ANG ILAN SA MGA SUNNA ZAWÂ’ID NG ATING PINUNO, ANG PROPETA

Ang mga bagay na ginawa ng ating Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), ay nahahati sa tatlo. Ang una ay ang mga bagay na kailangan ding gawin ng mga Muslim. Ang mga ito ay tinatawag na “sunna”. Ang ikalawa ay ang mga bagay na natatangi sa ating Propeta (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam). Ang mga ito ay tinatawag na “khasâ’is”. Hindi pinahihintulutan sa iba na gawin ang mga ito. Ang ikatlo ay ang mga bagay na nakaugnay sa kaugalian. Kailangang gawin ng bawat Muslim ang mga ito ayon sa kaugalian ng lugar na kinaroroonan niya. Kapag ginawa ang mga ito nang salungat sa kaugalian, napupukaw ang kaguluhan. At ang pagpukaw ng kaguluhan ay harâm.1

Kung hindi tinutulan, ibig sabihin hindi ikinagalit, ng ating Pinunong Rasûlullah (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam) ang pag-iwan ng isang tao sa mga bagay na ginawa niya bilang pagsamba, ang mga pagsambang ito ay tinatawag na “sunnat-i hudâ”. Kung patuloy niyang ginawa ang mga ito, tinatawag ang mga ito na “sunnat-i mu’akkada”. Ang mga bagay na ginawa ni Rasûlullah bilang kaugalian ay tinatawag na “sunnat-i zâ’ida” o “mustahabb”.2 Kabilang dito ang pagsisimula ng mabubuting gawain sa kanan at ang paggawa ng mga ito gamit ang kanang kamay, at ang mga bagay na ginawa at ginamit niya sa pagtatayo ng gusali, sa pagkain, sa pag-inom, sa pag-upo, sa pagtayo (sa paghiga), sa kasuotan at sa mga kasangkapan. Ang mga bagay na lumitaw pagkatapos ay tinatawag na “bid’a”. Ang paggawa ng mga bagay na “bid’a sa kaugalian”, gaya ng paggamit ng salaan ng harina at ng kutsara, ibig sabihin ng mga kaugaliang lumitaw pagkatapos, ay hindi pagkaligaw (dalâla). Hindi ito kasalanan. Mula rito ay nauunawaan na pinahihintulutan ang pagkain sa mesa, ang paggamit ng tinidor at kutsara, ang pagtulog sa kama, ang paggamit ng radyo, telebisyon at teyp rekorder sa mga kumperensiya at sa mga aralin sa moralidad at agham sa mga paaralan, ang pagsakay sa lahat ng uri ng sasakyan, at ang paggamit ng mga kagamitang pang-agham gaya ng salamin sa mata at kalkulador, sapagkat ang mga ito ay mga bid’a sa kaugalian. Ang paggamit ng mga bid’a at mga pagbabago sa kaugalian upang gumawa ng harâm ay harâm. Tungkol sa paggamit ng radyo, pampalakas ng tunog at teyp rekorder sa salât, sa adhân, at sa pangaral at khutba sa masjid, may malawak na kaalaman sa mga aklat na “Se’âdet-i Ebediyye” at “İslâm Ahlâkı”. Ang paggawa ng bid’a sa pagsamba, kahit maliit na pagbabago lamang, ay napakalaking kasalanan.3 Ang jihâd, ibig sabihin ang pakikipagdigma ng pamahalaan at ng hukbo sa mga kaaway, ay pagsamba. Ngunit ang paggamit ng lahat ng uri ng kagamitang pang-agham sa digmaan ay hindi bid’a; sa halip, nagdudulot ito ng maraming gantimpala, sapagkat iniutos na gamitin sa digmaan ang lahat ng uri ng kagamitang pang-agham. Sa mga pagsamba ay kailangang gawin ang mga pagbabagong nakatutulong sa paggawa ng mga iniutos. Ang paggawa ng mga pagbabago at mga pag-iiba na nakatutulong sa paggawa ng mga ipinagbabawal ay bid’a. Halimbawa, upang bigkasin ang adhân ay kailangang umakyat sa minaret, sapagkat iniutos na bigkasin ito sa mataas na lugar. Ngunit ang pagbigkas ng adhân sa pamamagitan ng pampalakas ng tunog ay bid’a, sapagkat hindi iniutos na bigkasin ito sa pamamagitan ng kasangkapan; ang iniutos ay ang tao mismo ang bumigkas nito. Bukod dito, ipinagbawal ni Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ang paggamit ng mga instrumentong pangmusika, gaya ng pagpapatunog ng kampana at pag-ihip ng trumpeta, upang ipabatid ang mga oras ng salât o upang isagawa ang ibang mga pagsamba.4

