰ ጊዜ ግርማ ያለው ድምፅ ሰማሁ። መንቀጥቀጥ ጀመርኩ። ከዚያም አንድ ነጭ ወፍ አየሁ፤ መጥቶ በክንፉ ዳበሰኝ። የፍርሃትና የመንቀጥቀጥ ምልክት አልቀረም። በዚያች ቅጽበት ተጠማሁ፤ ከሙቀት የተነሣ የምቃጠል ያህል ነበር። ከጎኔ እንደ ወተት የነጣ አንድ ሳህን ሸርባት አየሁ። እንድጠጣው ሰጡኝ። ጠጣሁት፤ ከማር የጣፈጠና ቀዝቃዛ ነበር። ጥማቴ ጠፋ። ከዚያም ታላቅ ኑር አየሁ፤ ቤቴ በዚያ ኑር እጅግ ከመሙላቱ የተነሣ ከዚያ ኑር ሌላ ምንም ነገር አላይም ነበር።

ከእሳት መዳንን ከፈለጋችሁ፣
በፍቅርና በናፍቆት ሶለዋት አውርዱ ሁላችሁ።
አስ-ሶላቱ ወሰላሙ ዐለይከ ያ ረሱለላህ!
አስ-ሶላቱ ወሰላሙ ዐለይከ ያ ሐቢበላህ!
አስ-ሶላቱ ወሰላሙ ዐለይከ ያ ኑረ ዐርሺላህ።

«እኔ የአላሁ ተዓላ ሐቢብ፣ ተወዳጁ ነኝ። የነብያት መሪ ነኝ። ይህን የምናገረው ለመኩራራት አይደለም» ሐዲስ ሸሪፍ

ክቡር ነብያችን የተወለዱበት ቤት የቅድመ አያታቸው የሀሺም ኢብኑ ዐብዱ መናፍ ነበር። ቤቱ ከካዕባ በስተ ሰሜን ምሥራቅ 300–400 ሜትር ርቀት ላይ ይገኝ ነበር።

ክቡር ነብያችን ሂጅራ ባደረጉ ጊዜ ይህን የተባረከ ቤት ለዐቂል ኢብኑ አቢ ጧሊብ አደራ ሰጡ። የዐቂል የልጅ ልጆች ደግሞ ቤቱን ለሙሐመድ ኢብኑ ዩሱፍ አስ-ሰቀፊ ሸጡት።

በኋላም ይህ የተባረከ ቤት በሃሩን አር-ረሺድ እናት በእመቤት ኸይዙራን ተገዝቶ መስጊድ ተደረገ።

በዐባሲዮችና በማምሉኮች ተጠብቆ የቆየው ይህ መስጊድ በኦቶማን ዘመንም በጥንቃቄ ተጠብቋል። ሱልጣን ሱለይማን ኻን ቃኑኒ መስጊዱን እንደገና አሠሩት።

በታሪክ ሂደትም ብዙ ጊዜ ታድሷል።

ይህ መስጊድ በ1924 እንዲፈርስ ተደረገ። በ1950 በሸይኽ ዐባስ ቀጧን በዚህ ስፍራ የተሠራው ቤትም ከ1959 ጀምሮ የመካ የሕዝብ ቤተ መጻሕፍት ሆኖ በማገልገል ላይ ይገኛል።

በዚያች ቅጽበት ዙሪያዬን ከበው የሚያገለግሉኝ ብዙ ሴቶችን አየሁ። ቁመታቸው ረጅም፣ ፊታቸውም እንደ ፀሐይ የሚያበራ ነበር። የዐብዱ መናፍ ጎሳ ልጃገረዶችን ይመስሉ ነበር። በድንገት በመገለጣቸው ተደነቅሁ። ከእነርሱ አንዷ፦ ‹እኔ የፊርዐውን ሚስት ኣሲያ ነኝ!› አሉ። ሌላዋ ደግሞ፦ ‹እኔ ደግሞ መርየም ቢንት ዒምራን ነኝ፤ እነዚህም የጀነት ሑሮች2 ናቸው› አሉ።

