ANG KANYANG KABINATAAN AT ANG KANYANG PAGPAPAKASAL

Ang kanyang kabinataan

Si Muhammad ’alaihis-salâm, ang pinakadakila sa mga tao sa bawat aspeto, ay higit na hinangaan ng mga taga-Mecca kaysa sa kanyang mga kasing-edad mula pa sa kanyang kabataan. Minahal siya dahil sa kanyang kagandahang-asal, sa di-pa-nakikitang kabutihan ng kanyang pakikitungo sa mga tao, sa kanyang kahinahunan, kabaitan at iba pa niyang matataas na katangian. Hinangaan siya ng mga tao dahil sa mga katangiang ito. Dahil sa kahanga-hangang katapatan at pagiging mapagkakatiwalaan na nakita nila sa kanya, binigyan siya ng mga taga-Mecca ng taguring “al-Amîn”, ibig sabihin, “ang laging mapagkakatiwalaan”. Sa gayon ay nakilala siya sa pangalang ito mula pa sa kanyang kabataan.

Noong kabataan ng ating Propeta, ang mga Arabe ay namumuhay sa isang malalim na Jâhiliyya (panahon ng kamangmangan). Laganap sa kanila ang pagsamba sa diyus-diyusan, ang alak, ang sugal, ang pakikiapid, ang patubo at marami pang pangit na gawain. Labis na kinasusuklaman ni Muhammad ’alaihis-salâm ang kanilang tiwaling kalagayan, at laging lumalayo sa lahat ng kanilang kasamaan. Alam ng lahat ng taga-Mecca ang ganitong ugali niya at namamangha sila rito. Dahil labis niyang kinasusuklaman ang mga diyus-diyusan, hindi siya kailanman lumalapit sa mga ito. Hindi siya kailanman kumain ng karne ng mga hayop na kinakatay para sa mga diyus-diyusan. Sa kanyang pagkabata at kabataan, pinapastol niya ang sarili niyang mga tupa sa bundok Jiyâd at sa paligid nito, at sa gayon ay tinutustusan niya ang kanyang ikabubuhay. Sa ganitong paraan ay lumalayo siya sa lipunang lubhang nasira. Minsan ay sinabi niya sa mga Sahâba: “Walang propetang hindi nagpastol ng mga tupa.” Nang itanong nila: “Yâ Rasûlallah! Nagpastol din ba kayo?”, sinabi niya: “Oo, nagpastol din ako.”

Nang mga dalawampung taong gulang ang ating minamahal na Propeta, lubusang nasira ang kaayusan sa Mecca. Laganap na laganap ang pang-aapi; wala nang kaligtasan para sa ari-arian, buhay at dangal. Ang mga katutubong taga-Mecca ay nang-aapi at gumagawa ng kawalang-katarungan sa mga dayuhang dumarating para sa kalakalan at upang dalawin ang Ka’ba. Ang mga inaapi ay walang masumpungang lugar na malalapitan upang makamit ang kanilang karapatan. Noong panahong iyon, ang mga kalakal ng isang mangangalakal mula sa Yemen, na dumating sa Mecca para sa kalakalan, ay sapilitang kinuha at inagaw ng isang taga-Mecca na nagngangalang ’Âs ibn Wâ’il. Dahil sa pangyayaring ito, umakyat ang taga-Yemen sa bundok Abû Qubays, sumigaw nang malakas, at humingi ng tulong sa mga tribo upang makamit ang kanyang karapatan. Dahil sa mga ganitong pangyayaring nagpapakitang umabot na sa sukdulan ang pang-aapi, nagtipon sa bahay ni ’Abdullah ibn Jud’ân ang mga pangunahing tao ng mga anak ni Hâshim, ng mga anak ni Zuhra at ng iba pang mga tribo. Nagpasiya sila na walang sinuman, katutubo man o dayuhan, ang aapihin o gagawan ng kawalang-katarungan, na hahadlangan nila ang pang-aapi, at na ibabalik nila sa mga inapi ang kanilang karapatan. Sa layuning ito ay nagtatag sila ng isang samahan para sa katarungan.1

Ang samahang ito, na sinalihan ng ating minamahal na Propeta sa murang edad at malaki ang naging impluwensiya niya sa pagtatatag nito, ay tinawag na Hilf al-Fudûl.

Noong una ay may dalawang taong nagngangalang Fadl at isang nagngangalang Fudayl na nagtatag din ng ganitong samahan. Hango sa samahang itinatag nila noon ang pangalang ibinigay sa samahang ito.

“Si Muhammad ’alaihis-salâm – na kinikilala ng buong mundo kung gaano siya kaganap na tao – dahil sa kanyang sukdulang katapatan at pagiging matapat, ay tinatawag na Muhammad al-Amîn (si Muhammad na mapagkakatiwalaan) maging ng kanyang pinakamalalaking kaaway, ang mga palalong di-mananampalataya” Hüseyin Hilmi bin Sa’îd (rahmatullâhi ’alaih)

Ang mga tanyag na perya at pamilihan sa Arabia at sa paligid nito

Darating sa tao ang kanyang kapalaran,
Ang dayuhan ay hindi iniiwang walang-wala.
Ano ang magagawa ng kaluluwa ni Eyyübî
Hangga’t ang minamahal ay hindi nagagalak?
Aking Dakilang Pinuno, O Habîb ng Kataas-taasan,
Ang inyong kagandahan ay lunas sa bawat sakit,
Paano magiging tapat sa inyo
Ang mangingibig, hangga’t buhay ay di inaalay?

