ሰልማን አል-ፋሪሲ ሙስሊም መሆናቸው

መላእክት ለማዳመጥ ይመጡ ነበር

ነብያችን (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) ቁርኣን ከሪምን እጅግ ባማረ፣ እጅግ በጣፋጭና ልብ በሚነካ ሁኔታ ያነቡ ስለነበር የሚያዳምጧቸው ሙስሊም ያልሆኑ ሰዎችም እንኳ ይደነቁ ነበር። እርሳቸውን በማዳመጥ ሙስሊም የሆኑት ብዙዎች ነበሩ።

ሰይዲና በራእ ኢብኑ ዓዚብ እንዲህ ብለው ተረኩ፦ «አንድ ምሽት ከዒሻ ሶላት በኋላ ክቡር ረሱሉላህ ሱረቱ አት-ቲንን ሲያነቡ ሰማሁ። እጅግ ያማረ አድርገው ያነቡ ስለነበር ድምፁና አነባበቡ ከእርሳቸው ይበልጥ ፍጹም የሆነ ማንንም ሰምቼ አላውቅም።»

ከሶሓቦች መካከል እጅግ ያማረ ድምፅ የነበራቸውና ቁርኣን ከሪምን ሲያነቡ የሚያለቅሱና የሚያስለቅሱ ብዙዎች ነበሩ። ከእነርሱ አንዱ ኡሰይድ ኢብኑ ሑደይር ነበሩ። አንድ ሌሊት ፈረሳቸውን ከአጠገባቸው አስረው ሱረቱ አል-በቀራን ማንበብ ጀመሩ። እያነበቡ ሳሉ ፈረሱ በድንገት ደነበረ። ሰይዲና ኡሰይድ ዝም አሉ፤ ፈረሱም ተረጋጋ። ማንበብ ጀመሩ፤ ፈረሱ እንደገና ደነበረ። ዝም ባሉ ጊዜ ተረጋጋ። እንደገና ማንበብ በጀመሩ ጊዜ ዳግመኛ ደነበረ። የኡሰይድ ኢብኑ ሑደይር ልጅ የሕያ ከፈረሱ አጠገብ ባለ ስፍራ ተኝቶ ነበር። ፈረሱ በልጁ ላይ ጉዳት እንዳያደርስ ፈርተው ማንበባቸውን አቆሙ።

ወደ ሰማይ በተመለከቱ ጊዜ የነጭ ደመና ጥላ በሚመስል ጭጋግ ውስጥ እንደ ፋኖስ የሚያብረቀርቁ ነገሮችን አዩ። ማንበባቸውን ባቆሙ ጊዜ እነዚያ የሚያብረቀርቁ ነገሮች ወደ ሰማይ እየወጡ ሲሄዱ አዩ።

በነጋ ጊዜ ወደ ውዱ ነብያችን ዘንድ ሄደው የደረሰባቸውን ተረኩ።

ክቡር ረሱሉላህ፦ «እነዚያ ምን እንደሆኑ ታውቃለህን?» ብለው በጠየቁ ጊዜ ሰይዲና ኡሰይድ፦ «እናቴና አባቴ ለእርስዎ መሥዋዕት ይሁኑ፣ የአላህ መልዕክተኛ ሆይ! አላውቅም» ብለው መለሱ።

ክቡር ነብያችን እንዲህ አሉ፦ «እነርሱ መላእክት ነበሩ። ወደ ድምፅህ ቀርበው ነበር። ማንበብህን ብትቀጥል ኖሮ እስከ ንጋት ድረስ ባዳመጡህ ነበር፤ ሰዎችም ባዩአቸውና በተመለከቷቸው ነበር። ከሰዎች ዓይን አይሰወሩም ነበር።»

ቁርኣን ከሪምን እጅግ ልብ በሚነካ ሁኔታ ከሚያነቡት አንዱ ሰይዲና አቡበክር ሲዲቅ ነበሩ። በሶላት ውስጥ ማንበብ በጀመሩ ጊዜ ራሳቸውን መቆጣጠር አይችሉም ነበር፤ ከተባረኩ ዓይኖቻቸውም እንባ ይፈስ ነበር። ያዩአቸው ሰዎች በዚህ ሁኔታቸው ይደነቁ ነበር። አንድ ቀን አጋሪዎቹ ተሰብስበው፦ «ይህ ሰው ነብዩ ያመጣውን በስሜት እያነበበ ያለቅሳል። ልጆቻችንና ሴቶቻችን በዚህ ሁኔታው ተማርከው ሙስሊም እንዳይሆኑ እንፈራለን» አሉ።

