BUSHARORI
Zuwan ƙaunataccen Annabinmu, Muhammadu alaihis-salam, an sanar da shi, tun daga Adamu alaihis-salam, ga kowane annabi da al’ummominsu; lokacin da haihuwarsa ta kusa kuma, an yi bushara da mafi yawan al’amuran da za su faru tun kafin su faru.
A cikin Attaura1 ta gaskiya – littafin da aka saukar wa Musa2 alaihis-salam, wanda daga baya aka jirkita – an rubuta:
“Shi mutum ne mai albarka irin wanda himmarsa take da ɗaukaka, taimakonsa kuma mai yawa. Shi ne masoyin matalauta, likitan mawadata. Shi ne mafi kyau a cikin masu kyau, mafi tsarki a cikin tsarkaka. Mai laushi ne a hira, mai adalci a rabo, madaidaici a kowace mu’amala. Ga kafirai yana da tsanani da kaushi. Yana girmama tsofaffi, yana tausayi da jin ƙan ƙanana. Yana gode wa ko da abu kaɗan. Yana jin ƙan fursunoni. Koyaushe yana fara’a. Dariyarsa murmushi ce; ba ya yin dariya mai ƙarfi. Ummiyyi ne: ba tare da ya karanta ko ya rubuta kome ba, an sanar da shi kome. Shi manzon Allahu Ta’ala ne. Ba mai mugun hali ba ne, ba mai taurin zuciya ba ne. Ba ya ɗaga murya a kasuwanni da dandali. Al’ummarsa masu kyawawan ɗabi’u ne. A wurare masu tsayi suna ambaton sunan Allahu Ta’ala. Ladanansu suna kiran mutane zuwa salla a kan hasumiyoyi. Suna yin alwala su yi salla. A cikin salla suna daidaita sahu, su tsaya a layi ɗaya. Da dare ana jin sautin tasbihinsu kamar ƙarar ƙudan zuma. Za a haife shi a Makka. Daga Madina har zuwa Dimashƙ, kowane wuri zai kasance ƙarƙashin mulkinsa. Sunansa Muhammadu ne, kuma Na sa masa suna Mutawakkil. Ba zan fitar da shi daga duniya ba har sai ya kawar da addinai ɓatattu, ya yaɗa addinin gaskiya madaidaici, ya tabbatar da shi. Shi yana kiran mutane zuwa ga Gaskiya (wato Allah); saboda albarkarsa idanun da ba sa gani za su buɗe, su gani, kunnuwan da ba sa ji za su ji. Gafala za ta fita daga zukata…”3
A cikin Zabura4 ta gaskiya – littafin da aka saukar wa Dawuda5 alaihis-salam, wanda daga baya aka jirkita – an rubuta:
“Shi mutum ne wanda hannunsa a buɗe yake, wato mai karamci ne. Ba ya fushi ko kaɗan. Mai laushi ne ƙwarai. Mai kyakkyawar fuska, mai daɗin magana, mai fuska mai nuri. Shi ne likitan mutane. Yana kuka da yawa, dariya kaɗan. Yana barci kaɗan, tunani da yawa. Halittarsa kyakkyawa ce, mai kyau. Maganganunsa suna ɗaukar zukata, suna jan rayuka… Ya MasoyiNa! Ka zare takobin himma, da dukkan ƙarfinka, a filin jaruntaka, ka ɗauki fansa a kan kafirai.