Hinadlangan ng samahang ito ang pang-aapi at muling itinatag ang kaayusang nasira sa Mecca. Nagtagal ang impluwensiya nito. Matapos ipabatid sa kanya ang pagkapropeta, isinalaysay ito ng ating Pinunong Rasûlullah sa mga Sahâba at sinabi: “Naroon din ako sa panunumpaang ginawa sa bahay ni ’Abdullah ibn Jud’ân. Higit na kaibig-ibig sa akin ang panunumpaang iyon kaysa sa pagkakaroon ng mga kamelyong mapula ang balahibo (kayamanan). Kung aanyayahan ako ngayon sa ganoong pagtitipon, tutugon ako.”2

Ang kanyang pangangalakal

Mula pa noong una ay nangangalakal ang mga taga-Mecca at sa ganitong paraan nila tinutustusan ang kanilang ikabubuhay. Nangangalakal din si Abû Tâlib, ang tiyo ng ating Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam). Nang mga dalawampu’t limang taong gulang ang ating minamahal na Propeta, lalong lumala ang kahirapan ng kabuhayan sa Mecca. Dahil dito ay naghanda ang mga taga-Mecca ng isang malaking karaban ng kalakalan upang pumunta sa Syria. Sa mga araw na iyon, lumapit si Abû Tâlib sa ating Pinunong Rasûlullah at nagsabi: “O aking iginagalang na pamangkin! Umabot na sa sukdulan ang karalitaan. Ang mga huling taong ito na ginugol natin sa taggutom at pakikibaka ay walang iniwan sa ating mga kamay. Handa na ang karaban ng Quraysh at paalis na patungong Syria. Magpapadala rin si Khadîja Khâtûn ng mga kalakal kasama ng karaban. Tiyak na naghahanap siya ng mga mapagkakatiwalaang taong gagawa ng gawaing ito. Walang alinlangang kailangan niya ang isang taong kasing-mapagkakatiwalaan, kasing-dalisay at kasing-tapat mo. Mabuti sana kung pupuntahan natin siya at kakausapin, upang ikaw ang makapunta bilang kanyang kinatawan. Walang alinlangang pipiliin ka niya nang higit sa iba. Sa totoo lang, ayaw kong pumunta ka sa Syria, sapagkat natatakot ako na saktan ka ng mga Hudyo roon. Ngunit wala rin akong makitang ibang paraan.” Sinabi sa kanya ng ating Pinuno, ang Propeta: “Gawin mo ang gusto mo.”

Si Hadrat Khadîja ay isang marangal na babae na lubhang tanyag sa Arabia dahil sa kanyang kagandahan, kayamanan, talino, kalinisang-puri, kahinhinan at kagandahang-asal. Dahil dito, napakarami ang humihingi ng kanyang kamay at nagpapakita ng hangarin sa kanya mula sa lahat ng dako. Ngunit dahil sa isang panaginip na kanyang nakita, hindi niya pinansin ang sinuman. Sa kanyang panaginip, bumaba ang buwan mula sa langit at pumasok sa kanyang dibdib, at ang nûr ng buwan ay lumabas mula sa ilalim ng kanyang bisig at nagbigay-liwanag sa buong sansinukob. Kinaumagahan ay isinalaysay niya ang panaginip na ito kay Waraqa ibn Nawfal, isa sa kanyang mga kamag-anak. Sinabi ni Waraqa: “Dumating na sa mundo ang Propeta ng huling panahon. Pakakasalan ka niya, at sa iyong panahon ay bababa sa kanya ang kapahayagan (wahy).3 Pupunuin ng nûr ng kanyang relihiyon ang sansinukob. Ikaw ang unang sasampalataya sa kanya. Ang Propetang iyon ay magmumula sa Quraysh at sa Banû Hâshim.”

Labis na nagalak si Hadrat Khadîja sa sagot na ito at nagsimulang maghintay sa pagdating ng Propetang iyon.

Nangangalakal si Hadrat Khadîja at nakikipagsosyo sa mga taong kanyang nakakasundo. Isinalaysay ni Abû Tâlib ang usapin sa ating ina na si Hadrat Khadîja. Dahil dito, inanyayahan ni Hadrat Khadîja ang ating Pinunong Rasûlullah sa kanyang bahay upang makita at makausap siya.

Nang dumating ang ating Pinuno, tinanggap niya siya nang may lubos na paggalang at pagpaparangal. Nakita niya ang kagandahang-asal ng ating Pinuno, ang Propeta, at ang kanyang dalisay at malinis na mukha, at siya’y humanga. Sinabi niya sa ating Pinunong Rasûlullah: “Alam kong kayo ay tapat sa pananalita, mapagkakatiwalaan, maaasahan at may mabuting pag-uugali. Para sa gawaing ito ay bibigyan ko kayo ng bayad na makailang ulit na higit kaysa sa naibigay ko kaninuman…” Matapos mapag-usapan din ang halaga ng bayad, binigyan ng ating ina na si Hadrat Khadîja si Rasûlullah ng mga damit na kakailanganin sa paglilingkod na ito, at buong kapanatagan ng loob niya siyang inihatid mula sa kanyang tahanan. Bukod dito ay nagbigay rin siya kay Maysara ng iba pang mamahaling damit na isusuot ni Rasûlullah sa daan.

