ANG KANYANG PAGKABATA

Ipinagkatiwala siya sa isang inang-pasuso

Nang kalungin ng ating ina na si Âmina ang kanyang sanggol na puspos ng nûr, para bang nalimutan niya ang sakit ng pagpanaw ng kanyang asawang si Hadrat ’Abdullah. Matapos pasusuhin ng kanyang ina ang ating Pinuno, ang Propeta, sa loob ng siyam na araw, naglingkod sa kanya bilang inang-pasuso sa loob ng ilang araw si Thuwayba Khâtûn, isang aliping babae ni Abû Lahab. Pinasuso rin noon ni Thuwayba Khâtûn si Hadrat Hamza, at pagkatapos ay si Abû Salama. Sinabi ni Hâfiz Ibn Jazarî: “Nakita si Abû Lahab sa isang panaginip, at tinanong siya kung ano ang kanyang kalagayan. Sinabi niya: ‘Dinaranas ko ang parusa sa libingan. Ngunit taun-taon, sa gabi ng ikalabindalawa ng buwan ng Rabî’ al-awwal, gumagaan ang aking parusa. Nakagiginhawa ako sa pagsipsip ng malamig na tubig na lumalabas mula sa pagitan ng dalawa kong daliri. Sa gabing iyon, nang dumating sa mundo si Rasûlullah, ibinalita ito sa akin ng aking aliping babae na nagngangalang Thuwayba. Sa aking kagalakan ay pinalaya ko siya at inutusan siyang maging inang-pasuso niya. Dahil dito ay gumagaan ang aking parusa sa mga gabing iyon.’” Noong panahong iyon, nakaugalian ng mga taga-Mecca na ipagkatiwala ang kanilang mga anak sa isang inang-pasuso. Ang mga batang ipinadadala sa mga kabundukan sa paligid, na mabuti ang hangin at matamis ang tubig, ay nananatili nang ilang panahon sa piling ng mga inang-pasusong nag-aalaga sa kanila. Ang dahilan nito ay ang mainit na klima ng Mecca. Kaya taun-taon ay maraming babae ang dumarating sa Mecca para sa layuning ito. Ang bawat isa sa kanila ay nag-uuwi ng isang batang pasusuhin. Kapag naibalik na nila ang mga bata matapos palakihin, tumatanggap sila ng malaking bayad at maraming regalo. Sa taon ding isinilang ang ating Pinuno, ang Propeta, maraming babae mula sa tribong Banû Sa’d, na naninirahan sa kabundukan, ang dumating sa Mecca na may hangaring maging inang-pasuso. Ang bawat isa sa kanila ay nakakuha na ng isang batang pasusuhin. Sa mga tribo sa paligid ng Mecca, ang tribong Banû Sa’d ay lubhang tanyag sa dangal, kabukas-palad, katapangan at kababaang-loob, at sa matatas na pagsasalita ng Arabe. Nais ng mga pangunahing tao ng tribong Quraysh na sa tribong ito higit na ipagkatiwala ang kanilang mga anak. Nang taong iyon ay may matinding tagtuyot at taggutom sa lupain ng Banû Sa’d. Isinalaysay ni Halîma Khâtûn, mula sa tribong ito, ang kalagayang iyon nang ganito: “Nang taong iyon ay naglilibot ako sa mga parang at nangangalap ng mga damo, at nagpapasalamat ako sa Allâhu ta’âlâ dahil nakasumpong ako ng mga iyon. Kung minsan ay lumilipas ang tatlong araw na wala akong naisusubo. Sa ganoong kalagayan ay nagkaroon ako ng anak. Sa isang banda ay ang gutom, at sa kabila naman ay ang hirap ng panganganak. May mga sandaling dahil sa gutom ay hindi ko na matukoy ang lupa sa langit, ang gabi sa araw. Isang gabi ay nakatulog ako sa disyerto. Sa aking panaginip ay inilubog ako ng isang tao sa isang tubig na mas maputi pa sa gatas at sinabi: ‘Uminom ka sa tubig na ito.’ Uminom ako hanggang sa mabusog. Pagkatapos ay pinilit niya akong uminom pa. Uminom ako nang uminom; mas matamis ito kaysa sa pulot. ‘Nawa’y sumagana ang iyong gatas, O Halîma! Nakikilala mo ba ako?’ tanong niya. Nang sabihin kong hindi ko siya nakikilala, sinabi niya: ‘Ako ang papuri at pasasalamat na binigkas mo sa iyong kagipitan. O Halîma! Pumunta ka sa Mecca. Doon ay magiging kasama mo ang isang “Nûr”, at mapupuspos ka ng mga pagpapala. Huwag mong isalaysay ang panaginip na ito kaninuman!’ Nang magising ako, natagpuan kong puno ng gatas ang aking dibdib, at nakita kong iniwan na ako ng kagipitan at ng gutom.” Nang taong iyon, dahil sa taggutom, mas maraming inang-pasuso kaysa sa ibang mga taon ang dumating sa Mecca upang magpasuso ng mga bata nang may bayad at sa gayon ay maibsan ang kanilang kagipitan.

“Hindi tayo nilikha upang maglaro” Hadîth sharîf

Ang disyerto ng mga anak ni Sa’d

Ang lahat ay nagmamadaling makakuha ng mga anak ng mayayamang pamilya. Ang mga babaeng nagmadali ay nakakuha na ng tig-iisang bata. Ngunit dahil ulila ang ating Pinuno, ang Propeta, hindi nila siya pinansin, sa pag-aakalang hindi sila makatatanggap ng malaking bayad. Kabilang sa mga babaeng ito si Halîma Khâtûn, na kilala sa kanyang kalinisang-puri, kadalisayan, hilm, ibig sabihin, kahinahunan, kahinhinan at kagandahang-asal. Dahil mahina ang hayop na kanilang sinasakyan, nahuli sila sa pagdating sa Mecca. Ngunit ang pagkaantalang ito ang naging dahilan upang makamit nila ang higit pa sa kanilang hinahanap. Habang naglilibot siya sa Mecca kasama ng kanyang asawa, nakita nilang nakuha na ang mga anak ng mayayamang pamilya. Gayunman, ayaw nilang umuwing walang dala. Ang makauwing may kasamang bata ang naging tangi nilang hangarin.