“Ang pagsunod kay Rasûlullah maging sa mga bagay na nakaugnay sa kaugalian ay nagpapakinabang nang malaki sa tao sa mundong ito at sa Kabilang-buhay, at nagbubukas ng daan sa iba’t ibang kaligayahan” Maktûbât-i Rabbânî, II, liham 5

Ang pag-iwan sa tinatawag na “sunnat-i hudâ” ay makrûh. Ang pag-iwan sa tinatawag na “sunnat-i zâ’ida” ay hindi makrûh.5

Ang pagpapahalaga ng ating Pinuno, ang Propeta, sa kalinisan, kaayusan at pagkamaayos

Lubhang pinahahalagahan ng ating Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), ang kalinisan, kaayusan at pagkamaayos. Ibig niyang simulan sa kanan ang bawat gawain niya at gawin ito gamit ang kanang kamay.6 Ang kaliwang kamay lamang ang ginagamit niya sa paglilinis pagkatapos tumugon sa pangangailangan ng katawan.

Hangga’t maaari ay ginagawa niya ang bawat gawain niya sa bilang na gansal. Sinasabi niya: “Ang may buhok ay alagaan niya ito nang mabuti!”

Habang nasa masjid ang ating Propeta, pumasok ang isang taong gusot na gusot ang buhok at balbas. Sinabi ng ating minamahal na Pinuno, ang Propeta: “Wala bang langis ng rosas ang taong ito upang mapakinis ang kanyang buhok?”, at pagkatapos ay sinenyasan niya ang taong iyon ng kanyang kamay na lumabas agad at ayusin ang kanyang buhok at balbas. Nang gawin ito ng taong iyon at bumalik, sinabi ng ating Propeta: “Alin ang higit na mabuti: ang dumating ang isa sa inyo nang ganito, o ang dumating siya nang gusot na gusot ang buhok at balbas na tulad ng shaytân?”

Maging sa paglalakbay ay nagdadala siya ng langis sa isang bote. Kapag naglalagay siya ng langis, naglalagay muna siya ng manipis na tela sa kanyang ulo, at isinusuot niya ang kanyang takip sa ulo sa ibabaw ng tela. Sa gayon ay hindi nahahalata mula sa labas na naglagay siya ng langis. Sinusuklay ng ating Propeta ang kanyang balbas nang dalawang ulit araw-araw.

Sinabi ni Anas ibn Mâlik: “Madalas maglagay ang Rasûl ’alaihis-salâm ng langis ng rosas sa kanyang pinagpalang buhok, at sinusuklay niya ang kanyang pinagpalang balbas matapos itong basain ng tubig.”7 Bahagyang binabawasan ng ating Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), ang haba at ang mga gilid ng kanyang pinagpalang balbas. Bago siya lumabas para sa salât ng Jumu’a, pinaiikli niya ang kanyang pinagpalang bigote at ginugupit ang humabang bahagi ng kanyang pinagpalang mga kuko. Iniuutos din niya sa mga Muslim na paikliin ang kanilang bigote.

Sa tuwing tumitingin ang ating Propeta sa salamin, nagpupuri siya sa Allâhu ta’âlâ at nananalangin: “O Allah! Kung paanong pinaganda Mo ang aking anyo sa paglikha, pagandahin Mo rin ang aking pag-uugali!”

Gabi-gabi, bago matulog, naglalagay ang ating Propeta ng kohl sa kanyang pinagpalang mga mata nang tatlong ulit. Nilalagyan niya ng kohl ang kanyang pinagpalang kanang mata nang tatlong ulit, at ang kanyang pinagpalang kaliwang mata nang dalawang ulit. Sinasabi niya: “Maglagay kayo ng kohl! Sapagkat pinakikinang nito ang mata at pinatutubo ang buhok (ang pilikmata).”8

Ipinabatid ng mga iskolar ng Islam na pinahihintulutan ang lalaki na maglagay ng kohl bilang gamot, ngunit hindi pinahihintulutan na maglagay nito bilang palamuti. Hindi dapat paghaluin ang mga salitang jamâl at zîna.

