ANG PAGPAPARANGAL NIYA SA MUNDO SA KANYANG PAGDATING (ANG KANYANG PAGSILANG)

Ang aking umma, ang aking umma

Si Hadrat Âmina, ang pinakamapalad sa mga ina, na pinagkalooban ng pinakamataas sa lahat ng karangalan, ay nagsalaysay tungkol sa kanyang pagdadalang-tao nang ganito: “Sa mga araw na ipinagbubuntis ko ang Dakilang Pinunong iyon, wala akong naranasang anumang sakit o hirap. Hindi ko man lamang naramdaman na ako’y nagdadalang-tao. Ngunit pagkaraan ng anim na buwan, isang araw, sa pagitan ng pagtulog at pagkagising, may isang taong nagsabi sa akin: ‘Alam mo ba kung sino ang ipinagbubuntis mo?’ Nang sumagot ako ng ‘Hindi ko alam,’ ipinabatid niya: ‘Alamin mo na ang ipinagbubuntis mo ay ang huli sa mga propeta!’ Nang malapit na ang panganganak, muling dumating ang taong iyon at nagsabi: ‘O Âmina! Kapag isinilang ang bata, pangalanan mo siyang Muhammad.’ Sa isa pang salaysay ay ganito ang ipinabatid: ‘O Âmina! Kapag isinilang ang bata, pangalanan mo siyang Ahmad!’”

Isinalaysay rin ng ating ina na si Hadrat Âmina ang sandali ng panganganak nang ganito: “Nang dumating ang sandali ng panganganak, nakarinig ako ng isang kahanga-hanga at nakasisindak na tinig. Nagsimula akong manginig. Pagkatapos ay nakakita ako ng isang puting ibon; dumating ito at hinaplos ako ng kanyang pakpak. Walang natirang bakas ng takot at panginginig. Nang sandaling iyon ay nauhaw ako; para bang nasusunog ako sa init. Sa aking tabi ay nakita ko ang isang mangkok ng matamis na inumin (sharbat), na kasimputi ng gatas. Ibinigay nila ito sa akin upang inumin. Uminom ako; mas matamis ito kaysa sa pulot, at malamig. Napawi ang aking uhaw. Pagkatapos ay nakakita ako ng isang dakilang nûr; napuno ng nûr ang aking bahay nang gayon na lamang, kaya wala na akong ibang nakita kundi ang nûr na iyon.

Kung nais ninyong sa apoy ay maligtas,
Bigkasin ang salawât nang may pag-ibig at pusong nag-aalab!
As-salâtu was-salâmu ’alaika yâ Rasûlallah!
As-salâtu was-salâmu ’alaika yâ Habîballah!
As-salâtu was-salâmu ’alaika yâ Nûra ’Arshillah.

“Ako ang habîb ng Allâhu ta’âlâ, ang Kanyang minamahal. Ako ang pangulo ng mga propeta. Hindi ko ito sinasabi upang magmalaki” Hadîth sharîf

Ang bahay na sinilangan ng ating Pinuno, ang Propeta, ay pag-aari ng kanyang lolo sa tuhod na si Hâshim ibn ’Abdu Manâf. Nasa 300–400 metro ito sa hilagang-silangan ng Ka’ba.

Noong panahon ng kanyang Hijra, ipinagkatiwala ng ating Pinuno, ang Propeta, ang pinagpalang bahay na ito kay ’Aqîl ibn Abî Tâlib. Ipinagbili naman ito ng mga apo ni ’Aqîl kay Muhammad ibn Yûsuf Thaqafî.

Nang maglaon, binili ang pinagpalang bahay na ito ni Khayzurân Khâtûn, ang ina ni Hârûn ar-Rashîd, at ginawang masjid.

Ang masjid na ito, na iningatan ng mga ’Abbâsî at ng mga Mamlûk, ay maingat ding pinangalagaan noong panahon ng mga Ottoman. Ipinagawa itong muli ni Sultan Sulaymân Khan Kanûnî.

Sa paglipas ng kasaysayan, maraming ulit itong kinumpuni.

Noong 1924 ay ipinagiba ang masjid na ito. Ang bahay na ipinatayo rito ni Shaykh ’Abbâs Qattân noong 1950 ay ginagamit bilang Pampublikong Aklatan ng Mecca mula pa noong taong 1959.

