YADDA YA ALBARKACI DUNIYA DA ZUWANSA (HAIHUWARSA)

Al’ummata, al’ummata

Nana Amina, mafi sa’ar uwaye, wadda ta sami mafi ɗaukakar daraja, ta ba da labarin cikinta kamar haka: “A kwanakin da nake ɗauke da cikin wancan Jagora, ban ji wani ciwo ko wahala ba. Ban ma san ina da ciki ba. Sai dai bayan wata shida, wata rana, tsakanin barci da farkawa, wani mutum ya ce mini: ‘Kin san wanda kike ɗauke da cikinsa?’ Da na amsa ‘Ban sani ba’, sai ya sanar da ni: ‘Ki sani: kina ɗauke da cikin na ƙarshen annabawa!’ Da lokacin haihuwa ya kusa, mutumin nan ya sake zuwa, ya ce: ‘Ya Amina! Idan kika haifi yaron, ki sa masa suna Muhammadu.’ A wata riwaya kuma an ce: ‘Ya Amina! Idan kika haifi yaron, ki sa masa suna Ahmad!’”

Uwarmu Nana Amina ta kuma ba da labarin lokacin haihuwar kamar haka: “Da lokacin haihuwa ya zo, na ji wata murya mai girma. Na fara rawar jiki. Sannan na ga wani farin tsuntsu; ya zo ya shafe ni da fikafikansa. Tsoro da rawar jiki suka ɓace ƙaf. A lokacin na ji ƙishirwa, kamar ina ƙuna da zafi. Na ga a kusa da ni wani ƙoƙon sharbati fari kamar madara. Suka ba ni shi in sha. Na sha; ya fi zuma zaƙi, kuma mai sanyi ne. Ƙishirwata ta ƙare. Sannan na ga wani babban nuri; gidana ya cika da nuri har ban ga kome ba sai wannan nuri.

Idan kuna son ku tsira daga wuta,
Da ƙauna, da shauƙi, ku yi salati!
As-salatu was-salamu alaika ya Rasulallah!
As-salatu was-salamu alaika ya Habiballah!
As-salatu was-salamu alaika ya Nura Arshillah.

“Ni habibin Allahu Ta’ala ne, masoyinSa. Ni ne shugaban annabawa. Ba don fahariya nake faɗa ba” Hadisi mai daraja

Gidan da aka haifi Shugabanmu Annabi na kakan kakansa Hashim ɗan Abdu Manaf ne. Yana da nisan mita 300–400 daga Ka’aba, ta arewa maso gabas.

A lokacin Hijira, Shugabanmu Annabi ya miƙa wannan gida mai albarka ga Aƙil ɗan Abu Ɗalib. Jikokin Aƙil kuma suka sayar da shi ga Muhammadu ɗan Yusuf Saƙafi.

Daga baya Nana Khaizuran, uwar Harun Rashid, ta sayi wannan gida mai albarka, ta mayar da shi masallaci.

Wannan masallaci, wanda Abbasiyawa da Mamlukawa suka kiyaye, an kuma kula da shi sosai a zamanin Daular Usmaniyya. Sultan Süleyman Khan Ƙanuni ya sa aka sake gina masallacin.

A tsawon tarihi an gyara wannan masallaci sau da yawa.

A shekara ta 1924 aka rushe wannan masallaci. Gidan da Shaikh Abbas Ƙaɗɗan ya sa aka gina a nan a shekara ta 1950, tun daga shekara ta 1959 yana aiki a matsayin ɗakin karatu na jama’a na Makka.

A lokacin na ga mata da yawa sun kewaye ni, suna yi mini hidima. Dogaye ne, fuskokinsu suna haskakawa kamar rana. Sun yi kama da ƴanmatan ƙabilar Abdu Manaf. Bayyanarsu kwatsam ta ba ni mamaki. Ɗaya daga cikinsu ta ce: ‘Ni ce Asiya, matar Fir’auna!’ Ɗayar kuma ta ce: ’Ni kuma Maryamu ƴar Imrana ce; waɗannan kuwa huraye2na Aljanna ne.’