Ang jamâl ay nangangahulugang pag-alis ng kapangitan, pagtataglay ng dignidad, at pagpapakita ng biyaya upang ipagpasalamat ito. Ang pagpapakita nito upang magpasikat at magmayabang ay hindi jamâl, kundi kapalaluan. Lubhang pinahahalagahan ng ating Pinunong Rasûlullah ang paggamit ng miswâk. Kailanman ay hindi niya ito inihihiwalay sa kanyang tabi. Sinasabi niya: “Mag-miswâk kayo gamit ang sanga ng punong arak!” Nagbibigay ito ng mabangong amoy sa bibig. Sinabi rin niya: “Ito ay sunna ko at ng mga propetang nauna sa akin!”

Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Kung hindi lamang magiging pabigat sa aking umma, iniutos ko sana sa kanila na gumamit ng miswâk para sa bawat salât!”9 “Mariin kong ipinapayo sa inyo ang paggamit ng miswâk!”

“Ang miswâk ay kalinisan ng bibig at kaluguran ng aking Panginoon!” Kapag pumapasok sa kanyang bahay ang ating minamahal na Propeta, ang una niyang ginagawa ay linisin ng miswâk ang kanyang pinagpalang mga ngipin. Hindi siya natutulog nang walang miswâk sa kanyang tabi, at kapag nagising siya, nagsisimula siya sa paglilinis ng kanyang pinagpalang mga ngipin sa pamamagitan ng miswâk. Kapag bumabangon siya sa gabi para sa salât ng tahajjud, nililinis din niya ng miswâk ang kanyang pinagpalang mga ngipin.10 Sinabi ng ating ina na si Hadrat ’Âisha (radiy-Allâhu ’anhâ): “Walang gabi o araw na natulog ang Propeta ’alaihis-salâm na hindi siya gumamit ng miswâk bago ang wudû pagkagising!” Pumanaw si Ibrâhîm, ang anak ng ating minamahal na Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam). Sa paglilibing, ang isa sa mga laryong putik na inilagay sa libingan ay nakatagilid. Inayos niya ito sa sarili niyang kamay. Ipinaliwanag niya na ang nakatagilid na laryo ay walang pakinabang o pinsala sa pumanaw, ngunit nababagabag siya sa anumang bagay na walang kaayusan at pagkamaayos.

Ang Bahay ng Kaligayahan ng ating Pinuno, ang Propeta

Nang ipatayo ng ating minamahal na Propeta ang kanyang masjid sa Medina, nagpagawa siya sa tabi ng masjid ng dalawang silid na yari sa laryong putik, at ipinatakip ang mga ito ng mga troso at mga sanga ng puno ng datiles. Habang itinatayo ang pinagpalang masjid, ipinagawa ang tig-isang silid para kina ’Âisha at Sawda (radiy-Allâhu ’anhumâ). Ang pinto ng silid ng ating ina na si Hadrat ’Âisha ay nakaharap sa daang patungo sa masjid. Ang pinto naman ng silid na ginawa para sa ating ina na si Hadrat Sawda ay nakaharap sa ikatlong pinto ng masjid, ang pinto ng Âl-i ’Uthmân. Nang mag-asawa pa ang ating Propeta ng iba, dumami pagkatapos ang bilang ng mga silid at naging siyam. Ang mga ito ay itinayo rin sa pagitan ng silid ng ating ina na si Hadrat ’Âisha at ng qibla. Ang ilan sa mga silid ay yari sa laryong putik, at ang ilan ay sa bato. Ang ilan ay yari sa mga sanga ng puno ng datiles (sa istilong Baghdad), at ang labas nito ay pinalitadahan ng putik, at ang kisame ay yari rin sa mga sanga ng puno ng datiles. Sinabi ni Hasan ibn Abi’l-Hasan (radiy-Allâhu ’anh): “Noong ako ay nagbibinata, pumasok ako sa mga bahay ni Rasûlullah, at naabot ko ng aking kamay ang kisame nito. Ang bubong ng silid ni Rasûlullah ay walang iba kundi isang hinabing tela ng buhok ng hayop na nakaunat sa ibabaw ng isang troso ng sipres o enebro.”