Da harshe mai kyau, ka yaɗa godiya da yabo gare Ni a ko’ina. Kawunan dukkan kafirai za su sunkuya a gaban hannuwanka masu karama…”
A cikin Injila6 ta gaskiya – littafin da aka saukar wa Isa7 alaihis-salam, wanda daga baya aka jirkita – an rubuta:
“Ya Ubangijina! Ka sanya ni cikin al’ummar Muhammadu alaihis-salam!” Musa alaihis-salam
“Shi ba ya cin abinci da yawa; ba marowaci ba ne. Ba ya yaudara, ba ya zagin kowa, ba ya gaggawa ko kaɗan. Ba ya ɗaukar fansa saboda kansa. Ba ragon aiki ba ne. Ba ya gibar kowa…”
Lokacin da wani boka ya tambayi Isa alaihis-salam sunan Annabin da zai zo da kuma alamomin zuwansa, Isa alaihis-salam ya ce:
“Sunan Manzon yana da kyau da ya cancanci a yi mamakinsa. Lokacin da Allahu Ta’ala Ya halicci ransa, Ya ba shi wannan suna, Ya sanya shi cikin ɗaukakarSa ta sama, Ya ce: ‘Ka jira, ya Ahmad! Saboda darajarka Na halicci Aljanna, duniya da halittu da yawa. Ina ba ka su kyauta. Wanda ya ba ka daraja, zai sami daraja a wurina. Wanda ya la’ance ka (ya zage ka), zan la’ance shi. Zan aike ka duniya a matsayin ManzoNa mai ceto. Maganarka za ta zama tsantsar gaskiya. Ƙasa da sama za su iya ƙarewa, amma tafarkinka zai dawwama har abada.’ Sunansa mai tsarki Ahmad ne.” Sai mutanen da suka taru a kewayen Isa alaihis-salam suka ɗaga muryoyinsu suka yi ihu: “Ya Ahmad! Ka zo da sauri domin ka ceci duniya!”
Isa alaihis-salam ya yi addu’o’i da yawa domin ya zama cikin al’ummar Muhammadu alaihis-salam – wanda har a Injilolin yau ake bushara da shi, wanda Kiristoci suke kira “Faraƙlit”, sunan da aka fassara da “Mai Sanyaya Zuciya”, kuma shi ne kaɗai Mai Sanyaya Zuciya na gaskiya. Gab da Ƙiyama, Allahu Ta’ala Zai sake saukar da Isa alaihis-salam a duniya. A lokacin Isa alaihis-salam zai yi aiki bisa addinin Muhammadu alaihis-salam: abin da Muhammadu alaihis-salam ya ce halal ne zai ce halal ne, abin da ya ce haram ne zai ce haram ne. Faraƙlit yana nufin Ahmad. Ahmad kuma yana daga cikin sunayen Muhammadu alaihis-salam.
A cikin Injila an kuma rubuta:
“Da wancan Munhamanna, wanda zai fito daga wurin Ubangiji, wancan Ruhul-Ƙudus wanda zai fito daga wurin Ubangiji, ya zo, da ya yi shaida a kaina. Ku ma za ku yi shaida, domin tun da daɗewa kuna tare da ni. Na faɗa muku waɗannan ne domin kada ku shiga shakka, kada kuma ku yi tuntuɓe.” Kalmar Munhamanna da ta zo a nan, a harshen Suryaniyanci, tana nufin Muhammadu.8
Zamanin Jahiliyya (jahilci)
Kafin Abin Alfaharin Halittu ya zo duniya, duniya baki ɗaya, ta fuskar ruhi, tana cikin mummunan duhu (zulmat) mai ban tsoro. Mutane sun ɓata ba iyaka, ba ƙayyadewa; addinan da Allahu Ta’ala Ya aiko an manta da su; gurbin hukunce-hukuncen Allah, ra’ayoyi da tunane-tunanen da suka fito daga kawunan mutane suka ɗauka. Dukkan halittu sun shiga ƙunci ƙwarai saboda dabbancin mutane da zaluncinsu.
A dukkan al’ummomin da suke bayan ƙasa, an manta da Allahu Ta’ala, kuma imani da tauhidi (kaɗaita Allah), tushen nutsuwa, farin ciki da murna, ya ɓace. Guguwar kafirci ta tumɓuke imani daga zukata, ta jefar da shi, kuma a gurbin imani da Allahu Ta’ala, tunanin bauta wa gumaka ya zauna a zukata.
An manta da addinin da Musa alaihis-salam ya zo da shi, Attaura kuma an jirkita ta. Bani Isra’ila sun faɗa wa juna. Addinin Isa, wanda Isa alaihis-salam ya zo da shi, shi ma ya lalace gaba ɗaya; ba wata alaƙa da addini da ta rage masa. An karɓi aƙidar uku-cikin-ɗaya, wato tunanin alloli uku. Asalin Injila ya ɓace; fadawan coci sun canza ta yadda suka so. Dukkan littattafan biyu sun daina zama kalamin Allah. A Masar hukuncin Attaura jirkitacciya ne yake aiki; a Rum kuma addinin Isa da aka canza, wato Kiristanci. A Farisa ana bauta wa wuta, kuma wutar masu bautar wuta ba a taɓa kashe ta ba har shekara dubu cif. A Sin addinan ƙirƙira irin su Kwanfushiyanci suke mulki, a Indiya kuma Buddanci.