ዐብዱላህ ኢብኑ ሰላም ሙስሊም መሆናቸው

ውዱ ነብያችንን የተባረከ ፊታቸውን አይተው ካፈቀሯቸው፣ የተባረኩ ቃሎቻቸውንና የሚያነቡትን ቁርኣን ከሪም ሰምተው በመደነቅ ሙስሊም ከሆኑት አንዱ ሰይዲና ዐብዱላህ ኢብኑ ሰላም ናቸው።

ተውራትንና ኢንጂልን በሚገባ ያውቁ የነበሩት ዐብዱላህ ኢብኑ ሰላም ከማመናቸው በፊት የአይሁድ ዓሊም ነበሩ። እርሳቸው ራሳቸው ሙስሊም የሆኑበትን ሁኔታ እንዲህ ብለው ይተርካሉ፦ «እኔ ተውራትንና ማብራሪያዎቹን ከአባቴ አንብቤ ተምሬ ነበር። አንድ ቀን አባቴ በመጨረሻው ዘመን የሚመጡትን ነብይ ባሕርያት፣ ምልክቶችና የሚሠሯቸውን ሥራዎች ነገረኝ፤ እንዲህም አለ፦ ‹እርሳቸው ከሃሩን ዘር ቢመጡ እከተላቸዋለሁ፤ አለበለዚያ አልከተላቸውም!› ረሱሉላህ ወደ መዲና ከመምጣታቸው በፊትም ሞተ።

ረሱሉላህ በመካ ነብይነታቸውን ማወጃቸውን በሰማሁ ጊዜ ባሕርያቸውን፣ ስማቸውንና የሚመጡበትን ጊዜ አውቅ ነበር። ስለዚህ እርሳቸውን እጠባበቅ ነበር። ረሱሉላህ በመዲና አቅራቢያ ቁባ በሚባለው ስፍራ በዐምር ኢብኑ ዐውፍ ልጆች ቤት እንግዳ መሆናቸውን ከአንድ ሰው እስክሰማ ድረስ ይህን ሁኔታዬን ከአይሁዶች ደብቄ ዝም አልኩ።

አንድ ቀን በአትክልት ቦታዬ ከተምር ዛፍ እርጥብ ተምር እየለቀምኩ ሳለሁ ከነዲር ልጆች አንዱ፦ ‹ዛሬ የዓረቦች ሰው መጣ!› ብሎ ጮኸ። መንቀጥቀጥ ያዘኝ። ወዲያውኑ፦ ‹አላሁ አክበር› ብዬ ተክቢር አልኩ። በዚያን ጊዜ የአባቴ እህት ኻሊዳ ቢንት ሐሪስ ከዛፉ ሥር ተቀምጣ ነበር። እጅግ ያረጀች ሴት ነበረች። ተክቢሬን በሰማች ጊዜ፦ ‹አላህ እጅህን ባዶ ያስቀረው፤ የምትከጅለውንም አያድርስህ! ወላሂ! ሙሳ ኢብኑ ዒምራን4 እንደሚመጡ ብትሰማ ኖሮ ከዚህ የበለጠ አትደሰትም ነበር!› ብላ ተቆጣችኝ። እኔም፦ ‹አክስቴ ሆይ! ወላሂ እርሳቸው የሙሳ ኢብኑ ዒምራን ወንድም ናቸው፤ እንደ እርሳቸውም ነብይ ናቸው። በእርሳቸው መንገድ ላይ ናቸው፤ እርሳቸው በተላኩበትም ተውሒድ ተልከዋል› አልኳት።

በዚህ ጊዜ፦ ‹የወንድሜ ልጅ ሆይ! ምናልባት ከቂያማ በፊት እንደሚላኩ የተነገረን ነብይ እርሳቸው ይሆኑን?› አለችኝ። ‹አዎ› አልኩ። ‹እንግዲያውስ ልክ ነህ› አለች።5

