MZINGIRO

Kuanza kwa mzingiro

Mwaka wa saba wa utume… Washirikina walikuwa wakijitahidi bila kuchoka kuzuia Uislamu usiingie nyoyoni na usienee. Pamoja na hayo, kila siku iliyopita Waislamu waliongezeka zaidi. Mateso na dhuluma walizotendewa Waislamu hazikuwarudisha nyuma kutoka katika njia yao; bali ziliwafanya washikamane zaidi na kuungana kwa nguvu. Hakuna hata mmoja wao aliyeiacha dini yake, na hawakusita kuyatoa maisha yao kwa ajili ya Bwana wetu Rasulullah. Makabila yaliyokuwa nje ya Makka yaliposikia hayo, hamu yao ya kujua iliongezeka, na nuru ya Uislamu ikafika mahali mbali zaidi na zaidi. Washirikina walipojua kwamba wale waliowatuma Uhabeshi hawakupata walichokitaka, na hata kwamba Najashi Ashama amesilimu, anawalinda Waislamu na kuwatendea wema, walighadhibika mno. Ili kulipiza kisasi cha hayo kwa kiasi kikubwa na kuung’oa Uislamu na mizizi yake, walikusanyika wakafanya uamuzi huu wa kutisha: “Popote atakapokuwa, popote atakapoonekana, Muhammad (alaihis-salaam) ni lazima auawe!”

Makafiri waliapa kiapo juu ya kiapo kwa ajili ya jambo hili.

Abu Talib alipoujua uamuzi huu wa washirikina, alihuzunika sana. Alihofia maisha ya mpwa wake mpendwa na aliyebarikiwa, kipande cha moyo wake. Akawakusanya watu wa kabila lake na kuwaamuru wamlinde Sultani wa Ulimwengu dhidi ya washirikina wa Kikuraishi. Bani Hashim, kwa ari ya ujamaa, waliungana ili kutekeleza amri hii. Kwa ajili hiyo walimwalika Bwana wetu Mtume pamoja na Masahaba Wake wote waliomwamini kwenda Shib Abi Talib, yaani mtaa wa Abu Talib, uliokuwa juu ya kilima upande wa kaskazini wa Makka, umbali wa takriban kilomita 3 kutoka Baytullah. Bwana wetu Rasulullah (sallallahu alayhi wasallam) akawakusanya Masahaba Wake na akaanza kuishi katika Shib. Kati ya Bani Hashim, ni Abu Lahab peke yake aliyepinga uamuzi wa kumlinda Bwana wetu Mtume, na hakwenda Shib. Washirikina, pamoja naye, waliungana na wakaanza kuvizia fursa ya kumuua Mtume wetu.1

Washirikina walipoona kwamba Bwana wetu Mtume na Masahaba Wake wamekusanyika katika mtaa wa Abu Talib, walikutana tena. Kisha wakafanya uamuzi huu: “Mpaka Muhammad alaihis-salaam atakapokabidhiwa kwa Makuraishi ili auawe, hakuna atakayeoa msichana kutoka Bani Hashim! Hakuna atakayewaozesha binti zake! Hawatauziwa kitu chochote! Hakuna kitu kitakachonunuliwa kwao! Hakuna atakayekutana nao wala kuzungumza nao! Hakuna atakayeingia nyumbani mwao wala mitaani mwao! Ombi lao la suluhu halitakubaliwa kamwe! Hakuna atakayewaonea huruma kamwe!”

Uamuzi huu, ulioandikwa kwenye karatasi na mshirikina mmoja aitwaye Mansur bin Ikrima, waliupiga muhuri. Ili kila mtu auone na kuufuata, waliutundika ukutani mwa Kaaba al-Muazzama.