Mutanen Ƙasar Larabawa sun ƙara ruɗewa da ɓata. Waɗannan sun sanya gumaka ɗari uku da sittin (360) a cikin Ka’aba mai girma, wadda Allahu Ta’ala Yake ba wa daraja ƙwarai. Ka’aba mai girma kuwa kwatanci ce, mai girma ɗaya, ta gidan da ake kira “Baitul-Ma’mur”, wanda mala’iku suke ziyarta a Al’arshi. Duk wanda ya yi rashin girmamawa ga Ka’aba, Allah Maɗaukakin Sarki Yakan halakar da shi cikin lokaci mafi gajarta.
Ƙabilar Jurhum ma ta wuce gona da iri a zina da fasiƙanci. Sarkinsu, da ya ga ayyukan wannan ƙabila marasa girmamawa ƙwarai kuma marasa kunya, ya yi musu nasiha haka: “Ya ku Jurhumawa! Ku dawo cikin hayyacinku, ku kiyaye Harami mai daraja na Allahu Ta’ala da amincin Haramin! Kun san abin da ya sami kowace ɗaya daga cikin al’ummomin Hudu, Salihu da Shu’aibu (alaihimus-salam), waɗanda suka rayu kafin ku, da yadda suka halaka. Ku yi wa juna umarni da kyakkyawa, ku hana juna mummuna. Kada ku ruɗu da dogara ga ƙarfinku mai wucewa. A Makka, ku kiyayi juya wa Gaskiya (wato Allah) baya da zalunci, domin zalunci yakan zama sanadin halakar mutane. Ina rantsuwa da Allahu Ta’ala: ba wani mutum da ya zauna a wannan yanki, ya yi zalunci, ya juya wa Gaskiya baya, face Allahu Ta’ala Ya yanke zuriyarsa, Ya tumɓuke tushensa, Ya kawo wata al’umma a gurbinsa. Mutanen Makka da suke ci gaba da ɓatarsu, suke juya wa Gaskiya baya, ba za su daɗe a nan ba. Kun san abin da ya sami mutanen Ɗasm, Jadis da Amaliƙa, waɗanda suka zauna a wannan yanki kafin ku, waɗanda suka fi ku tsawon rai, suka fi ku ƙarfi, suka fi ku yawa da arziki. Rainin da suka yi wa Harami mai daraja, juya wa Gaskiya baya da nutsewa cikin zalunci, su ne suka zama sanadin fitar da su daga wannan wuri mai albarka, a jefar da su. Kun gani kun kuma ji cewa Allahu Ta’ala Ya fitar da wasunsu ta hanyar sakar musu ƙananan tururuwa, wasu da yunwa, wasu kuma da takobi!”
Amma ba su saurara ba. A ƙarshe Allahu Ta’ala Ya hallaka su ma, saboda wannan ɓata tasu… A irin wannan lokaci ne, a Makka mai albarka, cibiyar bayan ƙasa, kafirci yake gudana kamar rigyawa, Ɗakin Allah kuma an cika shi da ɗaruruwan gumaka irin su Lata, Uzza da Manata. Zalunci ya kai iyakarsa ta ƙarshe, rashin ɗabi’a kuma ana ɗaukarsa abin alfahari. Ƙasar Larabawa, ta fuskar addini, ruhi, zamantakewa da siyasa, tana cikin duhu da ya yaɗu, cikakken jahilci, wuce gona da iri, ɓata da ɓacewa. A wannan zamani, da ake kira Zamanin Jahiliyya (jahilci), mutane galibi suna rayuwar makiyaya ne, kuma sun rarrabu ƙabila-ƙabila. Zamanin Jahiliyya zamani ne cike da duhu (zulmat). Ƙabilun Larabawa, da suke cikin jayayya kullum, suna ɗaukar hari da washe-washe a matsayin hanyar samun abinci. A Ƙasar Larabawa, wadda ta ƙunshi ƙabilun da zalunci da washe-washe suka yaɗu a cikinsu, babu wani tsarin siyasa, babu kuma tsarin zamantakewa. Ban da haka, duk abin da za a kira giya, caca, zina, sata, zalunci, ƙarya da rashin ɗabi’a ya bazu ba iyaka. Ana yin zalunci a matsayin hanya mafi tsanani kuma mafi tayar da gashin jiki da mai ƙarfi yake amfani da ita a kan mai rauni. Mace ana sayenta ana sayar da ita kamar kaya marar daraja a hannu. Wasu kuma suna ɗaukar haihuwar ƴaƴa mata a matsayin masifa da abin kunya. Wannan mummunan tunani ya kai matakin da sukan kwantar da ƙananan ƴaƴa mata da ransu a cikin ramukan da suka haƙa a kan yashi, kuma ba tare da sun kula ko kaɗan da kukansu mai zafi da hannuwansu da suke rungume wuyoyinsu suna kiran “Baba! Baba!..” ba, sukan rufe su da ƙasa, su bar su ga mutuwa. Saboda waɗannan ayyukansu, lamirinsu ba ya damunsu ko kaɗan; har ma suna ɗaukar hakan a matsayin jaruntaka. A taƙaice, a tsakanin mutanen wannan zamani, kyawawan halaye irin su tausayi, jin ƙai, kyautatawa da adalci kamar sun ɓace ne.
