ሒልየቱ ሰዓዳ

የሐቢቡል አክረም (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) ገጽታ «ሒልየቱ ሰዓዳ» ይባላል። የእስልምና ዓሊሞች የሙሐመድ ዐለይሂ ሰላምን የሚታዩ አካላት ሁሉ፣ ቅርጻቸውን፣ ባሕርያቸውን፣ መልካም ጠባዮቻቸውንና መላ ሕይወታቸውን እስከ ጥቃቅኑ ዝርዝር ድረስ ከማስረጃዎቻቸውና ከሰነዶቻቸው ጋር በግልጽ ጽፈዋል። እነዚህ ዕውቀቶች የተሰበሰቡት የክቡር ነብያችን የራሳቸው ቃል ከሆኑት ሐዲሶች ሸሪፍና ሶሓቦቻቸው ካሳወቋቸው ዘገባዎች ነው። እነዚህን የያዙ ሥራዎች የሲራ መጻሕፍት ይባላሉ። በሺዎች ከሚቆጠሩት የሲራ መጻሕፍት መካከል የክቡር ነብያችንን ሒልየቱ ሰዓዳ የሚገልጹት በጣም ታዋቂዎቹ መጻሕፍት የኢማም ቲርሚዚ «አሽ-ሸማኢሉ ረሱል»፣ የቃዲ ዒያድ «ሺፋኡ ሸሪፍ»፣ የኢማም በይሀቂና የአቡ ኑዐይም አል-ኢስፈሃኒ «ደላኢሉ ኑቡዋ» እንዲሁም የኢማም ቀስጠላኒ «አል-መዋሂቡ ለዱኒያ» የተሰኘው ሥራ ናቸው። በሐዲሶች ሸሪፍና ሶሓቦች ባሳወቋቸው ዘገባዎች ውስጥ የውዱ ነብያችን ሒልየቱ ሰዓዳ እንዲህ ተገልጿል፦ «የፍጥረተ ዓለሙ ኩራት የተባረከ ፊታቸው፣ የተከበሩ አካሎቻቸው ሁሉና የተባረከ ድምፃቸው ከሰዎች ሁሉ ፊቶች፣ አካላትና ድምፆች ይበልጥ ያማሩ ነበሩ።

የተባረከ ፊታቸው በመጠኑ ክብ ነበር፤ በተደሰቱ ጊዜም እንደ ጨረቃ ያበራ ነበር።1 መደሰታቸው ከተባረከ ግንባራቸው ይታወቅ ነበር።

ክቡር ረሱሉላህ በቀን እንደሚያዩት በሌሊትም እንዲሁ ያዩ ነበር። ከፊታቸው ያለውን እንደሚያዩት ከኋላቸው ያለውንም ያዩ ነበር። ወደ ጎን ወይም ወደ ኋላ ለመመልከት በፈለጉ ጊዜ በመላ ሰውነታቸው ዞረው ይመለከቱ ነበር። ከሰማይ ይልቅ ወደ ምድር ይበልጥ ይመለከቱ ነበር። የተባረኩ ዓይኖቻቸው ትልልቅ፣ ሽፋሽፍቶቻቸውም ረጃጅም ነበሩ። በተባረኩ ዓይኖቻቸው ውስጥ በመጠኑ ቅላት ነበር፤ የዓይኖቻቸው ጥቁር እጅግ ጥቁር ነበር፤ በሌሊትም ኩል ይኳሉ ነበር። የዓለም ኩራት (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) ግንባራቸው ሰፊ ነበር።