“Kapag ang isang Muslim ay kumita nang halâl, hindi umasa kaninuman, at tumulong sa kanyang mga kapitbahay at kamag-anak, sa Araw ng Paghuhukom ay magniningning siya at mapupuspos ng nûr gaya ng kabilugan ng buwan” Hadîth sharîf

Nalaman ng ating ina na si Hadrat Khadîja ang mga palatandaan ng pagkapropeta mula sa kanyang pinsang si Waraqa ibn Nawfal, isang maalam na Kristiyano. Sa pagdalaw ring ito ng ating Pinunong Rasûlullah ay nakilala niya sa kanya ang mga katangian ng pagkapropeta. Kaya sinabi niya sa kanyang aliping si Maysara: “Kapag aalis na ang karaban sa Mecca, ibigay mo sa kamay ni Muhammad ’alaihis-salâm ang renda ng kamelyo, upang hindi ito pag-usapan ng mga taga-Mecca. Kapag nakalayo na kayo sa lungsod at hindi na kayo natatanaw, ipasuot mo sa kanya ang mamahaling mga damit na ito.”

Pagkatapos ay ginayakan niya ang pinakamaganda sa kanyang mga kamelyo sa paraang karapat-dapat sa mga sultan at sinabi kay Maysara: “Pasakayin mo siya sa kamelyong ito nang may malaking paggalang, hawakan mo ang renda, at ituring mo ang iyong sarili na lingkod ng kagalang-galang na iyon! Huwag kang gagawa ng anuman nang walang pahintulot niya, at huwag mong ipagkait ang iyong buhay upang ingatan siya at ipagtanggol sa mga panganib! Huwag kayong magtagal sa mga lugar na pupuntahan ninyo at bumalik kayo agad, upang hindi tayo mapahiya sa harap ng mga anak ni Hâshim. Kung tutuparin mo nang eksakto ang mga sinasabi ko sa iyo, palalayain kita at bibigyan kita ng ari-ariang kasindami ng iyong nais.”

Inihanda ang karaban. Napakaraming taga-Mecca ang nagtipon upang magpaalam sa kanilang mga kamag-anak. Naroon din ang mga kamag-anak ng ating minamahal na Propeta, ang kanyang mga tiyo at ang matatanda ng mga anak ni Hâshim. Nang makita ng tiya ng ating Propeta ang Sugo ng Allâhu ta’âlâ (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) na nakasuot ng damit ng isang lingkod at hawak ang renda ng kamelyo, nanlambot ang kanyang mga tuhod. Umiyak siya at nanaghoy. Habang dumaraing at lumuluha, ipinahayag niya ang kanyang hapdi: “O ’Abdulmuttalib! O dakilang taong humukay sa balon ng Zamzam! O ’Abdullah! Bumangon kayo mula sa inyong mga libingan, ibaling ninyo rito ang inyong ulo, at tingnan ninyo ang kalagayan ng pinagpalang taong ito!” Nasa gayon ding damdamin at kalagayan si Abû Tâlib. Mula sa pinagpalang mga mata ng ating Pinunong Rasûlullah, na nakakikita sa Haqq, ay pumatak ang mga luhang parang perlas, at sinabi niya: “Huwag ninyo akong kalilimutan. Alalahanin ninyong nagtitiis ako ng lumbay at dalamhati sa dayuhang lupain.” Napaiyak ang lahat ng nakarinig sa mga salitang ito. Nakibahagi rin sa kalagayang ito ang mga anghel sa langit at nagsabi: “O aming Panginoon! Siya si Muhammad ’alaihis-salâm, na ginawa Mong Iyong habîb at pinagkalooban Mo ng pinakamataas na antas. Ano ang karunungan sa likod ng kalagayang ito?” Sinabi sa kanila ng Allâhu ta’âlâ: “Oo, siya ang Aking Habîb. Ngunit hindi ninyo alam ang lihim ng pag-ibig. Hindi ninyo maaarok ang mga lihim sa pagitan ng minamahal at ng nagmamahal. Walang nakaaalam sa antas na ito. Walang sinumang nakauunawa ng anuman sa lihim na bagay na ito.”

Nang sa wakas ay lumakad na ang karaban at hindi na matanaw ang Mecca, ipinasuot ni Maysara sa ating minamahal na Propeta, ayon sa utos na tinanggap niya, ang mamahaling mga damit. Pinasakay niya siya sa kamelyong natatakpan ng iba’t ibang tela at napakagandang ginayakan. Siya mismo ang humawak sa renda.

Sa paglalakbay na ito, nakita ng mga kasama sa karaban na sa ibabaw ng ating minamahal na Propeta, na isinugo bilang awa sa mga sanlibutan, ay may isang ulap na lumililim sa kanya at dalawang anghel na nag-anyong ibon na sumasabay sa kanya hanggang sa matapos ang paglalakbay.4

Sa daan, nang haplusin niya ng kanyang pinagpalang kamay ang mga paa ng dalawang kamelyong labis na napagod kaya hindi na makalakad at naiwan ng karaban, biglang bumilis ang mga kamelyo. Nang makita nila ito at ang marami pang ganitong kalagayan niya, labis nila siyang minahal, at naunawaan nilang magiging napakataas ng kanyang karangalan.

