Ƙaunataccen Annabina

GAME DA KAFIRCI

Mafi muni a cikin dukkan miyagun abubuwa shi ne rashin yin imani da Allahu Ta’ala, zama wanda bai yarda da samuwar Allah ba. Rashin yin imani da abin da ya wajaba a yi imani da shi kafirci ne. Rashin yin imani da Muhammadu alaihis-salam kafirci ne. Yin imani da zuciya da dukkan abubuwan da Muhammadu alaihis-salam ya zo da su daga wurin Allahu Ta’ala, ya sanar da su, da kuma furta su da harshe, shi ake kira imani. Idan akwai abin da yake hana furtawa, rashin furtawa an yafe shi. Domin imani ya samu, ya kuma wajaba a guji faɗar abubuwan da Musulunci ya kira alamomin kafirci, ko aikata su. Raina ɗaya daga cikin hukunce-hukuncen Musulunci, wato ɗaya daga cikin umarnansa da hane-hanensa, da yin izgili da Alƙur’ani mai girma, ko da mala’ika, ko da ɗaya daga cikin annabawa (alaihimus-salawatu wat-taslimat), suna daga cikin alamomin kafirci. Inkari yana nufin rashin yin imani, rashin gaskatawa bayan an ji. Shakka ma inkari ne. Wanda ya faɗi kalmomin da Musulunci ya kira alamomin rashin imani, ya kuma aikata ayyukansu, ya zama kafiri, ko da yana da gaskatawa a zuciyarsa, ko da ya ce ya yi imani. Girmama abin da Musulunci ya umarta a wulaƙanta shi, da wulaƙanta abin da ya umarta a girmama shi, kafirci ne.

Wasu daga cikin abubuwan da suke kai wa ga kafirci

1. Cewa: “Allahu Ta’ala Yana kallon mu daga Al’arshi ko daga sama” kafirci ne. Domin Allahu Ta’ala Ya tsarkaka daga wuri. Ba a cewa game da Shi: “a doron ƙasa ko a sama, a ƙasa ko a bisa, a dama ko a hagu”. 2. Cewa: “Kamar yadda ka zalunce ni, Allahu Ta’ala ma Yana zaluntar ka” kafirci ne. Allahu Ta’ala ba azzalumi ba ne. Ba Ya zaluntar bayinSa. Kalmar “zalunci” ba a faɗarta game da Allahu Ta’ala. 3. Cewa: “Wane Musulmi a idona kamar Bayahude yake” kafirci ne. 4. Cewa game da wata magana ta ƙarya: “Allahu Ta’ala Ya sani cewa gaskiya ce” kafirci ne. 5. Faɗar abubuwan da suke ƙasƙantar da mala’iku kafirci ne.

6. Faɗar maganar da take ƙasƙantar da Alƙur’ani mai girma, har ma da harafi ɗaya nasa, ko rashin yin imani da harafi ɗaya nasa, kafirci ne. 7. Karanta Alƙur’ani mai girma, rera waƙoƙin yabon addini, yin kiran salla ko karanta maulidi tare da kaɗe-kaɗe kafirci ne. 8. Faɗar abubuwan da suke ƙasƙantar da annabawa kafirci ne. 9. Cewa game da wani mai yawan kyautatawa: “Ya fi Annabi kyau” kafirci ne. 10. Idan wani ya ce shi annabi ne, waɗanda suka yi imani da shi ma sun zama kafirai.

11. Yin izgili da abubuwan da za su faru a Lahira kafirci ne. 12. Rashin yin imani da azabar kabari da ta Ƙiyama [da cewa ba su dace da hankali da kimiyya ba] kafirci ne.

13. Rashin yin imani da ganin Allahu Ta’ala a Aljanna kafirci ne.

14. Ƙin ɗaya daga cikin sunnoni shahararru kafirci ne.

15. Rashin yin imani da ilimomin Musulunci, da ƙasƙantar da su da malaman addini, shi ma kafirci ne. 16. Wanda yake son ya zama kafiri, ya zama kafiri a daidai lokacin da ya yi niyyar haka.

17. Wanda ya faɗi kalmomin kafirci yana sane da cewa suna kai wa ga kafirci, kuma da nufinsa, ya zama kafiri. Idan ya faɗe su ba tare da sani ba, bisa ra’ayin mafi yawan malamai shi ma ya zama kafiri. 18. Ɗaura ɗamarar fadawan coci da ake kira zunnar a ƙugu, da sanya wani abu da yake keɓance da kafirci, kafirci ne. Ɗan kasuwa ma, yin amfani da su a darul-harb (ƙasar kafirai) kafirci ne. Amfani da waɗannan abubuwa don wasa, don ba wasu dariya, don raha, shi ma yana kai wa ga kafirci.

