የዝናብ ዱዓ

በሂጅራ ስድስተኛው ዓመት አስከፊ ድርቅ ሆኖ ነበር፤ ከሰማይ አንድ ጠብታ እንኳ አልወደቀም ነበር። በዚህ ምክንያት በምድር ላይ ሣር አልበቀለም፤ ሰዎችና እንስሳትም በረሃብ ተሰቃዩ። በተከበረው የረመዳን ወር በአንድ ጁሙዓ ቀን ለውዱ ነብያችን፦ «የአላህ መልዕክተኛ ሆይ! ዱዓ ቢያደርጉና አላሁ ተዓላ ዝናብ ቢለግሰን!…» ብለው ፍላጎታቸውን አሳወቁ። ክቡር ነብያችን ከሶሓቦቻቸው ጋር ወደ ሜዳ ወጥተው ያለ አዛንና ያለ ኢቃማ ሁለት ረከዓ ሶላት ሰገዱ። ክቡር ነብያችን የተባረከ ኩታቸውን ገልብጠው ተክቢር አሉ። ከዚያም የተባረኩ እጆቻቸውን በእጅጌዎቻቸው መካከል የተባረኩ ብብቶቻቸው እስኪታዩ ድረስ ከፍ አድርገው፦ «አላህ ሆይ! ዝናብን ለግሰን!…» ብለው ዱዓ ማድረግ ጀመሩ። ክብረ ገናናዎቹ ሶሓቦችም፦ «አሚን! አሚን!» ይሉ ነበር። በዚያን ቅጽበት ሰማዩ ፍጹም ጥርት ያለ ነበር፤ አንድም ደመና አልነበረም። ረሱሉል አክረም ዱዓ እያደረጉ ሳሉ ነፋስ መንፈስ ጀመረ፤ ደመናዎችም ሰማዩን ሲሸፍኑ ታዩ። ከዚያም ቀስ በቀስ ካፊያ ጀመረ። የዓለማት ሰይድ በዚህ ጊዜ፦ «አላህ ሆይ! ይህን ዝናብ እንደ ጎርፍ አዝንበው፤ ለእኛም መልካም አድርገው!» ብለው ዱዓ አደረጉ። በዚያን ቅጽበት ዝናብ እንደ ጎርፍ መውረድ ጀመረ። በክቡር ነብያችንና በክብረ ገናናዎቹ ሶሓቦች ልብሶች ላይ ያልረጠበ ቦታ አልቀረም። ቤት እስኪደርሱ ድረስ ውኃው ሁሉንም ቦታ ሐይቅ አደረገው። ሁሉም ውኃውን እያቋረጡ ይራመዱ ነበር። ዝናቡ ቀጠለ። ያን ቀን፣ በማግሥቱ… በሚቀጥለውም ቀን… በሚቀጥለው ጁሙዓ በሶላቱ ሰዓት ክብረ ገናናዎቹ ሶሓቦች፦ «የአላህ መልዕክተኛ ሆይ! ቤቶቻችን በዝናብ ውኃ መፍረስ፣ እንስሶቻችንም መስጠም ጀመሩ። ወደ አላሁ ተዓላ ዱዓ ቢያደርጉና ዝናቡ ቢቆም!…» አሉ። ውዱ ነብያችን ፈገግ አሉ፤ የተባረኩ እጆቻቸውንም አንሥተው እንዲህ ብለው ዱዓ አደረጉ፦

«ጌታዬ ሆይ! ይህን ዝናብ ወደ እርሻዎች፣ ዛፎች ወደሚበቅሉባቸው ቦታዎችና ወደ ሸለቆዎች ላከው!» በዚያን ቅጽበት ለአንድ ሳምንት ሲዘንብ የቆየው ዝናብ ቆመ፤ ዱዓ በተደረገላቸው ቦታዎች ደግሞ መዝነብ ጀመረ።

ዓለማት በኑር ተጥለቀለቁ
ሙሐመድ በተወለዱበት ሌሊት፤
ምእመንና መናፍቅ ተለዩ
ሙሐመድ በተወለዱበት ሌሊት።
ከሰማይ ወደ ምድር ኑር ተወረወረ፤
የሰባቱና የአርባዎቹ አውሊያ ተሰባሰቡ፤
የመነኩሴው ምላስ ተያዘ
ሙሐመድ በተወለዱበት ሌሊት።

«ዛሬ ከፈረሰኞቻችን በላጩ አቡ ቀታዳ፣ ከእግረኞቻችን በላጩ ደግሞ ሰለማ ኢብኑል አክወዕ ነው» ሐዲስ ሸሪፍ