Sa wakas ay nakatagpo nila ang isang kagalang-galang na lalaki na napakaamo ng mukha. Siya si ’Abdulmuttalib, ang pinuno ng Mecca. Matapos malaman ang kanilang hangarin, sinabi niya na kunin nila ang kanyang apo, at sa gayon ay makakamit nila ang malaking kapalaran at kaligayahan. Naakit sila ng pagmamahal at pagiging malapit ni ’Abdulmuttalib. Agad nilang tinanggap ang kanyang alok. Pagkatapos ay dinala ng matandang lolo si Halîma Khâtûn sa bahay ni Hadrat Âmina.

Isinalaysay ni Halîma Khâtûn: “Nang lumapit ako sa bata, nakabalot siya sa lampin at mahimbing na natutulog sa ibabaw ng isang kumot na yari sa luntiang seda, at kumakalat sa paligid ang samyo ng almiskle. Namangha ako, at sa isang iglap ay napamahal siya sa akin nang gayon na lamang kaya hindi ko maatim na gisingin siya. Nang ilagay ko ang aking kamay sa kanyang dibdib, nagising siya, tumingin sa akin at ngumiti. Nabighani ako sa ngiting iyon at para akong nawala sa aking sarili. Pagkatapos, sa pag-aalalang hindi ibibigay sa akin ng kanyang ina ang ganito kaganda at kapinagpalang bata, tinakpan ko ang kanyang mukha at agad siyang kinalong. Ibinigay ko sa kanya ang aking kanang suso, at nagsimula siyang sumuso. Ibinigay ko ang aking kaliwang suso, ngunit hindi siya sumuso. Humarap sa akin si ‘Abdulmuttalib at nagsabi: ‘Magalak ka! Sa mga babae ay wala pang nakatamo ng biyayang gaya ng natamo mo!’1

Matapos ibigay sa akin ni Âmina Khâtûn ang kanyang minamahal na sanggol, sinabi niya: ‘O Halîma, tatlong araw na ang nakalipas, nakarinig ako ng isang tinig na nagsabi: “Ang babaeng magpapasuso sa iyong anak ay mula sa tribong Banû Sa’d, mula sa angkan ni Abû Dhu’ayb.”’ Dahil dito ay sumagot ako: ‘Ako ay mula sa tribong Banû Sa’d, at ang kunya ng aking ama ay Abû Dhu’ayb.’”

Isinalaysay pa ni Halîma Khâtûn: “Marami pang ibang pangyayari ang isinalaysay sa akin ni Âmina Khâtûn, at nagbigay siya ng kanyang mga habilin. Isinalaysay ko naman sa kanya ang panaginip na nakita ko bago ako dumating sa Mecca, at na habang papunta ako ay may mga tinig mula sa aking kanan at kaliwa na nagsasabi: ‘Magalak ka, O Halîma! Ipagkakaloob sa iyo ang pagpapasuso sa nûr na iyon na nakasisilaw sa mga mata at nagbibigay-liwanag sa mga sanlibutan.’”

Sinabi ni Halîma Khâtûn: “Kinuha ko si Muhammad ‘alaihis-salâm at umalis ako sa bahay ni Hadrat Âmina. Pumunta ako sa aking asawa. Tiningnan din niya ang mukha ng batang kalong ko, at para siyang nawala sa sarili at nagsabi: ‘O Halîma! Hanggang sa araw na ito ay hindi pa ako nakakita ng ganito kagandang mukha!’ At nang makita niya ang mga pagpapalang natamo namin sa sandaling isama namin siya, sinabi niya: ‘O Halîma! Alamin mo na kumuha ka ng isang batang lubhang pinagpala at mataas ang halaga.’ Sumagot ako: ‘Sumpa man sa Allah! Iyon nga ang aking ninanais; natupad ang aking hangarin.’”

Mula sa sandaling kinuha ni Halîma Khâtûn at ng kanyang asawa si Muhammad ’alaihis-salâm at umalis sila sa Mecca, nagsimula na nilang matamo ang kanyang pagpapala. Ang kanilang payat na asno, na hindi makalakad nang mabilis, ay naging parang kabayong Arabeng puro ang lahi. Bagaman ang karabang kasama nilang dumating ay naunang umalis at malayo na, naabutan nila ito at naiwan pa nila sa likuran. Pagdating nila sa lupain ng Banû Sa’d, nagtamo sila ng kasaganaan at pagpapalang hindi pa kailanman nakita. Ang mga suso ng kanilang mga hayop, na dati’y kakaunti ang gatas, ay napupuno at umaapaw. Nang makita ito ng kanilang mga kapitbahay, namangha sila at malinaw nilang naunawaan na ito ay dahil sa batang kinuha nila upang pasusuhin. Ang ating Pinuno, ang Propeta, ay sumususo lamang sa kanang suso ng kanyang inang-pasuso na si Halîma Khâtûn.

“Wala ni isa sa aking mga ninuno ang nakiapid. Dinala ako ng Allâhu ta’âlâ sa mundo mula sa mga dalisay at mabubuting ama at mula sa mga dalisay na ina” Hadîth sharîf

Ang kaliwang suso ay iniiwan niya sa kanyang kapatid sa gatas. Nang dalawang buwan siya, gumapang siya. Nang tatlong buwan siya, nakatatayo na siya, at nang apat na buwan, lumalakad siya nang nakakapit sa pader. Nang limang buwan siya ay lumakad siya, at nang anim na buwan ay nagsimula siyang lumakad nang mabilis. Nang pitong buwan siya ay nakararating na siya sa lahat ng dako. Nang walong buwan siya ay nagsimula siyang magsalita nang nauunawaan, at nang siyam na buwan ay napakalinaw na. Nang sampung buwan siya ay nagsimula siyang pumana.