Ayon sa ipinabatid ni Imâm Bukhârî, “walang argolya ang pinto ng bahay ni Rasûlullah, at kinakatok ito sa pamamagitan ng dulo ng isang busog.” Nakita nina Muhammad ibn Hilâl at ‘Atâ’ al-Khurâsânî ang mga silid ng mga asawa ng ating Propeta, at ipinabatid nila na yari ang mga ito sa mga sanga ng puno ng datiles at sa halip na mga pinto ay may mga kurtinang yari sa magaspang na telang itim na buhok ng hayop. Ayon sa paglalahad ni Dâwûd ibn Qays, na nakakita sa mga ito, ang luwang ng bawat silid, mula sa pinto hanggang sa mga dingding sa gilid, ay humigit-kumulang 6–7 dhirâ’11 (3–3.5 m), at ang lalim nito mula sa loob ay tinatayang sampung dhirâ’ (4.8 m). (Ang isang dhirâ’ ay 48 cm.)

“Ang miswâk ay kalinisan ng bibig at kaluguran ng aking Panginoon!” Hadîth sharîf

Nang araw na dumating at binasa sa Medina ang liham ng khalîfang si ’Abdulmalik tungkol sa pagkuha sa mga silid ng mga asawa ng ating Pinuno, ang Propeta, upang isama ang mga ito sa masjid, marami ang hindi nakapigil sa kanilang luha, at nag-iyakan ang mga taga-Medina na tulad noong araw na pumanaw ang ating Propeta.12

Ipinahayag din ni Sa’îd ibn Musayyab ang kanyang kalungkutan dito sa pagsasabing: “Sumpa man sa Allah! Gaano ko ninais na iniwan sana ang mga ito sa dati nilang kalagayan! Makikita sana ng mga kabataang lumalaki sa Medina at ng mga dumarating sa Medina mula sa labas kung ano ang ikinasiya ng Rasûl ’alaihis-salâm sa kanyang buhay, at hindi sana maghahangad ang mga tao ng maraming ari-arian at ng pagmamayabang dito.”

Ang mga kalagayan ng ating Pinuno, ang Propeta, sa loob ng bahay

Isinalaysay ni Hadrat Husayn: “Tinanong ko ang aking ama kung paano ginugugol ng ating Pinuno, ang Propeta, ang kanyang panahon sa loob ng bahay. Ganito ang isinalaysay ng aking ama: Mula sa sandaling pumasok siya sa kanyang bahay, hinahati ng ating Pinuno, ang Propeta, ang kanyang panahon sa tatlo: para sa pagsamba sa Allah, para sa mga gawain ng kanyang pamilya, at para sa kanyang sariling mga gawain. Ang panahong inilaan niya para sa kanyang sarili ay hinahati pa niya sa pagitan ng kanyang sarili at ng mga tao. Sa panahong iyon, ang mga piling Sahâba lamang ang pumapasok sa kanya. Sa pamamagitan nila ay ipinababatid niya sa mga tao ang mga usaping panrelihiyon, at wala siyang itinatago o iniipon sa kanyang sarili na anumang may kinalaman sa mga tao. Kaugalian ng ating Pinuno, ang Propeta, na hatiin ang panahong nauukol sa kanyang umma sa mga may kagalingan, ayon sa antas ng kanilang kahigitan sa relihiyon, at ipatawag sila sa kanyang harapan nang naaayon dito. Sa kanila, ang isa ay may iisang pangangailangan, ang isa ay dalawa, at ang iba ay higit pa. Inaasikaso ng ating Pinuno, ang Propeta, ang kanilang mga pangangailangang panrelihiyon, ibinibigay ang mga kinakailangang sagot sa kanilang mga tanong, at pagkatapos ay sinasabi: ‘Iparating ng mga naririto ang mga ito sa mga wala rito! Iharap ninyo sa akin ang pangangailangan ng taong hindi makarating sa akin upang iharap ang kanyang pangangailangan. Sapagkat tunay na ang sinumang humaharap sa pangangailangan ng taong hindi makaharap ng kanyang pangangailangan, ang kanyang mga paa ay patatatagin ng Allah sa ibabaw ng Sirât sa Araw ng Paghuhukom!’

Sa harap ng ating Pinuno, ang Propeta, ay walang ibang binabanggit o pinag-uusapan maliban dito. Siya mismo ay hindi rin tumatanggap ng anupaman mula sa sinuman maliban dito. Ang mga pumapasok sa harapan ng ating Pinuno, ang Propeta, ay pumapasok bilang mga naghahanap ng kaalaman, at lumalabas bilang pinakadakilang mga iskolar, na nakatikim na ng lasa ng kaalaman at naging mga gabay ng iba!”