Har ila yau a lokacin na ga wani farin yadi na alharini, dogo, da ya miƙe daga sama har ƙasa. Suka ce: ‘Ku rufe shi daga idanun mutane.’ A lokacin wasu gungun tsuntsaye suka bayyana. Bakunansu na zumurrudu ne, fikafikansu na yaƙutu. Na yi zufa saboda tsoro, kuma daga ɗigon zufar da take zuba ƙanshin miski yake yaɗuwa. Ina cikin wannan hali, sai suka ɗauke labule daga idanuna. Na ga dukkan bayan ƙasa, daga gabas har yamma. Mala’iku sun kewaye ni.

Da zarar an haifi Muhammadu alaihis-salam, ya sanya kansa mai albarka a sujada, ya ɗaga ɗan yatsan shahada. Sannan wani guntun farin girgije ya sauko daga sama, ya lulluɓe shi. Na ji wata murya tana cewa: ‘Ku zaga da shi ko’ina, daga yamma har gabas. Ku zaga da shi domin dukkan talikai su gan shi da sunansa, da jikinsa da siffofinsa. Su sani cewa sunansa Mahi ne, wato Allahu Ta’ala Yana shafe alamomin shirka ta hanyarsa.’

Sannan girgijen nan ma ya ɓace, sai na ga Muhammadu (sallallahu alaihi wa sallam) a nannaɗe cikin wani farin yadi na ulu. A lokacin nan kuma wasu mutane uku suka zo, fuskokinsu suna haskakawa kamar rana. Ɗaya yana riƙe da buta ta azurfa, ɗaya da kwano na zumurrudu, na ukun kuma da wani yadin alharini. Daga butar kamar miski yake ɗiga. Suka sanya ɗana mai albarka a cikin kwanon. Suka wanke kansa mai albarka da ƙafafunsa, suka nannaɗe shi da alharini. Sannan suka shafa masa turare a kansa mai albarka, suka sa masa kwalli a idanunsa masu albarka, suka ɓace.”

Mala’iku suka sauko daga sama sahu-sahu,
Suka yi wa gidana ɗawafi kamar Ka’aba.
Huraye suka shigo ƙungiya-ƙungiya,
Daga nurin fuskokinsu gidana ya cika da nuri.
A sararin sama kuma aka shimfiɗa wata shimfiɗa,
Sunanta Sundus, mala’ika ne ya shimfiɗa ta.
Da na ga waɗannan al’amura a fili,
Nan take na kasa magana saboda mamaki.
Kwatsam bango ya tsage,
Huraye uku suka zo daga Aljanna, suka bayyana gare ni.
Wasu sun ce, daga cikin kyawawan nan uku,
Ɗaya Asiya ce, mai fuska kamar wata.
Ɗaya kuwa, babu shakka, Nana Maryamu ce,
Ta ukun kuma wata kyakkyawa ce daga cikin huraye.
Ukun nan suka zo da falala,
Nan take suka yi mini sallama.
Suka zo suka zauna a kewaye da ni,
Suka yi wa juna bushara da Mustafa.

Lokacin da aka haifi Muhammadu alaihis-salam, a wurin uwarmu Nana Amina akwai Nana Shifa, uwar Abdurrahman ɗan Auf; Nana Fatima, uwar Usman ɗan Abul-As; da Nana Safiyya, gwaggon Annabinmu. Su ma sun ba da labarin nurin da suka gani da sauran al’amuran da suka faru kamar haka:

Nana Shifa ta ce: “A daren nan ina wurin Amina a matsayin mai taimako. Na ji Muhammadu alaihis-salam, da zarar an haife shi, yana addu’a da roƙo. Daga gaibu aka ce: ‘Yarhamuka Rabbuka’. Sannan wani nuri ya fito, ya ba da haske har aka ga kowane wuri, daga gabas har yamma…” Nana Shifa, wadda ta shaidi wasu al’amura da yawa kuma, ta ce: “Lokacin da aka sanar da shi annabta, ba tare da wata shakka ba, ni ma na kasance ɗaya daga cikin waɗanda suka fara yin imani.”