Habari hii ilipomfikia Mtume wetu mpendwa, alihuzunika sana na akaomba dua. Dua Yake ilikubaliwa mara moja, na mikono ya Mansur yule mwovu ilikauka papo hapo. Washirikina walishangaa, wakasema: “Tazameni! Kwa malipo ya dhuluma tuliyowatendea Bani Hashim, mikono ya Mansur imekauka – amepatwa na msiba.” Lakini badala ya kurudiwa na akili, walizidi kuasi. Waliweka walinzi mwanzoni mwa njia zinazoelekea Shib, wakazuia chakula na mavazi kupelekwa huko. Waliwaambia wafanyabiashara wanaokuja Makka wasiingie Shib wala wasipeleke bidhaa zao huko, na kwamba, ikibidi, wao wenyewe wangezinunua kwa bei ya juu. Hivyo walidhani kwamba wangewaua kwa njaa wale waliokuwa Shib, au kwamba Bani Hashim wangejuta na kuwakabidhi Bwana wetu Mtume. Hali hii iliendelea kila mwaka hadi wakati wa kuizuru Kaaba.

“Ewe Mtume Wangu! Allah na waumini wanaofuata nyayo Zako wanakutosha!” Al-Anfal: 64

Kwa mujibu wa desturi, wakati huo damu haikumwagwa. Kwa sababu hiyo Bani Hashim walikwenda Makka kwa uhuru na kufanya ununuzi ili kujipatia mahitaji ya mwaka mzima. Mmoja wao akienda kwa mfanyabiashara kununua bidhaa, wakuu wa washirikina kama Abu Lahab na Abu Jahl walifika mara moja na kuwaambia wafanyabiashara: “Enyi wafanyabiashara! Wapandishieni sana bei Masahaba wa Muhammad, ili kwa sababu ya ughali wasiweze kununua kitu chochote! Bidhaa zenu zikibaki bila kuuzwa kwa sababu hiyo, sisi tuko tayari kuzinunua zote.” Nao wakataja bei kubwa kwa bidhaa zao, na Waislamu wakarudi bila kununua kitu…

Katika njia hii, Mtume wetu mpendwa, mama yetu Hadhrat Khadija na Bwana wetu Abu Bakr as-Siddiq walitumia mali zao zote, wakijitahidi kutuliza vilio vya watoto waliolia kwa njaa, vilivyopanda hadi mbinguni. Waliwalisha maganda ya miti, mizizi ya majani na hata vipande vya ngozi iliyokauka. Kina mama na kina baba, kwa kukosa la kufanya, walibaki ngozi na mifupa. Bwana wetu Mtume na Masahaba watukufu walifunga mawe kwenye matumbo yao kwa sababu ya njaa. Mshirikina mmoja akiwaonea huruma na kuwaletea kitu kwa siri, wale wengine walimpiga na kumtukana sana. Kwa ufupi, kwenda na kurudi kulikatika, na waumini wakaingia katika hali ngumu.

Washirikina waliendelea kungoja kwamba kwa dhuluma hii kali Bani Hashim wangerudiwa na akili na Abu Talib angewakabidhi Bwana wetu Mtume. Lakini, kinyume kabisa na matarajio yao, Waislamu waliokuwa katika mtaa wa Abu Talib walimlinda Bwana wetu Mtume na kuchukua kila tahadhari ili asipatwe na madhara yoyote. Ili kuzuia jaribio lolote la kumuua, Abu Talib aliweka walinzi kwa zamu mahali alipolala Bwana wetu Rasulullah, na kuhakikisha kwamba analala nyumbani Kwake kwa amani. Na Bwana wetu Mtume, bila kusita, hakupoteza hata sekunde moja katika kutekeleza amri ya Allahu taala na kueneza Uislamu; alijitahidi kuwaita watu kwenye dini ili iwe sababu ya kuokoka kwao na Jahannam, na katika njia hii aliendelea kwa subira kutoa nasaha Zake. Ili hata washirikina wa Kikuraishi waliomkadhibisha wajue njaa ni nini, siku moja Bwana wetu Rasulullah aliomba dua akisema: “Ewe Allah! Nisaidie kwa kuwapa na hawa adhabu ya ukame wa miaka saba, kama ile miaka saba ya ukame ya zama za Yusuf (alaihis-salaam).” Katika siku zilizofuata, hakuna hata tone moja la mvua lililonyesha kutoka mbinguni. Ardhi iliunguzwa na ukame. Hakuna mmea mbichi uliobaki kuonekana juu ya ardhi. Washirikina wa Kikuraishi walishangaa yaliyowapata. Walijaribu kuepuka kifo kwa kula mizoga ya wanyama waliokufa kwa njaa na ngozi za mbwa zilizooza.