ረሱሉላህ ወደ መዲና ሂጅራ ባደረጉ ጊዜ እርሳቸውን ለማየት ወዲያውኑ ከሕዝቡ መካከል ገባሁ። የተባረከ ፊታቸውን፣ ብሩህ ገጻቸውን እንዳየሁ፦ ‹ይህ ፊት የውሸታም ፊት ሊሆን አይችልም!› አልኩ። ረሱሉላህ ለተሰበሰቡት ሰዎች እስልምናን ያስረዱና ምክር ይሰጡ ነበር። በዚያ ከረሱሉላህ የሰማሁት የመጀመሪያው ሐዲስ ሸሪፍ ይህ ነው፦ ‹ሰላምታን በመካከላችሁ አስፋፉ፣ የተራቡትን አብሉ፣ ዝምድናን ቀጥሉ (የቅርብ ዘመዶቻችሁን ጠይቁ)፣ ሰዎች በተኙ ጊዜም ሶላት ስገዱ። በዚህም ጀነትን በሰላም ትገባላችሁ።›

የዓለም ኩራት (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) በነብይነት ኑር አውቀውኝ፦ ‹አንተ የመዲናው ዓሊም ኢብኑ ሰላም አይደለህምን?› አሉ። ‹አዎ› ባልኩ ጊዜ ውዱ ነብያችን፦ ‹ቅረብ› ብለው ይህን ጥያቄ ጠየቁኝ፦ ‹ዐብዱላህ ሆይ! ለአላሁ ተዓላ ብለህ ንገረኝ! በተውራት ውስጥ ባሕርያቴን አንብበህ አልተማርክምን?› እኔም፦ ‹የአላሁ ተዓላ ባሕርያት ምን እንደሆኑ ሊነግሩኝ ይችላሉን?› አልኩ።

ለዚህ ጥያቄ ረሱሉላህ ጥቂት ጠበቁ፤ ጂብሪል ዐለይሂ ሰላምም ሱረቱ አል-ኢኽላስን አወረዱ። ክቡር ረሱሉላህ ያነበቡትን ይህን ሱራ በሰማሁ ጊዜ ወዲያውኑ ለነብያችን፦ ‹አዎ፣ የአላህ መልዕክተኛ ሆይ! እውነት ተናገሩ። ከአላሁ ተዓላ በስተቀር አምላክ እንደሌለና እርስዎ የእርሱ ባሪያና መልዕክተኛው መሆንዎን እመሰክራለሁ› ብዬ የሸሃዳን ቃል ተናግሬ ሙስሊም ሆንኩ። ከዚያም፦ ‹የአላህ መልዕክተኛ ሆይ! አይሁዶች ሰውን እስኪያስደንቅ ድረስ የሚዋሹ፣ መሠረት የሌለው ክስና ስም ማጥፋት የሚያሰራጩ በዳይ ሕዝብ ናቸው። ስለ ጠባዬና ስለ ሁኔታዬ ሁሉ ከእነርሱ ጠይቀው ከማወቅዎ በፊት ሙስሊም መሆኔን ከሰሙ በእርስዎ ዘንድ በእኔ ላይ በእርግጥ የማይታሰብ ስም ማጥፋት ያደርጋሉ። መጀመሪያ ስለ እኔ ይጠይቋቸው!› አልኩ፤ በቤቱም አንድ ጥግ ተደበቅሁ። ከእኔ በኋላ ከአይሁድ ታላላቆች አንድ ቡድን ወደ ውስጥ ገባ። ክቡር ረሱሉላህ አይሁዶችን፦ ‹በመካከላችሁ ያለው ዐብዱላህ ኢብኑ ሰላም እንዴት ያለ ሰው ነው?› ብለው ጠየቁ። አይሁዶችም፦ ‹እርሱ ከፍተኛው ዓሊማችንና የታላቁ ዓሊማችን ልጅ ነው! ኢብኑ ሰላም ከእኛ በላጩና የበላጫችን ልጅ ነው!› አሉ። በዚህ ጊዜ ክቡር ረሱሉላህ አይሁዶችን፦ ‹ሙስሊም ሆኖ ቢሆን ኖሮ በዚህ ምን ትላላችሁ?› ብለው ጠየቁ።

