MGA MAGAGANDANG BALITA

Ang Jâhiliyya (ang panahon ng kamangmangan)

Bago isilang ang Karangalan ng sansinukob, ang buong daigdig ay nasa isang kakila-kilabot na kadiliman (zulmat) sa espirituwal na aspeto. Ang mga tao ay nagmalabis nang walang hangganan at walang sukat; nalimutan na ang mga relihiyong ipinadala ng Allâhu ta’âlâ; ang lugar ng mga banal na kautusan ay inagaw ng mga ideya at kaisipang nagmula sa ulo ng mga tao. Ang lahat ng nilalang ay lubhang nagdurusa sa kabangisan at pang-aapi ng mga tao.

Sa lahat ng bansa sa ibabaw ng lupa ay nalimutan na ang Allâhu ta’âlâ, at naglaho na ang paniniwala sa tawhîd (ang kaisahan ng Allah), ang bukal ng kapayapaan, kaligayahan at kagalakan. Binunot ng unos ng kawalang-pananampalataya (kufr) ang pananampalataya mula sa mga puso, at sa halip na pananampalataya sa Allâhu ta’âlâ, nanahan sa mga puso ang kaisipan ng pagsamba sa mga diyus-diyusan.

Nalimutan na ang relihiyong dinala ni Mûsâ ’alaihis-salâm, at nabaluktot na ang Tawrât. Nagkawatak-watak na ang mga Anak ni Israel. Ang relihiyon ni ’Îsâ, na dinala ni ’Îsâ ’alaihis-salâm, ay ganap ding nasira; wala na itong anumang kaugnayan sa tunay na relihiyon. Tinanggap na ang Trinidad, ibig sabihin, ang kaisipan ng tatlong diyos. Nawala na ang orihinal ng Injîl; binago ito ng mga pari ayon sa kanilang nais. Ang dalawang aklat ay hindi na salita ng Allah. Sa Ehipto ay umiiral ang batas ng binaluktot na Tawrât, at sa Bisantiyo ang binagong relihiyon ni ’Îsâ, ibig sabihin, ang Kristiyanismo. Sa Persya ay sinasamba ang apoy, at ang apoy ng mga mananamba ng apoy ay isang libong taon nang hindi pinapatay. Sa Tsina ay naghahari ang mga inimbentong relihiyon gaya ng Konpusyanismo, at sa India ang Budismo.

Ang mga naninirahan sa Arabia ay higit pang naligaw at lumihis. Naglagay sila ng tatlong daan at animnapung (360) diyus-diyusan sa Ka’ba al-Mu’azzama, na lubhang pinahahalagahan ng Allâhu ta’âlâ. At ang Ka’ba al-Mu’azzama ay isang kawangis na kasinlaki ng bahay na tinatawag na “Bayt al-Ma’mûr”, na dinadalaw ng mga anghel sa ’Arsh. Ang sinumang nagpakita ng kawalang-galang sa Ka’ba ay nilipol ng Haqq ta’âlâ sa pinakamaikling panahon.