የተባረኩ ቅንድቦቻቸው ቀጭን ነበሩ፤ በቅንድቦቻቸው መካከል ያለውም ቦታ ክፍት ነበር። በሁለቱ ቅንድቦቻቸው መካከል ያለው የደም ሥር በተቆጡ ጊዜ ይነፋ ነበር። የተባረከ አፍንጫቸው እጅግ ያማረ ሲሆን መሀሉ በመጠኑ ከፍ ያለ ነበር። የተባረከ ራሳቸው ትልቅ ነበር። የተባረከ አፋቸው ትንሽ አልነበረም። የተባረኩ ጥርሶቻቸው ነጭ ነበሩ፤ የፊተኞቹም በመጠኑ የተራራቁ ነበሩ። ሲናገሩ ከጥርሶቻቸው መካከል ኑር የሚወጣ ይመስል ነበር። ከአላሁ ተዓላ ባሮች መካከል ከእርሳቸው ይበልጥ አንደበተ ርቱዕና ንግግሩ የጣፈጠ ሰው አልታየም።

የዓለም ኩራት አርባ ዓመት በሞላቸው ጊዜ፣
የመልዕክተኝነት ዘውድ በራሳቸው ላይ ተደፋ።
ደጋግሞ ድምፅ ይመጣ ነበር፦ «አሚን ሆይ!
ለዓለማት እዝነት አደረግሁህ።»

«ባለፍኩበት ቤተ ክርስቲያን ሁሉ የሚገኘውን ኡስኩፍ የረሱሉላህን (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) ባሕርያትና ሒልያ (ቅርጻቸውንና ገጽታቸውን) ጠየቅሁ፤ ሁሉንም አንድ በአንድ በልቤ ያዝኩ። ወደ መዲና በተመለስኩ ጊዜ ሁሉንም ለረሱሉላህ (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) ተረክሁላቸው። ደስ አላቸው» ሙጊራ ኢብኑ ሹዕባ (ረዲየላሁ ዐንሁ)

ቁርኣን ከሪም አንቀጽ በአንቀጽ ግልጽ ማስረጃ ሆኖ ወረደ፣
ብዙ ዓይነት ተአምራት ተገለጡ።
ያ ንጹሕ ማንነት ሙሉ በሙሉ ኑር ቢሆንም፣
በእያንዳንዱ አካላቸው ግን ተአምራት ነበሩ።
በመጀመሪያ፦ የተባረከ ሰውነታቸው
ጥላው በፍጹም መሬት ላይ አይወድቅም ነበር።
ከራሳቸው እስከ እግራቸው ሰውነታቸው ኑር ነበር፤
ግልጽ ነው፤ ኑር ጥላ የለውም።
ደግሞም በተባረከ ራሳቸው ላይ ሁልጊዜ
ጥላ የሚሆን ቁራጭ ደመና ነበር።
ወደየትም ቢሄዱ አብሮ ይሄድ ነበር፣
ሁልጊዜም በራሳቸው ላይ ይቆም ነበር።
በተባረኩ ዓይኖቻቸው ውስጥ ያለው ተአምርም
እንዴት እንደነበረ ለእናንተ ልንገራችሁ፦
ከፊታቸው ያለውን በግልጽ እንደሚያዩ፣
ከኋላቸው ያለውንም እንዲሁ ያዩ ነበር።
ስለ ተባረከ አፍንጫቸውም ስሙ፣
በእርሱ ውስጥ ያለው ተአምር ምን እንደሆነ እዩ፦
ታማኙ ጂብሪል ወሕይ ይዘው በወረዱ ጊዜ፣
ከሰማይ በተለዩበት በዚያው ቅጽበት፣
የጂብሪልን መዓዛ ያሸቱ ነበር፤
ወሕይ ይዘው እየወረዱ መሆኑን ያውቁ ነበር።
ያ ጨረቃ መሰሉ ከንፈራቸውን ሲያንቀሳቅሱ፣
በሰማይም የፀሐይ ክብ ይንቀሳቀስ ነበር።

የተባረከ ንግግራቸው እጅግ በቀላሉ የሚገባ ነበር፤ ልቦችን ይማርክ፣ ነፍሶችንም ይስብ ነበር። በተናገሩ ጊዜ ቃላቱ እንደ ዕንቁ ይደረደሩ ነበር። አንድ ሰው ሊቆጥር ቢፈልግ ቃላቸውን መቁጠር ይቻል ነበር። አንዳንድ ጊዜ በደንብ እንዲገባ ሦስት ጊዜ ይደግሙ ነበር። (በጀነት ውስጥ እንደ ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም ይነገራል።) የተባረከ ድምፃቸው የማንም ድምፅ ሊደርስበት ወደማይችል ስፍራ ይደርስ ነበር። የዓለም ኩራት (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) ሁልጊዜ ፈገግታ የማይለያቸው ነበሩ። ሳቃቸው ፈገግታ ነበር፤ የተባረኩ የፊት ጥርሶቻቸውም ይታዩ ነበር።