Watoto wao nao wakaanza kulia na kuomboleza kwa njaa. Wengi wao walikufa kwa njaa. Kwa sababu ya njaa, walipotazama angani waliona kana kwamba kila mahali pamefunikwa na moshi. Wakaanza kurudiwa na akili, na ikawa kana kwamba wanaanza kuelewa ukubwa wa dhuluma waliyoifanya. Wakamtuma Abu Sufyan kwa Bwana wetu Mtume. Abu Sufyan akaja, akaapa na kusema: “Ewe Muhammad! Wewe unasema kwamba umetumwa kuwa rehema kwa walimwengu, na unatuamuru kumwamini Allah na kuzingatia haki za ujamaa. Lakini kaumu Yako wanaangamia na kufa kwa ukame na njaa. Mwombe Mola Wako dua ili msiba huu tuondolewe; Allah huikubali dua Yako. Ukiomba dua hiyo, sote tutaamini!”

Hivyo, wakiwa wameingia katika dhiki, waliziweka kando dhuluma na mateso yao, wakaanza kumsihi Bwana wetu Rasulullah. Bwana wetu Mtume hakuwasimbulia kwa yale waliyoyafanya; na waliposema: “Tutaamini,” aliinua mikono Yake iliyobarikiwa akamwomba Allah Mtukufu. Allahu taala aliikubali dua ya Habibu Wake, akaiteremshia Makka mvua nyingi; ardhi ikanywa maji ya kutosha na mimea ikaanza kuchipua kijani. Lakini washirikina, ingawa waliokolewa na ukame na njaa, waliisahau ahadi yao na wakang’ang’ania ukafiri.

Allahu taala, katika aya tukufu alizoziteremsha kuwa jibu kwao, alisema kwa maana: “Bali wao, (hawamwamini Allahu taala wala Muhammad alaihis-salaam; kuhusu Quran tukufu, akhera na kufufuliwa) wanajishughulisha katika shaka. Basi (ewe Habibu Wangu!) ingojee siku ambayo mbingu italeta moshi ulio wazi. Moshi huo utawafunika watu wote kabisa. Hii ni adhabu kali mno! (Watu) watasema: ‘Ewe Mola wetu! Tuondolee adhabu hii, nasi tutaamini.’ Watakumbuka na kupata mazingatio wapi, na hali amekwisha kuwajia Mtume anayewabainishia ukweli? Kisha wakampa mgongo na wakasema: ‘Huyu ni mwendawazimu aliyefundishwa.’ Tutakapoiondoa adhabu hii kidogo, nyinyi mtarudi tena katika hali yenu ya zamani. Siku tutakapowakamata kwa nguvu kubwa (siku ya Badr), hakika Sisi tutalipiza kisasi (kwao). Naapa kwa Utukufu Wangu, hakika Sisi tuliwajaribu pia kaumu ya Firauni kabla ya hawa (washirikina wa Kikuraishi). Aliwajia Mtume mtukufu kutoka Kwetu (naye ni Musa alaihis-salaam). Aliwaambia: ‘Nikabidhini waja wa Allah** (Wana wa Israili). (Waacheni waende pamoja nami. Waacheni huru, msiwaadhibu.) Hakika mimi ni Mtume mwaminifu niliyetumwa kwenu na Allahu taala kwa wahyi. Msijitukuze mbele ya Allahu taala, kwa kuwa nimewajia na muujiza ulio wazi na hoja inayoonyesha kwamba daawa yangu ni ya kweli. Jueni kwamba najikinga kwa Allahu taala, Mola wangu na Mola wenu, msinipige mawe wala msiniue; Yeye atanilinda. Ikiwa hamtaki kunisadiki na kuniamini, niacheni kwa hali yangu. (Sitaki kheri yenu. Angalau shari yenu isinifikie.)’ (Walipokataa kuamini na kumkadhibisha, na zaidi ya hayo wakaanza kumuudhi na kumtesa,) Musa** (alaihis-salaam) alimwomba Allahu taala akasema: ‘Ewe Mola wangu! Hawa ni kaumu wanaong’ang’ania ukafiri.’ Allahu taala akampa wahyi akasema: ’Toka (Misri) usiku pamoja na waja Wangu (Wana wa Israili)! Firauni na watu wake watakapopata habari kwamba mmeondoka, hakika watawafuata. Ukishavuka bahari pamoja na kaumu yako, iache kama ilivyo (usiipige tena kwa fimbo yako wala usizifunge njia zilizofunguka; ziache wazi). Hakika Firauni na jeshi lake wataingia katika njia hizo na watazama.’”2