Nang sandaling iyon ay nakita ko ang maraming babaeng pumalibot sa akin at naglingkod sa akin. Matatangkad sila, at ang kanilang mga mukha ay nagniningning na gaya ng araw. Kahawig nila ang mga dalaga ng tribo ni ’Abdu Manâf. Namangha ako sa kanilang biglang paglitaw. Sinabi ng isa sa kanila: ‘Ako si Âsiya, ang asawa ni Fir’awn!’ At ng isa pa: ’At ako naman si Maryam bint ’Imrân; at sila ay mga hûrî2 ng Paraiso.’

Sa sandali ring iyon ay nakita ko ang isang puti at mahabang telang seda na umaabot mula sa langit hanggang sa lupa. Sinabi nila: ‘Takpan ninyo siya mula sa paningin ng mga tao.’ Nang sandaling iyon ay lumitaw ang isang kawan ng mga ibon. Ang kanilang mga tuka ay yari sa esmeralda at ang kanilang mga pakpak ay sa rubi. Pinagpawisan ako sa takot, at mula sa mga patak ng pawis na nalalaglag ay kumakalat ang samyo ng almiskle. Habang nasa ganoong kalagayan ako, inalis nila ang tabing sa aking mga mata. Nakita ko ang buong kalupaan, mula silangan hanggang kanluran. Napalibutan ako ng mga anghel.

Sa sandaling isilang si Muhammad ’alaihis-salâm, inilapat niya ang kanyang pinagpalang ulo sa sajda at itinaas ang kanyang hintuturo. Pagkatapos ay bumaba mula sa langit ang isang piraso ng puting ulap at binalot siya. Nakarinig ako ng isang tinig na nagsasabi: ‘Ilibot ninyo siya sa lahat ng dako, mula kanluran hanggang silangan. Ilibot ninyo siya, upang makita siya ng buong sanlibutan sa kanyang pangalan, sa kanyang anyo at sa kanyang mga katangian. Ipaalam ninyo sa kanila na ang kanyang pangalan ay Mâhî, ibig sabihin, sa pamamagitan niya ay papawiin ng Allâhu ta’âlâ ang mga bakas ng shirk.’

Pagkatapos ay naglaho rin sa paningin ang ulap na iyon, at nakita ko si Muhammad (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) na nababalot ng isang puting telang lana. Sa sandali ring iyon ay dumating ang tatlong tao na ang mga mukha ay nagniningning na gaya ng araw. Ang isa ay may hawak na pitsel na pilak, ang isa pa ay palangganang esmeralda, at ang ikatlo ay isang telang seda. Para bang almiskle ang tumutulo mula sa pitsel. Inilagay nila ang aking pinagpalang anak sa palanggana. Hinugasan nila ang kanyang pinagpalang ulo at mga paa, at binalot siya sa seda. Pagkatapos ay pinahiran nila ng pabango ang kanyang pinagpalang ulo, nilagyan ng kohl ang kanyang pinagpalang mga mata, at naglaho sila sa paningin.”

Mula sa langit ay bumaba ang mga anghel nang hanay-hanay,
At gaya ng sa Ka’ba, nagsagawa ng tawâf sa aking tahanan.
Dumating ang mga hûrî nang pulu-pulutong, may samyo ng insenso,
Sa nûr ng kanilang mukha, napuno ng nûr ang aking tahanan.
Sa himpapawid ay inilatag din ang isang higaan,
Sundus ang pangalan nito; isang anghel ang naglatag niyon.
Nang malinaw kong makita ang lahat ng ito,
Sa isang iglap ay napuspos ako ng pagkamangha.
Biglang nabiyak ang pader,
Tatlong hûrî ang dumating at sa akin ay nagpakita.
Sinasabi ng ilan na sa tatlong marikit na iyon,
Ang isa ay si Âsiya, na kasingganda ng buwan;
Ang isa pa, walang alinlangan, ay si Maryam Khâtûn,
At ang ikatlo ay isang marilag mula sa mga hûrî.
Dumating nang may kagandahang-loob ang tatlong mukhang-buwan,
At nang sandali ring iyon ay binati nila ako ng salâm.
Naupo sila sa aking paligid,
At ibinalita sa isa’t isa ang magandang balita tungkol kay Mustafâ.

