UITNODIGINGSBRIEVEN

De brieven aan de vorsten

Nadat Nabiyy-i muhtaram (sallallâhu ‘alayhi wa sallam) uit Hudaybiya was teruggekeerd, wenste hij dat de islam zich over de hele wereld zou verspreiden en dat de mensen, gered van de bestraffing van de Hel, het ware geluk zouden bereiken. Want hij was als barmhartigheid voor heel het universum gezonden. Daarom besloot hij gezanten naar de vorsten in de omliggende landen te sturen en hen tot de islam uit te nodigen. Tegen het einde van de maand Dhu’l-hijja van het zesde jaar van de Hijra, aan het begin van de maand Muharram van het zevende jaar, zond hij ‘Amr ibn Umayya (radiyallâhu ‘anh) naar de vorst van Abessinië, Dihya Kalbî (radiyallâhu ‘anh) naar de vorst van Byzantium en Hâtib ibn Abî Balta’a (radiyallâhu ‘anh) naar de vorst van Egypte. Met dezelfde opdracht zond hij ‘Abdullah ibn Hudhâfa (radiyallâhu ‘anh) naar de vorst van Perzië, Shujâ’ ibn Wahb (radiyallâhu ’anh) naar Ghassân, Salît ibn ’Amr (radiyallâhu ’anh) naar Yamâma en ’Alâ Hadramî naar Mundhir ibn Sâwî, de emir van Bahrein.1 Deze gezanten waren de voornaamsten van de Metgezellen; zij hadden het mooiste uiterlijk en de mooiste woorden. Voor iedere vorst afzonderlijk werd een brief geschreven met de uitnodiging tot de islam. Onze geliefde Profeet verzegelde de brieven onderaan met het zegel in de steen van zijn zilveren ring, waarop in drie regels, van onder naar boven, “Muhammad, Rasûl, Allah” geschreven stond. De gezanten die naar de vorsten zouden worden gestuurd, stonden de volgende ochtend op en kenden, als een wonder van onze Meester de Profeet, de taal van het land waarheen zij zouden gaan.2

Brief aan de Negus Ashama

’Amr ibn Umayya, die naar Abessinië zou gaan, moest de Negus Ashama ook vragen de Metgezellen die eerder daarheen waren geëmigreerd naar Medina te sturen. Onze Meester Rasûlullah had de Negus twee brieven gestuurd. ’Amr ibn Umayya bereikte Abessinië in korte tijd en verscheen voor koning Ashama, de Negus. Eerst overhandigde hij de eerste brief. De Negus daalde van zijn troon af en nam de brief met zeer grote eerbied en liefde in ontvangst. Hij kuste hem, streek ermee over zijn gezicht en zijn ogen, opende hem en liet hem voorlezen: “Bismillâhir-rahmânir-rahîm! Van Muhammad ’alayhis-salâm, de rasûl van Allâhu ta’âlâ, aan de Negus Ashama, de koning van Abessinië!… Vrede zij met wie de rechte leiding volgt!…

“O koning! Ik nodig jou uit te geloven in Allâhu ta’âlâ, Die geen gelijke en geen deelgenoot heeft, Hem te aanbidden, mij te volgen en te geloven in wat Allâhu ta’âlâ mij heeft gezonden. Want ik ben de rasûl van Allâhu ta’âlâ, belast met het verkondigen hiervan” Onze geliefde Profeet Muhammad ’alayhis-salâm

aan de vorsten zond

In het zegel linksonder op de brief staan in drie regels, van onder naar boven, de woorden “Muhammad, Rasûl, Allah”. Dit zegel, gegraveerd in de steen van een zilveren ring, werd onder iedere uitnodigingsbrief gedrukt die werd verstuurd. Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) gebruikte deze ring als rijkszegel tot hij naar het hiernamaals vertrok. Daarna was het het zegel van Abû Bakr, vervolgens van ’Umar en als derde van ’Uthmân, ten tijde van hun kalifaat. ’Uthmân kon het maar zes maanden gebruiken. Op een dag gleed de ring van de vinger van de kalief en viel in de put van Arîs. Ondanks alle zoektochten werd hij nooit teruggevonden.