“Ina yi muku bushara da cewa bayana wani manzo mai suna Ahmad zai zo” Isa alaihis-salam
Sai dai, a wannan zamani, a tsakanin Larabawa akwai wani abu da ya cancanci a lura da shi. Shi ne cewa adabi, fasahar magana da tsabtar harshe sun sami daraja, sun kai kololuwa. Suna ba mawaƙi da waƙa muhimmanci ƙwarai, kuma suna ɗaukar hakan babban abin alfahari. Mawaƙi mai ƙwari yakan samo wa kansa da ƙabilarsa martaba. A wasu lokuta ƙayyadaddu ana kafa kasuwanni, ana yin gasar waƙa da iya magana. Waƙoƙi ko jawaban waɗanda suka zo na farko ana rataye su a bangon Ka’aba. Waƙoƙi bakwai mafi shahara da aka rataye a bangon Ka’aba a Zamanin Jahiliyya ana kiransu “Mu’allaƙatus-Sab’a”, wato “waƙoƙi bakwai rataye”.
A wancan lokaci mutanen Ƙasar Larabawa, ta fuskar aƙida ma, sun rarrabu kashi-kashi. Wasu kafirai ne gaba ɗaya, ba sa karɓar kome in ba rayuwar duniya ba. Wasu kuma suna imani da Allahu Ta’ala da Ranar Lahira, amma ba sa karɓar cewa wani annabi zai zo daga cikin mutane. Wasu kuma suna imani da Allahu Ta’ala, amma ba sa imani da Lahira. Wani babban ɓangare kuma yana shirka da Allahu Ta’ala, yana bauta wa gumaka. A gidan kowane ɗaya daga cikin mushrikai akwai gunki.
Duniya ta yi duhu haka, kuma duhu ya mamaye kewayenta ta yadda mutane suka bar imani da Allahu Ta’ala, Mahaliccin kowane abu, da bauta maSa. Saboda ruɗewarsu, suna bauta wa al’amuran da suke faruwa a sararin halittu da abubuwan da Allah Maɗaukakin Sarki Ya halitta a matsayin “alloli” – musamman gumakan da suka sassaƙa da hannuwansu daga dutse da itace.
Ban da duk waɗannan, akwai kuma muminai masu imani na gaskiya, da ake kira “hanifai”, waɗanda suke kan addinin da Ibrahim alaihis-salam ya sanar. Waɗannan suna imani da Allahu Ta’ala, suna nisantar gumaka. Abdullahi, uban Shugabanmu Annabi, kakansa Abdulmuɗɗalib, uwarsa da wasu mutane suna kan addinin Ibrahim alaihis-salam.
Ban da muminai hanifai, dukkan ƙungiyoyi suna kan tafarkin ɓata, kuma suna cikin babban duhu da baƙin duhu.
Duffai (zulumat) da ab-i hayat
Abu Mujahid Anwar ɗan Nazif rahmatullahi alaihi ya ce: “Ab-i hayat yana cikin duffai (zulumat).” Ab-i hayat shi ne ruwan rai, wanda duk wanda ya sha shi ba ya mutuwa; zulumat kuwa yana nufin duffai. Ana zaton wannan ruwa yana cikin dazuzzukan da ƙafar mutum ba ta taɓa taka ba, a tsakanin namun daji, cikin baƙin duhu, a can ƙurewar dazuzzuka.