Nang isilang si Muhammad ’alaihis-salâm, kasama ng ating ina na si Hadrat Âmina sina Shifâ Khâtûn, ang ina ni ’Abdurrahmân ibn ’Awf; Fâtima Khâtûn, ang ina ni ’Uthmân ibn Abi’l-’Âs; at Safiyya Khâtûn, ang tiya ng ating Propeta. Isinalaysay rin nila nang ganito ang nûr na kanilang nakita at ang iba pang mga pangyayaring naganap:

Isinalaysay ni Shifâ Khâtûn: “Nang gabing iyon ay kasama ako ni Âmina bilang katulong. Narinig ko na si Muhammad ’alaihis-salâm, sa sandaling isilang siya, ay nanalangin at taimtim na nagsumamo. Mula sa di-nakikita ay may nagsabi: ‘Yarhamuka Rabbuk’. Pagkatapos ay lumabas ang isang nûr at nagbigay ito ng gayon kalaking liwanag kaya nakita ang lahat ng dako mula silangan hanggang kanluran…” Sinabi ni Shifâ Khâtûn, na naging saksi sa marami pang ibang pangyayari: “Nang ipabatid sa kanya ang pagkapropeta, isa ako sa mga unang sumampalataya nang walang anumang pag-aatubili.”

“Sa Muling Pagkabuhay (qiyâma), kapag tahimik ang lahat, ako ang magsasalita. Kapag wala nang sinumang makakilos, ako ang mamamagitan para sa kanila” Hadîth sharîf

Napuspos ng galak ang lahat ng nilikha,
Naglaho ang lumbay, muling nabuhay ang daigdig.
Ang lahat ng butil ng daigdig ay nagtaas ng tinig,
At nagtawagan sa isa’t isa: maligayang pagdating!
Maligayang pagdating, O dakilang Sultan, maligayang pagdating,
Maligayang pagdating, O bukal ng kaalamang espirituwal, maligayang pagdating.
Maligayang pagdating, O lihim ng Furqân, maligayang pagdating,
Maligayang pagdating, O lunas sa sakit, maligayang pagdating.
Maligayang pagdating, O ruwisenyor ng hardin ng kagandahan,
Maligayang pagdating, O matalik na kakilala ng Dhu’l-Jalâl.
Maligayang pagdating, O buwan at araw ng Allah,
Maligayang pagdating, O kayong hindi kailanman nawalay sa Haqq.
Maligayang pagdating, O kanlungan ng makasalanang umma, maligayang pagdating,
Maligayang pagdating, O kanlungan ng mga walang magawa, maligayang pagdating.
Maligayang pagdating, O liwanag ng mata ng Khalîl,
Maligayang pagdating, O hinirang na minamahal ng Jalîl.
Maligayang pagdating, O awa sa mga sanlibutan,
Maligayang pagdating, kayo ang tagapamagitan ng mga makasalanan.
Maligayang pagdating, O Dakilang Pinuno ng dalawang daigdig,
Alang-alang sa inyo nilikha ang pag-iral at ang kalawakan.

Isinalaysay naman ni Safiyya Khâtûn: “Nang isilang si Muhammad ‘alaihis-salâm, binalot ng isang nûr ang buong paligid. Sa sandaling isilang siya ay nagsagawa siya ng sajda; pagkatapos ay itinaas niya ang kanyang pinagpalang ulo at sinabi sa malinaw na pananalita: ‘Lâ ilâha illallâh, innî Rasûlullah.’ Nang nais ko siyang paliguan, sinabi sa akin: ‘Ipinadala namin siyang napaliguan na.’ Nakitang naputol na ang kanyang pusod at siya ay tuli na. Sa sandaling isilang siya ay nagsagawa siya ng sajda. Nang sandaling iyon ay may sinasabi siya nang marahan; inilapit ko ang aking tainga sa kanyang pinagpalang bibig, at sinasabi niya: ‘Ummatî, ummatî!..’ (Ang aking umma, ang aking umma!..).”3

Ganito, nakaharap sa Baytullah, ang Rasûl na iyon
Ay inilapat ang mukha sa lupa at nagsagawa ng sajda.
Sa sajda, ang kanyang ulo at dila ay pumupuri sa Haqq,
At itinaas ang daliri, ipinahahayag ang tawhîd.
Sinasabi niya: “O aking Mawlâ, sa Iyo ko iniharap ang aking mukha,
O Allah, ipagkaloob Mo sa akin ang aking umma.”
Ibinigkis sa Haqq ang buong mithiin ng kanyang puso,
At sinasabi: “Ang aking umma, O ang aking umma!”