«አላሁ ተዓላ አራት ሰዎችን እንደሚወድ አሳወቀኝ። እነዚህን አራቱንም እንድወድ አዘዘኝ። እነርሱም ዐሊይ፣ አቡ ዘር፣ ሚቅዳድና ሰልማን ናቸው» ሐዲስ ሸሪፍ

አይሁዶችም፦ ‹አላህ ከእንዲህ ያለ ነገር ይጠብቀው!› ብለው መለሱ።

በዚያን ጊዜ ከተደበቅሁበት ቦታ ወጥቼ እንዲህ በማለት አረጋገጥኩላቸው፦ ‹የአይሁድ ማኅበረሰብ ሆይ! አላሁ ተዓላን ፍሩ! ወደ እናንተ የመጣውን ተቀበሉ። በአላሁ ተዓላ እምላለሁ፤ እናንተም ራሳችሁ ታውቃላችሁ፤ በእጃችሁ ባለው ተውራት ውስጥ ስማቸውና ባሕርያቸው ተጽፎ ያያችሁት የአላሁ ተዓላ መልዕክተኛ እኚህ ናቸው። ከአላሁ ተዓላ በስተቀር አምላክ እንደሌለ እመሰክራለሁ። ደግሞም ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም የእርሱ ባሪያና መልዕክተኛ መሆናቸውን እመሰክራለሁ።› ይህን ጊዜ አይሁዶች፦ ‹እርሱ ከእኛ እጅግ የከፋው፣ የእጅግ የከፋውም ልጅ ነው!› ብለው የተለያዩ ነውሮችን ለጠፉብኝ፤ ስም አጠፉኝ፤ ክፉም ተናገሩኝ። እኔም እንዲህ አልኩ፦ ‹የፈራሁት ይህንኑ ነበር። የአላህ መልዕክተኛ ሆይ! እነርሱ በዳዮች፣ ውሸታሞች፣ ከክፋት የማይመለሱና ስም አጥፊ ሕዝብ መሆናቸውን አልነገርኩዎትም ነበርን? እነሆ ሁሉም ነገር ገሃድ ወጣ!› ረሱሉላህም ለአይሁዶች፦ ‹የመጀመሪያው ምስክርነታችሁ ይበቃናል፤ ሁለተኛው ግን አያስፈልግም› አሉ። ከዚያም ወዲያውኑ ወደ ቤቴ ተመለስኩ።

ቤተሰቤንና ዘመዶቼን ወደ እስልምና ጠራሁ። አክስቴም ጭምር ሁሉም ሙስሊሞች ሆኑ።

ማመኔ አይሁዶችን እጅግ አስቆጣ። ስለዚህ ያስጨንቁኝ ጀመር። እንዲያውም ከአይሁድ ዓሊሞች አንዳንዶቹ፦ ‹ከዓረቦች ነብይ አይወጣም፤ ያ ሰውህ ንጉሥ ነው› እያሉ ከእስልምና ሊያስመልሱኝ ሞከሩ፤ ነገር ግን አልተሳካላቸውም።»

ከእርሳቸው ጋር ሰዕለባ ኢብኑ ሰዕያ፣ ኡሰይድ ኢብኑ ሰዕያ፣ አሰድ ኢብኑ ዑበይድና ሌሎች አንዳንድ አይሁዶች ከልብ ሙስሊሞች ሆኑ። ነገር ግን ከአይሁድ ዓሊሞች አንዳንዶቹ፦ «በሙሐመድ ያመኑት ከእኛ መካከል ክፉዎቹ ብቻ ናቸው። ከመልካሞቻችን ቢሆኑ ኖሮ የአባቶቻቸውን ሃይማኖት ባልተዉ ነበር» አሉ። ይህን ጊዜ አላሁ ተዓላ ለእነርሱ መልስ አድርጎ ክቡር አንቀጽ አውርዶ በትርጓሜ እንዲህ አለ፦ «እነርሱ (የመጽሐፉ ባለቤቶች) ሁሉም አንድ ዓይነት አይደሉም። ከመጽሐፉ ባለቤቶች መካከል በዒባዳና በታዛዥነት የተሰማሩ አንድ ጀማዐ አሉ፤ እነርሱ በሌሊት ጊዜያት በሱጁድ እየተደፉ የአላሁ ተዓላን አንቀጾች ያነባሉ።»6