“A Ƙiyama, lokacin da kowa ya yi shiru, ni zan yi magana. Lokacin da babu mai iya motsi, ni ne mai ceton su” Hadisi mai daraja

Dukkan halittu suka cika da farin ciki,
Baƙin ciki ya tafi, talikai suka sake samun rai.
Dukkan zarrorin duniya suka ɗaga murya,
Suna kiran juna, suka ce: barka da zuwa!
Barka da zuwa, ya Sarki maɗaukaki, barka da zuwa,
Barka da zuwa, ya ma’adanin sani, barka da zuwa.
Barka da zuwa, ya sirrin Furƙani, barka da zuwa,
Barka da zuwa, ya maganin ciwace-ciwace, barka da zuwa.
Barka da zuwa, ya bulbul na lambun kyau,
Barka da zuwa, ya aminin Zul-Jalal.
Barka da zuwa, ya wata da ranar Allah,
Barka da zuwa, ya wanda bai rabu da Gaskiya ba.
Barka da zuwa, ya mafakar al’ummar masu zunubi, barka da zuwa,
Barka da zuwa, ya mafakar marasa mafita, barka da zuwa.
Barka da zuwa, ya nurin idon Khalil,
Barka da zuwa, ya zaɓaɓɓen masoyin Jalil.
Barka da zuwa, ya rahama ga talikai,
Barka da zuwa, kai ne mai ceton masu zunubi.
Barka da zuwa, ya Sarkin Duniya da Lahira,
Saboda kai aka halicci wannan duniya.

Nana Safiyya ta ba da labari kamar haka: “Lokacin da aka haifi Muhammadu alaihis-salam, wani nuri ya rufe ko’ina. Da zarar an haife shi ya yi sujada, sannan ya ɗaga kansa mai albarka, ya ce da harshe bayyananne: ‘La ilaha illallah, inni Rasulullah.’ Da na so in wanke shi, aka ce: ‘Mun aiko shi a wanke.’ Aka gan shi an yanke cibiyarsa kuma an yi masa kaciya. Da zarar an haife shi ya yi sujada. A lokacin yana faɗin wani abu a hankali; na kusanta kunnena ga bakinsa mai albarka, yana cewa: ‘Ummati, ummati!’ (Al’ummata, al’ummata!).”3

Haka nan, ya fuskanci Ɗakin Allah, wancan Manzo
Ya sanya fuskarsa a ƙasa, ya yi sujada.
A sujada kansa da harshensa suna yabon Gaskiya,
Ya ɗaga yatsansa, yana faɗin tauhidi.
Yana cewa: “Ya Majiɓincina, na fuskantar da fuskata gare Ka,
Ya Ilahi, Ka ba ni al’ummata.”
Ya ɗaure himmarsa ga Gaskiya daga zuciya,
Yana ta cewa: “Al’ummata, al’ummata!”

Lokacin da aka haifi ƙaunataccen Annabinmu, kakansa Abdulmuɗɗalib yana wurin Ka’aba mai daraja, yana roƙon Allahu Ta’ala, yana addu’a. Aka yi masa bushara da wannan haihuwa kamar haka:

Ka’aba ba zato ba tsammani ta yi sujada zuwa ga Maƙamu Ibrahim, sannan ta koma yadda take a farko. Abdulmuɗɗalib ya ji Ka’aba tana cewa da harshe fasihi: “Allahu akbar! Muryar Muhammadu (sallallahu alaihi wa sallam) za ta tsarkake ni daga gumaka.” A lokacin gunkin Hubal ya faɗi rub da ciki. Sai aka ji wata murya: “An haifa wa Amina ɗa. Muhammadu (sallallahu alaihi wa sallam) zai fitar da mutane daga duhun ɓata zuwa nurin shiriya. Allah Maɗaukaki Ya aiko shi annabi ga mutane da aljanu. Ya ku mala’iku, ku shaida: an ba shi mabuɗan dukkan taskoki. Kada ku manta da ranar haihuwarsa; wannan rana ta zama idinku har zuwa Ranar Ƙiyama.” Abdulmuɗɗalib ya ji waɗannan maganganu, harshensa ya ƙulle saboda mamaki. Ya shafa hannunsa a ƙirjinsa, yana cewa: “Shin mafarki nake yi?” Sai ya sake jin wata murya: “Ya shugaban Ƙuraishawa, mene ne ya firgita ka?” Ba shi da ƙarfin amsawa.