Nang dumating sila sa lugar na tinatawag na Busrâ, muli silang huminto malapit sa monasteryong naroon. Ang monghe na si Bahîra, na nakaunawa mula sa maraming palatandaan at nagsabing siya ang magiging huling propeta, ay namatay na, at may iba nang humalili sa kanya na nagngangalang Nastûra. Pinagmasdan ng monghe na si Nastûra ang karaban ng Quraysh na huminto malapit sa monasteryo. Nang makita niyang may isang taong naupo sa ilalim ng isang tuyong punongkahoy sa malapit at sa sandali ring iyon ay nagluntian ang punongkahoy, tinanong niya si Maysara: “Sino ang taong iyon sa ilalim ng punongkahoy na iyon?” Sinabi ni Maysara: “Iyan ay isang lalaki mula sa tribong Quraysh, mula sa mga naninirahan sa Haram.” Sinabi ng monghe: “Hanggang ngayon ay walang ibang naupo sa ilalim ng punongkahoy na ito kundi isang propeta.” Pagkatapos ay nagtanong siya: “May kaunti bang pamumula sa kanyang mga mata?” Sumagot si Maysara: “Oo, mayroon, at hindi ito kailanman nawawala sa kanyang mga mata.” Dahil dito ay sinabi ni Nastûra: “Sumpa man sa Allâhu ta’âlâ, na nagpababa ng Injîl kay ’Îsâ ’alaihis-salâm: ang taong ito ang magiging huling propeta. Kung sana’y inabot ko ang panahong ipag-uutos sa kanya ang pagkapropeta!”

Nang ipinagbibili rin ni Muhammad ’alaihis-salâm ang mga kalakal ni Khadîja Khâtûn sa pamilihan ng Busrâ, isang Hudyong nakikipagtawaran sa kanya at hindi naniniwala sa kanya ang nagsabi: “Manumpa ka sa mga diyus-diyusang nagngangalang Lât at ’Uzzâ, at paniniwalaan kita.” Sinabi ni Muhammad ’alaihis-salâm: “Hindi ako kailanman manunumpa sa ngalan ng mga diyus-diyusang iyon! Kapag dumaraan ako sa tabi nila, ibinabaling ko ang aking mukha sa ibang dako.” Nakita rin ng Hudyo ang iba pang palatandaan sa kanya at nagsabi: “Tama ka. Sumpa man sa Allah, ang taong ito ay magiging propeta,” at ipinahayag niya ang kanyang paghanga sa pagsasabing: “Natagpuan ng aming mga iskolar sa mga aklat ang paglalarawan sa kanya.”

Inuukit ni Maysara sa kanyang isipan, na parang burda, ang lahat ng nakita niya sa ating Pinunong Rasûlullah at narinig tungkol sa kanya, at palaki nang palaki ang kanyang paghanga sa kanya. Isang dakilang pag-ibig sa Pinuno ng mga sanlibutan ang sumibol sa puso ni Maysara. Mula noon ay pinaglilingkuran niya siya nang may kagalakan at paggalang, at tinutupad niya nang may malaking pag-ibig kahit ang pinakamaliit niyang hudyat. Naipagbili ang mga kalakal na dinala nila, at dahil sa pagpapala ng ating Pinuno, ang Propeta, kumita sila ng tubong makailang ulit na higit kaysa karaniwan. Nagsimula ang karaban sa paglalakbay pabalik. Nang dumating sila sa lugar na Marr az-Zahrân, iminungkahi ni Maysara sa ating minamahal na Propeta na dalhin niya ang magandang balita sa Mecca. Tinanggap ito ng ating Pinuno, humiwalay sa karaban, at pinabilis ang kanyang kamelyo patungong Mecca.

Isinalaysay ni Nafîsa bint Munya Khâtûn: “Malapit na ang oras ng pagdating ng karaban. Araw-araw ay umaakyat si Khadîja Khâtûn kasama ng kanyang mga lingkod sa bubong ng kanyang bahay at inaabangan ang karaban. Sa isa sa mga ganoong araw ay kasama ako ni Khadîja. Biglang may lumitaw sa malayo na isang taong nakasakay sa kamelyo. Sa ibabaw niya, isang ulap at dalawang anghel na nag-anyong ibon ang lumililim sa kanya, at ang nûr sa pinagpalang noo ng ating Propeta ay nagniningning na parang buwan. Naunawaan ni Khadîja Khâtûn kung sino ang dumarating, at lumuwag ang kanyang puso. Ngunit nagkunwari siyang hindi niya alam at nagtanong: ‘Sino kaya ang dumarating sa ganito kainit na araw?’ Sinabi ng mga lingkod: ‘Kahawig ni Muhammad (‘alaihis-salâm) ang dumarating,’ at namangha sila sa kanilang nakita.”

Hindi nagtagal, dumating si Rasûl-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) sa tahanan ng ating ina na si Khadîja at isinalaysay sa kanya ang nangyari. Labis niyang pinasaya ang ating ina sa magandang balitang dala niya.

Makalipas ang ilang panahon, pumasok sa Mecca ang karaban. Isa-isang isinalaysay ni Maysara sa ating ina na si Hadrat Khadîja na nililiman ang ating Pinuno, ang Propeta, habang naglalakbay, ang mga sinabi ng monghe na si Nastûra, kung paano bumilis ang mahihinang kamelyo, at ang marami pang ganitong pambihirang kalagayang nakita niya. Pinuri niya ang ating Pinuno, ang Propeta, hangga’t kaya ng kanyang dila. Alam na ni Hadrat Khadîja ang mga bagay na ito, ngunit pinalalim ng mga salitang ito ang kanyang katiyakan. Mahigpit niyang ipinagbilin kay Maysara: “Huwag mong sasabihin kaninuman ang mga nakita mo!”5

“Hindi ako kailanman manunumpa sa ngalan ng mga diyus-diyusang iyon! Kapag dumaraan ako sa tabi nila, ibinabaling ko ang aking mukha sa ibang dako” Hadîth sharîf

Pumunta ang ating ina na si Khadîja kay Waraqa ibn Nawfal upang ibalita ang kanyang narinig. Nakinig si Waraqa nang may malaking paghanga sa mga nangyari at nagsabi: “O Khadîja, kung totoo ang mga isinasalaysay mo, si Muhammad ’alaihis-salâm ang magiging propeta ng ummang ito.”