ሲስቁ ኑራቸው በግድግዳዎች ላይ ያንጸባርቅ ነበር። ለቅሷቸውም እንደ ሳቃቸው ቀላል ነበር። በሳቅ አይንከተከቱም፤ ድምፃቸውን ከፍ አድርገውም አያለቅሱም ነበር። ነገር ግን ባዘኑ ጊዜ ከተባረኩ ዓይኖቻቸው እንባ ይፈስ፣ የተባረከ ደረታቸውም ድምፅ ይሰማ ነበር። የኡማቸውን ወንጀሎች ባሰቡ ጊዜ፣ አላሁ ተዓላን ከመፍራት የተነሣ፣ ቁርኣን ከሪምን በሰሙ ጊዜና አንዳንድ ጊዜም ሶላት ሲሰግዱ ያለቅሱ ነበር። የዓለም ኩራት የተባረኩ ጣቶቻቸው ወፍራም፣ የተባረኩ ክንዶቻቸውም ሥጋማ ነበሩ። የተባረኩ መዳፎቻቸው ሰፊ ነበሩ። የመላ ሰውነታቸው መዓዛ ከሚስክ ይበልጥ ያማረ ነበር። የተባረከ ሰውነታቸው ለስላሳም ብርቱም ነበር። አነስ ኢብኑ ማሊክ እንዲህ ይላሉ፦ «ረሱሉላህን ለአሥር ዓመት አገለገልኩ። የተባረኩ እጆቻቸው ከሐር ይበልጥ ለስላሳ ነበሩ።»

የተባረከ ቆዳቸው ከሚስክና ከአበባ ይበልጥ ያማረ መዓዛ ነበረው። የተባረኩ ክንዶቻቸው፣ እግሮቻቸውና ጣቶቻቸው ረጃጅም ነበሩ። የተባረኩ እግሮቻቸው ጣቶች ወፍራም ነበሩ፤ የእግራቸው ውስጠኛ ክፍልም በጣም ጎድጓዳ ያልሆነና ለስላሳ ነበር። የተባረከ ሆዳቸው ሰፊ ሲሆን ከደረታቸው ጋር እኩል ነበር። የትከሻቸው አጥንቶች ትልልቅ ነበሩ፤ የተባረከ ደረታቸውም ሰፊ ነበር። የክቡር ረሱሉላህ የተከበረ ልብ የአላህ እይታ የሚያርፍበት ስፍራ ነበር። ረሱሉል አክረም በጣም ረጅም እንዳልነበሩ ሁሉ አጭርም አልነበሩም። ረጅም ሰው ከጎናቸው ቢቆም ከእርሱ ይልቅ ረጅም ሆነው ይታዩ ነበር። በተቀመጡ ጊዜ የተባረከ ትከሻቸው ከተቀመጡት ሁሉ በላይ ከፍ ብሎ ይታይ ነበር።

የተባረከ የራሳቸው ጸጉርና የጢማቸው ጸጉር በጣም የተኮማተረም በጣም ልሙጥም አልነበረም፤ በተፈጥሮው ሞገዳማ ነበር። የተባረከ ጸጉራቸው ረጅም ነበር፤ መጀመሪያ ላይ ወደ ግንባራቸው ያወርዱት ነበር፤ በኋላ ግን ለሁለት መክፈል ጀመሩ። የተባረከ ጸጉራቸውን አንዳንድ ጊዜ ያሳድጉት፣ አንዳንድ ጊዜም ቆርጠው ያሳጥሩት ነበር። ጸጉራቸውንና ጢማቸውን አይቀቡም ነበር። ባረፉ ጊዜ በጸጉራቸውና በጢማቸው ያሉት ሽበቶች ቁጥር ከሃያ ያነሰ ነበር። የተባረከ ሪዛቸውን ይከረክሙ ነበር። የሪዛቸው ርዝመትና ቅርጽ እንደ ተባረኩ ቅንድቦቻቸው ነበር። በትእዛዛቸው ሥር የራሳቸው ጸጉር አስተካካዮች ነበሯቸው።

