IṢẸLẸ RAJI’

Hadrat Asim ibn Thâbit, ọ̀kan lára àwọn tafàtafà olókìkí ti Ghazâ ti Uhud, ti pa Musâfi ibn Talha osebó àti Hârith arákùnrin rẹ̀ nínú ogun yẹn. Ìyá wọn, Sulâfa bint Sa’d, tó lókìkí pé ó ní ìbínú gan-an, ṣèlérí láti fi ọgọ́rùn-ún ràkúnmí fún ẹnikẹ́ni tí ó bá mú orí Hadrat âsim ibn Thâbit wá fún un, ẹni tí ó ti pa méjì lára àwọn ọmọkùnrin rẹ̀. O bura lati mu ọti-waini láti inú agbárí Hadrat Âsim. Ni afikun, awọn ọmọ Lihyân ṣe adehun pẹlu awọn ẹya Adal ati Kara nitori Abdullah ibn Unays ti pa Khâlid ibn Sufyân lati ọdọ awọn ọmọ Lihyân ni irin-ajo ti Ọga wa Rasûlullah ranṣẹ.

Awọn ẹya meji wọnyi, ti o wa ni ayika Mekka, ṣe eto kan ati pese awọn aṣoju. Wọn sọ fun wọn pe, “Sọ fun wọn pe o ti di Musulumi, iwọ yoo si fun wọn ni zakât. Beere lọwọ wọn fun awọn olukọ lati mu zakât ki o kọ ọ Islâm. A o pa diẹ ninu awọn ti o ba wa, a o si gbẹsan wa. A o mu awon toku lo si Mekka a o si ta won fun Quraysh.”

Ninu osu Safar, ni odun kerin Hegira, igbimo eniyan mefa tabi meje wa lati awon eya meji wonyi si Oga wa, Anabi o si wipe, “A ti di Musulumi. Fi awọn olukọ ranṣẹ lati kọ wa ni Qur’ân al-karîm ati Islâm.”

Nibayi, Anabi olufẹ wa ti pese irin-ajo ologun ti eniyan mẹwa lati ṣayẹwo boya awọn abọ̀rìṣà Mekkan n murasilẹ fun ogun. Nígbà tí ìgbìmọ̀ náà wá láti ọ̀dọ̀ àwọn ẹ̀yà Adal àti Kara tí wọ́n ń béèrè fún olùkọ́, Ó rán àwọn èèyàn mẹ́wàá yìí pẹ̀lú ìgbìmọ̀ náà láti lọ ṣèwádìí kí wọ́n sì ròyìn ipò náà.

“Ẹ̀san ńlá yóò wà fún àwọn tí wọ́n sáré lọ sí ìkésíni Allahu ta’âlâ àti Rasûl Rẹ̀ lẹ́ẹ̀kan sí i, lẹ́yìn tí wọ́n ti fara pa, àti ní pàtàkì fún àwọn tí wọ́n ń ṣe iṣẹ́ rere tí wọ́n sì yẹra fún ibi.”
Âl-i ‘Imrân: 172

Sariyya yii ni awọn Ashâb al-kirâm wọnyi; Marsad ibn Abî Marsad, Khâlid ibn Abî Bukayr, âsim ibn Thâbit, Khubayb ibn Adiy, Zayd ibn Dasinna, Abdullah ibn Târik, Mu’attib (Mugîr) ibn Ubayd ati sahâbîs meta miiran (radiy-Allahu ‘anhum) ti a ko mọ orukọ wọn.

Nipa fifipamọ lakoko ọsan ati rin ni alẹ, ẹgbẹ iwadii yii de omi Rajî’ ni kutukutu owurọ. Wọn sinmi nibẹ fun igba diẹ wọn jẹ awọn èso dàbínù Medîna ti o dara ti a pe ni Ajwa. Lẹ́yìn náà, wọ́n kúrò níbẹ̀, wọ́n sì fara pa mọ́ sórí òkè kan tó wà nítòsí.

Obinrin kan ti n ṣe agbo agutan lati ẹya Huzayl tun wa si omi Râjî’. O rii awọn kóró dàbínù ati loye pe a ti jẹ awọn dàbínù Medîna. Kigbe, “Diẹ ninu awọn eniyan ti wa nibi lati Medîna,” o sọ fun ẹya rẹ. Nibayi, ọkan ninu awọn aṣoju lati awọn ẹya Adal ati Kara, ti o wa pẹlu irin-ajo eniyan mẹwa lati Ashâb al-kirâm, fi wọn silẹ pẹlu awawi. Lẹsẹkẹsẹ o lọ sọdọ awọn ọmọ Lihyân o si sọ fun wọn.