O koning! Ik wens je vrede en veiligheid toe en ik loof Allâhu ta’âlâ voor de gunsten die Hij je heeft geschonken. Er is geen god dan Hij. Hij is Malik (de enige Die over het hele universum beschikt). Hij is Quddûs (vrij van ieder gebrek en iedere tekortkoming). Hij is Salâm (Die Zijn dienaren voor alle gevaren behoedt). Hij is Mu’min (Die veiligheid schenkt). Hij is Muhaymin (Die over alles waakt en alles beschermt).

Ik getuig dat Îsâ (’alayhis-salâm) de ziel (rûh) en het woord van Allâhu ta’âlâ is, dat Hij nederlegde in Maryam, de zeer reine, de kuise, die zich geheel van het wereldse leven had teruggetrokken. Zo werd zij zwanger van Îsâ. Zoals Allâhu ta’âlâ Âdam met Zijn macht schiep, zo heeft Hij ook Îsâ geschapen.

O koning! Ik nodig jou uit te geloven in Allâhu ta’âlâ, Die geen gelijke en geen deelgenoot heeft, Hem te aanbidden, mij te volgen en te geloven in wat Allâhu ta’âlâ mij heeft gezonden. Want ik ben de rasûl van Allâhu ta’âlâ, belast met het verkondigen hiervan. Nu heb ik je meegedeeld wat nodig was en je de raad gegeven die het geluk in deze wereld en in het hiernamaals verzekert. Aanvaard mijn raad! Vrede zij met hen die de rechte leiding hebben gevonden en het rechte pad hebben bereikt.”

Ashama, de vorst, luisterde met grote eerbied en nederigheid naar de brief van Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam). Onmiddellijk sprak hij de geloofsgetuigenis (kalima-i shahâda) uit en werd moslim:

“Ash-hadu an lâ ilâha illallâh wa ash-hadu anna Muhammadan ’abduhû wa rasûluh.” Daarna zei hij: “Ik zweer dat hij de profeet is op wiens komst de joden en de christenen, de mensen van het Boek, wachtten, de profeet wiens komst de vroegere profeten als blijde boodschap hebben aangekondigd. Als ik de mogelijkheid had naar hem toe te gaan, zou ik zeker gaan en de eer hebben hem te dienen!” Hij legde de brief met eerbied in een mooie kist en zei: “Zolang deze brieven hier zijn, zullen het goede en de zegen Abessinië niet verlaten.”3 De Negus Ashama las met eerbied de bevelen die in de tweede brief werden meegedeeld. Op bevel van de Profeet sloot hij de nikâh van onze moeder Umm Habîba, de gezegende echtgenote van onze geliefde Profeet, met Rasûl-i akram. Daarna was hij ongeveer twee maanden de gastheer van onze moeder Umm Habîba en van de Metgezellen die zich daar bevonden; toen liet hij hen aan boord van schepen gaan en stuurde hen met zeer veel geschenken naar Medina. In de brief die hij met hen meestuurde, maakte hij bekend dat hij tot het geloof was gekomen.

Brief aan Heraclius, de Byzantijnse keizer

Dihya Kalbî had de opdracht gekregen de Byzantijnse keizer tot de islam uit te nodigen. Hij zou de brief aan Hârith, de vorst van Ghassân in Busrâ, geven, en die zou hem naar de Byzantijnse keizer Heraclius sturen. Dihya nam de uitnodigingsbrief van onze Meester de Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) met grote eerbied in ontvangst en haastte zich naar Busrâ. Hij ontmoette Hârith en legde hem de zaak uit. Hârith gaf Dihya ’Adî ibn Hâtim, die nog geen moslim was, als metgezel mee en stuurde hen naar Heraclius, die zich toen in Jeruzalem bevond. Samen kwamen zij in Jeruzalem aan en zochten een manier om de keizer te ontmoeten. De mannen van de keizer zeiden tegen Dihya: “Wanneer je voor de keizer verschijnt, loop je met gebogen hoofd, en wanneer je dichtbij gekomen bent, werp je je op de grond in sajda. Zolang hij je geen toestemming geeft uit de sajda op te staan, hef je je hoofd in geen geval van de grond op.” Deze woorden vielen Dihya zwaar, en hij zei tegen hen: “Wij moslims buigen ons voor niemand neer in sajda behalve voor Allâhu ta’âlâ. Bovendien is het in strijd met de natuur van de mens dat een mens zich voor een mens neerbuigt.” Daarop zeiden de mannen van de keizer: “Dan zal de keizer de brief die je hebt meegebracht nooit aanvaarden en zal hij je uit zijn nabijheid wegjagen.” Dihya antwoordde: “Onze Profeet Muhammad ’alayhis-salâm staat niet toe dat iemand zich voor hem neerbuigt in sajda – zelfs niet dat iemand een lichte buiging voor hem maakt. Wie hem wil spreken, al is het een slaaf, schenkt hij aandacht. Hij ontvangt hem, luistert naar zijn zorgen, neemt zijn last weg en troost zijn hart. Daarom zijn allen die hem volgen vrij en eervol.”