ክቡር ረሱሉላህ (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) ሲዋካቸውንና ማበጠሪያቸውን ከራሳቸው አይለዩም ነበር። የተባረከ ጸጉራቸውንና ጢማቸውን ሲያበጥሩ መስታወት ይመለከቱ ነበር። የፍጥረተ ዓለሙ ኩራት ወደ ፊታቸው እየተመለከቱ በፍጥነት ይራመዱ ነበር፤ በአንድ ስፍራ ማለፋቸውም ከመልካም መዓዛቸው ይታወቅ ነበር። ክቡር ረሱሉላህ ዓረብ ነበሩ። ይኸውም ከቀይ ጋር የተቀላቀለ ነጭ መልክ ያላቸው፣ እጅግ ያማሩ፣ ኑር የተላበሱና ተወዳጅ ነበሩ።» አንድ ሰው ክቡር ነብያችንን ጥቁር ቢል ከሓዲ ይሆናል። «ዓረብ» በቋንቋ ትርጉሙ «ውብ» ማለት ነው። ለምሳሌ «ሊሳኑል ዐረብ» ማለት «ውብ ቋንቋ» ማለት ነው። የሙያ ትርጉሙ ማለትም በጂኦግራፊ «ዓረብ» ማለት ዓረቢያ በተባለው ባሕረ ገብ መሬት ላይ ተወልዶ ያደገ፣ በዚያ አየር ንብረት፣ አየር፣ ውኃና ምግብ ያደገና ከእነርሱም ደም የሆነ ሰው ማለት ነው። ከአናቶሊያ ደም የመጡትን ቱርክ፣ በቡልጋሪያ ተወልደው ያደጉትን ቡልጋሪያዊ፣ በጀርመን ያሉትን ጀርመናዊ እንደሚሏቸው ሁሉ ረሱሉላህ (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) በዓረብ ባሕረ ገብ መሬት ስለተወለዱ ዓረብ ናቸው። ዓረቦች ነጮች፣ የስንዴ መልክ ያላቸው ናቸው። በተለይም የነብያችን ዘር ነጭና እጅግ ውብ ነበር። ቅድመ አያታቸው ኢብራሂም ዐለይሂ ሰላም ነጭ ሲሆኑ ከበስራ ከተማ ነዋሪዎች ታሩሕ የተባሉ የአንድ ነጭ ምእመን ልጅ ነበሩ። ከሓዲ የነበረው ኣዘር የኢብራሂም ዐለይሂ ሰላም አባት አልነበረም፤ አጎታቸውና የእንጀራ አባታቸው ነበር።

«ረሱሉላህን ለአሥር ዓመት አገለገልኩ። የተባረኩ እጆቻቸው ከሐር ይበልጥ ለስላሳ ነበሩ። የተባረከ ቆዳቸው ከሚስክና ከአበባ ይበልጥ ያማረ መዓዛ ነበረው» አነስ ኢብኑ ማሊክ (ረዲየላሁ ዐንሁ)