Kuondolewa kwa mzingiro

Washirikina waliyakana maneno yao ya “Tutaamini” na wakaanza tena kudhulumu. Siku moja Allahu taala alimjulisha Mtume wetu kwa wahyi kwamba “amelitia mdudu wa miti (nondo) juu ya hati ya mkataba iliyotundikwa ndani ya Kaaba, na kwamba mdudu huyo amekula maandishi yote isipokuwa jina la Allahu taala”. Bwana wetu Mtume akamwambia Abu Talib: “Ewe ami yangu! Allahu taala, Mola wangu, ameitia hati ya mkataba ya Makuraishi mdudu wa miti. Hakuacha chochote kilichoandikwa humo – wala dhuluma, wala kukata ujamaa, wala uzushi… – isipokuwa jina la Allahu taala. Amekiondoa kila kitu.”

“Ewe Allah! Nisaidie kwa kuwapa na hawa adhabu ya ukame wa miaka saba, kama ile miaka saba ya ukame ya zama za Yusuf (alaihis-salaam)!” Hadithi sharif

Abu Talib alipouliza: “Je, Mola Wako ndiye aliyekujulisha hili?”, Bwana wetu Mtume alijibu: “Ndiyo.” Hapo Abu Talib akasema: “Nashuhudia kwamba Wewe husema kweli tu.” Mara moja akavaa nguo zake akaenda Kaaba. Wakuu wa washirikina walikuwa wameketi pale. Walipomwona Abu Talib akija, walisema: “Bila shaka anakuja kutukabidhi Muhammad!” Abu Talib alipowafikia, alisema: “Enyi jamii ya Makuraishi! Mwana wa ndugu yangu, ambaye ni al-Amin na hajawahi kusema uongo hata mara moja, amenijulisha kwamba mdudu wa miti amekula maandishi yote ya ukurasa mliouandika, isipokuwa jina la Allahu taala. Haya, leteni ile karatasi mliyoiandika dhidi yetu tuione! Ikiwa neno hili ni la kweli, naapa kwamba sote tutaendelea kumlinda mpaka tufe! Nanyi sasa acheni dhuluma hii na mwenendo wenu huu mbaya…” Washirikina, kwa msisimko, waliushusha ukurasa kutoka ukutani mwa Kaaba wakauleta. Abu Talib aliposema: “Someni!”, mmoja wao aliufungua ukurasa ili ausome, akaona kwamba maandishi yote yamefutika isipokuwa “Bismika Allahumma”.3 Washirikina hawakujua la kusema wala la kufanya. Kwa kuwa baadhi yao walijitoa katika mkataba huo, hatimaye waliuondoa mzingiro huu mkali uliodumu miaka mitatu, uliojaa machungu yasiyosahaulika na kuacha majeraha makubwa nyoyoni. Lakini hawakuuacha kabisa uadui wao; bali walizidi kuwa wakali. Walijaribu kila njia ili kuzuia kuenea kwa Uislamu. Pamoja na juhudi zao zote, Uislamu ulikuwa ukienea kwa kasi; Mtume wetu mpendwa Muhammad alaihis-salaam alikuwa akijitahidi kuwaokoa watu waliokuwa wakisongwa na giza (zulma) la zama za Jahiliyya, na kuwafikisha kwenye furaha ya kweli. Waliofikia furaha hii walishukuru kwa neema kubwa waliyoipata, na hawakukata tamaa kamwe mbele ya matusi na mateso ya washirikina. Nyoyo nyingi zilizoiona miujiza ya Muhammad alaihis-salaam na uthabiti wa Waislamu katika dini yao ziliangazwa na nuru ya Uislamu.