“Ik zweer dat hij de profeet is op wiens komst de joden en de christenen, de mensen van het Boek, wachtten, de profeet wiens komst de vroegere profeten als blijde boodschap hebben aangekondigd” De Negus Ashama (rahmatullâhi ’alayh)

Een van degenen die deze woorden hoorden, zei: “Omdat je je niet voor de keizer wilt neerbuigen, zal ik je een andere weg wijzen, zodat je de opdracht die je op je hebt genomen toch kunt vervullen. Vóór het paleis ligt een plek waar de keizer uitrust. Iedere dag gaat hij na de middag naar die binnenplaats en wandelt daar rond. Daar staat een minbar. Ligt daar een geschrift op, dan pakt hij dat eerst en leest het; daarna rust hij uit. Ga jij nu, leg de brief op die minbar en wacht buiten. Wanneer hij de brief ziet, laat hij je roepen. Dan kun je je opdracht vervullen.”

Daarop legde Dihya de brief op de aangewezen plek. Heraclius nam de brief en vroeg om een tolk die Arabisch kende. De tolk begon de brief van onze Meester Rasûlullah voor te lezen. Bovenaan de brief stond: “Bismillâhir-rahmânir-rahîm! Van Muhammad (’alayhis-salâm), de Rasûl van Allâhu ta’âlâ, aan Heraclius, de grote der Byzantijnen.” Yannâq, de zoon van de broer van Heraclius, werd zeer kwaad omdat de brief zo begon, en gaf de tolk een harde vuistslag op de borst. Door de kracht van de slag viel de tolk op de grond en de gezegende brief viel uit zijn hand. Toen Heraclius aan Yannâq vroeg: “Waarom heb je dat gedaan?”, antwoordde die: “Zie je de brief niet? Hij is zijn brief met zijn eigen naam begonnen, vóór jouw naam, en zonder te zeggen dat jij de vorst bent, schreef hij: ‘aan Heraclius, de grote der Byzantijnen’. Waarom heeft hij niet ‘aan de vorst der Byzantijnen’ geschreven, en waarom is hij niet met jouw naam begonnen? Zijn brief mag vandaag niet worden gelezen.”

Daarop zei Heraclius: “Bij Allah, of je bent erg onverstandig, of je bent volslagen gek. Ik wist niet dat je zo was. Wil je de brief verscheuren en weggooien voordat ik zelfs maar heb gezien wat erin staat? Ik zweer bij mijn leven: als hij, zoals hij zegt, Rasûlullah is, heeft hij het recht zijn eigen naam vóór de mijne in de brief te schrijven en mij de grote der Byzantijnen te noemen. Ik ben alleen hun eigenaar, niet hun vorst.” En hij joeg Yannâq uit zijn nabijheid weg. Daarna liet hij iemand roepen die Uskûf heette, de geleerdste van de christenen, hun leider en zijn eigen raadsman, en liet hem de brief voorlezen. In het vervolg van de brief stond: “Vrede zij met hen die de rechte leiding van Allâhu ta’âlâ volgen en het rechte pad bereiken!” En daarna: “(O grote der Byzantijnen!) Ik nodig jou uit tot de islam. Aanvaard de islam, opdat je behouden blijft. Word moslim, opdat Allâhu ta’âlâ je een dubbele beloning geeft. Als je je afkeert, rust de zonde van alle christenen op jou. (O Mijn Rasûl!) Zeg: ’O mensen van het Boek (joden en christenen)! Kom tot een woord dat tussen ons gemeenschappelijk is: dat wij niets aanbidden behalve Allâhu ta’âlâ, dat wij Hem niets als deelgenoot toekennen en dat niemand van ons, met voorbijgaan aan Allâhu ta’âlâ, iemand uit ons midden als scheppende Heer erkent. Als zij zich van dit woord afkeren, zeg dan: Wees getuigen dat wij ware moslims zijn.’”4