Ang mga kalagayan ng ating Pinuno, ang Propeta, sa labas ng bahay

Si Hadrat Husayn ay nagtanong sa kanyang ama na si Hadrat ’Alî tungkol sa mga kalagayan ng ating Pinuno, ang Propeta, sa labas ng bahay. Isinalaysay rin niya ang mga ito nang ganito:

Ang Pinuno ng sansinukob ay hindi nagsasalita sa labas, maliban kung ang kanyang pananalita ay magiging kapaki-pakinabang sa mga Muslim, maglalapit sa kanila sa isa’t isa, at mag-aalis ng pagkakahati at panlalamig sa pagitan nila. Pinararangalan niya ang taong may pinakamataas na katangian sa bawat lipi at ginagawa siyang gobernador ng kanyang lipi.13 Iniingatan niya ang mga tao mula sa masasamang tao at sa mga kasamaan, at siya mismo ay umiiwas na masadlak sa gayong mga kalagayan. Hindi niya ipinagkakait sa sinuman ang kanyang nakangiting mukha at ang kanyang magandang pag-uugali.

Kapag hindi niya nakikita ang kanyang mga Sahâba, hinahanap niya sila, at itinatanong niya sa kanyang mga Sahâba ang mga nangyayari sa pagitan nila. Pinupuri at pinatitibay niya ang mabuti; pinupula at pinahihina niya ang masama. Ang bawat gawain niya ay nasa katamtaman, walang salungatan. Dahil sa pangambang mahulog sila sa kapabayaan, hindi siya tumitigil sa pagpapaalala sa mga Muslim. Ang bawat kalagayan niya ay palagian. Ang ating Pinunong Rasûlullah ay may ganap na kahandaan sa pagsamba at pagsunod. Hindi niya nilalampasan ang karapatan, at hindi rin siya nagkukulang sa pagtupad dito. Ang mga malapit sa kanya ay ang pinakamabuti sa mga tao.

Sa kanyang paningin, ang pinakadakila sa mga Sahâba ay ang may pinakamalawak na payo, at ang pinakamataas sa antas ay ang may pinakamagandang pagtulong at kabutihan sa mga nangangailangan. Ang Pinuno ng sansinukob ay hindi umuupo at hindi tumatayo nang hindi inaalaala ang Allah.

Sa isang pagtitipon ay hindi siya nagtatakda ng lugar para sa kanyang sarili, at ipinagbabawal niya ang paggawa nito. Saanman siya naroroon, kapag lumapit siya sa isang pangkat na nakaupo, hindi siya pumupunta sa pinakamarangal na upuan, kundi umuupo sa dulo ng pagtitipon, at iniuutos niya sa mga Muslim na gawin din ito.

Binibigyan niya ng kanyang bahagi ang bawat isang nakaupo kasama niya, at gayon na lamang ang kanyang pagpaparangal anupa’t iniisip ng bawat isa na walang sinumang higit na mahalaga kaysa sa kanya sa paningin ni Rasûlullah. Tinitiis niya ang lahat ng bagay ng taong nakaupo kasama niya o dumating upang iharap ang kanyang pangangailangan, hanggang sa siya ay tumayo at umalis.14

Kapag may humiling sa kanya ng anumang pangangailangan, hindi niya ito tinatanggihan: ibinibigay niya ito, o pinababalik niya ang humiling sa pamamagitan ng matamis at malumanay na pananalita. Ang kanyang magandang pag-uugali ay napakalawak anupa’t sinasaklaw nito ang lahat ng tao. Naging isang mapagmahal na ama siya sa kanila. Sa usapin ng karapatan, pantay-pantay ang lahat sa kanyang paningin. Ang pagtitipon ng ating Pinuno, ang Propeta, ay pagtitipon ng kaalaman, pagkamahiyain, pagtitiis at pagiging mapagkakatiwalaan.