Kupasuka kwa mwezi sehemu mbili

Mojawapo ya miujiza mikubwa ya Bwana wetu Mtume ni kupasuka kwa mwezi sehemu mbili. Kundi la washirikina, miongoni mwao Abu Jahl na Walid bin Mughira, walimwambia Bwana wetu Mtume Mtukufu (sallallahu alayhi wasallam): “Ikiwa kweli Wewe ni Mtume, upasue mwezi sehemu mbili, nusu yake ionekane juu ya mlima Quayqian na nusu nyingine juu ya mlima Abu Qubays!” Bwana wetu Rasulullah akasema: “Nikifanya hivyo, mtaamini?” Wakasema: “Ndiyo, tutaamini.” Bwana wetu Rasulullah akamwomba Allahu taala ili mwezi upasuke sehemu mbili. Jibril alaihis-salaam alimjia mara moja Mtume wetu mpendwa akasema: “Ewe Muhammad! Wajulishe watu wa Makka kwamba usiku huu wautazame muujiza.” Bwana wetu Mtume aliwajulisha kwamba mwezi utapasuka sehemu mbili usiku wa kumi na nne wa mwezi, wakati wa badr kamili (mwezi mpevu), yaani usiku ambao mwezi ni mviringo kamili na unang’aa zaidi, na kwamba wanaotaka kupata mazingatio wautazame. Usiku huo, Mtume wetu mpendwa alipoashiria kwa kidole Chake kilichobarikiwa, mwezi ulipasuka sehemu mbili. Sehemu moja ilionekana juu ya mlima Abu Qubays na nyingine juu ya mlima Quayqian. Kisha zikaungana tena angani.

Rasulullah alisema: “Ewe Abu Salama bin Abdulasad, ewe Arqam bin Abil-Arqam! Kuweni mashahidi!” Kisha akawaambia pia Masahaba Wake wengine waliokuwa pamoja Naye: “Kuweni mashahidi!” Washirikina waliona kwa macho yao muujiza mwingine ulio wazi kabisa. Lakini, mbali na kutotimiza neno lao na kukataa kuamini, walisema, ili kuwazuia wengine nao wasiamini: “Huu si chochote ila uchawi wa Muhammad juu yetu! Lakini hawezi kuwaroga watu wote! Tuwaulize pia watu wanaokuja kutoka miji mingine, tuone kama nao walishuhudia tukio hili hili. Ikiwa waliliona, basi dai la Muhammad la kuwa Mtume ni la kweli. La sivyo, huu ni uchawi.” Waliwauliza waliokuja, na hata wakatuma watu mahali pengine ili kuuliza. Kutoka kwa kila mtu walisikia jambo moja: “Ndiyo, usiku ule tuliona mwezi ukipasuka sehemu mbili!” Hata hivyo walikanusha tena. Kiongozi wa wakanushaji alikuwa Abu Jahl. Ili watu wasipate neema ya imani, alikuwa akiziharibu nyoyo kwa kusema: “Uchawi wa yatima wa Abu Talib umeathiri hata mbingu!”4 Kwa sababu ya ukanushaji wake huo, Allahu taala aliteremsha aya tukufu, kwa maana:

“Saa (Kiama) imekaribia, na mwezi umepasuka (umegawanyika sehemu mbili). Kila wanapoona muujiza (unaoonyesha kwamba Muhammad alaihis-salaam ni Mtume), wao (makafiri wa Kikuraishi) hugeuka (wasiutafakari na kuamini) na kusema: ’Huu ni uchawi unaoendelea (usiokatika, unaoenea kote na wenye nguvu).’ Na walikadhibisha (Mtume au muujiza) na wakafuata matamanio yao (matakwa na tamaa za nafsi zao). Lakini kila jambo hufikia mwisho wake na hupata mahali pake (lile linaloliendea). Kwa hakika zimewajia (washirikina wa Makka) habari nyingi muhimu (hukumu na makatazo) ambazo zingewazuia (na maovu). (Amri na elimu hizi ni) hekima kamili. Lakini Mitume, maonyo na vitisho havitawafaa (wao) kamwe. Basi nawe wageukie mbali (ewe Habibu Wangu! Ikiwa wanang’ang’ania kukanusha). Siku ambayo mwitaji (Israfil alaihis-salaam) atawaita (makafiri) kwenye jambo lisiloonekana wala kujulikana (mahali pa Mahshar, kwenye hesabu), watatoka makaburini mwao macho yao yakiwa yameinama kwa unyonge na udhalili (wasijue waende wapi kwa hofu na kitisho), kama nzige waliotawanyika. Makafiri, (wakiwa wameinamisha shingo zao) wakimkimbilia mwitaji huyo, watasema: ‘Siku hii ni ngumu na nzito kiasi gani kwetu!’”5

Mola wangu awajaalie nanyi hidaya

Baada ya kumalizika kwa mzingiro wa miaka mitatu ambao washirikina waliwawekea Waislamu, kundi la watu kutoka Najran lilimjia Bwana wetu Rasulullah. Walikuwa takriban ishirini; walikuwa wamesikia habari za Uislamu kutoka kwa Masahaba watukufu waliohamia Uhabeshi. Walikuja Makka ili kujifunza Uislamu na kupata furaha ya kumwona Bwana wetu Mtume. Walikutana na Bwana wetu Rasulullah kando ya Kaaba al-Muazzama. Waliuliza maswali mengi na wakapata majibu mazuri zaidi na kamili zaidi kuliko walivyotarajia. Washirikina wa Kikuraishi nao walikuwa wakiwatazama kutoka pande zote. Mtume wetu mpendwa, aliyetumwa kuwa rehema kwa walimwengu, aliwasomea baadhi ya aya tukufu za Quran tukufu. Ziliwagusa sana, hawakuweza kuzuia machozi yao, wakalia. Kisha Bwana wetu alipowaalika kwenye Uislamu, walifurahi mno, wakatamka Kalimat ash-shahada kwa furaha kubwa na wakapata heshima ya kuwa Waislamu. Walipoomba ruhusa ya kurudi nchini kwao, Abu Jahl aliwajia akatamka maneno haya yaliyojaa matusi: “Hatujawahi kuona watu wapumbavu kama nyinyi! Mmeketi naye mara moja tu, mkaiacha dini yenu na kusadiki kila alichokisema!” Watu hawa, waliokuwa wamepata heshima ya kuwa Masahaba muda mfupi tu, walijibu: “Tunatamani Allahu taala awajaalie nanyi hidaya (kuongozwa kwenye njia iliyonyooka). Matusi na ujinga mliotuonyesha, sisi hatutawalipa kwa mfano wake. Hakika sisi hatujaivunja haki yenu yoyote. Lakini jueni vizuri kwamba, kwa sababu ya maneno ya wajinga wachache, hatutaipoteza kamwe neema hii kubwa tuliyoipata, wala hatutaiacha dini hii ya haki.”6

“Ewe ami yangu! Allahu taala, Mola wangu, ameitia hati ya mkataba ya Makuraishi mdudu wa miti. Hakuacha chochote kilichoandikwa humo – wala dhuluma, wala kukata ujamaa, wala uzushi… – isipokuwa jina la Allahu taala. Amekiondoa kila kitu” Hadithi sharif