የውዱ ነብያችን አባት የዐብዱላህ ውበት እስከ ግብጽ ድረስ ተሰራጭቶ ነበር፤ በግንባራቸው ላይ ባለው ኑር ምክንያት ሁለት መቶ የሚጠጉ ልጃገረዶች እርሳቸውን ለማግባት ወደ መካ መጥተው ነበር። ነገር ግን የሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም ኑር ለአሚና ተሰጠ። አጎታቸው ዐባስና የዐባስ ልጅ ዐብዱላህም ነጮች ነበሩ። የነብያችን ዘሮችም እስከ ቂያማ ድረስ ውቦችና ነጮች ናቸው። የረሱሉላህ ሶሓቦችም ነጮችና ውቦች ነበሩ። ዑስማን (ረዲየላሁ ዐንሁ) ነጭና ወርቃማ ጸጉር ያላቸው ነበሩ። ክቡር ረሱሉላህ ወደ ሩሙ ንጉሥ ሂረቅል መንግሥት የላኳቸው መልዕክተኛ ዲሕያ አል-ከልቢ እጅግ ውብ ነበሩ፤ በመንገዶች ላይ ሲዘዋወሩ የሩም ልጃገረዶች ፊታቸውን ለማየት ወደ መንገድ ይወጡ ነበር። ጂብሪል ዐለይሂ ሰላም ብዙ ጊዜ በዲሕያ (ረዲየላሁ ዐንሁ) አምሳል ይመጡ ነበር። የግብጽ፣ የሻም፣ የአፍሪካ፣ የሲሲሊና የስፔን ነባር ነዋሪዎች ዓረቦች አይደሉም። ዓረቦች እስልምናን በዓለም ላይ ለማስፋፋት ከዓረብ ባሕረ ገብ መሬት ወጥተው ወደነዚህ ስፍራዎች ስለመጡ ዛሬ በእነዚህ ስፍራዎችም ይገኛሉ። በአናቶሊያ፣ በሕንድና በሌሎች አገሮችም እንዲሁ ይገኛሉ። ነገር ግን ዛሬ የእነዚህን አገሮች የአንዱንም ሕዝብ ዓረብ ብሎ መሰየም ትክክል አይደለም።

የግብጽ ሕዝብ ጠይም ነው። የሐበሻ ሕዝብ ጥቁር ነው፤ እነርሱም ሐበሾች ይባላሉ። የዛንዚባር ሕዝብ ዘንጂ ይባላል፤ እነርሱም ጥቁሮች ናቸው። የነብያችንን ዘመዶችና የልጅ ልጆች መውደድና ማክበር ዒባዳ ነው። ሙስሊም ሁሉ ይወዳቸዋል። ወደ አናቶሊያ በእንግድነት የመጡ ጥቁር ፈላሖች፣ ሐበሾችና ዘንጂዎች ክብርና መስተንግዶ ለማግኘት ራሳቸውን ዓረብ ብለው አስተዋወቁ፤ ንጹሐን የአናቶሊያ ሙስሊሞችም ቃላቸውን አምነው ወደዷቸው። ምክንያቱም በዚህ ፍቅር ውስጥ የጥቁርና የነጭ ልዩነት የለም። ጥቁር ሙስሊም ከነጭ ከሓዲ እጥፍ ድርብ የላቀ፣ ይበልጥ ውድና ተወዳጅ ነው። የሰው ጥቁር መሆን የኢማኑን ክብር አይቀንሰውም። ሰይዲና ቢላል አል-ሐበሺና ረሱሉላህ እጅግ ይወዷቸው የነበሩት ኡሳማ ጥቁሮች ነበሩ። ክፋታቸውና ዝቅተኛነታቸው በሁሉም ዘንድ የታወቀው ከሓዲዎቹ አቡ ለሀብና አቡ ጀህል ነጮች ነበሩ። አላሁ ተዓላ ዋጋ የሚሰጠው ለሰው መልክ ሳይሆን ለኢማኑ ጥንካሬና ለተቅዋው ነው። ነገር ግን ጥቁሮቹ ራሳቸውን ዓረብ ብለው ማስተዋወቃቸው የእስልምና ጠላቶች ለሆኑት ለአይሁዶች ጠቀማቸው። በአንድ በኩል ጥቁር ሰዎችን ዝቅተኛና አስጸያፊ አድርገው አቀረቡ። እንደ ባሪያ ተጠቀሙባቸው።