Ang ating Pinuno, ang Propeta, ay pumunta sa Busrâ para sa kalakalan kasama ng kanyang tiyo na si Abû Tâlib sa edad na 12, sa Yemen kasama ng kanyang tiyo na si Zubayr sa edad na 17, sa Syria kasama ni Hadrat Abû Bakr sa edad na 20, at muli sa Syria sa edad na 25 upang ipagbili ang mga kalakal ng ating ina na si Hadrat Khadîja.6 Eksaktong apat na ulit siyang naglakbay. Maliban sa mga paglalakbay na ito, hindi na siya naglakbay saanman.

Ang kanyang pagpapakasal sa ating ina na si Hadrat Khadîja

Dahil sa magandang balitang dinala ni Waraqa ibn Nawfal, at nang makita niya ang magagandang katangian ng ating minamahal na Propeta, nagkaroon ang ating ina na si Hadrat Khadîja ng hangaring maging kanyang asawa at magkamit ng karangalang paglingkuran siya. Napansin ito ni Nafîsa bint Munya at namagitan siya. Sa ganitong layunin ay lumapit siya sa kataas-taasang harapan ni Rasûl-i akram at nagtanong: “O Muhammad! Ano ang pumipigil sa inyong kagalang-galang na sarili na mag-asawa?” Sinabi ng ating Propeta: “Wala akong sapat na salapi sa aking kamay upang mag-asawa.” Sinabi ni Nafîsa Khâtûn: “O Muhammad! Kung nais ninyong pakasalan ang isang malinis ang puri at marangal na babaeng may kayamanan at kagandahan, handa akong maglingkod sa inyo.” Nagtanong ang ating minamahal na Propeta: “Sino ang babaeng iyon?” Sinabi niya: “Si Khadîja bint Khuwaylid.” Nang itanong ng ating Pinunong Rasûlullah: “Sino ang mamamagitan sa bagay na ito?”, sinabi niya: “Ako ang gagawa nito,” at umalis siya sa kanyang harapan. Pumunta siya kay Hadrat Khadîja at ibinigay ang magandang balita. Ipinatawag ni Hadrat Khadîja ang kanyang mga kamag-anak na sina ’Amr ibn Asad at Waraqa ibn Nawfal at isinalaysay sa kanila ang kalagayan. Nagpasabi rin siya sa ating Pinunong Rasûlullah at inanyayahan siyang dumalaw sa isang takdang oras. Naghanda rin si Abû Tâlib at ang kanyang mga kapatid at sumama sa ating Pinuno, ang Propeta.

Inayos at ginayakan ng ating ina na si Hadrat Khadîja ang kanyang bahay. Bilang pasasalamat sa araw na ito, ipinagkaloob niya ang lahat ng kanyang alahas sa kanyang mga lingkod. Pagkatapos ay pinalaya niya sila. Dumalaw ang ating Pinunong Rasûlullah kasama ng kanyang mga tiyo sa bahay ng ating ina na si Khadîja. Sinabi ni Abû Tâlib: “Papuri sa ating Lumikha, na ginawa tayong mga anak ni Ibrâhîm ’alaihis-salâm at mga inapo ni Ismâ’îl ’alaihis-salâm. Ginawa Niya tayong mga tagapag-ingat ng Baytullah. Ipinagkaloob Niya sa atin ang pinagpalang bahay na iyon, na qibla ng mga tao at pinagtatawâfan ng mga sanlibutan, at ang Haram ash-Sharîf, na iniingatan Niya mula sa bawat kasamaan. Si Muhammad, ang anak ng aking kapatid na si ’Abdullah, ay isang taong nakahihigit sa sinumang taga-Quraysh na ihambing sa kanya. Totoong kakaunti ang kanyang ari-arian, ngunit hindi pinahahalagahan ang ari-arian. Sapagkat ang ari-arian ay gaya ng anino: nagpapalipat-lipat ito mula sa kamay patungo sa kamay at naglalaho. Alam ninyong lahat ang dangal at kahigitan ng aking pamangkin. Ngayon ay hinihingi niya si Khadîja bint Khuwaylid upang maging kanyang asawa ayon sa batas. Magkano ang mahr7 na nais ninyong ibigay mula sa aking ari-arian? Nanunumpa ako na mataas ang magiging antas ni Muhammad.” Pinagtibay ni Waraqa ibn Nawfal ang mga salitang ito.

Sinabi ni ’Amr ibn Asad, ang tiyo ng ating ina na si Khadîja: “Sumaksi kayo na ibinigay ko si Khadîja bint Khuwaylid kay Muhammad ’alaihis-salâm bilang asawa.” Sa gayon ay natapos ang kasunduan ng kasal (nikâh). Ayon sa isang salaysay, ang mahr ay 400 mithqâl na ginto; ayon sa isa pa, limandaang dirham; at ayon sa iba pa, 20 kamelyo.8

Para sa piging ng kasal, nagkatay si Abû Tâlib ng isang kamelyo at naghanda ng isang handaang hindi pa nakikita hanggang sa araw na iyon. Naganap ang kasal. Ipinagkaloob ng ating ina na si Hadrat Khadîja ang lahat ng kanyang ari-arian sa ating Pinuno, ang Propeta, at nagsabi: “Ang lahat ng ari-ariang ito ay pag-aari ng inyong kataas-taasang pagkatao. At ako ang nangangailangan sa inyo at may utang na loob sa inyo.”