Awọn ọmọ Lihyân dide sinu iṣe pẹlu iroyin yii. Wọ́n rán igba ọkùnrin, ọgọ́rùn-ún lára wọn jẹ́ tafàtafà, lòdì sí ìrìn àjò kékeré yìí. Àwùjọ àwọn abọ̀rìṣà yìí rí Hadrat âsim ibn Thâbit àtàwọn ọ̀rẹ́ rẹ̀ lórí òkè náà, wọ́n sì yí wọn ká. Nibayi, ẹni ti o ti sọ fun awọn abọ̀rìṣà nipa ipo ti awọn sahâbî mẹwa darapọ mọ wọn. Ashâb al-kirâm mọ̀ ní àkókò yẹn pé wọ́n ti tàn wọ́n jẹ. Wọ́n pinnu láti jà, wọ́n sì fa idà wọn. Ni oye ipo naa, awọn abọ̀rìṣà gbiyanju lati tan wọn jẹ nipa sisọ pe, “Ti o ba sọkalẹ, a ko ni pa eyikeyi ninu yin. A n ṣe ileri kan pato. Wallahi, a ko fẹ lati pa ọ. Sibẹsibẹ, a fẹ lati gba irapada fun yin lọwọ awọn ara Mekka.”

“Olohun mi! Mo ti daabobo ẹsin rẹ titi di oni. Mo be O lati daabo bo ara mi ni opin ojo yi!”
Âsim ibn Thâbit
(radiy-Allahu ’anh)

Iṣẹlẹ Raji’

Âsim ibn Thâbit, Marsad ibn Abî Marsad ati Khâlid ibn Abî Bukayr (radiy-Allahu ‘anhum) kọ gbogbo awọn ipese wọn, o sọ pe, “A ko ni gba awọn ọrọ ati awọn ileri awọn abọ̀rìṣà laelae.” Hadrat âsim ibn Thâbit sọ pe, “Mo ti bura pe nko ni gba aabo awọn abọ̀rìṣà laelae. mo bura fun Olohun pe Emi ko ni sọkalẹ ki n jowo nipa gbigbagbọ aabo ati ọrọ wọn.” Ó la ọwọ́ rẹ̀, ó sì gbàdúrà pé, “Iwọ Allah mi! Sọ fun Anabi rẹ nipa ipo wa.” Allahu ta’âlâ gba adura Hadrat Âsim, O si sọ fun Ọga wa Rasûlullah nipa wọn.

Hadrat Âsim si wi fun awon abọ̀rìṣà pe, “A ko bẹru iku. Nítorí, a fara dà á nínú ẹ̀sìn wa (nígbà tí a bá kú, a di ajẹ́rìíkú a sì lọ sí Jannah).” Nigbati olori awọn abọ̀rìṣà sọ fun u pe, “O âsim! Maṣe fi ara rẹ ati awọn ọrẹ rẹ ṣòfo, tẹriba!” âsim ibn Thâbit fi ọfa dahun fun u. Lakoko ti o ti n ta awọn ọfa, o n ka awọn ila wọnyi:

Mo lagbara, Emi ko ni aipe.
Okun ti o nipọn ti ọrun mi ti fa.
Iku jẹ otitọ, igbesi aye jẹ eke ati igba diẹ.
Wọn yoo ṣẹ, gbogbo nkan ni ayanmọ.
Awọn eniyan yoo pada si Allahu ta’âlâ nikẹhin.
Ti nko ba ba yin ja, iya mi,
(Lati inu irora rẹ) yoo padanu oye rẹ.