Terwijl de brief van Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) werd voorgelezen, parelden de zweetdruppels op het voorhoofd van Heraclius. Toen de brief helemaal was voorgelezen, zei hij: “Sinds Sulaymân ’alayhis-salâm heb ik nooit een brief gezien die zo begon, met ‘Bismillâhir-rahmânir-rahîm’.” Toen Heraclius Uskûf naar zijn mening over deze zaak vroeg, zei Uskûf:

“Bij Allah, hij is de profeet wiens komst Mûsâ en Îsâ (’alayhimas-salâm) ons als blijde boodschap hebben aangekondigd. Wij wachtten trouwens al op zijn komst.”

Heraclius vroeg: “Wat raad je mij in deze zaak aan, wat acht je juist?” Uskûf antwoordde: “Ik acht het juist dat u hem volgt.” Heraclius zei: “Ik weet heel goed wat je zegt. Maar ik heb niet de kracht hem te volgen en moslim te worden. Want dan verlies ik mijn heerschappij en zullen zij mij doden.” Daarop liet hij Dihya en ’Adî ibn Hâtim roepen. ’Adî zei: “O vorst! Deze man naast mij, van de Arabieren die schapen en kamelen bezitten, vertelt over een verbazingwekkende gebeurtenis in zijn land.” Toen Heraclius vroeg: “Wat is die gebeurtenis in jullie land?”, antwoordde Dihya: “Er is onder ons een man verschenen. Hij heeft verklaard dat hij profeet is. Een deel van het volk volgt hem en een ander deel verzet zich tegen hem. Tussen ons, de gelovigen, en de ongelovigen vinden gevechten plaats.”

Daarna begon Heraclius een onderzoek naar onze Meester de Profeet. Hij gaf de stadhouder van Damascus bevel iemand te vinden uit hetzelfde geslacht als Rasûl-i akram. Intussen schreef hij ook een brief aan een geleerde in Rome, een vriend van hem die Hebreeuws kende, en vroeg hem naar deze zaak. Van zijn vriend in Rome kwam een brief met de mededeling dat de man over wie hij sprak de Profeet van de eindtijd was. De stadhouder van Damascus stuitte op zijn beurt op een karavaan van de Quraysh die voor de handel op reis was. Onder hen was ook Abû Sufyân, het hoofd van de Quraysh, die nog geen moslim was. Abû Sufyân vertelt: “Wij waren in Gaza, toen de stadhouder van Heraclius in Damascus op ons afkwam alsof hij ons wilde aanvallen, en vroeg: ‘Horen jullie bij het volk van die man in de Hijaz?’ Wij zeiden: ‘Ja.’ Hij zei: ‘Vooruit! Jullie gaan met ons mee naar de keizer!’” Hij bracht Abû Sufyân en zijn metgezellen naar Damascus. De stadhouder van Damascus bracht Abû Sufyân en wie bij hem waren bij Heraclius. Heraclius bevond zich toen in Jeruzalem, in Bayt al-Maqdis. Hij zat samen met zijn vizier en droeg zijn kroon op het hoofd. Daar ontving hij Abû Sufyân en de ongeveer dertig Mekkanen die bij hem waren.