Sa buong buhay nila bilang mag-asawa, laging naglingkod at tumulong ang ating ina na si Hadrat Khadîja sa ating Propeta Muhammad ’alaihis-salâm. Ang kasal na ito ng ating Pinuno, ang Propeta, ay tumagal nang dalawampu’t limang taon, hanggang sa pagpanaw ng ating ina na si Khadîja. Labinlimang taon nito ay bago ang bi’tha, at sampung taon ay pagkatapos ng bi’tha (ang pagpapabatid ng pagkapropeta). Habang nabubuhay ang kanyang unang asawang si Hadrat Khadîja, hindi nag-asawa ng iba ang ating Propeta Muhammad ’alaihis-salâm. Nagkaroon siya ng anim na anak: dalawang lalaki at apat na babae. Sila ay sina Qâsim, Zaynab, Ruqayya, Umm Kulthûm, Fâtima at ’Abdullah (Tayyib o Tâhir). Kay Hadrat Mâriya, na pinakasalan niya noong panahon ng kanyang pagkapropeta, nagkaroon din siya ng isang anak na lalaking nagngangalang Ibrâhîm. Hindi siya nagkaanak sa iba pa niyang mga asawa. Si Zaynab ang panganay sa kanyang mga anak na babae. Ang bunso niyang anak na babae na si Fâtima ang pinakamamahal ng kanyang ama. Isinilang siya labintatlong taon bago ang Hijra. Ang kanyang mga anak na lalaki ay pumanaw sa murang edad, at maliban kay Hadrat Fâtima, ang lahat ng kanyang mga anak na babae ay pumanaw rin bago siya. Ang ating ina na si Fâtima ay pumanaw anim na buwan matapos ang ating Pinuno, ang Propeta. Nagpatuloy ang lahi ng ating minamahal na Propeta Muhammad ’alaihis-salâm sa pamamagitan ng mga anak ni Hadrat Fâtima.9

Kahit nang mapangasawa na ni Rasûl-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ang ating ina na si Khadîja, nagpatuloy siya sa pangangalakal. Sa kanilang kinikita ay pinararangalan nila ang mga panauhin at tinutulungan ang mga ulila at ang mga dukha.

Zayd ibn Hâritha

Noong bata pa si Zayd ibn Hâritha, dumalaw siya kasama ng kanyang inang si Su’dâ sa kanilang mga kamag-anak. Sa panahong iyon ay nilusob sila ng ibang tribo. Binihag nila si Zayd. Dinala nila siya sa Mecca, sa perya na tinatawag na Sûq ’Ukâz, at ipinagbili. Binili si Zayd sa halagang 400 dirham ni Hakîm ibn Hizâm, ang pamangkin ni Hadrat Khadîja. Iniregalo naman ni Hakîm si Zayd sa kanyang tiyang si Hadrat Khadîja, at iniregalo naman siya ni Khadîja sa ating Pinuno, ang Propeta. Agad siyang pinalaya ng ating Pinuno, ang Propeta, at pinanatili sa kanyang piling. Sapagkat si Zayd ibn Hâritha, nang mapalaya, ay walang mapupuntahan, at wala ring sinumang mag-aalaga sa kanya nang higit na mabuti kaysa kay Rasûlullah. At buong-galak siyang nanatili sa piling ni Rasûlullah.

Ang ating Pinuno, ang Propeta, bago pa man ipabatid sa kanya ang pagkapropeta, ay nilikha upang gawing ganap ang bawat uri ng kagandahang-asal, nakikita man o hindi nakikita, kilala man o hindi kilala: katarungan, pagkamakatwiran, awa, pagmamahal sa kapwa-tao, masayahing mukha, kabutihang-loob, kabukas-palad, pagtupad sa pangako, paggalang sa ipinagkatiwala, pagkamatulungin, pagsasakripisyo, pagiging mapagkakatiwalaan, pagtatanggol sa inaapi, sa walang kaya at sa dukha, pagmamahal at malasakit sa mga bata, katapatan, pagsasabi ng totoo, kagandahang-asal sa pakikitungo, kababaang-loob, pagiging katamtaman, mahusay na pamamahala sa mga tao, tapang at kagitingan. Sa bawat aspeto ay nakahihigit siya sa lahat ng nilalang na dumating na at darating pa, at dahil nakamit niya ang tiwala ng lahat, natamo niya ang taguring “al-Amîn”. Dahil sa mabuting pakikitungong naranasan niya mula sa kanya, higit siyang minahal ni Zayd ibn Hâritha kaysa sa sarili niyang ama at ina, at hindi niya kailanman ninais na mawalay sa kanya.