ሁኔታዬ ከቀን ወደ ቀን እጅግ እየከፋ ነው፣ የአላህ መልዕክተኛ ሆይ!
ሥራዎቼ አሁንስ ይቅኑ – እርዳታ፣ የአላህ መልዕክተኛ ሆይ!
ይህች ወራዳ ነፍሴ ልቅ ሆነች፣ ሰይጣንን አስከተለችኝ፤
በዚህ ሁሉ አመፅ ምን ይቻላል? – መጠጊያ፣ የአላህ መልዕክተኛ ሆይ!
ከነፍስና ከሰይጣን ፍላጎት መዳን እንደምን ይቻላል፣
ከእርስዎ ዘንድ ቅን መመሪያ ካልደረሰኝ፣ የአላህ መልዕክተኛ ሆይ?
የእርስዎ ጸጋና ችሮታ ለኃጢአተኛ አንዲት ቅጽበት በደረሰ ጊዜ፣
በሁለቱም ዓለማት መንገዱ ሰላም ነው፣ የአላህ መልዕክተኛ ሆይ!
ትእዛዝንና ክልከላን አከበርኩ፣ ሐራሙን ሐላል አላልኩም፤
የኃጢአት ሁሉ ፍጻሜ ጸጸት ሆነ፣ የአላህ መልዕክተኛ ሆይ!
የሰዎችና የጂኖች መልዕክተኛ ሆይ! ከሰዎች ሁሉ የላቁ ሆይ!
ስለ ኢኽላሴ ሸፋዐዎን ይለግሱኝ፣ የአላህ መልዕክተኛ ሆይ!

«ሰላምታን በመካከላችሁ አስፋፉ፣ የተራቡትን አብሉ፣ ዝምድናን ቀጥሉ፣ ሰዎች ተኝተው ሳሉ ሶላት ስገዱ። በዚህም ጀነትን በሰላም ትገባላችሁ» ሐዲስ ሸሪፍ

በሂጅራ የመጀመሪያው ዓመት የተከሰቱ አንዳንድ ክስተቶች

በሂጅራ የመጀመሪያው ዓመት ከአንሷሮች አስዐድ ኢብኑ ዙራራ፣ በራእ ኢብኑ መዕሩር እና ኩልሱም ኢብኑ ሂድም፣ ከሙሃጂሮች ደግሞ ዑስማን ኢብኑ መዝዑን አረፉ። በተጨማሪም የመዲናን አየርና ውኃ መቋቋም ያልቻሉት ሰይዲና አቡበክርና ቢላል አል-ሐበሺ (ረዲየላሁ ዐንሁማ) በወባ በሽታ ተያዙ። ይህን ጊዜ ረሱሉላህ (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን)፦ «ጌታዬ ሆይ! መካን እንዳስወደድከን ሁሉ መዲናንም አስወድደን፤ እዚህም በረከትንና የሲሳይ ብዛትን ስጠን» ብለው ዱዓ አደረጉ። ክብሩ የላቀው አላህም ዱዓቸውን ተቀብሎ ለሙሃጂሮች መዲናን አስወደደላቸው።

የመጀመሪያው የጽሑፍ ስምምነት

ክቡር ረሱሉላህ ሂጅራ ከማድረጋቸው በፊት በመዲና የሚገኘው የኸዝረጅ ጎሳ መሪ ዐብዱላህ ኢብኑ ኡበይ የመዲና ንጉሥ ሆኖ ሊመረጥ ነበር። ነገር ግን በዐቀባ ቃል ኪዳኖች፣ ከዚያም በሂጅራ ክስተት የአውስና የኸዝረጅ ጎሳዎች አብዛኞቹ ሙስሊሞች በሆኑ ጊዜ የዐብዱላህ ኢብኑ ኡበይ ንግሥና ሳይሳካ ቀረ። በዚህ ምክንያት ዐብዱላህ ኢብኑ ኡበይ በመጀመሪያ በክቡር ነብያችንና ሙሃጂር በሆኑት ሶሓቦች ላይ፣ ከዚያም በመዲና ሶሓቦች ላይ ጥርሱን ይነክስ ነበር፤ ነገር ግን ጠላትነቱን በግልጽ ማሳየት አልቻለም። እንደ እርሱ ካሉ ጥቂት ሰዎች ጋር የመናፍቃንን ቡድን አቋቋመ። እነዚህ ሰዎች በሙስሊሞች ፊት ወደ እስልምና ሃይማኖት እንደገቡ ይናገሩ ነበር፤ ከጀርባቸው ግን ያፌዙባቸው ነበር። በስውር የንፍቅና ዘር መዝራትና ፊትና መቀስቀስ ጀመሩ። በዚህም እጅግ ከመግፋታቸው የተነሣ የዓለም ኩራት (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) የተባረኩ ቃላትን ገልብጠው ለማስተላለፍና ለመለወጥ ተነሡ።