Da ya kusanci gidan Amina, ya ga wani tsuntsu a kan rufin gidan. Ya shimfiɗa fikafikansa a kan gidan, ya rufe shi. Duwatsun Makka suna haskakawa da nurinsa. Wani farin girgije yana yi wa gidan inuwa. Mala’iku biyu da suke tsaye a bakin ƙofa suka hana shi shiga. Yana cikin tunanin “Wane irin hali ne wannan? Shin mafarki nake yi?”, sai ƙanshin miski da yake fitowa daga ciki ya buga hancinsa.

Abdulmuɗɗalib, wanda ya ga al’amura da yawa a ranar da aka haifi Muhammadu alaihis-salam, ya yi farin ciki ƙwarai da wannan bushara, ya ce: “Daraja da martabar wannan ɗana za su zama masu girma ƙwarai.”4

Domin murnar irin wannan babban farin ciki, Abdulmuɗɗalib, tun daga rana ta bakwai bayan haihuwa, ya yi wa mutanen Makka liyafar kwana uku. Ban da haka, ya yanka raƙuma a kowace unguwar birnin, ya bar namansu domin mutane da dabbobi su amfana.5 A lokacin liyafar, ga waɗanda suka tambaye shi wane suna ya sa wa yaron, ya ce: “Na sa masa suna MUHAMMADU (sallallahu alaihi wa sallam).” Ga waɗanda suka tambaya don me bai sa masa sunan ɗaya daga cikin kakanninsa ba kuwa, ya amsa: “Domin ina son Allahu Ta’ala da mutane su yabe shi, su girmama shi.”6 A wata riwaya kuma an sanar da cewa Nana Amina ce ta sa masa suna “Muhammadu”.

Ya kai mai fuska mai nuri kamar cikakken wata,
Ya kai, kai ne madogarar dukkan waɗanda suka faɗi.
Ya kai, kai ne maganin ciwon zukata,
Ya kai, kai ne sarkin dukkan halittu.
Kai ne sarkin dukkan annabawa,
Nurin idon waliyyai da tsarkaka.
Ya kai, kai ne na ƙarshe a kan gadon sarautar manzanci,
Ya kai, kai ne cikamakin hatimin annabta.

“A Ranar Ƙiyama ni ne limamin annabawa, mai huɗubarsu kuma mai ceton dukkansu. Ba don fahariya nake faɗin waɗannan ba” Hadisi mai daraja

Da nurinka ya haskaka talikai,
Fuskarka ta fure ta mai da duniya lambun furanni.
Duhun jahilci da ɓata ya gushe,
Lambun sani ya kai ga cikakkiyar kamala.
Ya Habiballah, ka taimake mu,
A numfashi na ƙarshe ka faranta mana rai da ganin fuskarka.

Muhimman al’amuran da suka faru a daren da aka haifi Manzon Allah

Kafin a haifi Manzo Mafi Daraja (sallallahu alaihi wa sallam) da kuma a lokacin haihuwarsa, al’amura da yawa sun faru a matsayin alamar cewa zai albarkaci duniya da zuwansa. Shahararrun mutanen zamanin nan sun yi mafarkai tun kafin a haifi Shugabanmu Annabi. Da suka sa bokaye (kahinai) da shahararrun malaman zamanin suka fassara musu mafarkansu, waɗannan suka ce “suna nuna cewa Muhammadu alaihis-salam zai zo”.

Abdulmuɗɗalib, kakan ƙaunataccen Annabinmu, ya ba da labari kamar haka: “Wata rana na yi barci. Na farka da tsananin rawar jiki saboda mafarkin da na gani. Na so in je wurin wani boka nan take domin ya fassara mini shi. Da na iso wurinsa, ya dubi fuskata ya ce: ‘Ya shugaban Ƙuraishawa! Me ya same ka? Ana ganin wani hali dabam a fuskarka. Ko wani muhimmin al’amari ne ya kai ka ga wannan hali?’ Na ce: ‘I, na ga wani mafarki mai ban tsoro da ban taɓa faɗa wa kowa ba.’ Sannan na zauna kusa da shi, na fara ba da labari:

’A daren nan, a mafarki, na ga wata ƙatuwar bishiya. Wani ƙarshenta ya hau zuwa sama, rassanta kuma sun bazu zuwa gabas da yamma. Daga bishiyar nan wani nuri yake fitowa, har rana a kusa da ita ta zama mai rauni ƙwarai.