Sa kanyang pagtitipon ay walang mga tinig na lumalakas, walang taong inaakusahan, at walang nagawang kapintasan o pagkakamali na inilalantad. Ang mga nasa pagtitipon ng Pinuno ng sansinukob ay magkakapantay, at ang kahigitan nila sa isa’t isa ay sa taqwâ lamang. Silang lahat ay mababang-loob. Iginagalang nila ang matatanda, nagpapakita sila ng malasakit at habag sa mga bata, inuuna nila ang mga nangangailangan kaysa sa iba at nagsisikap na tugunan ang kanilang mga pangangailangan, at iniingatan at inaalagaan nila ang mga dayuhan at ang mga taga-ibang lugar. Ang ating Pinuno, ang Propeta, ay laging nakangiti ang mukha at malumanay ang ugali. Sagana ang kanyang habag at pagpapatawad. Hindi matigas ang kanyang puso. Hindi siya nakikipagtalo kaninuman. Kailanman ay hindi siya sumisigaw at hindi nagsasalita ng masamang salita. Hindi niya pinupulaan ang sinuman. Hindi siya kuripot. Ipinipikit niya ang kanyang mata sa mga bagay na hindi niya gusto. Hindi niya binibigo ang umaasa, at hindi niya inilalantad ang kanyang di-pagkagusto sa anumang bagay.

Ang ating Pinunong Rasûlullah ay lumalayo sa tatlong bagay:

- sa pakikipagtalo sa mga tao,

- sa labis na pagsasalita,

“Hindi ako kumakain habang nakasandal sa anumang bagay” Hadîth sharîf

- sa pag-aabala sa mga bagay na walang pakinabang at walang kabuluhan.

At sa tatlong bagay ay hinahayaan niya ang mga tao sa kanilang kalagayan:

- hindi niya pinupulaan o pinipintasan ang sinuman, harapan man o patalikod,

- hindi niya sinisiyasat ang kapintasan at pagkukulang ng sinuman,

- hindi siya nagsasalita sa sinuman ng salitang hindi magdudulot sa kanya ng gantimpala at kabutihan.

Kapag nagsasalita ang ating Pinuno, ang Propeta, ang mga nasa kanyang harapan ay tahimik at hindi gumagalaw, na para bang may ibong dumapo sa kanilang ulo; kapag natapos na niya ang kanyang salita at tumahimik, saka nila sinasabi ang nais nilang sabihin, ngunit kailanman ay hindi sila nagtatalo o nag-aaway sa kanyang harapan. Kapag may nagsasalita sa harap ng ating Pinuno, ang Propeta, tahimik ang iba hanggang sa matapos siya sa pagsasalita. Sa harap ng ating Pinuno, ang Propeta, ang salita ng huli ay hindi naiiba sa salita ng una. Kapag tumawa sa isang bagay ang mga nasa kanyang pagtitipon, tumatawa rin siya kasabay nila; kapag namangha sila sa isang bagay, namamangha rin siya kasabay nila. Tinitiis niya ang kagaspangan at kabastusan sa mga salita at tanong ng mga dayuhan at mga taga-ibang lugar na dumarating sa kanyang harapan, upang ganoon din ang asal ng kanyang mga Sahâba. Sinasabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Kapag nakita ninyo ang isang nangangailangan na humihingi ng kanyang kailangan, tulungan ninyo siyang makamit ito!”

Hindi tinatanggap ng ating Pinuno, ang Propeta, ang papuring hindi naaayon sa katotohanan. Hindi niya pinuputol ang salita ng sinuman, maliban kung lumalampas ang nagsasalita sa karapatan. Kapag lumampas siya sa karapatan, pinuputol niya ang kanyang salita sa pamamagitan ng pagbabawal sa kanya, o tumatayo siya at umaalis sa pagtitipon. Ang pananahimik ng Pinuno ng sansinukob ay nakasalalay sa apat na bagay: kahinahunan, pag-iingat, pagtitimbang at pagninilay. Ang kanyang pagtitimbang ay agad na nakikita sa kanyang pantay na pagtingin at pakikinig sa lahat ng tao. Ang kanyang pagninilay ay kapansin-pansin sa kanyang pag-iisip tungkol sa mga gawain ng mundo at ng Kabilang-buhay.

Ang kahinahunan at ang pagtitiis ay pinag-isa niya sa kanyang sarili. Walang anumang bagay ng mundo ang nakapagpapagalit sa kanya. Tungkol naman sa pag-iingat: dahil sa katangiang ito ay nagtipon sa kanya ang apat na kagalingan:

- kinukuha niya ang pinakamabuti upang ito ay sundin,

- iniiwan niya ang mga pangit na bagay upang iwasan ang mga ito,

- ginagamit niya ang kanyang pananaw sa mga bagay na kapaki-pakinabang sa kanyang umma,

- itinutuon niya ang kanyang buong pagsisikap sa mga bagay na magtitiyak ng kaligayahan ng kanyang umma sa mundong ito at sa Kabilang-buhay.