Ang tribong Jurhum din ay labis na nalulong sa pakikiapid at kahalayan. Nang makita ng kanilang hari ang lubhang kawalang-galang at napakababang asal ng tribong ito, pinayuhan niya sila: “O mga taga-Jurhum! Magbalik kayo sa katinuan, at igalang ninyo ang Haram ash-Sharîf ng Allâhu ta’âlâ at ang kapanatagan ng Haram! Alam ninyo ang sinapit ng bawat isa sa mga umma nina Hûd, Sâlih at Shu’ayb (’alaihimus-salâm), na nauna sa inyo, at kung paano sila nalipol. Mag-utusan kayo sa isa’t isa sa kabutihan at magpigilan sa kasamaan. Huwag kayong padaya sa pagtitiwala sa inyong panandaliang lakas. Iwasan ninyo sa Mecca ang pagtalikod sa Haqq at ang paggawa ng kalupitan, sapagkat ang kalupitan ay nagiging sanhi ng pagkalipol ng mga tao. Nanunumpa ako sa Allâhu ta’âlâ: walang sinumang nanirahan sa lupaing ito, gumawa ng kalupitan at tumalikod sa Haqq, nang hindi pinutol ng Allâhu ta’âlâ ang kanyang lahi, binunot siya hanggang sa ugat, at nagdala ng ibang bayan sa kanyang lugar. Para sa mga taga-Mecca na nagpapatuloy sa kanilang pagmamalabis at tumatalikod sa Haqq, walang permanenteng pananatili rito. Alam ninyo ang sinapit ng mga bayang Tasm, Jadîs at ’Amâliqa, na nanirahan sa lupaing ito bago kayo, na mas mahaba ang buhay kaysa sa inyo, at mas malakas, mas marami at mas mayaman kaysa sa inyo. Ang kanilang pagmamaliit sa Haram ash-Sharîf, ang kanilang pagtalikod sa Haqq at paglubog sa kalupitan ang naging dahilan upang sila’y mapalayas sa pinagpalang lugar na ito. Nakita at narinig ninyo na pinalayas ng Allâhu ta’âlâ ang ilan sa kanila sa pamamagitan ng pagpapadala ng maliliit na langgam laban sa kanila, ang iba ay sa taggutom, at ang iba pa ay sa tabak!”

Ngunit hindi sila nakinig. Sa huli, pinuksa rin sila ng Allâhu ta’âlâ dahil sa pagmamalabis na iyon… Sa ganoong panahon, sa pinagpalang Mecca, na siyang sentro ng daigdig, umaagos na parang baha ang kawalang-pananampalataya, at ang loob ng Baytullah ay pinupuno ng daan-daang diyus-diyusan gaya ng Lât, ’Uzzâ at Manât. Umabot sa sukdulan ang kalupitan, at ang kawalang-moralidad ay itinuturing na dahilan ng pagmamalaki. Ang Arabia ay nasa isang malaganap na kadiliman sa larangan ng relihiyon, ng espiritu, ng lipunan at ng politika – sa ganap na kamangmangan, sa pagmamalabis, sa pagkaligaw at sa pagkalihis. Sa panahong ito na tinatawag na Jâhiliyya, ang mga tao ay karaniwang namumuhay bilang mga lagalag at nahahati sa mga tribo. Ang Jâhiliyya ay panahong puno ng kadiliman (zulmat). Ang mga tribong Arabe, na laging naglalaban-laban, ay itinuturing ang paglusob at pandarambong bilang paraan ng pamumuhay. Sa Arabia, na binubuo ng mga tribong laganap ang pang-aapi at pandarambong, wala ring kaayusang pampolitika at sistemang panlipunan. Bukod pa rito, lumaganap nang walang hangganan ang lahat ng tinatawag na alak, sugal, pakikiapid, pagnanakaw, pang-aapi, kasinungalingan at kawalang-moralidad. Ginagamit ang pang-aapi bilang pinakamalupit at pinakanakapangingilabot na kasangkapan ng malakas laban sa mahina. Ang babae ay binibili at ipinagbibili na parang karaniwang kalakal. May ilang itinuturing na kapahamakan at kahihiyan ang pagsilang ng anak na babae. Ang kakila-kilabot na paniniwalang ito ay umabot sa ganoong antas na inihihiga nila nang buhay ang maliliit na batang babae sa mga hukay na ginawa nila sa buhangin, at nang walang anumang pakundangan sa maliliit nilang bisig na nakayakap sa kanilang leeg at sa kanilang nakadudurog-pusong mga sigaw na “Ama! Ama!..”, tinatabunan nila sila ng lupa at iniiwang mamatay. Hindi man lamang sila inuusig ng kanilang budhi dahil sa mga gawang ito; sa halip, itinuturing pa nila itong kabayanihan. Sa madaling sabi, sa mga tao ng panahong iyon, ang magagandang katangian gaya ng malasakit, awa, kabutihan at katarungan ay para bang naglaho na.