Isinalaysay ni Halîma Khâtûn: “Nang magsimula siyang magsalita, ang una niyang mga salita ay: ‘Lâ ilâha illallâhu wallâhu akbar. Walhamdu lillâhi Rabbil-‘âlamîn.’ Mula sa araw na iyon, hindi niya iniabot ang kanyang kamay sa anumang bagay nang hindi binabanggit ang pangalan ng Allâhu ta’âlâ. Hindi siya kumakain ng anuman sa kanyang kaliwang kamay. Nang magsimula siyang lumakad, lumalayo siya sa mga lugar na pinaglalaruan ng mga bata at sinasabi niya sa kanila: ‘Hindi tayo nilikha para rito.’ Araw-araw ay binabalot siya ng isang nûr na gaya ng sinag ng araw, at pagkatapos ay muli itong lumilisan. Kinakausap niya ang buwan, at tuwing itinuturo niya ito, gumagalaw ang buwan.”

Dahil sa tagtuyot ay labis silang nagipit, at minsan ay lumabas sila upang manalangin para sa ulan. Isinama nila si Muhammad ’alaihis-salâm, nanalangin sila, at alang-alang sa kanya ay nagtamo sila ng masaganang ulan at pagpapala. Isinalaysay ni Halîma Khâtûn: “Nang tumuntong si Muhammad ‘alaihis-salâm sa dalawang taong gulang, inawat ko na siya sa pagsuso. Pagkatapos ay pumunta kami ng aking asawa sa Mecca upang ibalik siya sa kanyang ina. Ngunit gayon na lamang karami ang pagpapalang natamo namin dahil sa kanya, kaya napakabigat para sa amin na mawalay sa kanya at hindi na makita ang kanyang pinagpalang mukha. Isinalaysay ko sa kanyang ina ang kanyang mga kalagayan. Sinabi ni Âmina Khâtûn: ‘Dakila ang karangalan ng aking anak.’ Sinabi ko: ‘Sumpa man sa Allah, wala pa akong nakitang taong higit na pinagpala kaysa sa kanya.’ Pagkatapos, sa paghahanap ng iba’t ibang dahilan, hiniling ko kay Âmina Khâtûn na manatili pa siya sa amin nang kaunting panahon. Hindi niya kami binigo at pinahintulutan niyang manatili siya sa amin. Kasama niya ay bumalik kami sa aming tribo. Dahil dito ay napuspos ng pagpapala ang aming tahanan, at dumami ang aming ari-arian, ang aming kabuhayan at ang aming karangalan. Nagtamo kami ng di-mabilang na mga biyaya.”2

Isang ulap sa ibabaw ng kanyang pinagpalang ulo

Isinalaysay ni Halîma Khâtûn: “Isang araw ay nagtanong ang Dakilang Pinuno ng sanlibutan (sall-Allâhu ‘alaihi wa sallam): ‘Sa araw ay hindi ko nakikita ang aking mga kapatid. Ano ang dahilan?’ Sinabi ko: ‘Nagpapastol sila ng mga tupa. Sa gabi na lamang sila umuuwi.’ Dahil dito ay sinabi niya: ‘Ipadala rin ninyo ako kasama nila. Nais ko ring magpastol ng mga tupa.’ Naghanap ako ng mga dahilan at nagbigay ng maraming paumanhin. Sa wakas, upang mapalugod ang kanyang loob, sinabi ko: ‘Sige.’

Kinabukasan ay sinuklay ko ang kanyang pinagpalang buhok, binihisan ko siya, at ipinadala ko siya kasama ng kanyang mga kapatid sa gatas.

Ilang araw siyang sumama at bumalik. Isang araw, nang dumating mula sa parang ang kanyang kapatid sa gatas na si Shaymâ, nagtanong ako: ‘Nasaan ang anak kong si Muhammad, ang liwanag ng aking mga mata?’ Sinabi niya: ‘Nasa disyerto.’ Nang itanong ko: ‘Paano natitiis ng aking pinakamamahal ang init na ito?’, sumagot si Shaymâ: ‘O ina! Hindi siya kailanman mapipinsala. Sapagkat sa ibabaw ng kanyang pinagpalang ulo ay may isang ulap na laging sumasabay sa kanya; sa gayon ay naiingatan siya mula sa init ng araw.’ Nang sabihin ko: ‘Ano ba ang mga sinasabi mo? Totoo ba talaga ang sinasabi mo?’, nanumpa siya. Noon lamang ako napanatag.

Ang pagbiyak sa kanyang pinagpalang dibdib (Shaqq-i sadr)

Isang tanghali, muling lumapit sa akin ang kanyang kapatid sa gatas na si Damra at nagsabi: ‘Ina! Dali, tumakbo kayo!… Nagpapastol kami ng mga tupa kasama ng aking kapatid na taga-Quraysh. Biglang dumating ang tatlong taong nakasuot ng luntian. Kinuha nila ang aking kapatid mula sa amin at dinala sa tuktok ng bundok. Inihiga nila siya nang patihaya at biniyak ang kanyang tiyan sa pamamagitan ng kutsilyo. Nang umalis ako upang ibalita ito sa inyo, naroon pa sila. Hindi ko alam kung buhay pa ang aking kapatid o hindi.’ Isinalaysay pa ni Halîma Khâtûn: Nang sandaling iyon ay labis akong nagimbal. Dali-dali kaming pumunta roon at nakita namin siya. Agad kong hinagkan ang kanyang pinagpalang mukha at ulo at nagtanong: ‘O liwanag ng aking mga mata! O anak ko, na awa sa mga sanlibutan! Ano ang kalagayang ito? Ano ang nangyari sa iyo? Sino ang nanakit sa iyo?’