በሌላ በኩል ደግሞ ጥቁር ድመቶችንና ውሾችን «ዓረብ፣ ዓረብ!» እያሉ በመጥራት፣ በጋዜጦችና በመጽሔቶች ላይ ያሳተሟቸውን ጥቁር ሥዕሎችና ካርቱኖች «ዓረብ» በማለት ዓረብን ለወጣቱ ጥቁር አድርገው ለማስተዋወቅ፣ በዚህም የሙስሊም ልጆችን ከነብያችን ለማራቅ ጣሩ።

መልካም ጠባዮች ሁሉ በውዱ ነብያችን ዘንድ ተሰብስበው ነበር። መልካም ጠባዮቻቸው ወህቢ ማለትም ከአላሁ ተዓላ የተሰጡ ነበሩ እንጂ ከስቢ ማለትም ደክመው በኋላ ያገኟቸው አልነበሩም። አንድን ሙስሊም ስሙን እየጠሩ በፍጹም አልረገሙም፤ በተባረከ እጃቸውም ማንንም ፈጽሞ አልመቱም። ለአላህ ሲሉ ተበቀሉ፤ ለራሳቸው ሲሉ ግን ማንንም አልተበቀሉም። ለዘመዶቻቸው፣ ለሶሓቦቻቸውና ለአገልጋዮቻቸው ትሕትና እያሳዩ መልካም ያደርጉላቸው ነበር። በቤት ውስጥ እጅግ ለስላሳና ሁልጊዜ ፈገግተኛ ነበሩ። ሕሙማንን ይጠይቁ፣ በቀብር ሥነ ሥርዓቶችም ይገኙ ነበር። ሶሓቦቻቸውን በሥራቸው ያግዙ፣ ልጆቻቸውንም ያቅፉ ነበር። ነገር ግን ልባቸው በእነዚህ ነገሮች አይጠመድም ነበር። የተባረከች ነፍሳቸው በመላእክት ዓለም ውስጥ ነበረች። ክቡር ረሱሉላህን በድንገት ያየ ሰውን ፍርሃት ይይዘው ነበር። እርሳቸው ለስላሳ ባይሆኑ ኖሮ በነብይነት ሁኔታዎቻቸው ምክንያት ማንም አጠገባቸው መቀመጥ ወይም ንግግራቸውን ለመስማት አቅም ማግኘት ባልቻለ ነበር። ይሁን እንጂ እርሳቸው ከዓይናፋርነታቸው የተነሣ በተባረኩ ዓይኖቻቸው የማንንም ፊት አይመለከቱም ነበር።

የዓለም ኩራት (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) ከሰዎች ሁሉ ይበልጥ ለጋስ ነበሩ። አንድ ነገር ተጠይቀው «የለኝም» ሲሉ ታይተው አያውቁም። የተጠየቁት ነገር ካላቸው ይሰጡ ነበር፤ ከሌላቸው ግን መልስ አይሰጡም ነበር።

ያደረጉት በጎነትና የለገሱት ስጦታ እጅግ ብዙ ከመሆኑ የተነሣ የሩም ነገሥታትም ሆኑ የፋርስ ሻሆች ወይም ማንኛውም ገዥ እንደ እርሳቸው ሊለግስ አይችልም ነበር። ነገር ግን እርሳቸው ራሳቸው በችግር መኖርን ይወዱ ነበር፤ መብላትና መጠጣት እንኳ ወደ ሐሳባቸው የማይመጣበትን ሕይወት ይመሩ ነበር። «ምግብ አምጡ፣ እንብላ» ወይም «እንዲህ ያለውን ምግብ አብስሉ» ብለው አያውቁም። ምግብ ከቀረበ ይበሉ ነበር፤ የትኛውንም ፍሬ ቢሰጧቸው ይቀበሉ ነበር። አንዳንድ ጊዜ ለወራት ጥቂት ይበሉ ነበር፤ ረሃብንም ይወዱ ነበር። አንዳንድ ጊዜ ደግሞ ብዙ ይበሉ ነበር። ከምግብ በኋላ ውኃ አይጠጡም ነበር። ውኃን ተቀምጠው ይጠጡ ነበር።2 ከሌሎች ጋር ሲበሉ ከሁሉም በኋላ እጃቸውን ይሰበስቡ ነበር።3 የሁሉንም ሰው ስጦታ ይቀበሉ ነበር። ስጦታ ላመጣላቸው ሰው በምትኩ እጥፍ ድርብ ይሰጡ ነበር።