በዚህ መሀል የመካ አጋሪዎችም ዝም ብለው አልተቀመጡም፤ በመካ በክቡር ረሱሉላህ ላይ ማድረግ ያልቻሉትን በመዲና ለማድረግ ተነሡ። ለመዲና አጋሪዎች የዛቻ ደብዳቤዎችን እንደላኩ ሁሉ በመዲና ለሚገኙ የአይሁድ ጎሳዎችም በዛቻ የተሞሉ ደብዳቤዎችንና መልእክቶችን ይልኩ ነበር። ይህ ዛቻቸው አይሁዶች ወደ ክቡር ረሱሉላህ እንዲቀርቡ ምክንያት ሆነ።

በዚህ ጊዜ አይሁዶች ወደ ክቡር ረሱሉላህ ዘንድ መጥተው፦ «ከእርስዎ ጋር ሰላም ለመፍጠር መጥተናል። እርስ በርሳችን እንዳንጎዳዳ ስምምነት እናድርግ» አሉ። ነብያችንም ከእነርሱ ጋር ሃምሳ አምስት ድንጋጌዎች ያሉት ስምምነት አደረጉ፤ ከተወሰኑት ውሳኔዎች አንዳንዶቹ የሚከተሉት ናቸው፦

1. ይህ ስምምነት በረሱሉላህ ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም በኩል በመካና በመዲና ሙስሊሞች፣ እነርሱን በሚከተሉ፣ በኋላ በሚቀላቀሏቸውና ከእነርሱ ጋር አብረው በሚዋጉ መካከል የተጻፈ ሰነድ ነው።

2. ያለ ጥርጥር እነዚህ ከሌሎች ሰዎች የተለዩ አንድ ማኅበረሰብ ናቸው።

3. እያንዳንዱ ጎሳ የምርኮኞቹን ማስለቀቂያ ገንዘብ (በሙስሊሞች መካከል ባለው ፍትሕ መሠረት) በጋራ ይከፍላል።

4. ሙስሊሞች በመካከላቸው ሁከት የሚፈጥሩትን ሰዎች ልጆቻቸው እንኳ ቢሆኑ ይቃወማሉ።

5. ሙስሊሞችን የሚከተሉ አይሁዶች ምንም ዓይነት በደል አይደርስባቸውም፤ ይልቁንም እርዳታ ይደረግላቸዋል።

6. አይሁዶች ከሙስሊሞች ጋር አንድ ቡድን ይሆናሉ፤ እያንዳንዱም የራሱን ሃይማኖት ግዴታዎች ይፈጽማል።

7. ከአይሁዶች መካከል ማንም ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም ሳይፈቅዱ ወደ ጦር ዘመቻ መውጣት አይችልም።