19. Kiran Musulmi kafiri domin a zage shi ba kafirci ba ne. Faɗar haka da nufin ya zama kafiri kafirci ne. 20. Yarinyar da aka ɗaura mata aure tun tana yarinya, idan ta kai hankali da balaga ba ta san imani da Musulunci ba, ba ta iya bayyana su idan aka tambaye ta, ko ba ta yi imani da su ba, sai ta rabu da mijinta, ita kuma ta zama murtadda. Namiji ma haka yake.

21. Faɗa wa azzalumin da ya doki wani ko ya kashe shi ba bisa ƙa’ida ba: “Ka yi daidai, ya cancanci haka” kafirci ne.

22. Rashin yin salla, rashin azumi, rashin bayar da zakka, ba tare da yin imani da cewa su wajibai ne ba, ana raina su, kafirci ne. 23. Yanke ƙauna daga rahamar Allah kafirci ne. 24. Abubuwan da su kansu haram ne, kamar mushe, alade da giya, ana kiransu haram li-ainihi. Kiran waɗannan halal kafirci ne. 25. Kiran dukkan zunuban da haramcinsu ya tabbata halal, shi ma kafirci ne.

26. Ƙasƙantar da abubuwan da Musulunci ya ba daraja, kamar kiran salla, masallaci da littattafan fiƙihu, kafirci ne. 27. Yin salla yana sane da cewa ba shi da alwala kafirci ne. 28. Yin salla yana sane zuwa wata fuska ba alƙibla ba kafirci ne. Wanda ya ce: “Ba lalle ne a yi salla ana fuskantar alƙibla ba” ya zama kafiri. 29. Idan wani ya ƙi wani malamin Musulunci ba tare da dalili ba, ko ya zage shi, ana jin tsoron kafircin mutumin nan. 30. Malamai sun ce, idan wani ya ce wa wanda ba ya so: “Fuskarka [surarka, kamanninka] a gare ni kamar ta mai karɓar rayuka take”, ya zama kafiri. Domin mala’ikan da yake karɓar rayuka [Azra’ilu alaihis-salam] babban mala’ika ne.

“Allahu Ta’ala ba Ya gafarta wa waɗanda suke yin shirka da Shi, wato kafirai, kuma Yana gafarta zunuban da ba shirka ba, wato ba kafirci ba” Nisa’i: 116

31. Yin fata game da abin da yake haram a kowane addini, kamar zina, luwaɗi, riba da ƙarya, da cewa: “Da ya zama halal, da ni ma na aikata!” kafirci ne. 32. Wanda bai san cewa Muhammadu alaihis-salam Annabin ƙarshen zamani ba ne, ya zama kafiri. 33. Idan wani ya sa tufafin alharini, wani kuma ya ce masa game da wannan halin: “Allah Ya yi maka albarka da shi!”, ana jin tsoron kafircin na biyun.

34. Wanda ya zagi littattafan tafsiri da fiƙihu, ya ƙi su, ya yi musu mummunar magana, ya zama kafiri. 35. Idan wani ya ce: “Ka zama tsirara ƙaf kamar ɗan maraƙin Jibrilu”, wannan bala’i ne (afa); izgili ne da mala’ika. 36. Wanda ya ce: “Annabi (alaihis-salatu was-salam) baƙar fata ne” ya zama kafiri. 37. Wanda ya ce: “Rashin yin salla abu ne mai kyau” ya zama kafiri. Malamai sun ce, idan wani ya ce wa wani: “Zo ka yi salla”, shi kuma ya ce: “Yin salla abu ne mai wuya a gare ni”, ya zama kafiri. 38. Wanda ya kira Allah “uba” ya zama kafiri. 39. Idan wani ya ce: “Manzon Allah (sallallahu alaihi wa sallam), bayan ya ci abinci, yakan lasa yatsansa mai albarka”, wani kuma ya ce: “Wannan rashin ladabi ne”, na biyun ya zama kafiri. 40. Wanda ya ba Alƙur’ani mai girma ma’ana da hankalinsa ya zama kafiri.

41. Kaset-kaset da faya-fayan da aka ɗauki Alƙur’ani mai girma a cikinsu suna da daraja kamar Mushafi mai daraja. Rashin girmama su ma kafirci ne. 42. Zuwa wurin bokaye masu saduwa da aljanu, da waɗanda suke amsa duk abin da aka tambaye su ta hanyar duban littafin taurari, da masihirta, da gaskata abin da suke faɗa da abin da suke yi – ko da wani lokaci ya tabbata gaskiya – yana nufin yin imani da cewa wanin Allahu Ta’ala yana sanin kowane abu kuma yana aikata duk abin da ya so, kuma wannan kafirci ne. [Rashin yin imani da ilimomin kimiyya ba haka yake ba.] 43. Barin sunna ana raina ta, ba a ba ta muhimmanci, kafirci ne. 44. Wanda ya ce, ya kuma gaskata: “Masihirci lalle yana yin abin da ya so da sihirinsa; sihiri lalle yana yin tasiri” ya zama kafiri.