የተለያዩ ልብሶችን መልበስ ልማዳቸው ነበር። የውጭ መንግሥታት መልዕክተኞች በመጡ ጊዜ ተውበው ውድና ያማረ ልብስ ለብሰው ውብ ፊታቸውን ያሳዩ ነበር። ድንጋዩ ዐቂቅ የሆነ የብር ቀለበት ያደርጉ፣ እንደ ማኅተምም ይጠቀሙበት ነበር። በቀለበቱ ላይ «ሙሐመዱን ረሱሉላህ» ተብሎ ተጽፎ ነበር። ፍራሻቸው ከቆዳ የተሠራ ሲሆን ውስጡም በተምር ዛፍ ቃጫ የተሞላ ነበር። አንዳንድ ጊዜ በዚህ ፍራሽ ላይ፣ አንዳንድ ጊዜ መሬት ላይ በተነጠፈ ቆዳ ላይ፣ አንዳንድ ጊዜ ደግሞ በሰሌን ወይም በደረቅ አፈር ላይ ይተኙ ነበር። የተባረከ መዳፋቸውን ከቀኝ ጉንጫቸው ሥር አድርገው በቀኝ ጎናቸው ይተኙ ነበር።4 ረሱሉላህ (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) የዘካ ገንዘብ አይቀበሉም፣ ጥሬ ሽንኩርትና ነጭ ሽንኩርትን የመሳሰሉ ነገሮችን አይበሉም፣ ግጥምም አይገጥሙም ነበር። የክቡር ነብያችን የተባረኩ ዓይኖች ይተኙ ነበር፤ የተከበረ ልባቸው ግን አይተኛም ነበር። ተርበው ተኝተው ጠግበው ይነሡ ነበር። ፈጽሞ አያዛጉም ነበር። የተባረከ ሰውነታቸው ኑር የተላበሰ ነበር፤ ጥላቸውም መሬት ላይ አይወድቅም ነበር። በልብሳቸው ላይ ዝንብ አያርፍም ነበር፤ ትንኞችና ሌሎች ነፍሳትም የተባረከ ደማቸውን አይጠጡም ነበር።

ረሱሉላህ መሆናቸው በአላሁ ተዓላ ከተገለጸ በኋላ ሰይጣኖች ወደ ሰማያት ወጥተው ወሬ መስማት አልቻሉም፤ ጠንቋዮችም ትንቢት መናገር አቃታቸው። የዓለም መሪ (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) እኛ በማናውቀው ሕይወት አሁን በሕይወት አሉ። የተከበረ ሰውነታቸው በፍጹም አይበሰብስም። በቀብራቸው ላይ አንድ መልአክ ቆሞ ኡማቸው የሚያወርዷቸውን የተከበሩ ሶለዋቶች ያሳውቃቸዋል። በሚንበራቸውና በተከበረ ቀብራቸው መካከል ያለው ስፍራ ረውዳ ሙጠሀራ ይባላል። ይህ ስፍራ ከጀነት የአትክልት ስፍራዎች አንዱ ነው። የተከበረ ቀብራቸውን መዘየር ከታዛዥነት ሥራዎች ሁሉ ታላቁ፣ ከዒባዳዎችም ሁሉ እጅግ ውዱ ነው። ከሶሓቦች ታላላቆች የክቡር ነብያችንን ውበት እንዲህ ገለጹ፦ አቡ ሁረይራ እንዲህ አሉ፦ «ከረሱሉላህ ይበልጥ ውብ የሆነ ሰው አላየሁም። ፀሐይ በሙሉ ድምቀቷ በፊታቸው ላይ የምታበራ ይመስል ነበር። በሳቁ ጊዜ ጥርሶቻቸው በግድግዳዎች ላይ ብርሃን ይረጩ ነበር።»