Nang isilang ang ating minamahal na Propeta, ang kanyang lolo na si ’Abdulmuttalib ay nasa tabi ng Ka’ba ash-Sharîfa, nagsusumamo at nananalangin sa Allâhu ta’âlâ. Ganito ibinalita sa kanya bilang magandang balita ang pagsilang:

Biglang nagsagawa ng sajda ang Ka’ba patungo sa Maqâm Ibrâhîm, at bumalik ito sa dati nitong anyo. Narinig ni ’Abdulmuttalib na sinabi ng Ka’ba sa malinaw at matatas na pananalita: “Allâhu akbar! Ang tinig ni Muhammad (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ang maglilinis sa akin mula sa mga diyus-diyusan.” Nang sandaling iyon ay bumagsak nang pasubsob ang diyus-diyusang si Hubal. May isang tinig na narinig: “Nagsilang si Âmina ng isang anak na lalaki. Si Muhammad (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ang magdadala sa mga tao mula sa kadiliman ng pagkaligaw patungo sa nûr ng tamang patnubay (hidâya). Isinugo siya ng Haqq ta’âlâ bilang propeta sa mga tao at sa mga jinn. O mga anghel, sumaksi kayo na ibinigay sa kanya ang mga susi ng lahat ng kayamanan. Huwag ninyong kalimutan ang araw ng kanyang pagsilang; hayaang ang araw na iyon ay maging inyong kapistahan hanggang sa Araw ng Paghuhukom.” Nang marinig ni ’Abdulmuttalib ang mga salitang ito, natigilan siya sa pagkamangha. Hinaplos niya ng kanyang kamay ang kanyang dibdib habang iniisip: “Nananaginip kaya ako?” Muli siyang nakarinig ng isang tinig: “O pinuno ng Quraysh, ano ang kalagayang tumatakot sa iyo?” Wala siyang lakas na sumagot.

Nang malapit na siya sa bahay ni Âmina, nakakita siya ng isang ibon sa bubong ng bahay. Iniladlad nito ang mga pakpak nito sa ibabaw ng bahay at tinakpan ito. Nagniningning ang mga bundok ng Mecca sa kanyang nûr. Nililiman ng isang puting ulap ang bahay. Dalawang anghel na nakatayo sa harap ng pinto ang pumigil sa kanya na pumasok. Habang iniisip niya: “Ano ang kalagayang ito? Nananaginip kaya ako?”, pumasok sa kanyang ilong ang samyo ng almiskle na nagmumula sa loob.

Si ’Abdulmuttalib, na nakakita ng maraming pangyayari sa araw ng pagsilang ni Muhammad ’alaihis-salâm, ay labis na nagalak sa magandang balitang ito at nagsabi: “Ang dangal at karangalan ng anak kong ito ay magiging napakataas.”4

Upang ipagdiwang ang ganito kalaking kaligayahan, nagdaos si ’Abdulmuttalib ng piging para sa mga taga-Mecca sa loob ng tatlong araw, simula sa ikapitong araw matapos ang pagsilang. Bukod dito, nagkatay siya ng mga kamelyo sa bawat pamayanan ng lungsod at inilaan ang mga ito para sa kapakinabangan ng mga tao at ng mga hayop.5 Sa mga nagtanong sa kanya sa panahon ng piging kung anong pangalan ang ibinigay niya sa bata, sumagot siya: “Ibinigay ko sa kanya ang pangalang MUHAMMAD (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam).” At sa mga nagtanong kung bakit hindi niya ibinigay ang pangalan ng isa sa kanyang mga ninuno, sumagot siya: “Sapagkat nais kong purihin at dakilain siya ng Allâhu ta’âlâ at ng mga tao.”6 Sa isa pang salaysay ay ipinabatid na si Âmina Khâtûn ang nagbigay sa kanya ng pangalang “Muhammad”.