45. Idan Musulmi ya amsa wa wanda ya kira shi kafiri da amsa irin ta amincewa, kamar: “Na’am, ranka ya daɗe”, shi ma ya zama kafiri. 46. Wanda ya ce auren macen da auren ta haram ne ya halatta, ya zama kafiri.

47. Idan wani ya ba da sadaka daga dukiyar da take hannunsa, wadda haram ce tabbatacciya, yana fatan lada, talakan da ya karɓa kuma, yana sane da cewa daga haram take, ya ce wa mai bayarwa: “Allah Ya yarda da kai”, mai bayarwa ko kuma wani daban ya ce “Amin”, dukkansu sun zama kafirai.

48. Kiran wanin Allahu Ta’ala “Mahalicci”, ko da wace niyya ce, kafirci ne. 49. Faɗar “Abdulkoydur” a maimakon “Abdulƙadir” da gangan kafirci ne. Faɗar “Abdulüzeyz” a maimakon “Abdulaziz”, “Memo” a maimakon “Muhammadu”, “Hasso” a maimakon “Hasan”, “Ibo” a maimakon “Ibrahim” ma haka yake. Ana jin tsoron tafiyar imanin waɗanda suke rubuta waɗannan sunaye a kan takalma da silifa, suke takawa a kansu. 50. Cewa: “Muna rushe hubbare ne saboda muna tsoron kada jahilai su ɗauki waliyyai a matsayin mahalicci” kafirci ne. 51. Ajiye takarda, ko mayafi, ko sallaya (sajjada) da take da rubutu, har ma da harafi ɗaya, a ƙasa [shimfiɗa ta ko amfani da ita don wulaƙanci], kafirci ne. 52. Cewa: “Abubakar as-Siddiƙ da Umar al-Faruƙ (radiyallahu ta’ala anhuma) ba su da haƙƙin halifanci” kafirci ne. 53. Wanda ya zama sanadin kafircin wani, musamman na ɗansa, shi ma ya zama kafiri. 54. Rashin girmama daidaitaccen kwatankwacin Alƙur’ani mai girma da ake karantawa, ake saurara a rediyo da lasifika, shi ma kafirci ne.

55. Ƙin wani aiki da yake sunna kafirci ne. Rashin ba sunna muhimmanci kafirci ne. 56. Binne mamaci farilla ne. Wanda ya guje wa wannan hidima saboda bai ba wannan farilla muhimmanci ba, yana kafa hujja da ilimi da kimiyya yana cewa: “Binne matattu ja da baya ne; ƙona su kamar yadda kafiran Buddanci, Brahmanawa da ƴan gurguzu suke yi ya fi kyau”, imaninsa ya tafi, ya zama murtaddi. 57. Faɗar “Tezveren dede” (kaka mai bayarwa da sauri) abu ne mummuna ƙwarai, kuma yana kai wa ga kafirci. 58. Cewa zina da luwaɗi sun halatta kafirci ne. 59. Rashin ba muhimmanci ga haramin da aka sanar da nassi [wato da aya da hadisi] da kuma ijma’i (haɗuwar malamai) kafirci ne.

60. Ci gaba da manyan zunubai da dagewa a kansu yana ja zuwa kafirci. Rashin ba salla muhimmanci kafirci ne. 61. Inkarin ɗaya daga cikin waliyyan Allahu Ta’ala, matacce ko mai rai, da harshe ko da zuciya, kafirci ne. 62. Ƙiyayya ga waliyyai da masu aiki da iliminsu kafirci ne. 63. Cewa: “Waliyyai suna da siffar isma (kuɓuta daga zunubi)” kafirci ne. [Siffar isma tana samuwa ne kawai ga annabawa.]

64. Yin imani da cewa wani abu ya faru da kansa, da kuma cewa dabbobi sun rikiɗe daga juna, tun daga halittu masu tantani ɗaya zuwa masu ƙwaƙƙwaran tsari, har a ƙarshe suka rikiɗe zuwa mutum, kafirci ne.