Ọfà méje ló wà nínú apó Âsim. Ó fi gbogbo ọfà tí ó ta pa abọ̀rìṣà kan. Nígbà tí ọfà rẹ̀ tán, ó fi ọ̀kọ̀ rẹ̀ pa ọ̀pọ̀lọpọ̀ nínú wọn. Àmọ́, ọ̀kọ̀ rẹ̀ já. Ó fa idà rẹ̀ lẹ́sẹ̀kẹsẹ̀, ó sì fọ́ àkọ̀ rẹ̀. (Ni awọn akoko yẹn, o tumọ si pe Emi yoo ja titi emi o fi ku, pe Emi kii yoo fi ara mi silẹ.) Nigbana ni o gbadura, “Olohun mi! Mo ti daabobo ẹsin rẹ titi di oni. Mo be O lati daabo bo ara mi ni opin ojo yi.” Awọn ariwo “Allahu akbar!” ninu âsim ibn Thâbit ati awọn sahâbî miiran ti n mì awọn oke-nla. Awọn mujâhids mẹwa n ja si iku si igba eniyan, ati pe ẹnikẹni ti o ba sunmọ wọn n san owo ti iṣe wọn. âsim (radiy-Allahu ‘anh) bajẹ ṣubu si ilẹ lẹhin ti o farapa ni ẹsẹ rẹ mejeeji. Níwọ̀n bó ti jẹ́ pé àwọn aláìgbàgbọ́ ń bẹ̀rù rẹ̀ gan-an, wọn ò lè sún mọ́ ọn kódà lẹ́yìn tó wó lulẹ̀, wọ́n sì pa á ní ajẹ́rìíkú nípa títa ọfà sí i láti ọ̀nà jínjìn. Lọ́jọ́ yẹn, méje lára àwọn sahâbî mẹ́wàá tó wà níbẹ̀ kú, wọ́n sì kó mẹ́ta lára wọn nígbèkùn.

Awọn ọmọ Lihyân fẹ lati ge ori ibukun Âsim ibn Thâbit kuro lati ta fun Sulâfa bint Sa’d. Sibẹsibẹ, Allahu ta’âlâ gba adura Hadrat âsim ibn Thâbit; Ó rán ọ̀pọ̀lọpọ̀ oyin. Bíi ìkùukùu, wọ́n ń rìn lórí Âsim ibn Thâbit. Awọn abọ̀rìṣà ko le sunmọ ọdọ rẹ. Nikẹhin, wọn sọ pe, “Ki a fi i silẹ. Awọn oyin yoo tuka ni aṣalẹ, a o ge ori rẹ kuro ao gbe e lọ.”

Ni aṣalẹ, Allahu ta’âlâ jẹ ki ojo rọ. Awọn ṣiṣan omi ṣan ti wọn si gbe ara ibukun ti âsim ibn Thâbit lọ si ibi ti a ko mọ. Bó ti wù kí wọ́n wá kiri tó, wọn ò rí i. Bayi, awọn abọ̀rìṣà ko lagbara lati ge eyikeyi apakan ti Hadrat âsim ibn Thâbit. Nigba ti a mẹnuba iṣẹlẹ ti awọn oyin ti n daabobo rẹ, Hadrat ’Umar sọ pe, “Allahu ta’âlâ dajudaju ṣe aabo fun iranṣẹ mu’min Rẹ. Gẹgẹ bi Âsim ibn Thâbit ṣe ni aabo lọwọ awọn abọ̀rìṣà nigba ti o wa laaye, Allahu ta’âlâ ṣe aabo fun ara rẹ lẹhin iku rẹ ko jẹ ki awọn abọ̀rìṣà fi ọwọ kan an.” Fun idi eyi, nigbakugba ti a ba ranti Âsim ibn Thâbit, a n pe e ni “eyi ti o ni aabo nipasẹ oyin”.1

Awọn sahâbî mẹta ti wọn mu ni Khubayb ibn Adiy, Zayd ibn Dasinna ati Abdullah ibn Târik (radiy-Allahu ‘anhum). Awọn ọmọ Lihyân fi okùn ọrun dè wọn. Lara wọn, Abdullah ibn Târik kọ lati mu lọ si awọn abọ̀rìṣà Mekkan. O koju. O pariwo pe, “Awọn ọrẹ mi ti o ku ni a ti bu ọla fun Jannah.” O fọ awọn asopọ ti ọwọ rẹ. Bí ó ti wù kí ó rí, àwọn ọmọ Lihyân pa á nípa sísọ ọ́ lókùúta. Hadrat Khubayb ibn Adiy ati Hadrat Zayd ibn Dasinna foriti, lerongba, “A le ri aye lati ṣe iṣẹ amí ti Rasûlullah fi le wa lọwọ.”