Kaiwa ga wannan ruwa yana da wuya har kamar ba zai yiwu ba. Ana ruwaito cewa wanda ya tsallake waɗannan matsaloli masu tsanani ya kai ga wannan ruwa ba ya mutuwa. Aƙidar Ahlus-Sunna ma kamar ab-i hayat ce da take bayan Dutsen Ƙaf, a lungu mafi nisa na dazuzzukan da ƙafar mutum ba ta taɓa taka ba. Waɗanda suka sha ɗigo ɗaya daga wannan ruwa mai gudana zuwa har abada sukan kai ga ni’imomi na har abada. Kamar yadda wani baiti ya ce: “Ab-i hayat yana cikin wurare masu duhu!”
Hüseyin Hilmi bin Sa’îd ƙuddisa sirruhu ya ce: “Wanda ya sha ɗigo ɗaya daga gare shi, babu mutuwa a gare shi kuma; a Aljanna yana da rayuwa ta har abada. Ab-i hayat yana kasancewa a wuraren da miyagun mutane, ɓatattu, bidi’o’i da kafirci suke.”
Sarkin Halittu yana zuwa
Duniya tana baƙin ciki, halittu suna baƙin ciki, zukata suna baƙin ciki, fuskoki kuma sun manta da murmushi. Ana buƙatar wani jarumi wanda zai zama sanadin tsiran mutane – waɗanda Allahu Ta’ala Ya halitta mafifita a kan sauran halittu – daga Wuta. Kuma lokaci kaɗan ya rage ya zo duniya. Duniya tana shiri don tarbar mai nurin da, tun daga Adamu alaihis-salam har zuwa wannan rana, yake wucewa daga goshi mai tsarki zuwa goshi mai tsarki. Mutum Mara Misali, wanda zai nuna wa mutane da aljanu farin ciki na har abada, yana zuwa!… Mutum Maɗaukaki, mabuɓɓugar tausayi da jin ƙai, wanda ya yi ado da ɗabi’un Ubangijinsa, yana zuwa!…
Ma’abucin Maƙamul-Mahmud, rawanin masu ceto, yana zuwa!… Malamin Halittu, jauharin halittu, shugaban mutane, yana zuwa! Sarkin Annabawa, mai agaji a Ranar Mahshar, yana zuwa!… Habibin Allahu Ta’ala, masoyinSa, wanda saboda darajarsa aka halicce mu, ƙaunataccen Annabinmu, rahama ga talikai, yana zuwa!.. Shugabanmu Annabi, Sayyidina Muhammadu Mustafa (sallallahu alaihi wa sallam), yana zuwa…
Suka ce: ɗa kamar ɗanki
Bai zo duniya ba tun da aka halicci duniya.
Daraja kyakkyawa kamar ta wannan ɗanki
Jalil bai ba wata uwa ba.
Babbar daraja kika samu, ya Amina,
Daga gare ki za a haifi mai kyawawan ɗabi’u.
Wannan mai zuwa sarkin ilimin laduni ne,
Wannan mai zuwa ma’adanin tauhidi da sani ne.
Sunansa ɗaya Mahmud, ɗaya kuma Ahmad ne,
Samuwarsa rahama ce ga dukkan talikai.
Saboda ƙaunar wannan mai zuwa, sararin sama yake juyi,
Fuskarsa mutane da mala’iku suke begenta.
“A Ranar Ƙiyama ni ne shugaban (sayyid) na farko da na ƙarshe. Gaskiya nake sanarwa, ba fahariya nake yi ba” Hadisi mai daraja
Yankin Makka al-Mukarrama
Wani farin tsuntsu ya zo yana kaɗa fikafikansa,
Nan take ya shafa bayana da ƙarfi.
A sa’an nan aka haifi Sarkin Addini,
Sammai da ƙasa suka nutse cikin nuri.
Idan kuna son ku tsira daga wuta,
Da ƙauna, da shauƙi, ku yi salati!
As-salatu was-salamu alaika ya Rasulallah!
As-salatu was-salamu alaika ya Habiballah!
As-salatu was-salamu alaika ya Sayyidal-awwalina wal-akhirin.