Allahu taala, katika aya tukufu alizoziteremsha kuhusu tukio hili, alisema kwa maana: “Wako wengi tuliowapa Kitabu kabla ya hiki (Quran tukufu) ambao wanakiamini (Quran tukufu). Kinaposomwa (Quran tukufu) kwao, husema: ’Tumekiamini. Bila shaka hiki ni haki (iliyokuja) kutoka kwa Mola wetu. Hakika sisi hata kabla ya hiki tulikuwa tumekwisha kuukubali Uislamu.’ Hawa watapewa ujira wao mara mbili kwa sababu walisubiri (na wakawa imara). Wao huuzuia uovu kwa wema. Na katika vile tulivyowaruzuku, hutoa (kwa ajili ya kheri). Wanaposikia maneno machafu huyapa mgongo na husema: ’Matendo yetu ni yetu, na matendo yenu ni yenu. Salamu iwe juu yenu (kuweni na amani kwetu). Sisi hatuwatafuti wajinga (wala hatutaki urafiki wao).’”7

QASIDA YA MAJI8
Ewe jicho langu! Usimwagie maji moto ulio moyoni mwangu,
Kwa kuwa moto mkubwa kama huu hauzimwi na maji.
Sijui kama rangi ya kuba la mbingu linalozunguka ni ya maji,
Au kama kuba hilo linalozunguka limezingirwa na maji ya macho yangu.
Si ajabu furaha ya upanga Wako ikiurarua moyo wangu vipande vipande,
Kwa kuwa maji yapitayo huacha nyufa ukutani.
Moyo wangu uliojeruhiwa huitaja ncha ya mshale Wako9 kwa hofu,
Kama mwenye jeraha anywavyo maji kwa tahadhari.
Mtunza bustani na aiachie maji bustani ya waridi, asijisumbue,
Hakuna waridi litakalochanua kama uso Wako, hata akizipa bustani elfu maji.
Hakuna mwandishi awezaye kuuiga mwandiko wa uso Wako,
Hata akitazama kwa makini kama kalamu, maji meusi yatayafunika macho yake.
Kope zangu zikiloana nikilikumbuka shavu Lako, si ajabu,
Kwa matumaini ya waridi, kuupa mwiba maji si bure.
Siku ya huzuni usiunyime moyo wangu mgonjwa upanga wa mtazamo Wako mkali,
Kwa kuwa ni wema kumpa mgonjwa maji usiku wa giza.
Ewe moyo! Iombe ncha ya mshale Wake, uitulize homa ya kutengana,
Nina kiu; katika jangwa hili sasa ni lazima nitafute maji.
Mimi naitamani midomo Yako, kama wachaji Mungu wanavyoitamani Kawthar,
Kama mlevi apendavyo mvinyo, na mwenye akili timamu afurahiavyo maji.
Bila kusimama hutiririka kuelekea bustani ya mtaa Wako,
Huenda yameupenda ule msonobari unaotembea kwa madaha – maji.
Ni lazima niwe udongo niizuie njia ya maji kwenda mtaa ule,
Siwezi kuyaacha yaende huko, kwa kuwa ni mpinzani wangu – maji.
Enyi marafiki! Nikifa nikitamani kuubusu mkono Wake,
Fanyeni udongo wangu kuwa gudulia, mpelekeeni nalo Mpendwa maji.

“Wako wengi tuliowapa Kitabu kabla ya hiki (Quran tukufu) ambao wanakiamini. Kinaposomwa kwao, husema: ‘Tumekiamini. Bila shaka hiki ni haki (iliyokuja) kutoka kwa Mola wetu. Hakika sisi hata kabla ya hiki tulikuwa tumekwisha kuukubali Uislamu’” Al-Qasas: 52–53

Jannat al-Mualla

Uwanja wa makaburi wenye makaburi yaliyojengewa ya Masahaba watukufu wengi, wa kwanza wao akiwa mama yetu Hadhrat Khadija (radhiyallahu anha). Leo haiwezekani kuyaona makaburi haya. Kwa masikitiko, makumbusho yote haya mazuri ya kihistoria yamebomolewa.