Wani lokaci tana bayyana, wani lokaci kuma tana ɓacewa. Mutane sun fuskance ta. Nurinta yana ƙaruwa a kowane lokaci. Wasu daga cikin ƙabilar Ƙuraishawa suna kama rassan bishiyar nan, wasu kuma suna ƙoƙarin sare ta. Wani saurayi kuwa yana hana waɗanda suke son sare ta. Yana da kyakkyawar fuska ƙwarai; ban taɓa ganin irin wannan fuska ba har yanzu. Ban da haka, daga jikinsa ƙanshi mai daɗi yake yaɗuwa a kewaye. Na miƙa hannuna domin in kama wani reshen bishiyar, amma ban kai ba.’

Da na gama ba da labarin mafarkina, fuskar bokan ta canja.

Fuskarsa ta koɗe. Sannan ya ce: ‘Ba ka da rabo a cikinta!’ Na tambaya: ‘Wane ne yake da rabo?’ Ya ce: ‘Waɗanda suke kama rassan bishiyar nan.’ Sannan ya ci gaba da cewa: ‘Daga tsatsonka wani annabi zai zo, zai mallaki ko’ina, mutane za su shiga addininsa.’ Sannan ya juya ga ɗana Abu Ɗalib, wanda yake tare da ni, ya ce: ‘Wannan, wataƙila, zai zama baffansa.’” Abu Ɗalib ya ba Shugabanmu Annabi labarin wannan al’amari lokacin da aka sanar da shi annabta, ya ce: “Bishiyar nan ita ce Abul-Ƙasim, al-Amin, Muhammadu alaihis-salam.”

A daren da ƙaunataccen Annabinmu Muhammadu alaihis-salam ya zo duniya, wata tauraruwa ta bayyana. Malaman Yahudawa da suka gan ta suka fahimci cewa an haifi Muhammadu alaihis-salam.

Hassan ɗan Sabit, ɗaya daga cikin Sahabbai masu girma, ya ba da labari: “Ina da shekara takwas. Wata safiya wani Bayahude yana gudu yana ihu: ‘Ya ku Yahudawa!’ Da Yahudawa suka taru a kewayensa, suna cewa: ‘Me ya faru? Don me kake ihu haka?’, ya amsa: ‘Ku sani: tauraruwar Ahmad ta bayyana a daren nan! Ahmad ya zo duniya a daren nan…’”

A daren da aka haifi Manzo Mafi Daraja, dukkan gumakan da suke Ka’aba suka faɗi rub da ciki a ƙasa.

Urwa ɗan Zubair ya ruwaito: “Wasu jama’a daga Ƙuraishawa suna da wani gunki. Sau ɗaya a shekara sukan yi masa ɗawafi, su yanka raƙuma, su sha giya. A wata rana irin wannan, da suka je wurin gunkin, suka same shi ya faɗi rub da ciki a ƙasa. Suka ɗaga shi, ya sake faɗuwa. Haka ya faru sau uku. Bayan haka, lokacin da suke tsayar da shi, suna ba shi madogara sosai daga kowane gefe, sai aka ji wata murya kamar haka: ‘An haifi wani mutum, kowane wuri a bayan ƙasa ya girgiza. Duk gumakan da suke akwai sun faɗi. Zukatan sarakuna sun yi rawa saboda tsoro!’” Wannan al’amari ya zo daidai da daren da aka haifi Muhammadu alaihis-salam.

A birnin Mada’in, hasumiyoyi goma sha huɗu na fadar Kisra, Sarkin Farisa, suka rushe. A daren nan Kisra da mutanensa, waɗanda suka farka saboda ƙara da firgici, da suka sa aka fassara mafarkai masu ban tsoro da wasu manyansu suka gani, suka fahimci cewa wannan alamar wani babban abu ne.

Mashahuran bokaye suka fassara waɗannan mafarkai kamar haka: “Suna sanar da cewa Sham, Kogin Dijla, Kogin Furat, Iraƙi da Farisa za su zama mallakar Musulunci.”