Awọn ọmọ Lihyân mu awọn mejeeji lọ si Mekka. Àwọn abọ̀rìṣà, tí wọ́n ti pa àwọn ìbátan wọn nínú Ogun Badr àti Uhud, ń jó pẹ̀lú ìkórìíra àti ojúkòkòrò láti gbẹ̀san, wọ́n sì ń wá àǹfààní. Abọ̀rìṣà Hujayr ibn Abî Ihâb at-Tamîmî ra Hadrat Khubayb lati gbẹsan arakunrin rẹ, ti wọn pa ni Ghazâ ti Badr, Safwân ibn Umayya si ra Hadrat Zayd ibn Dasinna lati gbẹsan baba rẹ Umayya ibn Khalaf, ẹniti a tun pa ni Ghazâ ti Badr. Awọn abọ̀rìṣà pinnu lati pa awọn mejeeji. Bí ó ti wù kí ó rí, níwọ̀n bí wọ́n ti wà nínú àwọn oṣù tí wọ́n kà sí èèwọ̀ láti jagun, wọ́n fi wọ́n sẹ́wọ̀n, wọ́n sì dúró de àkókò láti kọjá. Wọ́n yà wọ́n sọ́tọ̀. Mejeeji sahâbîs ṣe afihan sũru nla agbara ati iyi ni oju igbekun yii.

Mâwiya, ẹrúbìnrin kan tí a dá sílẹ̀ (ẹni tí ó wá di Mùsùlùmí lẹ́yìn náà), tí ó wà nínú ilé tí Khubayb ibn Adiy ti tọ́jú, sọ ohun tí ó tẹ̀ lé e yìí:

“Emi ko le gba paapaa irun Muhammad ‘alaihis-salâm ti nbọ si ipalara!”
Khubayb ibn Adiy (radiy-Allahu ’anh)

“Khubayb ti wa ni ẹwọn ninu yara kan ti ile ti mo wa. Emi ko tii ri ẹlẹwọn ti o dara ju u lọ. Lọ́jọ́ kan, mo rí i tí ó di ìdìpọ̀ èso àjàrà ńlá kan mú bí ìkòkò. Ojoojúmọ́ ni wọ́n máa ń rí i pẹ̀lú ìdìpọ̀ èso àjàrà. Ni akoko yẹn, paapaa ni Mekka, ko ṣee ṣe lati wa eso-ajara eyikeyi. Allahu ta’âlâ ń fún un ní oúnjẹ. Oun yoo ṣe namâz yoo si ka Qur’ân al-karîm ninu yara ti wọn ti fi sẹwọn. Awọn obinrin, ti wọn tẹtisi Qur’ân al-karîm ti o ka, yoo sọkun ati ṣãnu fun u. Nigba miiran, nigbati mo beere lọwọ rẹ, ‘Ṣe o fẹ ohunkohun?’ Oun yoo so pe, ‘Fun mi ni omi tutu, maṣe mu eran wa fun mi ninu awon eranko ti a fi rubọ fun oriṣa, ki o si sọ fun mi tẹlẹ nigbati wọn ba pa mi, Emi ko fẹ ohunkohun mọ.’ Nígbà tí wọ́n pinnu ọjọ́ tí wọ́n pa á, mo lọ sọ fún un. Nígbà tó kẹ́kọ̀ọ́ èyí, kò fi ìyípadà tàbí ìbànújẹ́ hàn díẹ̀. Bí ọjọ́ yẹn ṣe ń sún mọ́lé, ó sọ pé òun fẹ́ fọ ara òun mọ́ kí òun tó kú, ó sì béèrè fún abẹ. Mo fi abẹ fun ọmọ mi mo si rán a. Nigbati ọmọ naa lọ sọdọ rẹ, Mo bẹru lojiji. Mo ni, ‘Oh rara! Ọkunrin yii yoo fi felefele ge ọmọ naa. Nitori a o pa a lonakona.’ Mo sare lati ri ọmọ. Khubayb ti gba abẹfẹlẹ lati ọdọ ọmọ naa o si fi i si orokun rẹ lati nifẹ rẹ. Nigbati mo ri iṣẹlẹ yii, Mo pariwo ni iberu. Ní mímọ ipò náà, ó ní, ‘Ṣé o rò pé èmi yóò pa ọmọ yìí? Ko si iru nkan bẹẹ ninu ẹsin wa. Pipa eniyan ni aiṣododo kii ṣe apakan ti ihuwasi ati ọlá wa.’”

Ọjọ ti awọn abọ̀rìṣà ti gba lati pa Khubayb ibn Adiy ati Zayd ibn Dasinna de. Ní kùtùkùtù òwúrọ̀ ọjọ́ yẹn, àwọn abọ̀rìṣà tú wọn sílẹ̀, wọ́n sì mú wọn lọ sí ibi tí wọ́n ń pè ní Ta’nîm, ní òde Mẹ́kà. (Ta’nîm wa ni ibuso 5-8 si Kâ’ba. Orukọ oke nihin ni Oke Ta’nîm.) Awọn eniyan Mekka ati awọn olokiki ti awọn abọ̀rìṣà ti pejọ lati wo ipaniyan naa. Ogunlọgọ nla wa.