በዚያው ቅጽበት ከሰማይ እስከ ምድር የተዘረጋ ነጭና ረጅም የሐር ጨርቅ አየሁ። ‹ከሰዎች ዓይን ሸፍኗቸው› ተባለ። በዚያች ቅጽበት የወፎች መንጋ ተገለጠ። መንቁሮቻቸው ከመረግድ፣ ክንፎቻቸውም ከቀይ ዕንቁ ነበሩ። ከፍርሃት የተነሣ አልቦኝ ነበር፤ ከሚንጠባጠበው ላብ የሚስክ መዓዛ ይሰራጭ ነበር። በዚያ ሁኔታ ላይ ሳለሁ ከዓይኔ ላይ መጋረጃውን አነሡልኝ። መላውን ምድር ከምሥራቅ እስከ ምዕራብ አየሁ። መላእክት ዙሪያዬን ከበውኝ ነበር።

ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም ልክ እንደተወለዱ የተባረከ ራሳቸውን ለሱጁድ መሬት ላይ አኖሩ፤ የሸሃዳ ጣታቸውንም አነሡ። ከዚያም ከሰማይ የሚሸፍናቸው ነጭ የደመና ቁራጭ ወረደ። እንዲህ የሚል ድምፅ ሰማሁ፦ ‹ከምዕራብ እስከ ምሥራቅ በየስፍራው አዟዙሯቸው። መላው ዓለም በስማቸው፣ በአካላቸውና በባሕርያቸው እንዲያያቸው አዟዙሯቸው። ስማቸው ማሒ መሆኑን፣ ማለትም አላሁ ተዓላ በእርሳቸው አማካይነት የሽርክን ምልክቶች እንደሚያጠፋ ይወቁ።›

ከዚያም ያ ደመናም ከዓይን ተሰወረ፤ ሙሐመድን (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) በነጭ የሱፍ ጨርቅ ተጠቅልለው አየኋቸው። በዚያው ቅጽበት ፊታቸው እንደ ፀሐይ የሚያበራ ሦስት ሰዎች መጡ። የአንዱ እጅ ላይ የብር ማንቆርቆሪያ፣ የሌላው እጅ ላይ የመረግድ ሳፋ፣ የሦስተኛው እጅ ላይ ደግሞ የሐር ጨርቅ ነበር። ከማንቆርቆሪያው ሚስክ የሚንጠባጠብ ይመስል ነበር። የተባረከ ልጄን በሳፋው ውስጥ አስቀመጧቸው። የተባረከ ራሳቸውንና እግሮቻቸውን አጥበው በሐሩ ጠቀለሏቸው። ከዚያም በተባረከ ራሳቸው ላይ መልካም መዓዛ ቀቡ፤ በተባረኩ ዓይኖቻቸውም ኩል ኳሉ፤ ከዚያም ከዓይን ተሰወሩ።»

መላእክት ከሰማይ ወረዱ ረድፍ በረድፍ፣
ልክ እንደ ካዕባ ቤቴን ዞሩ በጠዋፍ።
ሑሮች መጡ ቡድን በቡድን በዕጣን መዓዛ፣
ከፊታቸው ኑር ቤቴ በኑር ተሞላ።
በአየር ላይም አንድ ምንጣፍ ተነጠፈ፣
ስሙ ሱንዱስ ነው፤ የነጠፈውም መልአክ ነበረ።
እነዚህ ነገሮች ሁሉ ግልጽ ሆነው በታዩኝ ጊዜ፣
ወዲያው በአድናቆት ውስጥ ቀረሁ ያን ጊዜ።
ግድግዳው በድንገት ተሰንጥቆ ተከፈተ፣
ሦስት ሑሮች መጡ፣ ለእኔም ተገለጡ።
አንዳንዶች እንዲህ ይላሉ፦ ከሦስቱ ውቦች
አንዷ የጨረቃ መልክ ያላቸው ኣሲያ ነበሩ፤
ሁለተኛዋ ያለ ጥርጥር እመቤት መርየም ነበሩ፣
ሦስተኛዋም ከሑሮች አንዷ ውብ ነበረች።
እነዚያ ሦስት የጨረቃ ፊቶች በርኅራኄ መጡ፣
በዚያችው ቅጽበት ሰላምታ ሰጡኝ።
መጥተው በዙሪያዬ ተቀመጡ፣
ስለ ሙስጦፋ እርስ በርሳቸው ተበሣሠሩ።

ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም በተወለዱ ጊዜ በእናታችን አሚና አጠገብ የዐብዱረሕማን ኢብኑ ዐውፍ እናት እመቤት ሺፋ፣ የዑስማን ኢብኑ አቢል ዓስ እናት እመቤት ፋጢማ እና የነብያችን አክስት እመቤት ሶፊያ ነበሩ። እነርሱም ያዩትን ኑርና የተከሰቱትን ሌሎች ክስተቶች እንዲህ ብለው ተናገሩ፦

እመቤት ሺፋ እንዲህ ይተርካሉ፦ «በዚያች ሌሊት አሚናን ለመርዳት አጠገባቸው ነበርኩ። ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም ልክ እንደተወለዱ ዱዓ ሲያደርጉና ሲማጸኑ ሰማሁ። ከማይታየው ዓለም፦ ‹የርሐሙከ ረቡክ› ተባለ። ከዚያም አንድ ኑር ወጥቶ እጅግ ከማብራቱ የተነሣ ከምሥራቅ እስከ ምዕራብ ያለው ሁሉ ታየ…» ብዙ ሌሎች ክስተቶችንም የተመለከቱት እመቤት ሺፋ፦ «ነብይነታቸው በተገለጸላቸው ጊዜ ያለ ምንም ማመንታት መጀመሪያ ካመኑት አንዷ እኔ ነበርኩ» አሉ።

«በቂያማ ሁሉም ዝም በሚልበት ጊዜ እኔ እናገራለሁ። ማንም መንቀሳቀስ በማይችልበት ጊዜ ለእነርሱ አማላጅ እኔ ነኝ» ሐዲስ ሸሪፍ

ፍጥረታት ሁሉ በደስታ ተሞሉ፣
ሐዘን ጠፋ፤ ዓለም ዳግመኛ ሕይወት አገኘ።
የዓለም ቅንጣቶች ሁሉ ድምፃቸውን ከፍ አድርገው፣
እርስ በርሳቸው እየተጠራሩ «መርሐባ!» አሉ።
መርሐባ፣ የላቁ ሱልጣን ሆይ! መርሐባ፣
መርሐባ፣ የዒርፋን ማዕድን ሆይ! መርሐባ።
መርሐባ፣ የፉርቃን ምሥጢር ሆይ! መርሐባ፣
መርሐባ፣ ለሕመም መድኃኒት ሆይ! መርሐባ።
መርሐባ፣ የውበት አትክልት ቦታ ቡልቡል ሆይ!
መርሐባ፣ የዙል ጀላል ወዳጅ ሆይ!
መርሐባ፣ የአላህ ጨረቃና ፀሐይ ሆይ!
መርሐባ፣ ከሐቁ ፈጽሞ ያልተለዩ ሆይ!
መርሐባ፣ የኃጢአተኛው ኡማ መጠጊያ ሆይ! መርሐባ፣
መርሐባ፣ የአቅመ ቢሶች መጠጊያ ሆይ! መርሐባ።
መርሐባ፣ የኸሊል የዓይን ደስታ ሆይ!
መርሐባ፣ የጀሊሉ ልዩ ተወዳጅ ሆይ!
መርሐባ፣ ለዓለማት እዝነት የሆኑ ሆይ!
መርሐባ፣ የኃጢአተኞች አማላጅ እርስዎ ነዎት!
መርሐባ፣ የሁለቱ ዓለማት መሪ ሆይ!
ፍጥረትም ስፍራም የተገኙት ለእርስዎ ሲባል ነው።

እመቤት ሶፊያ እንዲህ ብለው ተረኩ፦ «ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም በተወለዱ ጊዜ በየአቅጣጫው ኑር ሸፈነ። ልክ እንደተወለዱ ሱጁድ አደረጉ፤ ከዚያም የተባረከ ራሳቸውን አንሥተው በግልጽ አንደበት፦ ‹ላ ኢላሀ ኢለላህ፣ ኢኒ ረሱሉላህ› አሉ። ላጥባቸው በፈለግሁ ጊዜ፦ ‹እኛ እርሱን ታጥቦ ላክነው› ተባለ። እትብታቸው ተቆርጦ፣ ተገርዘውም ታዩ። ልክ እንደተወለዱ ሱጁድ አደረጉ። በዚያን ጊዜ በለሆሳስ አንድ ነገር ይናገሩ ነበር፤ ጆሮዬን ወደ ተባረከ አፋቸው አስጠጋሁ፤ ‹ኡመቲ፣ ኡመቲ!› (ኡማዬ፣ ኡማዬ!) ይሉ ነበር።»3