O kayong ang kagandaha’y nagniningning na kabilugan ng buwan,
O kayong tagapagtaguyod ng lahat ng nalugmok.
O kayong lunas sa sakit ng mga puso,
O kayong sultan ng lahat ng nilikha.
Kayo ang sultan ng lahat ng propeta,
Ang liwanag ng mata ng mga awliyâ at ng mga dalisay.
O kayong selyo sa trono ng risâla,
O kayong selyo ng pagkapropeta.

“Sa Araw ng Paghuhukom, ako ang imam ng mga propeta, ang kanilang mangangaral, at ang mamamagitan para sa kanilang lahat. Hindi ko ito sinasabi upang magmalaki” Hadîth sharîf

Nang liwanagin ng inyong nûr ang daigdig,
Ginawang hardin ng rosas ng mukha ninyong rosas ang daigdig.
Naglaho ang kadiliman ng kamangmangan at pagkaligaw,
Naabot ng hardin ng kaalaman ang rurok ng kaganapan.
Yâ Habîballah, saklolohan ninyo kami,
Sa huling hininga, paligayahin kami ng pagkakita sa inyong mukha.

Ang mahahalagang pangyayari sa gabing isinilang si Rasûlullah

Bago isilang at sa sandaling isilang si Rasûl-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), maraming pangyayari ang naganap bilang mga palatandaan ng kanyang pagpaparangal sa mundo sa kanyang pagdating. Bago pa man isilang ang ating Pinuno, ang Propeta, nakakita na ng mga panaginip ang mga tanyag na tao ng panahong iyon. Nang ipabigay-kahulugan nila ang kanilang mga panaginip sa mga manghuhula (kâhin) at sa mga tanyag na iskolar ng panahong iyon, sinabi ng mga manghuhula at mga iskolar na “ipinapakita ng mga panaginip na ito na darating si Muhammad ’alaihis-salâm”.

Isinalaysay ni ‘Abdulmuttalib, ang lolo ng ating minamahal na Propeta: “Minsan ay nakatulog ako. Nagising ako nang may matinding panginginig dahil sa panaginip na aking nakita. Nais kong pumunta agad sa isang manghuhula upang ipabigay-kahulugan ito. Pagdating ko sa kanya, tumingin siya sa aking mukha at nagsabi: ‘O pinuno ng Quraysh! Ano ang nangyari sa iyo? Ibang-iba ang kalagayang nakikita sa iyong mukha. Mayroon bang mahalagang pangyayaring nagdala sa iyo sa ganitong kalagayan?’ Sinabi ko: ‘Oo, nakakita ako ng isang nakakikilabot na panaginip na hindi ko pa naisasalaysay kaninuman.’ Naupo ako sa tabi niya at nagsimulang magsalaysay:

’Kagabi, sa aking panaginip, ay may isang napakalaking punongkahoy. Ang isang dulo nito ay umabot sa langit, at ang mga sanga nito ay lumaganap sa silangan at sa kanluran. Mula sa punongkahoy na iyon ay nagniningning ang gayong nûr na ang araw ay napakahina kung ihahambing dito.

Kung minsan ay nakikita ito, kung minsan ay naglalaho sa paningin. Nakaharap dito ang mga tao. Bawat sandali ay lumalaki ang nûr nito. Ang ilan sa tribong Quraysh ay kumakapit sa mga sanga ng punongkahoy na iyon, at ang iba naman ay nagsisikap na putulin ito. Isang binata ang humahadlang sa mga nagnanais na pumutol dito. Napakaganda ng kanyang mukha; hanggang ngayon ay hindi pa ako nakakita ng ganoong mukha. Bukod dito, kumakalat mula sa kanyang katawan ang mababangong samyo. Iniabot ko ang aking kamay upang hawakan ang isang sanga ng punongkahoy, ngunit hindi ko ito naabot.’

Nang matapos kong isalaysay ang aking panaginip, nagbago ang mukha ng manghuhula.