“Ako ay tagapagdala sa inyo ng magandang balita na may darating na rasûl pagkatapos ko, na ang pangalan ay Ahmad” ’Îsâ ’alaihis-salâm

Gayunman, noong panahong iyon ay may isang kapansin-pansing bagay sa mga Arabe: ang panitikan, ang retorika at ang kadalisayan ng wika ay lubhang pinahahalagahan at umabot sa rurok. Malaki ang pagpapahalaga nila sa makata at sa tula, at itinuturing nila itong malaking dahilan ng pagmamalaki. Ang isang mahusay na makata ay nagbibigay ng karangalan kapwa sa kanyang sarili at sa kanyang tribo. Sa takdang mga panahon ay nagdaraos ng mga perya, na may mga paligsahan sa tula at talumpati. Ang mga tula o talumpati ng mga nagwagi ay isinasabit sa pader ng Ka’ba. Ang pitong pinakatanyag na tulang nakasabit sa pader ng Ka’ba noong Jâhiliyya ay tinatawag na “Mu’allaqât as-Sab’a”, ibig sabihin, “ang pitong nakasabit na tula”.

Noong panahong iyon, ang mga naninirahan sa Arabia ay watak-watak din sa usapin ng paniniwala. Ang ilan ay walang anumang pinaniniwalaan at walang tinatanggap maliban sa buhay sa mundong ito. Ang iba naman ay naniniwala sa Allâhu ta’âlâ at sa Araw ng Paghuhukom, ngunit hindi tinatanggap na may darating na propeta mula sa mga tao. Ang iba pa ay naniniwala sa Allâhu ta’âlâ, ngunit hindi sa Kabilang-buhay. Ang isa pang malaking bahagi ay nagtatambal ng katuwang sa Allâhu ta’âlâ at sumasamba sa mga diyus-diyusan. Ang bawat mapagsamba sa diyus-diyusan ay may diyus-diyusan sa kanyang bahay.

Gayon na lamang nagdilim ang mundo at nabalot ng kadiliman, anupa’t iniwan ng mga tao ang pananampalataya at ang pagsamba sa Allâhu ta’âlâ, ang Lumikha ng lahat ng bagay. Sa kanilang pagkalito, sinamba nila bilang “mga diyos” ang mga nangyayari sa sansinukob at ang mga bagay na nilikha ng Haqq ta’âlâ – lalo na ang mga diyus-diyusang inukit ng sarili nilang mga kamay mula sa bato at kahoy.

Bukod sa lahat ng ito, mayroon ding mga mananampalatayang may tamang pananampalataya, na tinatawag na “hanîf”, na sumusunod sa relihiyong ipinahayag ni Hadrat Ibrâhîm. Naniniwala sila sa Allâhu ta’âlâ at lumalayo sa mga diyus-diyusan. Si ’Abdullah, ang ama ng ating Pinuno, ang Propeta, ang kanyang lolo na si ’Abdulmuttalib, ang kanyang ina at ang ilan pang iba ay sumusunod sa relihiyon ni Ibrâhîm ’alaihis-salâm.

Maliban sa mga mananampalatayang hanîf, ang lahat ng pangkat ay nasa maling landas at nasa malaking kadiliman.

Zulumât at âb-i hayât

Sinabi ni Abû Mujâhid Anwar ibn Nazîf rahmatullâhi ’alaih: “Ang âb-i hayât ay nasa zulumât.” Ang âb-i hayât ay ang tubig ng buhay, na ang sinumang uminom nito ay hindi namamatay; ang zulumât ay nangangahulugang kadiliman. Ipinapalagay na ang tubig na ito ay nasa mga kagubatang hindi pa nagagalaw ng tao, sa gitna ng mababangis na hayop, sa pusikit na kadiliman, sa pinakamalalim na sulok ng mga kagubatan.

Napakahirap abutin ang tubig na ito, kaya para bang imposible. Isinasalaysay na ang sinumang makalampas sa mabibigat na hadlang na ito at makaabot sa tubig na iyon ay hindi mamamatay. Ang paniniwala ng Ahl as-Sunna ay gaya rin ng âb-i hayât na para bang nasa likod ng bundok Qâf, sa pinakamalayong sulok ng mga kagubatang hindi pa nagagalaw ng tao. Ang sinumang uminom ng kahit isang patak ng tubig na ito na umaagos tungo sa kawalang-hanggan ay magtatamo ng walang-hanggang mga biyaya. Gaya ng sinasabi ng isang taludtod ng tula: “Ang âb-i hayât ay nasa madidilim na lugar!”