እንዲህ ያ መልዕክተኛ ፊታቸውን ወደ በይቱላህ አዙረው፣
ፊታቸውን መሬት ላይ አድርገው ሱጁድ ወረዱ።
በሱጁድ ሳሉ ራሳቸውና አንደበታቸው ሐቁን ያመሰግናሉ፣
ጣታቸውንም አንሥተው ተውሒድን ይመሰክራሉ።
«መውላዬ ሆይ! ፊቴን ወደ አንተ አዞርኩ፤
አላህ ሆይ! ኡማዬን ስጠኝ» ይላሉ።
ልባቸውን ሙሉ በሙሉ ከሐቁ ጋር አቆራኝተው፣
«ኡማዬ፣ ወይ ኡማዬ!» ይሉ ነበር።

ውዱ ነብያችን በተወለዱ ጊዜ አያታቸው ዐብዱልሙጠሊብ በካዕባ አሽ-ሸሪፋ አጠገብ ወደ አላሁ ተዓላ እየተማጸኑ ዱዓ ያደርጉ ነበር። የልደቱ ጊዜ እንዲህ ተበሠረላቸው፦

ካዕባ በድንገት ወደ መቃሙ ኢብራሂም አቅጣጫ ሱጁድ አደረገች፤ ከዚያም ወደ ቀድሞ ሁኔታዋ ተመለሰች። ዐብዱልሙጠሊብ ካዕባ በአንደበተ ርቱዕ ቋንቋ፦ «አላሁ አክበር! የሙሐመድ (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) ድምፅ ከጣዖታት ያነጻኛል።» ስትል ሰሙ። በዚያች ቅጽበት ሁበል የተባለው ጣዖት በግንባሩ ተደፋ። እንዲህ የሚል ድምፅ መጣ፦ «አሚና ወንድ ልጅ ወለዱ። ሙሐመድ (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) ሰዎችን ከጥመት ጨለማ ወደ ቅን መመሪያ ኑር ያደርሳሉ። ሐቅ ተዓላ ለሰዎችና ለጂኖች ነብይ አድርጎ ላካቸው። መላእክት ሆይ! የግምጃ ቤቶች ሁሉ ቁልፎች እንደተሰጧቸው መስክሩ። የተወለዱበትን ቀን አትርሱ፤ ያ ቀን እስከ ቂያማ ቀን ድረስ በዓላችሁ ይሁን።» ዐብዱልሙጠሊብ ይህን ቃል በሰሙ ጊዜ ከመደነቃቸው የተነሣ አንደበታቸው ተያዘ። «ሕልም እያየሁ ይሆን?» ብለው እጃቸውን በደረታቸው ላይ አሳለፉ። እንደገና፦ «የቁረይሽ አለቃ ሆይ! ያስፈራህ ምንድን ነው?» የሚል ድምፅ ሰሙ። ለመመለስ አቅም አልነበራቸውም።

ወደ አሚና ቤት በቀረቡ ጊዜ በቤቱ ጣሪያ ላይ አንድ ወፍ አዩ። ክንፎቹን በቤቱ ላይ ዘርግቶ ሸፍኖት ነበር። የመካ ተራሮች በእርሱ ኑር ያበሩ ነበር። አንድ ነጭ ደመና ለቤቱ ጥላ ይሆን ነበር። በበሩ ፊት የቆሙ ሁለት መላእክት ወደ ውስጥ እንዳይገቡ ከለከሏቸው። «ይህ ምንድን ነው? ሕልም ውስጥ እሆን?» ብለው ሲያስቡ ከውስጥ የመጣው የሚስክ መዓዛ አፍንጫቸው ውስጥ ዘለቀ።

ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም በተወለዱበት ቀን ብዙ ክስተቶችን የተመለከቱት ዐብዱልሙጠሊብ በዚህ የምሥራች እጅግ ተደስተው፦ «የዚህ ልጄ ክብርና ማዕረግ እጅግ ከፍ ያለ ይሆናል» አሉ።4

ዐብዱልሙጠሊብ ይህን ታላቅ ደስታ ለማክበር ከልደቱ ሰባተኛ ቀን ጀምሮ ለሦስት ቀናት ለመካ ሕዝብ ግብዣ አደረጉ። በተጨማሪም በየከተማው ሰፈር ግመሎችን አሳርደው ለሰዎችና ለእንስሳት እንዲጠቀሙበት አቀረቡ።5 በግብዣው ወቅት ለሕፃኑ ምን ስም እንዳወጡ ለጠየቋቸው፦ «ሙሐመድ (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) የሚል ስም አወጣሁላቸው» አሉ። ለምን ከቅድመ አያቶቻቸው የአንዱን ስም እንዳላወጡላቸው ለጠየቋቸው ደግሞ፦ «አላሁ ተዓላም ሰዎችም እንዲያወድሷቸውና እንዲያመሰግኗቸው ስለፈለግሁ ነው» ብለው መለሱ።6 በሌላ ዘገባ ደግሞ «ሙሐመድ» የሚለውን ስም ያወጡት እመቤት አሚና እንደነበሩ ተገልጿል።

ውበትዎ የሚያበራ ሙሉ ጨረቃ የሆነ ሆይ፣
የወደቁትን ሁሉ የሚደግፉ እርስዎ ሆይ።
የልቦች ሕመም መድኃኒት እርስዎ ሆይ፣
የፍጥረታት ሁሉ ሱልጣን እርስዎ ሆይ።
የነብያት ሁሉ ሱልጣን እርስዎ ነዎት፣
የአውሊያና የንጹሐን የዓይን ብርሃን ነዎት።
የመልዕክተኝነት ዙፋን ማኅተም ሆይ፣
የነብይነት ማኅተም መደምደሚያ እርስዎ ሆይ።

«በቂያማ ቀን የነብያት ኢማም፣ ኸጢባቸውና ለሁሉም አማላጅ እኔ ነኝ። ይህን የምናገረው ለመኩራራት አይደለም» ሐዲስ ሸሪፍ

ኑርዎ ዓለምን ባበራ ጊዜ፣
የጽጌረዳ ውበትዎ ዓለምን የጽጌረዳ አትክልት አደረገ።
የድንቁርናና የጥመት ጨለማ ጠፋ፣
የዕውቀት አትክልት ፍጹምነቱን አገኘ።
የአላህ ሐቢብ ሆይ! ይድረሱልን፣
በመጨረሻው እስትንፋሳችን ፊትዎን በማየት ያስደስቱን።

ረሱሉላህ በተወለዱበት ሌሊት የተከሰቱ ታላላቅ ክስተቶች

ረሱሉል አክረም (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) ከመወለዳቸው በፊትና በተወለዱበት ቅጽበት ዓለምን በመምጣታቸው ሊያከብሩ መሆኑን የሚያመለክቱ ብዙ ክስተቶች ተከሰቱ። የዚያ ዘመን ታዋቂ ሰዎች ክቡር ነብያችን ገና ሳይወለዱ ሕልሞችን አይተው ነበር። ሕልሞቻቸውን ለጠንቋዮችና ለዘመኑ ታዋቂ ዓሊሞች ባስፈቱ ጊዜ እነርሱ «እነዚህ ሕልሞች ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም እንደሚመጡ ያመለክታሉ» አሉ።

የውዱ ነብያችን አያት ዐብዱልሙጠሊብ እንዲህ ብለው ተረኩ፦ «አንድ ጊዜ እንቅልፍ ወሰደኝ። ካየሁት ሕልም የተነሣ በታላቅ መንቀጥቀጥ ነቃሁ። ወዲያውኑ ወደ አንድ ጠንቋይ ሄጄ ላስፈታው ፈለግሁ። አጠገቡ በደረስኩ ጊዜ ፊቴን ተመልክቶ፦ ‹የቁረይሽ መሪ ሆይ! ምን ሆንክ? ፊትህ ላይ ከወትሮው ፈጽሞ የተለየ ሁኔታ ይታያል። ወይስ ለዚህ ሁኔታ ያበቃህ ከባድ ክስተት አለ?› አለኝ። ‹አዎ፣ እስካሁን ለማንም ያልተናገርኩትን አስፈሪ ሕልም አየሁ› አልኩና አጠገቡ ተቀምጬ መተረክ ጀመርኩ፦