Àwọn abọ̀rìṣà náà ti gbé igi méjì kalẹ̀ níbi tí wọ́n ti máa pa àwọn tó wà nígbèkùn náà. Nígbà tí wọ́n fẹ́ gbé Khubayb sókè tí wọ́n sì dè é mọ́ igi, ó ní, “Fi mí sílẹ̀, ẹ jẹ́ kí n ṣe namâz kan ti rak’ats meji.” Wọ́n dá a sílẹ̀, wọ́n sì wí pé, “Ṣe é níbẹ̀.” Khubayb bẹrẹ namâz lẹsẹkẹsẹ o si ṣe pẹlu ẹru Allahu ta’âlâ. Àwọn abọ̀rìṣà tí wọ́n kóra jọ, àwọn obìnrin àtàwọn ọmọdé ń wò ó pẹ̀lú ìdùnnú. Lẹhin ti o pari namâz rẹ, o sọ pe, “Wallahi, ti o ko ba ro pe mo n gun namâz nitori iberu iku, Emi yoo ti pẹ ati ṣe diẹ sii.” Hadrat Khubayb ibn Adiy ni ẹni akọkọ ti o ṣe namâz ti awọn rak’ats meji ṣaaju ipaniyan rẹ. Nigbati Ọ̀gá wa, Anabi (sall-Allahu ‘alaihi wa sallam) gbọ pe o ṣe namâz ti awọn rak’ats meji ṣaaju ipaniyan rẹ, O rii pe iṣe yii yẹ.2 Bayi, o di aṣa ati sunnat.

Lẹhin ti o ṣe namâz rẹ, wọn gbe Hadrat Khubayb soke si igi wọn si so e. Wọn yi oju rẹ pada lati qibla si Medîna. Nigbana ni nwọn wipe, “Fi ẹsin rẹ silẹ! Ti o ba ṣe bẹ, a yoo sọ ọ di ominira!” O dahun pe, “Wallahi, Emi kii yoo ṣe! Paapa ti gbogbo agbaye ba fun mi, Emi kii yoo fi Islâm silẹ!” Awọn abọ̀rìṣà, ti o gba idahun yii, sọ pe, “Ṣe o fẹ ki Muhammad wa ni ipo rẹ ati pe ki wọn pa dipo rẹ ni bayi? Ti o ba sọ bẹẹni, iwọ yoo gba ara rẹ laaye, ati pe o le joko ni itunu ni ile rẹ!” Khubayb sọ pe, “Emi kii yoo gba paapaa irun ti Muhammad ‘alaihis-salâm nbọ si ipalara!” Awọn abọ̀rìṣà, ṣe ẹlẹya fun u ati rẹrin, sọ pe, “O Khubayb! Kọ Islâm silẹ! Ti o ko ba ṣe bẹ, dajudaju a yoo pa ọ!” Khubayb dahun fun wọn pe, “Niwọn igba ti mo ba wa ni ọna Allahu ta’âlâ, lati pa ko ṣe pataki fun mi rara.”

Lẹhin eyi, Khubayb gbadura, “Iwọ Allah mi! Emi ko ri oju eyikeyi yatọ si oju awọn ọta nibi. Olohun mi! Fi ikini mi ranṣẹ si Rasûl Rẹ. Sọ fun Rasûl rẹ ohun ti a nṣe fun wa!” o si wipe, “Assalâmu ‘alaika yâ Rasûlallah.” Nigba ti Khubayb n ṣe adura yii, Anabi olufẹ wa ‘alaihis-salâm joko pẹlu Ashâb al-kirâm Rẹ. Zayd ibn Hâritha sọ pé: “Ní ọjọ́ kan, nígbà tí Rasûlullah jókòó pẹ̀lú Ashâb Rẹ̀, Ó ní, ‘Wa ‘alaihis-salâm.’ Ashâb al-kirâm beere, ‘O Rasûlallah! Si ikini tani, eyi jẹ idahun si?’ O dahun pe, ‘O jẹ idahun si ikini arakunrin rẹ Khubayb. Jabrâîl (‘alaihis-salâm) gbe ikini Khubayb wa fun mi.’”3