«ከኡማዬ መካከል እኔን ይበልጥ የሚወዱኝ ከእኔ በኋላ የሚመጡትና እኔን ለማየት ቤተሰባቸውንና ንብረታቸውን መሥዋዕት የሚያደርጉ ሰዎች ናቸው» ሐዲስ ሸሪፍ

ኢብኑ አቢ ሃላ እንዲህ አሉ፦ «የክቡር ነብያችን የተባረከ ፊት እንደ አሥራ አራተኛው ቀን ጨረቃ ያበራ ነበር።» ሰይዲና ዐሊይ እንዲህ አሉ፦ «እርሳቸውን በድንገት ያየ ሰው ከግርማቸው የተነሣ ፍርሃት ይይዘው ነበር። ከእርሳቸው ጋር ተቀማምጦ ያወቃቸው ሰው ግን ወዲያውኑ ይቀርባቸውና ይወዳቸው ነበር።»

ጃቢር ኢብኑ ሰሙራ እንዲህ አሉ፦ «ረሱሉላህ የተባረከ እጃቸውን ፊቴ ላይ አሻሹ። በእጃቸው ላይ ከዐጧሮች ማለትም ሽቶ ከሚሸጡ ሰዎች ከረጢት ገና የወጣ የሚመስል መልካም መዓዛና ቅዝቃዜ አገኘሁ። ክቡር ረሱሉላህ ለመጨባበጥ እጃቸውን የአንድን ሰው እጅ ቢነኩ ያ መልካም መዓዛ ቀኑን ሙሉ ከዚያ ሰው እጅ አይጠፋም ነበር።»5

እናታችን ሰይደቲና ዓኢሻ እንዲህ አሉ፦ «ረሱሉላህ የአንድን ልጅ ራስ ባሻሹ ጊዜ ያ ልጅ ከሌሎቹ ልጆች መካከል በመልካም መዓዛው ወዲያውኑ ይታወቅ ነበር።»6

ክቡር ረሱሉላህ (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) አንድ ቀን በቤታቸው ተኝተው ነበር። የአነስ ኢብኑ ማሊክ እናት ኡሙ ሱለይም መጡ። ክቡር ረሱሉላህ በእንቅልፍ ላይ ሳሉ በተባረከ ፊታቸው ላይ የላብ ጠብታዎች ታይተው ነበር። ኡሙ ሱለይም የክቡር ነብያችንን የተባረከ ላብ መሰብሰብ ጀመሩ። ነቅተው ምክንያቱን በጠየቁ ጊዜ የክቡር ነብያችን የጡት አክስት የሆኑት ኡሙ ሱለይም፦ «ከሽቶዎቻችን ጋር እንቀላቅለዋለን። ላብዎ ከሽቶዎች ሁሉ ይበልጥ ያማረና መዓዛው የጣፈጠ ነው» አሉ።7

አቡ ሁረይራ እንዲህ አሉ፦ «በአካሄዱ ከረሱሉላህ ይበልጥ ፈጣን የሆነ ሰው አላየሁም። ምድር ለእርሳቸው የምትጠቀለል ይመስል ነበር። ከእርሳቸው ጋር ስንሄድ ኃይላችንን ሁሉ አሟጠን ራሳችንን እናስገድድ ነበር።»

ክቡር ነብያችን እጅግ ያማረ ንግግር ይናገሩ ነበር። ንግግር ከየት ተጀምሮ የት እንደሚያልቅ በፍጹም መልኩ ያውቁ ነበር። ቃላቸው በአነጋገር ጥርት ያለ፣ እጅግ አንደበተ ርቱዕና ልብ የሚነካ ነበር። በንግግራቸውና በቃላቸው ውስጥ የትርጉም ትክክለኛነት ሁልጊዜ ይገለጥ ነበር። የመግለጽ ችሎታቸው እጅግ ከፍተኛ ስለነበር ሲናገሩ ፈጽሞ አይደክሙም፣ አይቸገሩምም ነበር።