‹ዛሬ ሌሊት በሕልሜ እጅግ ትልቅ ዛፍ አየሁ። አንዱ ጫፉ ወደ ሰማይ ከፍ ብሎ ነበር፤ ቅርንጫፎቹም ወደ ምሥራቅና ወደ ምዕራብ ተዘርግተው ነበር። ከዚያ ዛፍ እንዲህ ያለ ኑር ይፈነጥቅ ነበር፤ ፀሐይ እንኳ ከእርሱ ጎን እጅግ ደካማ ሆና ትቀር ነበር።

አንዳንዴ ይታይ፣ አንዳንዴ ደግሞ ከዓይን ይሰወር ነበር። ሰዎች ወደ እርሱ ዞረው ነበር። በየቅጽበቱ ኑሩ ይጨምር ነበር። ከቁረይሽ ጎሳ አንዳንዶቹ የዛፉን ቅርንጫፎች ይዘው ነበር፤ ሌሎቹ ደግሞ ዛፉን ለመቁረጥ ይሞክሩ ነበር። አንድ ወጣትም ሊቆርጡት የፈለጉትን ይከለክል ነበር። እጅግ ያማረ ፊት ነበረው፤ እስካሁን እንዲህ ያለ ፊት አይቼ አላውቅም። ከአካሉም መልካም መዓዛዎች በዙሪያው ይሰራጩ ነበር። የዛፉን አንድ ቅርንጫፍ ለመያዝ እጄን ዘረጋሁ፤ ነገር ግን አልደረስኩበትም።›

ሕልሜን ተርኬ በጨረስኩ ጊዜ የጠንቋዩ ፊት ተለወጠ።

ገረጣ። ከዚያም፦ ‹በዚያ ውስጥ ድርሻ የለህም!› አለ። ‹ታዲያ ድርሻ ያለው ማን ነው?› ብዬ ጠየቅሁ። ‹የዚያን ዛፍ ቅርንጫፎች የያዙት ናቸው› አለ፤ ቀጥሎም፦ ‹ከዘርህ አንድ ነብይ ይመጣሉ፤ በየአቅጣጫው ሁሉ ይነግሣሉ፤ ሰዎችም ወደ ሃይማኖታቸው ይገባሉ› አለ። ከዚያም አጠገቤ ወደ ነበረው ልጄ ወደ አቡ ጧሊብ ዞሮ፦ ‹ይህ ምናልባት አጎታቸው ይሆናል› አለ።» አቡ ጧሊብ ይህን ክስተት ለክቡር ነብያችን ነብይነታቸው በተገለጸላቸው ጊዜ ተረኩላቸው፤ እንዲህም አሉ፦ «ያ ዛፍ አቡል ቃሲም፣ አል-አሚን ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም ናቸው።»

ውዱ ነብያችን ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም ወደ ዓለም በመጡበት ሌሊት አንዲት ኮከብ ወጣች። ይህችን ያዩ የአይሁድ ዓሊሞች ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም መወለዳቸውን ተረዱ።

ከሶሓቦች አንዱ የሆኑት ሐሳን ኢብኑ ሳቢት እንዲህ ይተርካሉ፦ «የስምንት ዓመት ልጅ ነበርኩ። አንድ ቀን ማለዳ አንድ አይሁዳዊ፦ ‹እናንተ አይሁዶች ሆይ!› እያለ እየጮኸ ይሮጥ ነበር። አይሁዶች፦ ‹ምን ሆነ? ይህ ጩኸትህ ለምንድን ነው?› እያሉ በዙሪያው በተሰበሰቡ ጊዜ፦ ‹ዛሬ ሌሊት የአሕመድ ኮከብ መውጣቱን እወቁ! አሕመድ ዛሬ ሌሊት ወደ ዓለም መጥተዋል…› ብሎ መለሰ።»