Hindi kailanman nangyari na nagsabi ang Pinuno ng sansinukob ng “Hindi!” sa anumang bagay. Kapag hiniling sa kanya ang isang bagay na nais niyang gawin, sinasabi niya: “Sige!”; kapag hiniling sa kanya ang isang bagay na ayaw niyang gawin, nananahimik siya, at mula sa pananahimik niyang ito ay nauunawaan na ayaw niyang gawin ito. Nagsisikap siya para sa kaligayahan ng bawat isa sa mundong ito at sa Kabilang-buhay. Nang hilingin sa kanya sa isang kampanya na manalangin upang malipol ang mga di-mananampalataya, sinabi niya:

“Hindi ako isinugo upang sumumpa, upang magdusa ang mga tao. Isinugo ako upang gumawa ng kabutihan sa lahat, upang makamit ng mga tao ang kapanatagan.”

Sa kahulugan ng ikasandaan at pitong âyat ng sûra al-Anbiyâ ay sinabi Niya: “Isinugo ka Namin bilang awa at kabutihan sa mga sanlibutan.” Kaya lagi siyang nagsisikap para sa kabutihan ng lahat. Ayon sa ipinabatid ni Anas ibn Mâlik, kapag nakakatagpo ng ating Pinuno, ang Propeta, ang isang tao, nagsasagawa siya ng musâfaha15 sa kanya; hangga’t hindi binabawi ng taong iyon ang kanyang kamay, hindi rin binabawi ng ating Pinuno, ang Propeta, ang kanyang kamay, at hangga’t hindi inililihis ng taong iyon ang kanyang mukha, hindi rin inililihis ng ating Pinuno, ang Propeta, ang kanyang mukha mula sa kanya.

Isinalaysay rin ni Hadrat Anas ibn Mâlik: “Tinanong namin ang ating Pinuno: ‘Yâ Rasûlallah! Yuyuko ba ang ilan sa amin sa iba?’ Sinabi niya: ‘Hindi!’ Nagtanong kami: ‘Magyayakapan ba ang ilan sa amin?’ Sinabi niya: ‘Hindi! Ngunit magsagawa kayo ng musâfaha!’”16

Isinalaysay ni Hadrat Barâ’ ibn ’Âzib na sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Kapag nagkita ang dalawang Muslim at nagsagawa ng musâfaha, sila ay pinatatawad bago pa sila maghiwalay sa isa’t isa!”

Ang Pinuno ng sansinukob ay laging nag-iisip. Ang kanyang pananahimik ay higit na mahaba kaysa sa kanyang pagsasalita. Si Rasûlullah ay hindi nagsasalita nang walang pangangailangan. Sa pagsisimula at sa pagtatapos ng kanyang salita ay binabanggit niya ang pangalan ng Allah.

Kapag nagsasalita, nagsasalita siya sa maikli at makahulugang mga salita. Ang mga salita ni Rasûlullah ay laging totoo at nasa lugar. Kapag nagsasalita si Rasûlullah, hindi siya gumagamit ng labis o kulang na salita. Hindi niya sinasaktan ang damdamin ng sinuman at hindi niya minamaliit ang sinuman.

Ang ating Pinunong Rasûlullah ay hindi nagagalit dahil sa mundo o dahil sa mga gawain ng mundo. Ngunit kapag may nagtangkang yurakan ang isang karapatan, walang anumang makapipigil sa kanyang galit hangga’t hindi naibabalik ang karapatang iyon.