“Ya Ubangijina! Ina roƙonKa imanin da ƙarshensa ba kafirci ba!” Hadisi mai daraja

65. Yin ibadojin kafirai a matsayin ibada – misali, kaɗa kayan kiɗa irin su ogan da suke kaɗawa a cocinansu da buga ƙararrawa a cikin masallatai – da kuma amfani da abubuwan da Musulunci ya ɗauka alamomin kafirci ba tare da larura da tilastawa ba, kafirci ne. 66. Wanda ya zagi Sahabbai masu girma ana kiransa mulhidi. Mulhidi kafiri ne. 67. Girmama wanda aka zana a hoto ko aka sassaƙa a mutum-mutumi, ko gicciye, ko kowane abu kamar tauraro, rana ko saniya, ana yin imani da cewa yana da siffar allahntaka – misali ana cewa: “Yana halittar abin da ya so, yana yin duk abin da ya so, yana ba marar lafiya waraka” – kafirci ne. 68. Wanda ya yi wa Nana A’isha ƙazafi [ya kira ta mazinaciya], bai kuma yi imani da cewa ubanta Sahabi ne ba, ya zama kafiri. 69. Saukowar Isa alaihis-salam daga sama ma abu ne da ya wajaba kowa ya sani. Wanda bai yi imani da wannan ba ya zama kafiri. 70. Kiran wanda Alƙur’ani mai girma da hadisi mai daraja suka yi masa bushara da Aljanna kafiri kafirci ne. 71. Fitar Musulma zuwa titi a buɗe kai, hannaye da ƙafafu, ta nuna su ga maza, haram ne, zunubi ne. Idan ba ta ba wannan muhimmanci ba, ba ta kula ba, imaninta ya tafi, ta zama kafira. 72. Wanda bai yi imani da samuwar mala’iku da aljanu ba ya zama kafiri.

73. Wanda ya ce wa Musulmi: “Ya kai kafiri!” [ko ya kira Musulmi masoni, ko ɗan gurguzu], idan ya ɗauke shi kafiri a aƙidarsa, shi kansa ya zama kafiri. 74. Ba a san adadin annabawa daidai ba. Faɗar wani adadi na iya zama mayar da wanda ba annabi ba annabi, ko kuma rashin karɓar wanda yake annabi a matsayin annabi. Wannan kuwa kafirci ne. Domin rashin karɓar ɗaya daga cikin annabawa yana nufin rashin karɓar ko ɗayansu. Game da wannan, malaman Musulunci sun ce adadin annabawa ya fi dubu ɗari da ashirin da huɗu. Idan Musulmi, namiji ko mace, ya faɗi magana ko ya aikata aikin da malamai suka sanar bisa haɗin kai cewa yana kai wa ga kafirci, yana sane da cewa yana kai wa ga kafirci, da gangan [ba tare da an tsoratar da shi ba, da nufinsa], da gaske ko da wasa, don ba da dariya, imaninsa ya tafi, ko da bai yi tunanin ma’anarsa ba. Ya zama murtaddi. Ladan ibadojinsa na baya suna ɓacewa. Idan ya tuba, ba sa dawowa. Idan mawadaci ne, ya wajaba ya sake zuwa hajji. Domin tuba, faɗar kalmar shahada kaɗai bai isa ba. Ya kuma wajaba ya tuba daga abin da ya kai shi ga kafirci. [Ta ƙofar da ya fita daga Musulunci, ta ita ya wajaba ya shiga.] Rashin sani ba uzuri ba ne; babban zunubi ne. Domin farilla ne ga kowane Musulmi ya koyi abubuwan da ya wajaba ya sani. Imani da auren wanda ya faɗi kalmar da take kai wa ga kafirci bisa kuskure, ko bisa mantuwa, ko da ta’awili, ba sa ɓaci. Sai dai yana da kyau ya yi tuba da istigfari, wato ya sabunta imani (tajdid-i iman).

Kamar yadda kafiri yake zama mumini ta faɗar kalmar tauhidi, haka ma mumini yakan zama kafiri ta faɗar magana ɗaya. Ya kamata kowane Musulmi ya karanta wannan addu’ar imani safe da yamma, kuma ta hanyar karanta ta biyun ya yi tuba, ya sabunta imani da aure:

“Allahumma inni a’uzu bika min an ushrika bika shai’an wa ana a’lamu wa astaghfiruka lima la a’lamu innaka anta allamul-ghuyub.”

“Allahumma inni uridu an ujaddidal-imana wan-nikaha tajdidan bi-ƙauli la ilaha illallah Muhammadun Rasulullah.”

Ina nema, ina nema, da zan sami sawunka,
Da zan shafa fuskata a ƙurar sawunka;
Da Gaskiya (wato Allah) Ya ba ni rabo, da zan ga fuskarka…
Ya Muhammadu, raina yana begenka.
Da wata tafiya mai albarka ta samu, da zan tafi,
Da zan nutse cikin yashin hanyoyin Ka’aba,
Da zan kalli kyakkyawar fuskarka sau ɗaya a mafarki…
Ya Muhammadu, raina yana begenka.
Ko zarra ta yaudara ba ta rage a zuciyata ba,
Da gaskiya na shiga wannan tafarki na gaskiya,
Tare da Abubakar, Umar da Usman ma.
Ya Muhammadu, raina yana begenka.

“Ku sabunta imaninku da faɗar ‘La ilaha illallah’!” Hadisi mai daraja