“Ang lahat ng ari-ariang ito ay pag-aari ng inyong kataas-taasang pagkatao. At ako ang nangangailangan sa inyo at may utang na loob sa inyo” Khadîjat al-Kubrâ (radiy-Allâhu ’anhâ)

Hindi alam ng kanyang ina at ama kung saan dinala ang kanilang anak at kung ano ang ginawa sa kanya. Ang kanyang amang si Hâritha ay nag-aapoy sa pananabik sa kanyang anak at naglibot sa bawat lupain upang hanapin siya. Mahigpit niyang ipinagbibilin sa kanyang mga kamag-anak at mga kakilala na pumupunta mula Yemen sa iba’t ibang bansa na magdala sa kanya ng balita tungkol sa kanyang anak na si Zayd, at habang bumibigkas ng mga tula ay lumuluha siya:

Iniyakan ko ang aking Zayd; hindi ko alam ang sinapit niya.
Buhay pa ba siya, o inabot na siya ng kamatayan?
Huwag mo siyang itanong nang walang saysay, O puso!
Hindi mo malalaman kung nasa kapatagan o nasa matarik na dalisdis ang kanyang libingan.
Ang isa pa niyang tula, na nagpapahayag ng kanyang pananabik sa kanyang anak, ay ganito:
Aking Zayd, aking anak! Kung alam ko lamang na babalik ang lumisan!
Sumpa man sa Allah, wala akong ibang nais na bumalik kundi ikaw.
Naaalala ko siya kapag umiihip ang hangin, saanman ako makakita ng bata,
At ipinaaalala ka sa akin ng sumisikat na araw tuwing umaga.
Pighati, para sa piraso ng aking puso, libu-libong pighati!
Sakay ng aking hayop ay hinahanap ko siya, gaano man kahabag-habag ang aking kalagayan.
Ako at ang aking sasakyan ay hindi nababagot ni napapagod,
Hangga’t may pag-asang matagpuan ang aking anak at humarap sa akin.
Gaano man linlangin ng pag-asa ang tao, sa huli ito’y lumilipas;
Mga anak ko! Qays, ’Amr, Yazîd, Jabal! Ipinagkakatiwala ko sa inyo ang aking Zayd.

Sa wakas, bago pa dumating ang Islam, ang ilang lalaki mula sa tribong Banû Kalb na dumalaw sa Ka’ba ay nakakita kay Hadrat Zayd at nakilala siya. Sinabi sa kanila ni Hadrat Zayd: “Alam kong nananaghoy at dumaraing ang aking pamilya dahil sa akin; iparating ninyo sa kanila ang mga taludtod na ito,” at binigkas niya ang sumusunod na tula:

Nag-aalab ang aking puso; malayo ako sa aking pugad,
Ngunit kapitbahay ako ng Ka’ba, kahit malayo sa ina at ama.
Huwag sanang tupukin ng lungkot ang inyong puso,
Huwag sanang umabot sa ’Arsh ang inyong pagtangis dahil sa akin.
Papuri sa Mawlâ, nasa ganoong pugad ako
Na dahil sa dangal at kabutihang nakikita ko, lagi akong nananalangin.

Labis na nagalak si Hâritha sa balitang ito. Agad siyang nagdala ng malaking halaga ng salapi at pumunta sa Mecca kasama ng kanyang kapatid na si Ka’b. Pagdating sa Mecca, inalam niya kung saan ang bahay ng ating Propeta, humarap sa kanya at nagsabi: “O pinuno ng bayang Quraysh, O apo ni ’Abdulmuttalib, O anak ng lahi ng Banû Hâshim! Kayo ang mga kapitbahay ng Haram ash-Sharîf. Pinararangalan ninyo ang mga panauhin, ginagawan ninyo ng kabutihan ang mga bihag at pinalalaya sila sa kanilang pagkabihag. Para sa paglaya ng aming anak, na inyong alipin, ibibigay namin sa inyo ang anumang halagang nais ninyo; palayain ninyo siya, at nakikiusap kami, huwag ninyong tanggihan ang aming kahilingang ito!” Sinabi ng ating Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam): “Tawagin natin si Zayd at ipabatid sa kanya ang kalagayan. Hayaan natin siyang malayang pumili. Kung pipiliin niyang sumama sa inyo, maaari ninyo siyang isama nang hindi nagbibigay ng anumang salapi. Kung ako ang pipiliin niya at nais niyang manatili sa akin, nanunumpa ako sa Allah na hindi ko ibibigay kaninuman ang pumili sa akin; mananatili siya sa akin.”

Labis na nasiyahan si Hâritha at ang kanyang kapatid sa sagot na ito ng ating Pinuno, ang Propeta, at nagsabi: “Lubhang makatarungan at makatwiran ang inyong pakikitungo sa amin.”

Dahil dito ay ipinatawag ng ating Pinuno, ang Propeta, si Zayd sa kanyang harapan at tinanong siya: “Kilala mo ba ang mga taong ito?” Sumagot si Zayd: “Oo, ang isa ay ang aking ama at ang isa ay ang aking tiyo.” Pagkatapos ay sinabi niya: “O Zayd! Alam mo kung sino ako, at nakita mo ang aking malasakit, ang aking awa at ang aking pakikitungo sa iyo. Dumating sila upang isama ka. Kaya pumili ka: piliin mo ako at manatili ka sa akin, o piliin mo sila at umalis ka.”

Umaasa ang kanyang ama at ang kanyang tiyo: “Ngayon ay kami na ang pipiliin niya, at maisasama namin si Zayd.” Sinabi ni Zayd: “Wala akong pipiliin nang higit sa inyo. Kayo ang nasa kalagayan ng aking tiyo at ng aking ama. Nais kong manatili sa piling ninyo.”