ረሱሉል አክረም በተወለዱበት ሌሊት በካዕባ ውስጥ የነበሩት ጣዖታት ሁሉ በግንባራቸው መሬት ላይ ተደፉ።

ዑርዋ ኢብኑ ዙበይር እንዲህ ዘግበዋል፦ «ከቁረይሽ አንድ ቡድን ጣዖት ነበረው። በዓመት አንድ ጊዜ በዙሪያው ጠዋፍ ያደርጉ፣ ግመሎችን ያርዱና ወይን ይጠጡ ነበር። እንደዚህ ካሉት ቀናት በአንዱ እንደገና ወደ ጣዖቱ በሄዱ ጊዜ በግንባሩ መሬት ላይ ተደፍቶ አገኙት። አቆሙት፤ እንደገና ወደቀ። ይህ ሦስት ጊዜ ተደገመ። በዚህም በየአቅጣጫው በደንብ ደግፈው ሲያቆሙት እንዲህ የሚል ድምፅ ተሰማ፦ ‹አንድ ሰው ተወለደ፤ በምድር ላይ ያለው ሁሉ ተንቀሳቀሰ። ያሉት ጣዖታት ሁሉ ወደቁ። የነገሥታት ልብ በፍርሃት ተንቀጠቀጠ!›» ይህ ክስተት ልክ ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም ከተወለዱበት ሌሊት ጋር ይገጣጠም ነበር።

በመዳኢን ከተማ የፋርሱ ኪስራ ቤተ መንግሥት አሥራ አራቱ ማማዎች (ግንቦች) ፈረሱ። በዚያች ሌሊት በጩኸቱና በድንጋጤው የነቁት ኪስራና ሕዝቡ ከታላላቆቻቸው አንዳንዶቹ ያዩአቸውን አስፈሪ ሕልሞች ባስፈቱ ጊዜ ይህ የአንድ ታላቅ ነገር ምልክት መሆኑን ተረዱ።

እጅግ ዝነኛ የሆኑት ጠንቋዮች እነዚህን ሕልሞች እንዲህ ብለው ፈቱ፦ «ሻም (ሶሪያ)፣ ጤግሮስ፣ ኤፍራጥስ፣ ኢራቅና ፋርስ የእስልምና ግዛት እንደሚሆኑ ያበሥራሉ።»

«በየክፍለ ዘመኑና በየዘመኑ ከኖሩ ሰዎች መካከል ከበላጮቹና ከምርጦቹ ወደ ዓለም መጣሁ» ሐዲስ ሸሪፍ

መካ አል-ሙከረማና አካባቢዋ

በዚያችው ሌሊት የመጁሶች፣ ማለትም የእሳት አምላኪዎች፣ ለአንድ ሺህ ዓመት ሲነድዱ የኖሩት ግዙፍ እሳቶች በድንገት ጠፉ። እሳቱ የጠፋበትን ቀን መዝግበው ያዙ፤ ይህም የኪስራ ቤተ መንግሥት ማማዎች ከፈረሱበት ሌሊት ጋር ይገጣጠም ነበር።

በዚያን ጊዜ ቅዱስ ተደርጎ ይቆጠር የነበረው የሳዋ ሐይቅም በዚያች ሌሊት በቅጽበት ውኃው ጠልቆ ደረቀ።

በሻም አቅጣጫ ለአንድ ሺህ ዓመት ውኃ ያልፈሰሰበትና ደርቆ የነበረው የሰማዋ ወንዝ ሸለቆ በዚያች ሌሊት ሞልቶ ተትረፍርፎ መፍሰስ ጀመረ።

ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም ከተወለዱበት ሌሊት ጀምሮ ሰይጣናትና ጂኖች ለቁረይሽ ጠንቋዮች ስለ ክስተቶች ወሬ ማምጣት አልቻሉም። ጥንቆላ አከተመ…

ሐቢቡል አክረም በተወለዱበት ሌሊትና ከዚያም በኋላ፣ እስከዚያ ጊዜ ድረስ ታይተው ከማያውቁት ከእነዚህ ክስተቶች በተጨማሪ ብዙ ሌሎች ክስተቶች ተከሰቱ። እነዚህ ሁሉ የመጨረሻው ነብይ ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም መወለዳቸውን የሚያመለክቱ ምልክቶች ነበሩ።7