Hij riep een tolk en vroeg hun: “Wie van jullie is door afstamming het naaste verwant aan de man die zegt dat hij profeet is?” Abû Sufyân antwoordde: “Ik ben door afstamming het naaste aan hem verwant.” Heraclius liet Abû Sufyân dicht bij zich brengen en zei dat de anderen achter Abû Sufyân moesten gaan staan. Toen Heraclius vroeg: “Wat is jullie graad van verwantschap?”, zei hij: “Hij is de zoon van mijn oom.” (Want de grootvader van Abû Sufyân is Umayya, en de grootvader van Rasûlullah is ’Abdulmuttalib. Hun grootvaders waren kinderen van twee broers. Daarom zei hij: “Hij is de zoon van mijn oom.” Hun geslachten komen samen in ’Abdu Manâf, de grootvader van hun grootvaders.) Hoewel Abû Sufyân eerst had gelogen, werd hij bang door de dreiging van de vorst en kon hij niet meer liegen.

“Bij Allah, hij is de profeet wiens komst Mûsâ en Îsâ (’alayhimas-salâm) ons als blijde boodschap hebben aangekondigd. Wij wachtten trouwens al op zijn komst” Uskûf van Jeruzalem

Daarna vond tussen hen het volgende gesprek plaats. Heraclius: – Hoe is de afstamming onder jullie van de man die zegt dat hij profeet is? – Hij is de man met de beste afstamming van zijn tijd. Naar zijn afstamming is hij de voornaamste van ons. – Is er vóór hem onder jullie iemand geweest die beweerde profeet te zijn? – Nee. – Is er onder zijn voorvaderen ooit een vorst geweest? – Nee. – Volgen de voornamen van het volk hem, of de armen en de zwakken? – Wie hem volgen, zijn de armen, de zwakken, de jongeren en de vrouwen. Van de ouderen en de voornamen van zijn volk volgen weinigen hem. – Worden zijn volgelingen talrijker of minder? – Zij worden talrijker. – Is er iemand die zijn religie, nadat hij die had aangenomen, uit afkeer of uit woede weer heeft verlaten? – Nee. – Heeft men hem, voordat hij zei dat hij profeet was, ooit zien liegen? – Nee. – Heeft deze profeet ooit een verbond gebroken of zijn woord niet gehouden? – Nee, nooit. Maar wij hebben nu met hem een verdrag gesloten om voor een bepaalde tijd niet te strijden. Wij weten niet wat hij in die tijd zal doen. – Wat beveelt hij jullie? – Hij beveelt ons alleen Allah, Die Eén is, te aanbidden en Hem niets als deelgenoot toe te kennen. Hij verbiedt ons te aanbidden wat onze voorvaderen aanbaden (de afgoden). Hij beveelt ons het gebed (salât) te verrichten, oprecht te zijn, de armen te helpen, ons voor het harâm te hoeden, onze verbonden na te komen, wat ons is toevertrouwd niet te verraden en onze verwanten te bezoeken. Dit gesprek vond plaats in Bayt al-Maqdis, en daar werd de gezegende brief van Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) voorgelezen. Toen Heraclius de brief kuste, ermee over zijn ogen streek en hem op zijn hoofd legde, nam het rumoer onder de Byzantijnen nog toe.

De keizer gaf bevel Abû Sufyân en de Quraysh die bij hem waren naar buiten te brengen. Abû Sufyân, die nog geen moslim was, had daar onder ede gezegd dat hij geloofde dat de zaak van onze geliefde Profeet met succes zou eindigen. Dihya ging tegenover Heraclius staan en zei met zijn gezegende mooie gezicht en zijn aangename stem: “O keizer! Een man uit Busrâ (Hârith), die beter is dan jij, heeft mij naar jou gestuurd. Ik zweer bij Allâhu ta’âlâ dat degene die mij naar hem heeft gestuurd (Rasûlullah) beter is dan hij én dan jij. Je moet mijn woorden in nederigheid aanhoren en de raad die je gegeven wordt aanvaarden! Want als je nederig bent, zul je de raad begrijpen. Als je de raad niet aanvaardt, kun je niet rechtvaardig zijn!”

Toen Heraclius zei: “Ga verder”, vervolgde Dihya: “Welnu, ik nodig je uit te geloven in Allâhu ta’âlâ, tot Wie Îsâ ’alayhis-salâm het gebed verrichtte. Ik nodig je uit te geloven in deze ummî Profeet, wiens komst eerst Mûsâ ’alayhis-salâm en daarna Îsâ ’alayhis-salâm als blijde boodschap hebben aangekondigd. Als je hierover iets weet en het geluk in deze wereld en in het hiernamaals wilt verwerven, houd dat dan voor ogen. Anders verlies je het geluk van het hiernamaals en blijf je in ongeloof (kufr) en shirk. Weet ook goed dat Allâhu ta’âlâ, Die jouw Heer is, de onderdrukkers vernietigt en de gunsten verandert.”