8. ማንም ሰው ከተስማማው ወገን ላይ ክፉ አያደርግም፤ ለተበደለው ሰው በእርግጥ እርዳታ ይደረግለታል።

9. የመዲና ሸለቆ ይህን ስምምነት ለሚያደርጉት የማይደፈርና ሐራም የሆነ ክልል ነው።

10. የመካ አጋሪዎችና የሚረዷቸው በምንም መንገድ ጥበቃ አያገኙም።

11. መዲናን በሚያጠቁ ላይ ሙስሊሞችና አይሁዶች እርስ በርሳቸው ይረዳዳሉ።

አይሁዶች በዚህ ስምምነት (በውጫዊ መልኩ) ከሙስሊሞች ጋር ወዳጅ ሊሆኑ፣ በእነርሱ ላይ ቂም ላይዙና ጠላትነት ላያሳዩ ነበር።7

ሐቢቤ ሆይ! አትዘን

ጠላትነታቸውን በውስጣቸው የደበቁት አይሁዶች ከላይ የተጠቀሰውን ስምምነት ከፈረሙ በኋላ በቡድን በቡድን ሆነው ወደ ክቡር ነብያችን መጡ። በእነርሱ ግምት እጅግ ከባድ የሆኑ ጥያቄዎችን ጠየቁ። ካገኙት መልስ እርሳቸው እውነተኛ ነብይ መሆናቸውን ተረዱ። ነገር ግን ከግትርነታቸውና ከምቀኝነታቸው የተነሣ አላመኑም። ይህን ጊዜ ውዱ ነብያችን፦ «ከአይሁድ ዓሊሞች አሥር ሰዎች በእኔ ቢያምኑ ኖሮ አይሁዶች ሁሉ ባመኑ ነበር» አሉ። አላሁ ተዓላ ክቡር ረሱሉላህ እንዲህ ማዘናቸውን በሚከተለው ክቡር አንቀጽ አጽናናቸው፦ «(ሐቢቤ ሆይ!) ክብረ ገናና መልዕክተኛ ሆይ! በልባቸው ሳያምኑ በአፋቸው ‹አምነናል› ከሚሉት (ከመናፍቃን) እና ከአይሁዶች በክህደት ውስጥ የሚሽቀዳደሙት (ሁኔታ) አያሳዝንህ። እነርሱ ውሸትን ያለማቋረጥ የሚያዳምጡና ወደ አንተ ዘንድ ላልመጣ ሌላ ሕዝብ (ለኸይበር አይሁዶች) የሚሰልሉ (ከበኑ ቁረይዟ የሆኑ) ናቸው። የሰሙትን ቃላትና እውነታዎች ከቦታቸው ይለውጣሉ፤ ከእውነት በሚያርቅ መንገድ ያወራሉ። ደግሞም፦ ‹ይህ (ፈትዋ) ከተሰጣችሁ ተቀበሉት፤ ካልተሰጣችሁ ተጠንቀቁ› ይላሉ። አላሁ ተዓላ ማንም በፊትና ውስጥ እንዲወድቅ ቢሻ፣ አንተ የአላሁ ተዓላን ፈቃድ በምንም መንገድ ልትከለክል አትችልም። እነርሱ አላሁ ተዓላ (የእነርሱን) ልቦች ሊያነጻ ያልፈለገባቸው ሰዎች ናቸው። ለእነርሱ በዚህ ዓለም ውርደትና መከራ፣ በአኺራ ደግሞ እጅግ ታላቅ ቅጣት አለባቸው።»8

በተደረገው ስምምነት ምክንያት ከሶሓቦች አንዳንዶቹ ጎረቤቶቻቸው ከሆኑት አይሁዶች ጋር ወዳጅነት መሥርተው ነበር። አላሁ ተዓላ ይህንንም ከልክሎ እንዲህ አለ፦ «እናንተ ያመናችሁ ሆይ! ከሃይማኖት ወንድሞቻችሁ ሌላ የሆኑትን (ከሓዲዎችንና መናፍቃንን) ወዳጅ አድርጋችሁ አትያዙ። እነርሱ እናንተን ከመጉዳትና ብጥብጥ ከመፍጠር ወደ ኋላ አይሉም፤ እንድትቸገሩም ይመኛሉ። በእናንተ ላይ ያላቸው ቂምና ጠላትነት ከአፋቸው ወጥቶ ፈሷል። በልቦቻቸው የደበቁት ጠላትነት ደግሞ ከዚህ የበለጠ ነው። ብታስተውሉና ብትረዱ፣ ስለ ጠላትነታቸው የሚናገሩትን አንቀጾች ገለጽንላችሁ (ልትጠነቀቁባቸው የሚገቡትን ነገሮች በግልጽ አሳየናችሁ)።»9