Sinabi niya: ’Pagkalabas ko ng bahay, nakakita ako ng dalawang taong nakasuot ng luntiang damit. Ang isa ay may hawak na pitsel na pilak, at ang isa pa ay palangganang yari sa luntiang esmeralda. Ang palanggana ay puno ng isang bagay na mas maputi pa sa niyebe. Dinala nila ako sa tuktok ng bundok. Inihiga ako ng isa sa kanila nang patihaya. Habang nakatingin ako, biniyak niya ang aking dibdib hanggang sa aking pusod. Wala akong naramdamang anumang sakit o hirap. Ipinasok nila ang kanilang kamay at inilabas ang lahat ng nasa loob. Hinugasan nila ito ng puting bagay na iyon at ibinalik sa kinalalagyan nito. Sinabi ng isa sa isa pa: “Tumayo ka; ngayon ay gagampanan ko naman ang aking tungkulin.” Ipinasok niya ang kanyang kamay at inilabas ang aking puso. Hinati niya ito sa dalawa, inilabas mula rito ang isang maitim na bagay at itinapon. At sinabi niya: “Ito ang bahagi ng shaytân sa inyong katawan. Inilabas namin ito at itinapon. O minamahal ng Allâhu ta’âlâ! Iningatan namin kayo mula sa mga bulong (waswasa)3 at sa mga panlilinlang ng shaytân.” Pagkatapos ay pinuno nila ang aking puso ng isang pino at malambot na bagay na dala nila. Tinatakan nila ito ng isang selyong yari sa nûr. Hanggang ngayon ay nararamdaman ko sa lahat ng bahagi ng aking katawan ang lamig ng selyong iyon. Nang ilagay ng isa sa kanila ang kanyang kamay sa lugar na biniyak, gumaling ang aking sugat. Pagkatapos ay tinimbang nila ako laban sa sampung tao mula sa aking umma, at mas mabigat ako. Tinimbang nila ako laban sa isang libong tao, at muli ay mas mabigat ako. Dahil dito ay sinabi ng isa sa kanila sa isa pa: “Tama na ang pagtimbang sa kanya. Sumpa man sa Allah, kahit timbangin mo pa siya laban sa buo niyang umma, mas mabigat pa rin siya.” Pagkatapos ay hinagkan ng bawat isa sa kanila ang aking kamay at ang aking mukha, at iniwan nila ako rito at umalis.’ Nanatiling nakikita sa kanyang pinagpalang dibdib ang lugar na biniyak.”4

Ang pangyayaring ito, na naranasan ng ating minamahal na Propeta at ipinahayag sa unang âyat ng sûra al-Inshirâh ng Qur’ân al-karîm, ay tinatawag na “Shaqq-i sadr”, ibig sabihin, ang pagbiyak sa kanyang dibdib.

Matapos ipabatid kay Muhammad ’alaihis-salâm ang pagkapropeta, sinabi ng ilan sa mga Sahâba: “Yâ Rasûlallah! Maaari ba kayong magsalaysay sa amin tungkol sa inyong sarili?” Sinabi niya: “Ako ang panalangin ng aking ninunong si Ibrâhîm. Ako ang magandang balita ng aking kapatid na si ’Îsâ!

At ako ang panaginip ng aking ina. Nang ipinagbubuntis niya ako, nakita niyang may isang nûr na lumabas mula sa kanya at nagbigay-liwanag sa mga palasyo ng Syria… Pinasuso at pinalaki ako sa piling ng mga anak ni Sa’d ibn Bakr.”

Nang lumampas siya sa apat na taong gulang, dinala siya ni Halîma Khâtûn sa Mecca at ibinalik sa kanyang ina. Pinagkalooban ng kanyang lolo na si ’Abdulmuttalib si Halîma Khâtûn ng napakalalaking regalo at ng maraming kabutihan. Nang iwan siya ni Halîma Khâtûn sa Mecca, ipinahayag niya ang sakit ng paghihiwalay sa mga salitang ito: “Para bang naiwan sa piling niya ang aking kaluluwa at ang aking puso.”

“Habang pinasususo ko si Muhammad (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), lubos akong nasisiyahan sa kanya. Hindi siya kailanman nagparumi ng anuman. Minsan lamang siyang umiihi sa loob ng isang araw at gabi, at hindi na muli hanggang sa oras ding iyon” Halîma Khâtûn

Ang pagpanaw ng kanyang kagalang-galang na ina

Ang ating minamahal na Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ay lumaki sa piling ng kanyang ina hanggang sa edad na anim. Nang anim na taong gulang siya, pumunta sila sa Medina – siya, ang kanyang ina at isang aliping babaeng nagngangalang Umm Ayman – upang dalawin ang kanilang mga kamag-anak at ang libingan ng kanyang amang si ’Abdullah.

Nanatili sila roon nang isang buwan. Sa Medina, natuto ang ating Pinuno, ang Propeta, na lumangoy sa isang lawa na pag-aari ng mga anak ni Najjâr. Sa panahong iyon, nakita ng isang iskolar na Hudyo sa kanya ang mga palatandaan ng pagkapropeta. Lumapit siya at tinanong ang kanyang pangalan. Nang sabihin niyang “Ahmad”, sumigaw ang iskolar na iyon: “Ang batang ito ay magiging Propeta ng huling panahon!” Gayundin, ang ilan sa mga iskolar na Hudyo na naroon ay nakakita sa kanya ng palatandaan ng pagkapropeta, at pinag-usapan nila sa isa’t isa na siya ay magiging propeta.

Nang marinig ni Umm Ayman ang kanilang mga salita, ipinabatid niya ito sa ating ina na si Hadrat Âmina. Sa pangambang may mangyaring masama sa kanya, isinama siya ng kanyang pinagpalang ina at naglakbay pabalik sa Mecca. Pagdating nila sa isang lugar na tinatawag na Abwâ, nagkasakit ang ating ina na si Hadrat Âmina. Lumubha ang kanyang sakit at madalas siyang nawawalan ng malay.