Sinabi naman ni Hadrat Hüseyin Hilmi bin Sa’îd quddisa sirruh: “Ang sinumang uminom ng kahit isang patak nito ay wala nang kamatayan para sa kanya; sa Paraiso ay naghihintay sa kanya ang walang-hanggang buhay. Ang âb-i hayât ay matatagpuan sa mga lugar na may masasama at tiwaling tao, mga bid’a at kawalang-pananampalataya.”

Dumarating ang Sultan ng sansinukob

Malungkot ang daigdig, malungkot ang mga nilalang, malungkot ang mga puso, at ang mga mukha ay nakalimot nang ngumiti. Kailangan ang isang bayaning magiging dahilan upang maligtas mula sa Impiyerno ang mga tao – na nilikha ng Allâhu ta’âlâ nang higit na mataas kaysa sa ibang mga nilalang. At kaunting panahon na lamang ang nalalabi bago siya isilang. Naghahanda ang daigdig upang salubungin ang may-ari ng nûr na lumipat mula sa mga dalisay na noo patungo sa mga dalisay na noo mula kay Âdam ’alaihis-salâm hanggang sa araw na iyon. Darating na ang Taong Walang Kapantay, na magpapakita sa mga tao at sa mga jinn ng walang-hanggang kaligayahan!… Darating na ang Dakilang Tao, ang bukal ng malasakit at awa, na ginayakan ng pag-uugali ng kanyang Panginoon!…

Darating na ang may-ari ng Maqâm Mahmûd, ang korona ng mga tagapamagitan!… Darating na ang Guro ng sansinukob, ang ubod ng lahat ng nilalang, ang pinuno ng mga tao! Darating na ang tagapagsaklolo sa Araw ng Pagtitipon (mahshar), ang Sultan ng mga propeta!… Darating na ang Habîb ng Allâhu ta’âlâ, ang Kanyang minamahal, na alang-alang sa kanya tayo nilikha, ang ating minamahal na Propeta, na awa sa mga sanlibutan!.. Darating na ang ating Pinuno, ang Propeta, si Hadrat Muhammad Mustafâ (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam)…

Sinabi nila: walang anak na tulad ng anak mo
Ang dumating kailanman mula nang likhain ang mundo.
Ang dangal na kasingganda ng sa iyong anak
Sa sinumang ina ay hindi ipinagkaloob ng Jalîl.
Dakilang kapalaran ang natamo mo, O Âmina,
Sa iyo isisilang ang may kagandahang-asal.
Siya na dumarating ay sultan ng banal na kaalaman,
Siya na dumarating ay bukal ng tawhîd at karunungan.
Ang isa niyang pangalan ay Mahmûd, ang isa pa ay Ahmad,
Ang kanyang pag-iral ay awa sa buong sanlibutan.
Dahil sa pag-ibig sa dumarating na ito, umiikot ang kalangitan,
Nananabik sa kanyang mukha ang tao at ang anghel.

“Sa Araw ng Paghuhukom, ako ang sayyid ng mga nauna at ng mga huli. Ipinahahayag ko ang katotohanan, hindi ako nagmamalaki” Hadîth sharîf

Ang rehiyon ng Makka al-Mukarrama

Dumating ang isang puting ibon, ikinakampay ang pakpak,
At hinaplos nang may lakas ang aking likod.
Nang oras na iyon isinilang ang Sultan ng relihiyon,
Napuspos ng nûr ang kalangitan at ang lupa.
Kung nais ninyong sa apoy ay maligtas,
Bigkasin ang salawât nang may pag-ibig at pusong nag-aalab!
As-salâtu was-salâmu ’alaika yâ Rasûlallah!
As-salâtu was-salâmu ’alaika yâ Habîballah!
As-salâtu was-salâmu ’alaika yâ Sayyidal-awwalîna wal-âkhirîn.