የመውሊድ ሌሊት

ክቡር ነብያችን (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) የተወለዱበት ሌሊት የመውሊድ ሌሊት ይባላል። መውሊድ ማለት «የልደት ጊዜ» ማለት ነው።

ከለይለቱል ቀድር ቀጥሎ እጅግ ውዱ ሌሊት ነው፤ በዚህ ሌሊት ውዱ ነብያችን ስለተወለዱ በዚህ የሚደሰቱ ሰዎች ምሕረት ያገኛሉ።

በዚህ ሌሊት ክቡር ነብያችን በተወለዱ ጊዜ የታዩትን ሁኔታዎችና ተአምራት ማንበብ፣ ማዳመጥና መማር ብዙ ምንዳ ያስገኛል። ውዱ ነብያችን ራሳቸውም ይተርኩት ነበር።

ሶሓቦችም በዚህ ሌሊት በአንድ ስፍራ ይሰበሰቡ ነበር፤ ያንን ቀን ያስታውሱ፣ ያነቡና ይተርኩ ነበር።

በዓለም ዙሪያ ያሉ ሙስሊሞች በየዓመቱ የረቢዑል አወልን ወር 12ኛውን ሌሊት የመውሊድ ሌሊት አድርገው ያከብሩታል። በየስፍራው የመውሊድ ቀሲዳዎች እየተነበቡ የፍጥረተ ዓለሙ ሱልጣን ይታወሳሉ።

የእያንዳንዱ ነብይ ኡማ የነብዩን የልደት ቀን በዓል አድርጎታል። ይህም ቀን ለሙስሊሞች በዓል፣ የሐሴትና የደስታ ቀን ነው።

«እኔን ማወደስ [መውሊድና ኢላሂ ማንበብ] ዒባዳ ነው። ደፍ [የሙዚቃ መሣሪያ] እየተመታ፣ በዋዛና በጨዋታ መካከል ዒባዳ አይፈቀድም» ሐዲስ ሸሪፍ

እመቤት አሚና እናታቸው ናቸው፣
ከዚያ የዕንቁ ቅርፊት ያ ዕንቁ ተወለደ።
በረቢዑል አወል ወር፣
በአሥራ ሁለተኛው ሌሊት፣ በሰኞ አጥቢያ ሌሊት፣
ከሰዎች ሁሉ በላጩ በተወለዱባት በዚያች ሌሊት
እናታቸው ያን ጊዜ ምን ያላዩት ነገር አለ!
የዚያ ሐቢብ እናት እንዲህ አሉ፦ አየሁ
ፀሐይ እንደ ቢራቢሮ የምትዞረውን ድንቅ ኑር።
እንደ መብረቅ በድንገት ከቤቴ ወጣ፣
እስከ ሰማያት ድረስ ዓለም በኑር ተሞላ።
ሰማያት ተከፈቱ፣ ጨለማ ጠፋ፣
በእጃቸው ሦስት መብራት የያዙ ሦስት መላእክትን አየሁ።
አንዱ በምሥራቅ፣ ሌላው በምዕራብ፣
ሦስተኛው በካዕባ ጣሪያ ላይ ቀጥ ብሎ ቆመ።
በዚያች ቅጽበት ካዕባ በድንገት በታላቅ ድምፅ ጮኸች፣
«ዛሬ ሌሊት የዓለም ፀሐይ ተወለዱ» አለች።
አላህ ሆይ! ለዚያ ሙሐመድ ክብር ስትል፣
ለአማላጅነት ምንጭ ለአሕመድ ክብር ስትል፣
ረዳት የሆነው አላህ ከኡማቸው ይደሰት፣
ረሕመቱላሂ ዐለይሂም አጅመዒን።
አስ-ሶላቱ ወሰላሙ ዐለይከ ያ ረሱለላህ!
አስ-ሶላቱ ወሰላሙ ዐለይከ ያ ሐቢበላህ!
አስ-ሶላቱ ወሰላሙ ዐለይከ ያ ኑረ ዐርሺላህ!
Süleyman Çelebi