Habang nakatingin sa kanyang minamahal na anak na si Muhammad ’alaihis-salâm, na nakatayo sa kanyang ulunan, sinabi niya: “O anak ng taong iniligtas, sa kagandahang-loob at tulong ng Allâhu ta’âlâ, mula sa kakila-kilabot na palaso ng kamatayan kapalit ng isandaang kamelyo! Nawa’y gawin kang pinagpala ng Allâhu ta’âlâ. Kung magkatotoo ang nakita ko sa aking panaginip, isusugo ka ng Allâhu ta’âlâ, ang May-ari ng kamahalan at ng masaganang kagandahang-loob, upang ipabatid sa mga anak ni Âdam ang halâl at ang harâm. Iingatan at ipagtatanggol ka ng Haqq ta’âlâ mula sa mga diyus-diyusan at sa pagsamba sa diyus-diyusan na kasama ng mga bansa mula pa noong unang panahon.” At binigkas niya ang mga taludtod na ito:

Ang bago ay lumuluma, ang buhay ay namamatay,
Ang marami ay nauubos – sino ang nananatiling bata?
Ako rin ay mamamatay; ito lamang ang aking kaibhan:
Ikaw ay aking isinilang – ito ang aking karangalan.
Nag-iwan ako ng isang mabuting anak,
Ipinipikit ko ang aking mga mata nang panatag ang loob.
Ang aking pangalan ay laging mananatili sa mga labi,
Ang pag-ibig sa iyo ay laging mabubuhay sa mga puso.

Pagkatapos ay pumanaw siya. Doon siya inilibing. Dalawampung taong gulang ang ating ina na si Âmina nang siya ay pumanaw. Isinama ni Umm Ayman ang Pinuno ng mga sanlibutan, at matapos ang paglalakbay na tumagal nang ilang araw, dinala siya sa Mecca at ipinagkatiwala sa kanyang lolo na si ’Abdulmuttalib.5

Mananampalataya ang kanyang ina at ama

Ang ama at ang ina ni Habîb-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ay nasa relihiyon ni Ibrâhîm ’alaihis-salâm.6 Ibig sabihin, sila ay mga mananampalataya. Ipinahayag ng mga iskolar ng Islam na sila ay nasa relihiyon ni Ibrâhîm ’alaihis-salâm, at na matapos ipabatid kay Muhammad ’alaihis-salâm ang pagkapropeta, muli silang binuhay upang mapabilang sa kanyang umma, narinig at binigkas nila ang kalima-i shahâda, at sa gayon ay napabilang din sila sa ummang ito.7

Sa piling ng kanyang pinagpalang lolo

Lumaki si Muhammad ’alaihis-salâm sa piling ng kanyang lolo hanggang sa edad na walo. Ang kanyang lolo na si ’Abdulmuttalib ay isang minamahal na tao sa Mecca na namamahala sa iba’t ibang gawain; siya ay kagalang-galang, matiisin, may mabuting pag-uugali, tapat, matapang at mapagbigay. Pinakakain niya ang mga dukha, at binibigyan pa niya ng pagkain maging ang mga hayop na nagugutom at nauuhaw.

Naniniwala siya sa Allâhu ta’âlâ at sa Kabilang-buhay. Umiiwas siya sa kasamaan at lumalayo sa lahat ng pangit na kaugalian ng Jâhiliyya (ang panahon ng kamangmangan). Sa Mecca ay hinahadlangan niya ang pang-aapi at ang kawalang-katarungan, at pinararangalan niya ang mga panauhing dumarating. Nakaugalian niyang mamuhay nang nakabukod sa bundok ng Hirâ sa buwan ng Ramadân. Si ’Abdulmuttalib, na mapagmahal sa mga bata at puspos ng malasakit, ay niyayakap sa kanyang dibdib ang kanyang minamahal na apo at hindi siya inilalayo sa kanyang tabi araw at gabi. Nagpapakita siya sa kanya ng malaking pagmamahal at malasakit. Sa lilim ng Ka’ba ay umuupo siya kasama ang bata sa kutson na nakalaan lamang para sa kanyang sarili, at sa mga nais pumigil ay sinasabi niya: “Hayaan ninyo ang aking anak; mataas ang kanyang karangalan.”8 Mahigpit niyang ipinagbibilin kay Umm Ayman, ang yaya ng ating Pinuno, ang Propeta, na alagaan siyang mabuti, at sinasabi niya: “Alagaan mong mabuti ang aking anak. Sinasabi ng mga may Kasulatan tungkol sa anak kong ito na siya ang magiging propeta ng ummang ito.” Sinabi ni Umm Ayman: “Noong kanyang pagkabata, hindi ko siya kailanman narinig na dumaing dahil sa gutom o uhaw. Sa umaga ay umiinom siya ng isang lagok ng tubig ng Zamzam. Kapag nais namin siyang pakainin, sinasabi niya: ‘Ayaw ko, busog ako.’”

Kapag natutulog si ’Abdulmuttalib o nag-iisa sa kanyang silid, wala siyang pinahihintulutang pumasok maliban kay Muhammad. Buong-malasakit niyang niyayakap at hinahaplos ang bata, at labis siyang natutuwa sa kanyang mga salita at kilos. Sa hapag-kainan ay isinasama niya siya sa kanyang tabi, kinakandong, ipinakakain sa kanya ang pinakamabuti at pinakamasarap sa pagkain, at hindi siya umuupo sa hapag hangga’t hindi dumarating ang bata. Maraming panaginip ang nakita niya tungkol sa kanya, at naging saksi siya sa maraming pangyayari.

Minsan ay nagkaroon ng tagtuyot at taggutom sa Mecca. Dahil sa isang panaginip na kanyang nakita, hinawakan ni ’Abdulmuttalib sa kamay si Muhammad ’alaihis-salâm, umakyat sa bundok Abû Qubays, at nanalangin nang ganito: “O Allah, alang-alang sa batang ito, paligayahin Mo kami ng isang pinagpalang ulan.” Tinanggap ang kanyang panalangin at bumuhos ang masaganang ulan. Isinalaysay ng mga makata ng panahong iyon ang pangyayaring ito sa kanilang mga tula.

