AL’AMARIN BI’RU MA’UNA
Har ila yau a watan Safar na wannan shekara, Abu Bara’ Amir ɗan Malik, shugaban Banu Amir a yankin Najd na Ƙasar Larabawa, ya zo Madina. Ya ziyarci Manzo Mafi Daraja (sallallahu alaihi wa sallam). Shugabanmu Annabi kuma ya bayyana masa Musulunci, ya shawarce shi da ya musulunta. Abu Bara’ bai musulunta ba, amma ya bayyana cewa Musulunci addini ne kyakkyawa, mai daraja. Bugu da ƙari ya nemi a aika da wasu daga cikin Sahabbai masu girma zuwa can domin Musulunci ya yaɗu a Najd. Ƙaunataccen Annabinmu ya ce: “Ba ni da amincewa da mutanen Najd game da mutanen da zan aika!” Amir ya ce: “Ni zan ɗauke su ƙarƙashin kariyata. A lokacin babu wanda zai iya cutar da su.”
Shugaban Talikai ya karɓi wannan alkawari tabbatacce, ya shirya wata tawaga ta mutum saba’in daga cikin Ashabus-Suffa. Waɗannan sukan karanta Alƙur’ani mai girma da dare. Dukkansu hafizan Alƙur’ani ne. Ana kiransu Ashabul-Ƙurra (masu karatu). Sunayen wasu daga cikinsu su ne: Amir ɗan Fahr, Amr ɗan Damri, Aɗiyya ɗan Abdullahi, Anas ɗan Mu’awiya, Hakam ɗan Kaisan, Haris ɗan Simma, Ka’ab ɗan Zaid, Malik ɗan Sabit, Munzir ɗan Amr, Rafi’ ɗan Mazil, Sa’id ɗan Huzam, Salim ɗan Milhan, Suhail ɗan Amir, Ɗufail ɗan As’ad, Urwa ɗan Salt (radiyallahu ta’ala anhum). Bisa umarnin Manzon Allah, suka kama hanya ƙarƙashin jagorancin Sayyidina Munzir ɗan Amr. Manzon Allah ya kuma sa aka rubuta wasiƙu, ya aika wa shugabannin Banu Amr da Banu Najd.
Abu Bara’, wanda yake son ƙabilarsa ta sami darajar Musulunci, ya tashi kafin Ashabus-Suffa, ya je ƙabilarsa, ya bayyana cewa ya ɗauki tawagar ƙarƙashin kariyarsa, ya yi gargaɗi kada kowa ya taɓa su. Kowa ya amince ba za a taɓa su ba, sai ɗan wansa Amir ɗan Ɗufail. Amir ɗan Ɗufail, ɗan wan Abu Bara’, ya ba mutanen ƙabilu uku makamai, ya shugabance su, ya kewaye Sahabbai masu girma da suka iso Bi’ru Ma’una. Sahabban, da aka kewaye su ta ɓangarori huɗu, suka riƙe takubansu, dukkansu suka yi yaƙi da jarumta har zuwa ɗigon jininsu na ƙarshe. Dukkansu sai biyu suka sha kofin shahada. Aka kama Sayyidina Amr ɗan Umayya. Sayyidina Ka’ab ɗan Zaid kuma aka bar shi, ana zaton ya mutu.
Maganganun ƙarshe na waɗannan Sahabbai masu albarka da suka yi shahada su ne: “Ya Ubangijinmu! A wannan lokaci babu wanda zai sanar wa Manzon Allah halinmu sai Kai. Ka sanar masa da sallamarmu!” A nan take Jibrilu alaihis-salam ya zo wurin Shugabanmu Annabi cikin matuƙar baƙin ciki, ya isar da sallamarsu, ya ce: “Sun haɗu da Allahu Ta’ala. Allahu Ta’ala Ya yarda da su, su ma sun yarda da Allahu Ta’ala.”
Ƙaunataccen Annabinmu, bayan ya amsa: “Wa alaihis-salam”, ya juya ga Sahabbai masu girma cikin baƙin ciki ƙwarai, ya sanar musu da abin da ya faru: “Ƴan’uwanku sun haɗu da mushrikai. Mushrikai sun yanyanke su, sun huhhuda su da masu…”
“Su (shahidan Bi’ru Ma’una) sun haɗu da Allahu Ta’ala. Allahu Ta’ala Ya yarda da su, su ma sun yarda da Allahu Ta’ala” Hadisi mai daraja
Al’amarin Bi’ru Ma’una
Ruhinka ɗigon nurin Allah ne, ya Manzon Allah;
kyawunka yana ƙara hali, yana buɗe zukata, ya Manzon Allah.
Bayyanar wanzuwarka, cike da alamun rahama,
ta kawar da duhun kafirci; yanzu kowa ya san imani, ya Manzon Allah.
A cikin lambun furannin annabta kai ne tushen fure,
kuma ƙaramin tsiro na ƙarshe da Allah Ya dasa kai ne, ya Manzon Allah.
Ka yi karamci, ya Shugaba, hujja mai daraja ta Maula!
Ga ciwon Necîb, falalarka magani ce, ya Manzon Allah.
Sultan III. Ahmed (Necîb)
A wannan al’amari, lokacin da yake faɗa da abokan gaba, wani mutum mai suna Jabbar ya soki bayan Sayyidina Amir ɗan Fuhaira da mashi. A nan take Sayyidina Amir ya ce: “Wallahi, na sami Aljanna!”, sannan aka ɗaga shi zuwa sama a gaban idanun Jabbar da sauran mushrikai. Kowa ya yi mamakin wannan hali, amma daga cikinsu Jabbar kaɗai, wanda ya yi masa shahada, ya musulunta.
Shugabanmu Annabi ya yi baƙin ciki ƙwarai da al’amuran Raji’ da Bi’ru Ma’una. Na wata ɗaya, bayan kowace salla, ya tsine wa ƙabilun da suka aikata wannan mummunan al’amari. Allahu Ta’ala Ya karɓi addu’ar ManzonSa. Ya saukar wa waɗannan ƙabilu fari da yunwa masu tsanani. Sannan da wata cuta mai yaɗuwa mutum ɗari bakwai suka mutu.1
Kai likitan talikai ne, ni kuma mai zuciya mara lafiya ƙwarai,
da fatan samun waraka, na kawo maka ita.
A bayana dutsen zunubai, fuskata kuma rawaya kamar busasshiyar ciyawa;
ina da fata: na kawo su nan domin su gushe.
Ya Jagoran Talikai, ni masoyinka ne, mai mamakinka;
saboda rabuwa da kai ina kuka dare da rana.
Rahamarka mai girma ruwan rai ne, ni kuma mai ƙishirwa;
idan ban sami ɗigonta ɗaya ba, zan mutu, in ba da raina.
Yabonsa da halayensa wahala ce a banza;
bayyana shi da magana ya fi haka wuya.
Mai gafara ne, mai karamci, kuma mai kyauta ƙwarai har
daga ruwa lu’ulu’u take fitowa, daga dutse jauhari, daga ƙaya fure.
Idan rana tana watsa nuri, daga nurorinsa ne;
ɗigon raɓa a kan fure daga fuskarsa ta fure take zuwa.
Siffanta shi ya fi wannan ɗaukaka, amma
idan na faɗa fiye da haka, baƙi suna musu.
Sanya talikai a cikin zarra ɗaya zai yiwu,
bayyana shi da magana ya fi haka wuya.
Maulana Khalid Baghdadi
“Wallahi, na sami Aljanna!” Amir ɗan Fuhaira (radiyallahu anhu)
Yaƙin Banu Nadir