“An kawo ni duniya daga mafi alheri, zaɓaɓɓu, na mutanen da suka rayu a kowane ƙarni, a kowane zamani” Hadisi mai daraja

Makka al-Mukarrama da kewayenta

A daren nan kuma babbar wutar majusawa, wato masu bautar wuta, da take ci tun shekara dubu, ta mutu farat ɗaya. Suka rubuta ranar da wutar ta mutu; ta zo daidai da daren da hasumiyoyin fadar Kisra suka rushe.

A daren nan kuma ruwan tafkin Sawa, wanda a lokacin ake ɗauka mai tsarki, ya janye nan take, tafkin ya ƙafe.

Kwarin kogin Samawa, a ɓangaren Sham, wanda ruwansa bai gudana ba tun shekara dubu kuma ya ƙafe, a daren nan ya cika, ya yi ambaliya, ya fara gudana.

Tun daga daren da aka haifi Muhammadu alaihis-salam, shaiɗanu da aljanu suka kasa ba bokayen Ƙuraishawa labarin al’amura. Bokanci ya ƙare…

A daren da aka haifi Habibi Mafi Daraja da kuma bayansa, ban da waɗannan al’amura da ba a taɓa gani ba har zuwa lokacin, wasu al’amura da yawa sun faru. Dukkan waɗannan alama ce ta cewa an haifi Annabi na ƙarshe, Muhammadu alaihis-salam.7

Daren Maulidi

Daren da aka haifi Shugabanmu Annabi (sallallahu alaihi wa sallam) ana kiransa “Daren Maulidi”. Maulidi yana nufin “lokacin haihuwa”.

Shi ne dare mafi daraja bayan Lailatul-Ƙadri, kuma a wannan dare ana gafarta wa waɗanda suke farin ciki saboda an haifi ƙaunataccen Annabinmu.

A wannan dare, karanta al’amura da mu’ujizozin da aka gani a lokacin haihuwar Shugabanmu Annabi, da sauraronsu da koyonsu, lada ne mai girma ƙwarai. Ƙaunataccen Annabinmu da kansa yakan ba da labarinsu.

Sahabbai masu girma ma a wannan dare sukan taru a wuri ɗaya, su tuna da ranar, su karanta kuma su ba da labari.

Musulmin kowane lungu na duniya a kowace shekara suna murnar daren goma sha biyu ga watan Rabi’ul-Awwal a matsayin Daren Maulidi. A ko’ina ana karanta ƙasidodin maulidi, ana tunawa da Sarkin Halittu.

Al’ummar kowane annabi ta mayar da ranar haihuwar annabinta idi. Wannan rana ma idin Musulmi ce, ranar murna da farin ciki.

“Yabona (karanta maulidi, waƙoƙin yabo) ibada ce. Yin ibada tare da kaɗa bandiri (kayan kiɗa), a tsakanin shagali da wasa, bai halatta ba” Hadisi mai daraja

Nana Amina ce uwarsa,
Daga wannan ƙumba aka haifi wannan lu’ulu’u.
A cikin watan Rabi’ul-Awwal,
Dare na goma sha biyu, daren Litinin,
A daren da aka haifi mafi alherin mutane,
Uwarsa ta ga abubuwa nawa a can, nawa!
Uwar wancan Habibi ta ce: na ga
Wani nuri mai ban mamaki, wanda rana asunsa ce.
Ya fito daga gidana kwatsam, yana walƙiya,
Duniya ta cika da nuri har zuwa sammai.
Sammai suka buɗe, duhu ya ɓace,
Na ga mala’iku uku, da haske uku a hannuwansu.
Ɗaya a gabas, ɗaya a yamma,
Na uku ya tsaya a kan rufin Ka’aba.
Ka’aba ta yi wata murya a lokacin nan kwatsam,
Ta ce: a daren nan an haifi ranar duniya.
Ya Ilahi, saboda darajar wancan Muhammadu,
Saboda darajar Ahmad, ma’adanin ceto,
Wancan Mataimaki Ya yarda da al’ummarsa,
Rahmatullahi alaihim ajma’in.
As-salatu was-salamu alaika ya Rasulallah!
As-salatu was-salamu alaika ya Habiballah!
As-salatu was-salamu alaika ya Nura Arshillah!
Süleyman Çelebi