Namutla siya. Pagkatapos ay sinabi niya: ‘Wala kang bahagi riyan!’ Nagtanong ako: ‘Kung gayon, sino ang may bahagi?’ Sinabi niya: ‘Ang mga kumakapit sa mga sanga ng punongkahoy na iyon.’ At nagpatuloy siya: ‘Mula sa iyong mga inapo ay darating ang isang propeta; maghahari siya sa lahat ng dako, at papasok ang mga tao sa kanyang relihiyon.’ Pagkatapos ay humarap siya sa aking anak na si Abû Tâlib, na kasama ko, at nagsabi: ‘Siya marahil ang magiging tiyo niya.’” Isinalaysay ni Abû Tâlib ang pangyayaring ito sa ating Pinuno, ang Propeta, nang ipabatid sa kanya ang pagkapropeta, at sinabi niya: “Ang punongkahoy na iyon ay si Abu’l-Qâsim, al-Amîn, si Muhammad ’alaihis-salâm.”

Sa gabing dumating sa mundo ang ating minamahal na Propeta Muhammad ’alaihis-salâm, may isang bituing sumikat. Nang makita ito ng mga iskolar ng mga Hudyo, naunawaan nila na isinilang na si Muhammad ’alaihis-salâm.

Isinalaysay ni Hassân ibn Thâbit, isa sa mga Sahâba: “Walong taong gulang ako noon. Isang umaga, isang Hudyo ang tumatakbo habang sumisigaw: ‘Hoy, mga Hudyo!’ Nang magtipon sa paligid niya ang mga Hudyo at magtanong: ‘Ano iyon? Bakit ka sumisigaw nang ganyan?’, sumagot siya: ‘Alamin ninyo na sumikat ngayong gabi ang bituin ni Ahmad! Dumating sa mundo si Ahmad ngayong gabi…’”

Sa gabing isinilang si Rasûl-i akram, ang lahat ng diyus-diyusan sa Ka’ba ay nagsibagsak nang pasubsob sa lupa.

Isinalaysay ni ’Urwa ibn Zubayr: “May isang diyus-diyusan ang isang pangkat ng Quraysh. Minsan sa isang taon ay nagsasagawa sila ng tawâf sa paligid nito, nagkakatay ng mga kamelyo at umiinom ng alak. Sa isa sa mga ganoong araw, nang lumapit sila sa diyus-diyusan, natagpuan nila itong nakabagsak nang pasubsob sa lupa. Itinayo nila ito, ngunit muli itong bumagsak. Tatlong ulit itong naulit. Kaya habang itinatayo nila ito at sinusuhayang mabuti sa lahat ng panig, isang tinig ang narinig: ‘May isang taong isinilang; nayanig ang bawat dako ng kalupaan. Ang lahat ng diyus-diyusan ay nagsibagsak. Nanginig sa takot ang puso ng mga hari!’” Ang pangyayaring ito ay tumapat mismo sa gabing isinilang si Muhammad ’alaihis-salâm.

Sa lungsod ng Madâ’in, gumuho ang labing-apat na tore (moog) ng palasyo ng Kisrâ ng Persya. Ang Kisrâ at ang kanyang mga tao, na nagising nang gabing iyon dahil sa ingay at sindak, ay nagpabigay-kahulugan sa mga nakakikilabot na panaginip na nakita ng ilan sa kanilang mga pangunahing tao, at naunawaan nila na ito ay palatandaan ng isang dakilang bagay.

Ganito ipinaliwanag ng pinakatanyag na mga manghuhula ang mga panaginip na ito: “Ibinabalita ng mga ito na ang Syria (Shâm), ang Tigris, ang Eufrates, ang Iraq at ang Persya ay magiging nasasakupan ng Islam.”

“Dinala ako sa mundo mula sa pinakamabubuti, mula sa mga hinirang sa mga taong nabuhay sa bawat siglo at sa bawat panahon” Hadîth sharîf

Ang Makka al-Mukarrama at ang paligid nito

Nang gabi ring iyon, biglang namatay ang malalaking apoy ng mga majûs, ibig sabihin, ng mga mananamba ng apoy, na isang libong taon nang nagliliyab. Itinala nila ang petsa ng pagkamatay ng apoy: tumapat ito sa gabing gumuho ang mga tore ng palasyo ng Kisrâ.

Nang gabi ring iyon, sa isang iglap ay humupa at natuyo ang tubig ng lawa ng Sâwa, na itinuturing na banal noong panahong iyon.