Heraclius zei: “Ik laat geen geschrift dat mij in handen komt ongelezen, en ik laat geen geleerde die bij mij komt gaan zonder hem te hebben gevraagd wat ik niet weet. Daarvan zie ik alleen goeds en nut. Geef mij tijd na te denken tot ik de waarheid vind.” Later riep Heraclius Dihya bij zich en sprak onder vier ogen met hem. Wat er in zijn hart leefde, maakte hij als volgt bekend: “Ik weet dat de man die jou heeft gestuurd de Profeet van de eindtijd is, wiens komst in de boeken als blijde boodschap is aangekondigd en op wie men wachtte. Maar als ik hem volg, vrees ik dat de Byzantijnen mij zullen doden. Ik zal je naar Safâtir sturen: hij is hun grootste geleerde, en zij tonen hem meer achting dan mij. Alle christenen volgen hem. Als hij tot het geloof komt, zullen alle Byzantijnen geloven. Dan zal ook ik openlijk bekendmaken wat er in mijn hart is en wat ik geloof.”

Daarna schreef Heraclius een brief, gaf die aan Dihya en stuurde hem naar Safâtir.

De monnik Safâtir

Onze Meester Rasûlullah had ook aan Safâtir een brief gestuurd. Toen Safâtir de brieven had gelezen en de eigenschappen van onze Meester de Profeet had gehoord, zei hij dat er geen enkele twijfel was dat hij de Profeet van de eindtijd was wiens komst Mûsâ en Îsâ hadden aangekondigd, en hij kwam tot het geloof. Hij ging naar huis, sloot zich op en kwam drie weken lang niet naar buiten voor de preken die hij iedere zondag hield. De christenen riepen: “Wat is er met Safâtir, dat hij niet meer naar buiten komt sinds hij met die Arabier heeft gesproken? Wij willen hem zien!”

Safâtir trok zijn zwarte priestergewaad uit. Hij trok witte kleren aan, nam zijn staf in de hand en ging naar de kerk. Nadat hij de bewoners van de stad had bijeengeroepen, stond hij op en zei: “O christenen! Weet dat er een brief tot ons is gekomen van Ahmad (’alayhis-salâm). Hij nodigt ons uit tot de ware religie. Ik weet het zeker en ik geloof dat hij de ware rasûl van Allâhu ta’âlâ is.” Toen de christenen dit hoorden, stormden zij op Safâtir af en sloegen hem dood; zo werd hij martelaar. Dihya kwam en bracht Heraclius op de hoogte van wat er was gebeurd.

Heraclius zei: “Heb ik het je niet gezegd? Safâtir is de christenen dierbaarder en waardevoller dan ik. Als zij zulke woorden van mij hoorden, zouden zij mij net als hem doden.” In het bericht dat Bukhârî in zijn “Sahîh” vermeldt en dat Zuhrî heeft overgeleverd, staat echter: “Heraclius riep de voornamen van de Byzantijnen in zijn paleis in Homs bijeen en liet de deuren sluiten. Daarna beklom hij een verhoging en zei: ‘O volk der Byzantijnen! Willen jullie geluk en vrede bereiken, willen jullie dat jullie heerschappij blijvend bestaat, en willen jullie volgen wat Îsâ heeft gezegd?’ De Byzantijnen vroegen: ‘O onze vorst! Wat moeten wij doen om dat te bereiken?’ Heraclius zei: ‘O volk der Byzantijnen! Ik heb jullie voor een goede zaak bijeengeroepen. Er is een brief van Muhammad tot mij gekomen. Hij nodigt mij uit tot de religie van de islam. Bij Allah, hij is de profeet op wiens komst wij altijd hebben gewacht, die wij in onze boeken beschreven vinden en wiens tekenen wij kennen. Kom, laten wij hem volgen en in deze wereld en in het hiernamaals behouden worden!’ Daarop renden allen morrend en met lelijke woorden naar de deuren om te vluchten. Maar omdat de deuren gesloten waren, konden zij niet naar buiten. Toen Heraclius dit gedrag van de Byzantijnen zag en begreep dat zij zo voor de islam vluchtten, vreesde hij voor zijn leven en zei: ‘O volk der Byzantijnen! De woorden die ik sprak, waren bedoeld om jullie trouw aan jullie religie te toetsen. Met eigen ogen heb ik jullie trouw aan jullie religie gezien en jullie houding, die mij verheugd heeft.’ Daarop wierpen de Byzantijnen zich in sajda voor Heraclius neer, en toen de deuren van het paleis werden geopend, gingen zij naar buiten en vertrokken.”5 Heraclius riep Dihya bij zich en vertelde hem wat er was gebeurd. Hij gaf hem geschenken, het ene nog kostbaarder dan het andere. Bovendien schreef hij een brief aan onze Meester de Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam). Zijn brief en de geschenken die hij had laten klaarmaken, stuurde hij met Dihya naar onze geliefde Profeet.