የመካ አጋሪዎች የመዲናን አጋሪዎች፣ መናፍቃንን፣ አይሁዶችንና በመዲና ዙሪያ ያሉትን ጎሳዎች ያለማቋረጥ ማነሣሣትና ማስፈራራት ቀጠሉ። የእስልምናን ኑር በተቻለ ፍጥነት ለማጥፋት ይጥሩ ነበር፤ የውዱ ነብያችንን የተባረከ አካል ከመካከል የሚያስወግዱበትን መንገድ ይፈልጉ ነበር።

«ከአይሁድ ዓሊሞች አሥር ሰዎች በእኔ ቢያምኑ ኖሮ አይሁዶች ሁሉ ባመኑ ነበር» ሐዲስ ሸሪፍ

መናፍቃንና አጋሪዎች ለፈጸሟቸው እንዲህ ላሉት ድርጊቶች ክቡር ረሱሉላህ ሁልጊዜ የሰላምን መንገድ ይመርጡ ነበር። ከሶሓቦች አንዳንዶቹ ግን አሁን ጠላትን መጋፈጥ አስፈላጊ እንደሆነ ያምኑ ነበር፤ እንዲህም ብለው ዱዓ ያደርጉ ነበር፦ «ጌታዬ ሆይ! ለእኛ በአንተ መንገድ እነዚህን አጋሪዎች ከመታገል የበለጠ ውድ ነገር የለም። እነዚህ የቁረይሽ አጋሪዎች የሐቢብህን ነብይነት አስተባበሉ፤ ከመካም እንዲወጡ አስገደዷቸው። አላህ ሆይ! ከእነርሱ ጋር እንድንዋጋ በእርግጥ ትፈቅድልናለህ!…» ክቡር ረሱሉላህ ግን በዚህ ጉዳይ የአላሁ ተዓላን ትእዛዝ ይጠብቁ ነበር፤ የታዘዙትን በዚያ መሠረት ይፈጽሙ ነበር። እነሆ ጊዜው ደረሰ። ጂብሪል ዐለይሂ ሰላም ባመጡት ወሕይ እንዲህ ተባለ፦ «እናንተን በሚወጉ ላይ እናንተም በአላሁ ተዓላ መንገድ ተዋጉ። ነገር ግን ወሰንን አትለፉ፤ ከልክም አትውጡ። በእርግጥ አላሁ ተዓላ ወሰን አላፊዎችን አይወድም። እነርሱን (ከሓዲዎችን) ባገኛችኋቸው ስፍራ ሁሉ ግደሏቸው። እነርሱ እናንተን (ከመካ) እንዳወጧችሁ እናንተም አውጧቸው። የሽርክ ፊትናቸው ሰውን ከመግደል የከፋ ነው። በመስጂደል ሐራም እስካልተዋጓችሁ ድረስ እናንተም እዚያ አትዋጓቸው። ነገር ግን እዚያ ቢገድሏችሁ እናንተም እዚያው ግደሏቸው። የከሓዲዎች ቅጣት እንዲህ ነው። አላሁ ተዓላን ከመካድና ከመዋጋት ቢታቀቡ፣ (እናንተም ተዉ። ምክንያቱም) በእርግጥ አላሁ ተዓላ እጅግ መሐሪና እጅግ አዛኝ ነው።»10

በኋላ በወረደ አንድ ክቡር አንቀጽ ደግሞ እንዲህ ተባለ፦ «የሽርክ ፊትና ምንም ምልክት እስከማይቀር ድረስና ሃይማኖትም ለአላሁ ተዓላ ብቻ እስኪሆን ድረስ (አላሁ ተዓላ ብቻ እስኪመለክ ድረስ) እነዚያን አጋሪዎች ተዋጉ። (ከሽርክ) ቢታቀቡ፣ (በእነርሱ ላይ በደል የለም።) ጠላትነት (ቅጣት) በበዳዮች ላይ ብቻ ነው።»11

ማ መደሕቱ ሙሐመደን ቢ መቃላቲ፣
ላኪን መደሕቱ መቃላቲ ቢ ሙሐመዲን።
(ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላምን ማወደስ አልችልም፤
በእርሳቸው ግን ጽሑፎቼን አስከብራለሁ።)
ኢማሙ ረባኒ (ረሕመቱላሂ ዐለይሂ)