Ang monghe mula sa Najrân

Isang araw, habang nakaupo si ’Abdulmuttalib sa tabi ng Ka’ba, lumapit sa kanya ang isang monghe mula sa Najrân at nagsimulang makipag-usap sa kanya. Maya-maya ay sinabi niya: “Nabasa namin na nakasulat sa mga aklat ang mga katangian ng propetang darating bilang huli mula sa mga anak ni Ismâ’îl. Ang lugar na ito, ibig sabihin, ang Mecca, ang kanyang sinilangan. Ang kanyang mga katangian ay ganito at ganito!” – at isa-isa niyang binanggit ang mga ito. Nang sandaling iyon ay lumapit sa kanila ang ating minamahal na Propeta. Sinimulan siyang pagmasdang mabuti ng monghe mula sa Najrân; pagkatapos ay lumapit siya, tiningnan ang kanyang mga mata, ang kanyang likod at ang kanyang mga paa, at nagsabi nang may pananabik:

“Iingatan at ipagtatanggol ka ng Haqq ta’âlâ mula sa mga diyus-diyusan at sa pagsamba sa diyus-diyusan na kasama ng mga bansa mula pa noong unang panahon” Âmina Khâtûn

“Siya na nga ito. Mula ba sa iyong mga inapo ang batang ito?” Nang sabihin ni ’Abdulmuttalib: “Siya ay aking anak!”, sinabi ng monghe mula sa Najrân: “Ayon sa nabasa namin sa mga aklat, hindi dapat buhay ang kanyang ama!” Ipinaliwanag ni ’Abdulmuttalib: “Siya ay anak ng aking anak. Pumanaw ang kanyang ama habang ipinagbubuntis siya ng kanyang ina, bago pa siya isilang.” Dahil dito ay sinabi ng monghe: “Ngayon ay nagsabi ka ng totoo.” Pagkatapos ay sinabi ni ’Abdulmuttalib sa kanyang mga anak: “Pakinggan ninyo ang sinasabi tungkol sa anak ng inyong kapatid, at bantayan at ingatan ninyo siyang mabuti.”

Ang pagpanaw ng kanyang pinagpalang lolo

Nang malapit nang pumanaw si ’Abdulmuttalib, tinipon niya ang kanyang mga anak at nagsabi: “Dumating na ang panahon ng aking paglisan mula sa mundong ito patungo sa Kabilang-buhay. Ang tangi kong iniisip ay ang ulilang ito. Kung sana’y mahaba pa ang aking buhay, at maipagpatuloy ko nang may pagmamahal ang paglilingkod na ito! Ngunit ano ang magagawa? Hindi na sasapat ang aking buhay. Ngayon ay nag-aapoy ang aking puso at ang aking dila sa apoy ng pananabik na ito. Nais kong ipagkatiwala ang perlas na ito sa isa sa inyo. Sino kaya sa inyo ang magbabantay nang nararapat sa kanyang mga karapatan at hindi magkukulang sa paglilingkod sa kanya?” Lumuhod si Abû Lahab at nagsabi: “O pinuno ng mga Arabe! Kung may naiisip kayong isang taong nais ninyong pagkatiwalaan nito, mabuti; kung wala, ako ang gaganap sa paglilingkod na ito.” Sinabi sa kanya ni ’Abdulmuttalib: “Marami ang iyong ari-arian. Ngunit matigas ang iyong puso at kakaunti ang iyong awa. At ang puso ng isang ulila ay sugatan at maselan. Madali itong mabasag.” Inulit din ng ilan sa kanyang ibang mga anak ang gayon ding kahilingan. Binanggit ni ’Abdulmuttalib ang mga katangian ng bawat isa sa kanila at hindi niya sila tinanggap. Nang dumating ang pagkakataon ni Abû Tâlib, sinabi niya: “Higit kaysa sa kanilang lahat ay ninanais ko ito. Ngunit habang naririyan ang aking mga nakatatandang kapatid, hindi angkop na ako ang mauna. Kakaunti ang aking ari-arian, ngunit ang aking katapatan ay higit kaysa sa aking mga kapatid.” Sinabi ni ’Abdulmuttalib: “Totoo ang sinasabi mo. Ikaw ang karapat-dapat sa paglilingkod na ito. Ngunit sa bawat bagay ay sumasangguni ako sa kanya at kumikilos ayon sa kanyang nais. At sa bawat pagkakataon ay umaabot ako sa tamang kalalabasan. Sa usaping ito man ay sasangguni ako sa kanya. Sinuman sa inyo ang kanyang piliin, iyon din ang aking tatanggapin.”

Pagkatapos ay humarap siya sa ating minamahal na Propeta at nagtanong: “O liwanag ng aking mga mata! Patungo ako sa Kabilang-buhay nang may pananabik sa iyo. Sino sa iyong mga tiyong ito ang pinipili mo?”

Agad na tumayo ang ating Pinuno, ang Propeta, yumakap sa leeg ni Abû Tâlib at naupo sa kanyang kandungan. Labis na gumaan ang loob ni ’Abdulmuttalib at nagsabi: “Papuri sa Allâhu ta’âlâ. Ito rin ang aking ninanais.” Pagkatapos ay humarap siya kay Abû Tâlib at nagsabi: “O Abû Tâlib! Hindi naranasan ng perlas na ito ang malasakit ng ama at ina. Kaya alagaan mo siya nang nararapat at ingatan mo siya nang buong puso. Itinuturing kitang higit na mabuti kaysa sa aking ibang mga anak. Ang dakila at napakahalagang ipinagkakatiwalang ito ay iniaabot ko sa iyo. Sapagkat ikaw at ang kanyang ama ay iisa ang ina. Ingatan mo siya gaya ng pag-iingat mo sa iyong sarili. Tinatanggap mo ba ang huli kong habiling ito?”