“Er is geen enkele twijfel dat hij de Profeet van de eindtijd is wiens komst Mûsâ en Îsâ hebben aangekondigd” De monnik Safâtir

Heraclius had moslim willen worden, maar uit angst zijn troon en zijn leven te verliezen kwam hij niet tot het geloof. In de brief die hij aan onze Meester de Profeet schreef, stond: “Aan Muhammad, de Rasûl van Allah, wiens komst Îsâ als blijde boodschap heeft aangekondigd, van de keizer, de vorst der Byzantijnen! Uw gezant is met uw brief bij mij gekomen. Ik getuig dat u de ware rasûl van Allah bent. Want wij vonden u in de Injîl beschreven, en Îsâ had ons uw komst als blijde boodschap aangekondigd. Ik heb de Byzantijnen uitgenodigd in u te geloven, maar zij wilden er niet van weten. Als zij naar mij hadden geluisterd, zou dat ongetwijfeld goed voor hen zijn geweest. Ik verlang er zeer naar bij u te zijn, u te dienen en uw voeten te wassen.” Dihya verliet Heraclius en kwam in Hismâ aan. Onderweg, in het dal van Shanâr, een van de dalen van Judhâm, beroofden Hunayd ibn Ûs, zijn zoon en zijn mannen Dihya. Zij namen hem alles af wat hij had, behalve zijn oude kleren. In die streek hadden Dubayb ibn Rifâ’a ibn Zayd en zijn volk de islam aanvaard. Toen Dihya bij hen kwam en vertelde wat er was gebeurd, trokken zij op tegen Hunayd ibn Ûs en zijn stam en haalden al het goed terug.

Later zond onze Meester Rasûlullah Zayd ibn Hâritha uit tegen Hunayd ibn Ûs en zijn mannen. Allen die in die streek woonden, kwamen tot het geloof. Toen Dihya in Medina aankwam, ging hij, zonder eerst naar huis te gaan, rechtstreeks naar de deur van Habîb-i akram. Hij klopte op de deur. Onze Profeet vroeg: “Wie is daar?” Dihya antwoordde: “Dihya Kalbî.” De Meester der werelden zei: “Kom binnen.” Dihya ging naar binnen en vertelde alles wat er was gebeurd, tot in alle bijzonderheden. Hij las onze Meester de Profeet de brief van Heraclius voor, en die zei: “Hij zal nog een tijd blijven (op de troon). Zolang mijn brief bij hen is, zal hun heerschappij voortduren.”

Hoewel Heraclius in zijn brief had geschreven dat hij in onze Profeet geloofde, zei onze Meester Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam): “Hij liegt. Hij heeft zijn religie niet verlaten.” Heraclius wikkelde de brief van onze geliefde Profeet in zijden satijn en bewaarde hem in een ronde gouden kist. De familie van Heraclius bewaarde deze brief en hield hem voor iedereen verborgen. Zij zeiden en geloofden dat hun heerschappij zou voortduren zolang deze brief in hun handen was. En zo is het werkelijk gegaan.6