Ang lambak ng ilog Samâwa, sa panig ng Syria, na isang libong taon nang hindi dinadaluyan ng tubig at natuyo na, ay napuno nang gabing iyon, umapaw at nagsimulang umagos.

Mula sa gabing isinilang si Muhammad ’alaihis-salâm, hindi na nakapagdala ang mga shaytân at ang mga jinn ng balita tungkol sa mga pangyayari sa mga manghuhula ng Quraysh. Nagwakas ang panghuhula…

Sa gabing isinilang si Habîb-i akram, at pagkatapos din nito, bukod sa mga pangyayaring ito na hindi pa kailanman nakikita hanggang noon, marami pang ibang pangyayari ang naganap. Ang lahat ng ito ay mga palatandaan na isinilang na ang huling Propeta, si Muhammad ’alaihis-salâm.7

Ang Gabi ng Mawlid

Ang gabing isinilang ang ating Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), ay tinatawag na Gabi ng Mawlid. Ang mawlid ay nangangahulugang “ang panahon ng pagsilang”.

Ito ang pinakamahalagang gabi pagkatapos ng Gabi ng Qadr, at dahil isinilang ang ating minamahal na Propeta sa gabing ito, pinatatawad ang mga nagagalak dahil dito.

Sa gabing ito, ang pagbasa, pakikinig at pag-aaral tungkol sa mga kalagayan at mga himalang nakita nang isilang ang ating Pinuno, ang Propeta, ay may malaking gantimpala (thawâb). Ang ating minamahal na Propeta mismo ay nagsasalaysay rin noon tungkol dito.

Ang mga Sahâba rin noon ay nagtitipon sa isang lugar sa gabing ito; ginugunita nila ang araw na iyon, at nagbabasa at nagsasalaysay tungkol dito.

Taun-taon, ipinagdiriwang ng mga Muslim sa lahat ng panig ng daigdig ang ika-12 gabi ng buwan ng Rabî’ al-awwal bilang Gabi ng Mawlid. Sa lahat ng dako ay binabasa ang mga qasîda ng Mawlid at ginugunita ang Sultan ng sansinukob.

Ginawang kapistahan ng umma ng bawat propeta ang araw ng pagsilang ng kanilang propeta. Ang araw na ito rin ay kapistahan ng mga Muslim, isang araw ng galak at kagalakan.

“Ang pagpuri sa akin (ang pagbasa ng mawlid at ng mga ilâhî) ay pagsamba (’ibâda). Hindi pinahihintulutan ang pagsamba habang tinutugtog ang daf (isang instrumento), sa gitna ng libangan at laro” Hadîth sharîf

Si Âmina Khâtûn ang kanyang ina,
Mula sa kabibeng iyon isinilang ang perlas na iyon.
Sa buwan ng Rabî’ al-awwal,
Sa ikalabindalawang gabi, ang gabing papasok ng Lunes,
Sa gabing iyon na isinilang ang pinakamabuti sa mga tao,
Kay rami ng nakita ng kanyang ina!
Sinabi ng ina ng Habîb na iyon: nakita ko
Ang isang kahanga-hangang nûr, na pinaiikutan ng araw na parang gamugamo.
Kumislap na parang kidlat at biglang lumabas sa aking bahay,
Hanggang sa kalangitan, ang daigdig ay napuno ng nûr.
Nabuksan ang kalangitan, naglaho ang kadiliman,
Tatlong anghel ang nakita ko, may tatlong ilaw sa kamay.
Ang isa ay sa silangan, ang isa ay sa kanluran,
Ang ikatlo’y nakatayo sa bubong ng Ka’ba.
Nang sandaling iyon ay biglang tumawag nang malakas ang Ka’ba,
At nagsabi: isinilang ngayong gabi ang araw ng daigdig.
O Allah, alang-alang kay Muhammad na iyon,
Alang-alang kay Ahmad, ang bukal ng pamamagitan,
Nawa’y kalugdan ng Tagatulong ang kanyang umma,
Rahmatullâhi ’alaihim ajma’în.
As-salâtu was-salâmu ’alaika yâ Rasûlallah!
As-salâtu was-salâmu ’alaika yâ Habîballah!
As-salâtu was-salâmu ’alaika yâ Nûra ’Arshillah!
Süleyman Çelebi