“Tinatanggap ko,” sagot niya. Pagkatapos ay niyakap ni ’Abdulmuttalib ang ating minamahal na Propeta, hinagkan ang kanyang pinagpalang ulo at mukha, at sinamyo siya. Pagkatapos ay sinabi niya: “Sumaksi kayong lahat na hindi pa ako nakaamoy ng samyong higit na maganda kaysa rito at hindi pa ako nakakita ng mukhang higit na maganda kaysa rito.”9

Sa ilalim ng pangangalaga ni Abû Tâlib

Matapos pumanaw ang kanyang lolo, nagsimulang manirahan ang Pinuno ng sansinukob (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) sa piling ng kanyang tiyo na si Abû Tâlib mula sa edad na walo, at lumaki siya sa ilalim ng pangangalaga ni Abû Tâlib. Noong panahong iyon, si Abû Tâlib din, gaya ng kanyang amang si ’Abdulmuttalib, ay isa sa mga pangunahing tao ng Quraysh sa Mecca: isang taong minamahal, iginagalang at pinakikinggan ang salita. Nagpakita rin siya sa ating Pinuno, ang Propeta, ng malaking pagmamahal at malasakit. Higit niya siyang minamahal kaysa sa sarili niyang mga anak; hindi siya natutulog at hindi pumupunta saanman nang hindi siya kasama, at sinasabi niya: “Napakabuti mo, napakapinagpala mo!” Hindi nagsisimulang kumain si Abû Tâlib hangga’t hindi iniaabot ni Muhammad ang kanyang kamay; nais niyang siya ang maunang kumain. Kung minsan ay ipinaghahanda pa niya siya ng hiwalay na hapag. Kapag gumigising siya sa umaga, nakikita nilang nagniningning na parang buwan ang kanyang mukha at nakasuklay ang kanyang buhok. Hindi gaanong marami ang ari-arian ni Abû Tâlib, at malaki ang kanyang pamilya. Matapos niyang kupkupin si Rasûl-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), nagtamo siya ng kasaganaan at pagpapala. Nang magipit ang mga tao dahil sa tagtuyot sa Mecca, isinama siya ni Abû Tâlib sa Ka’ba at nanalangin. Dahil sa kanyang pagpapala ay bumuhos ang masaganang ulan. Naligtas sila mula sa tagtuyot at taggutom.10

Mula sa lahi ni Ghâlib ay may lilitaw na isang Propeta,
Sa pagitan ng Zamzam at ng Bato siya tatayo.
Tulungan ninyo siya, kasama ang lahat ng tao ng lungsod,
O mga anak ni ’Âmir, nasa pagtulong sa kanya ang kaligayahan.

“Dumating na ang panahon ng aking paglisan mula sa mundong ito patungo sa Kabilang-buhay. Ang tangi kong iniisip ay ang ulilang ito. Kung sana’y mahaba pa ang aking buhay, at maipagpatuloy ko nang may pagmamahal ang paglilingkod na ito! Ngunit ano ang magagawa? Hindi na sasapat ang aking buhay. Ngayon ay nag-aapoy ang aking puso at ang aking dila sa apoy ng pananabik na ito” ’Abdulmuttalib

Ang paglalakbay mula Mecca patungong Busrâ

Ang monghe na si Bahîra

Nang mga labindalawang taong gulang ang ating minamahal na Propeta, isang araw ay nakita niyang naghahanda si Abû Tâlib para sa isang paglalakbay pangkalakalan. Nang maunawaan niyang ayaw siyang isama ni Abû Tâlib, nalungkot siya at sinabi kay Abû Tâlib: “Kanino ninyo ako iiwan sa lungsod na ito sa inyong pag-alis? Wala akong ama, ni sinumang nahahabag sa akin!…” Labis na tumimo kay Abû Tâlib ang mga salitang ito, at nagpasiya siyang isama rin siya. Matapos ang mahabang paglalakbay, huminto ang karaban ng kalakalan sa Busrâ, malapit sa isang monasteryo ng mga Kristiyano.11

Sa monasteryong ito ay naninirahan ang isang monghe na nagngangalang Bahîra. Ang maalam na mongheng ito, na dati ay isa sa mga iskolar ng mga Hudyo at kalaunan ay naging Kristiyano, ay may isang aklat na ipinapasa-pasa mula sa kamay patungo sa kamay at iniingatang lihim, at mula roon ay sinasagot niya ang mga tanong sa kanya. Bagaman maraming ulit nang dumaan dito ang karaban ng Quraysh sa mga nagdaang taon, hindi niya ito kailanman pinansin. Tuwing umaga ay umaakyat siya sa bubong ng monasteryo, tumitingin sa direksiyong pinanggagalingan ng mga karaban, at may hinihintay nang may pananabik at paghahanap. Ngunit sa pagkakataong ito ay may nangyari sa monghe na si Bahîra: nagulat siya sa pananabik at napatayo mula sa kanyang kinalalagyan. Sapagkat nang matanaw mula sa malayo ang karaban ng Quraysh, napansin niyang may isang ulap na lumulutang na kasabay nila. Nililiman ng ulap na ito ang ating Pinuno, ang Propeta. Nang huminto ang karaban, nakita rin ni Bahîra na ang mga sanga ng punongkahoy na sinilungan ni Habîb-i akram ay yumuko sa ibabaw niya, at lalo pa siyang nanabik. Agad siyang nagpahanda ng mga hapag. Pagkatapos ay nagpadala siya ng tao at inanyayahan sa pagkain ang lahat ng nasa karaban ng Quraysh. Iniwan ng mga kasama sa karaban ang ating minamahal na Propeta sa tabi ng kanilang mga kalakal at pumunta sa monghe. Pinagmasdang mabuti ni Bahîra ang mga dumating at nagtanong: “O mga taga-Quraysh, may isa ba sa inyo na hindi dumating sa pagkain?” Sinabi nila: “Oo, may isang tao.” Sapagkat bagaman dumating na ang mga Quraysh, naroon pa rin ang ulap. Nang makita niya ito, naunawaan niyang may isang taong naiwan sa karaban. Mapilit na hiniling ng monghe na si Bahîra na dumating din siya. Sa sandaling dumating siya, sinimulan siyang pagmasdang mabuti at suriin ni Bahîra. Tinanong niya si Abû Tâlib: “Mula ba sa iyong mga inapo ang batang ito?” Nang sabihin ni Abû Tâlib: “Anak ko siya,” sinabi ni Bahîra: “Nakasulat sa mga aklat na hindi buhay ang ama ng batang ito; hindi siya ang iyong anak.” Sa pagkakataong ito ay sumagot si Abû Tâlib: “Siya ang anak ng aking kapatid.” Sa tanong ni Bahîra na “Ano ang nangyari sa kanyang ama?”, sinabi niya: “Pumanaw ang kanyang ama bago pa siya isilang.” Sinabi ni Bahîra: “Nagsabi ka ng totoo. At ano ang nangyari sa kanyang ina?” Sumagot si Abû Tâlib: “Pumanaw na rin siya.” Dahil dito ay sinabi ni Bahîra: “Nagsabi ka ng totoo,” at humarap siya sa ating Pinuno, ang Propeta, at pinanumpa siya sa ngalan ng mga diyus-diyusan. Ngunit sinabi ng ating minamahal na Propeta kay Bahîra: “Huwag ninyo akong panumpain sa mga pangalan ng mga diyus-diyusan. Wala akong kaaway sa mundong ito na higit na malaki kaysa sa kanila. Kinasusuklaman ko sila.”