Awon abọ̀rìṣà Quraysh ti won kojo ni ayika Khubayb ni awon odo fi oko lu u nipa wiwipe, “Eyi ni okunrin to pa awon baba re,” ti o si bere si farapa ara ibukun re. Ni akoko yẹn, oju Khubayb yipada si Kâ’ba. Awọn abọ̀rìṣà yi i pada si ọna Medîna. Khubayb gbadura, “Olohun mi! Ti mo ba jẹ iranṣẹ rere ni oju Rẹ, yi oju mi si ọna qibla.” Oju rẹ yipada si qibla lẹẹkansi. Ko si ọkan ninu awọn abọ̀rìṣà ti o le yi oju rẹ si ọna eyikeyi miiran yatọ si Kâ’ba. Nibayii, Khubayb ka oriki kan lori igi, o sọ pe awọn ọta rẹ ti pa oun, ti awọn ọta rẹ yika. Nígbà tí àwọn abọ̀rìṣà náà bẹ̀rẹ̀ sí í dá a lóró nípa fífi ọ̀kọ̀ sínú ara rẹ̀, ó ní, “Mo fi Allahu búra pé níwọ̀n ìgbà tí wọ́n bá pa mí gẹ́gẹ́ bí Mùsùlùmí, mi ò bìkítà nípa èwo nínú ẹ̀gbẹ́ mi èmi yóò ṣubú. Gbogbo awọn wọnyi wa ni ọna Allahu ta’âlâ.”

Lẹ́yìn èyí, Khubayb bú àwọn abọ̀rìṣà, “ìwọ Allah mi! Pa gbogbo awọn Quraysh abọ̀rìṣà run! Tu agbegbe wọn ka! Gba ẹmi wọn ni ọkọọkan, maṣe jẹ ki wọn ye!” Nígbà tí àwọn abọ̀rìṣà gbọ́ ègún yìí, ẹ̀rù bà wọ́n gan-an, àwọn kan lára wọn sì sá kúrò níbẹ̀. Diẹ ninu awọn ti o kù bẹrẹ si gun un ni ọkọ wọn ni ọkọọkan. Ọ̀kan lára wọn ju ọ̀kọ̀ náà sínú àyà rẹ̀, ọ̀kọ̀ náà sì jáde wá láti ẹ̀yìn rẹ̀. Nigba ti eje n ta lati inu ara re, ti o si n so sori igi, pelu emi re ti o kẹhin, o ni, “Ash-hadu an lâ ilâha illallâh wa ash-hadu anna Muhammadan abduhû wa rasûluh,” ati Khubayb di ajeriku.4

Oku Khubayb ibn Adiy (radiy-Allahu ‘anh) so sori igi fun ogoji ọjọ. Ara rẹ̀ kò bàjẹ́, kò sì rùn. Ẹjẹ rẹ n ṣàn nigbagbogbo. Wòlíì olùfẹ́ wa rán Zubayr ibn Awwâm àti Mikdâd ibn Aswad láti Ashâb al-kirâm láti gbé òkú rẹ̀ wá. Wọn wọ Mekka ni ikoko ni alẹ. Lẹhinna, wọn gbe Khubayb silẹ lati inu igi, wọn gbe e sori ibakasiẹ kan wọn si jade lọ si Medîna. Ní kíkẹ́kọ̀ọ́ nípa ipò náà, àwọn abọ̀rìṣà náà gbógun tì wọ́n gẹ́gẹ́ bí ogunlọ́gọ̀ ńlá. Awọn mejeeji sahâbîs gbe oku naa si ilẹ lati daabobo ara wọn. Lẹ́yìn ìgbà díẹ̀, wọ́n rí i pé ilẹ̀ tí wọ́n fi òkú náà sí, ti là, ó gbé òkú náà mì, ó sì padé. Lẹhinna wọn tẹsiwaju ni opopona si Medîna.

Wọ́n so Zayd ibn Dasinna mọ́ igi tí wọ́n pèsè. Wọ́n fipá mú un láti fi ẹ̀sìn rẹ̀ sílẹ̀. Sibẹsibẹ, wọn ko ṣe nkankan bikoṣe ki wọn mu igbagbọ Zayd lagbara si i. Lori eyi, wọn ta awọn ọfa si i. Ni ipari, Nistâs, ẹrú ti Safwân ibn Umayya da silẹ, ni o pa Zayd ni ajeriku.

“Wọn (àwọn ajẹ́rìíkú ti Bi’r Maûna) ti de Allahu ta’âlâ. Inú Allahu ta’âlâ dùn sí wọn, inú wọn sì dùn sí Allahu ta’âlâ.” Hadîth
ash-sharîf