Natigilan sa pagkamangha ang kanyang ama at ang kanyang tiyo. Galit na sinabi ng kanyang ama kay Zayd: “Kahabag-habag ka! Kung gayon ay pinipili mo ang pagkaalipin nang higit sa kalayaan, sa iyong ina, sa iyong ama at sa iyong tiyo!” Sumagot si Zayd sa kanyang ama: “Mahal kong ama, nakaranas ako mula sa taong ito ng gayong malasakit at pakikitungo kaya wala akong mapipili nang higit sa kanya.”

Labis na minamahal ng ating Pinuno, ang Propeta, si Zayd. Nang makita niya ang ganitong katapatan at pagmamahal ni Zayd sa kanya, isinama niya si Zayd sa Hijr sa Ka’ba al-Mu’azzama at nagsalita sa mga naroon: “Sumaksi kayo: si Zayd ay aking anak. Siya ang aking tagapagmana at ako ang kanyang tagapagmana.” Nang makita ito ng ama at ng tiyo ni Zayd, napawi ang kanilang galit. Masaya silang bumalik sa kanilang bayan. Mula noon ay tinawag ng mga Sahâba si Zayd na Zayd ibn Muhammad (si Zayd, ang anak ni Muhammad). Nang maglaon, nang ipawalang-bisa ng Allâhu ta’âlâ ang pag-aampon sa pamamagitan ng mga utos sa ika-5 na âyat ng sûra al-Ahzâb: “Tawagin ninyo ang inyong mga anak sa pangalan ng kanilang mga ama; iyon ang higit na tama sa paningin ng Allah,” at sa ika-40 na âyat: “Si Muhammad (’alaihis-salâm) ay hindi ama ng sinuman sa inyong mga kalalakihan (gaya ni Zayd)”, tinawag na si Hadrat Zayd sa pangalan ng kanyang ama, ibig sabihin, “si Zayd, ang anak ni Hâritha” (Zayd ibn Hâritha).10

Ang pagiging tagahatol sa usapin ng Ka’ba

Nang mga tatlumpu’t limang taong gulang ang ating Pinunong Rasûlullah, siya ang naging tagahatol sa usapin ng Ka’ba. Noong panahong iyon, labis nang napinsala ng mga ulan at mga baha ang mga pader ng Ka’ba. Bukod dito, may isang sunog na sumira sa Ka’ba.11 Kailangang muling itayo ang gusali. Dahil dito, giniba ng tribong Quraysh ang Ka’ba hanggang sa pundasyong itinayo ni Ibrâhîm ’alaihis-salâm, at sinimulan itong itayong muli. Binigyan nila ng bahagi ang bawat tribo, at sa gayon ay itinaas nila ang mga pader. Batid ng mga tribo na malaking karangalan ang gawaing ito, kaya hindi sila magkasundo kung sino ang maglalagay sa Hajar al-Aswad (ang Itim na Bato) sa kinalalagyan nito. Dahil nais ng bawat tribo na makamit ang karangalang ito, sumiklab sa kanila ang malaking alitan. Nanumpa ang mga anak ni ’Abdud-Dâr at nagsabi: “Kung iba sa amin ang gagawa ng gawaing ito, magdadanak kami ng dugo.” Dahil sa alitang ito, na tumagal nang apat o limang araw, muntik nang dumanak ang dugo.

“Wala akong pipiliin nang higit sa inyo. Kayo ang nasa kalagayan ng aking tiyo at ng aking ama. Nais kong manatili sa piling ninyo” Zayd ibn Hâritha (radiy-Allâhu ’anh)

Araw iyon ng Lunes. Si Hudhayfa ibn Mughîra, isang tiyo ni ’Abdulmuttalib sa panig ng ina at isang kagalang-galang na matanda, ay itinuro ang pinto ng Banû Shayba, na bumubukas patungo sa Ka’ba, at nagsabi: “O mga taga-Quraysh! Gawin ninyong tagahatol sa inyong pagitan ang unang taong papasok sa pintong iyan, upang humatol sa usaping hindi ninyo mapagkasunduan.” Tinanggap ng mga naroon ang mungkahing ito; tumingin sila sa pinto ng Banû Shayba at nagsimulang hintayin ang taong unang papasok at lulutas sa usapin sa pinakamaselang sandali nito. Sa wakas ay nakita nilang pumapasok sa pinto si Muhammad ’alaihis-salâm, na ang katapatan at matayog na pag-uugali ay lubos nilang pinahahalagahan at tinatawag nilang al-Amîn, ibig sabihin, “ang laging mapagkakatiwalaan”. Sinabi nila: “Narito si al-Amîn. Tinatanggap namin ang kanyang hatol.”

Nang maipaliwanag sa ating minamahal na Propeta Muhammad ’alaihis-salâm ang usapin, hinubad niya ang kanyang balabal at inilatag sa lupa. Inilagay niya ang Hajar al-Aswad sa ibabaw ng kanyang pinagpalang balabal at sinabi: “Hawakan ng isang tao mula sa bawat tribo ang isang dulo nito.” Sa gayon ay ipinaangat niya ang bato hanggang sa lugar na paglalagyan nito.

Pagkatapos ay siya mismo ang bumuhat sa bato at inilagay ito sa kinalalagyan nito sa pamamagitan ng kanyang marangal na mga kamay. Nang makita ng mga tribo na sa ganitong paraan ay naiwasan ang isang malaking sagupaang malapit nang sumiklab, nasiyahan sila sa ginawang ito. Ipinagpatuloy nila ang pagtatayo ng mga pader mula sa kanilang pinagtigilan at tinapos ito.12