Pagkatapos ay pinanumpa siya ni Bahîra sa ngalan ng Allâhu ta’âlâ at nagtanong: “Natutulog ka ba?” Sinabi niya: “Natutulog ang aking mga mata, ngunit hindi natutulog ang aking puso.”

Marami pang ibang tanong ang itinanong ni Bahîra at natanggap niya ang mga sagot. Ang mga sagot na natanggap niya ay ganap na tumutugma sa mga aklat na nabasa niya noon. Pagkatapos ay tumingin siya sa pinagpalang mga mata ng ating minamahal na Propeta at nagtanong kay Abû Tâlib:

“Sumasaksi ako na ikaw ang Sugo ng Allâhu ta’âlâ!.. Narito ang Pinuno ng mga sanlibutan… Narito ang Sugo ng Panginoon ng mga sanlibutan… Narito ang dakilang Propeta na isinugo ng Allâhu ta’âlâ bilang awa sa mga sanlibutan!” Ang monghe na si Bahîra

“Lagi bang naroroon ang pamumulang ito sa kanyang pinagpalang mga mata?”

“Oo, hindi namin ito kailanman nakitang nawala,” sagot niya.

Nang makita ni Bahîra na tumutugma rin ang palatandaang ito, ninais niyang makita ang selyo ng pagkapropeta upang magkaroon ng ganap na katiyakan ang kanyang puso. Ngunit dahil sa kanyang kagandahang-asal, ayaw ng ating Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), na ilantad ang kanyang pinagpalang likod.

Pagkatapos ay sinabi ni Abû Tâlib: “O liwanag ng aking mga mata! Tuparin mo rin ang hangarin niyang ito!” Dahil dito ay inilantad niya ang kanyang pinagpalang likod, at pinagmasdan ni Bahîra nang buong kasiyahan ang selyo ng pagkapropeta sa buong kagandahan nito. Hinagkan niya ito nang may matinding damdamin, at umagos na parang baha ang mga luha mula sa kanyang mga mata. Pagkatapos ay sinabi niya:

– “Sumasaksi ako na ikaw ang Sugo ng Allâhu ta’âlâ!” Lalo pa niyang nilakasan ang kanyang tinig at sinabi: “Narito ang Pinuno ng mga sanlibutan… Narito ang Sugo ng Panginoon ng mga sanlibutan… Narito ang dakilang Propeta na isinugo ng Allâhu ta’âlâ bilang awa sa mga sanlibutan…”

Sinabi ng mga Quraysh na naroon, nang may pagkamangha: “Gaano kalaki pala ang halaga ni Muhammad sa paningin ng mongheng ito!”

Pagkatapos ay humarap si Bahîra kay Abû Tâlib at nagsabi:

– “Ito ang huli at ang pinakamarangal sa mga propeta. Ang kanyang relihiyon ay lalaganap sa buong kalupaan at magpapawalang-bisa sa mga lumang relihiyon. Huwag mong dalhin ang batang ito sa Syria. Sapagkat kaaway niya ang mga Anak ni Israel. Natatakot ako na saktan nila ang kanyang pinagpalang katawan. Maraming kasunduan at pangako ang ginawa tungkol sa kanya.”

Nagtanong si Abû Tâlib:

– “Ano ang mga kasunduan at pangakong iyon?” Sumagot si Bahîra:

– “Kinuha ng Allâhu ta’âlâ mula sa lahat ng propeta, at sa huli ay mula kay ’Îsâ ’alaihis-salâm, ang pangako na ipababatid nila sa kanilang mga umma ang pagdating ng Propeta ng huling panahon.”

Dahil sa mga salitang ito ni Bahîra, hindi na itinuloy ni Abû Tâlib ang pagpunta sa Syria. Ipinagbili niya ang kanyang mga kalakal sa Busrâ at bumalik sa Mecca.12 Ang mga narinig niya kay Bahîra ay umalingawngaw sa mga tainga ni Abû Tâlib sa buong buhay niya. Lalo pa niyang minahal ang ating Pinuno, ang Propeta. Hanggang sa kanyang kamatayan ay ipinagtanggol niya siya at tinulungan sa lahat ng kanyang gawain.

Ang kanyang paglalakbay sa Yemen kasama ang kanyang tiyo na si Zubayr

Ang ating minamahal na Propeta, isang natatanging tao na nagtataglay ng mga kabutihan at kagandahan sa lahat ng kanyang kalagayan, ay lumaki na at tumuntong sa labimpitong taong gulang. Noong panahong iyon, isinama siya ng kanyang tiyo na si Zubayr, na pupunta sa Yemen para sa kalakalan, upang maging pinagpala ang kanyang kalakalan. Sa paglalakbay na ito ay marami ring pambihirang kalagayan ang nakita sa kanya. Nang bumalik sila sa Mecca, isinalaysay ang mga kalagayan niyang ito, at nagsimulang sabihin sa gitna ng tribong Quraysh: “Magiging napakataas ang kanyang karangalan.”13