Kailanman ay hindi siya nagagalit at hindi naghihiganti para sa kanyang sariling katauhan. Kapag may itinuturo siya, hindi niya ito itinuturo ng kanyang daliri, kundi ng kanyang buong kamay. Kapag siya ay namamangha, binabaligtad niya ang ayos ng kanyang kamay: kung nakaharap sa langit ang palad, ibinabaling niya ito sa lupa, at kung nakaharap sa lupa, ibinabaling niya ito sa langit. Kapag nagsasalita siya, gumagalaw ang kanyang kamay, at paulit-ulit niyang itinatapik ang palad ng kanyang pinagpalang kanang kamay sa loob ng hinlalaki ng kanyang kaliwang kamay. Kapag nagalit siya, agad niyang binibitawan ang galit at hindi ito ipinakikita. Kapag siya ay natutuwa at nagagalak, ipinipikit niya ang kanyang pinagpalang mga mata. Ang pinakamatindi niyang pagtawa ay ang pagngiti. Kapag ngumingiti siya, ang pinagpalang mga ngipin sa kanyang pinagpalang bibig ay nakikitang tulad ng mga butil ng perlas.17

Sa mabubuting gawain, ibig niyang unahin ang kanang panig;
Sa wudû man o sa pagbibihis, nagmamadali ang bukal ng kagandahang-loob na iyon.
Nahihiga sa kanang tagiliran, nakaharap ang mukha sa qibla;
Sa bawat hininga’y nakatanaw sa di-nakikitang daigdig ang bukal ng kagandahang-loob na iyon.

“Kapag nagkita ang dalawang Muslim, nagbatian ng salâm at nagsagawa ng musâfaha, sila ay pinatatawad bago pa sila maghiwalay sa isa’t isa!” Hadîth sharîf

Ang higaan niya’y katad, ang unan niya’y puno ng hibla ng datiles;
Kaunti ang tulog sa gabi, laging gising, ang bukal ng kagandahang-loob na iyon.
Natutulog ang mga mata, ngunit di natutulog ang pusong kasama ng Kaibigan;
Mula sa walang-pasimula’y nabighani sa Kanyang kagandahan ang bukal ng kagandahang-loob na iyon.

Ang paghiga at pagtulog ng ating Pinuno, ang Propeta

Kapag nais matulog ng ating Pinuno, ang Propeta, sa kanyang higaan, nahihiga siya sa kanyang pinagpalang kanang tagiliran, inilalagay ang kanyang pinagpalang kanang kamay sa ilalim ng kanyang pinagpalang kanang pisngi, at pagkatapos ay nananalangin: “O Allah! Isinuko ko ang aking sarili sa Iyo. Ibinaling ko ang aking mukha sa Iyo. Ipinagkatiwala ko sa Iyo ang aking gawain. Sa Iyo ako sumasandal. Natatakot ako sa Iyong parusa at umaasa sa Iyong awa. Walang kanlungan maliban sa Iyong awa, at walang dapat pag-ingatan maliban sa Iyong parusa.

Sa Iyong awa lamang dumudulog, at sa pamamagitan lamang ng Iyong awa naliligtas. Sumampalataya ako sa Iyong Aklat na ipinanaog Mo at sa Iyong Propeta na isinugo Mo.

O aking Panginoon! Sa Iyong pangalan ay inilapag ko ang aking tagiliran sa lupa. Kung pipigilan Mo at hahawakan ang aking kaluluwa, pakitunguhan Mo ito ng Iyong awa! Kung pakakawalan Mo ito, ingatan Mo rin ito gaya ng pag-iingat Mo sa Iyong matutuwid na lingkod!

O Allah! Sa Iyong pangalan ako namamatay at sa Iyong pangalan ako muling nabubuhay. O Allah, na nagpapakain at nagpapainom sa amin, na tumutugon at tumutupad sa lahat ng aming pangangailangan, na nagbibigay sa amin ng tahanan at kanlungan! Pinupuri Kita nang walang hanggang ulit. Gaano karami ang mga taong walang tumutugon sa kanilang mga pangangailangan at walang nagbibigay sa kanila ng tahanan! O Allah! Ingatan Mo ako mula sa Iyong parusa sa araw na titipunin Mo ang Iyong mga lingkod sa Iyong harapan! O Allah! Ikaw ang Una! Walang anumang bagay na nauna sa Iyo! Ikaw ang Huli! Walang anumang bagay na kasunod Mo! Ikaw ang Hayag! Walang anumang bagay maliban sa Iyo!”

Kapag nagigising siya mula sa pagtulog, nananalangin siya: “Walang diyos maliban sa Iyo! Niluluwalhati Kita at ipinahahayag kong malaya Ka sa lahat ng kapintasan. O Allah! Hinihiling ko ang Iyong kapatawaran sa aking mga kasalanan at ang Iyong awa.

Ang lahat ng papuri ay sa Allah, na bumuhay sa amin pagkatapos ng kamatayan. At sa Araw ng Paghuhukom ay sa Kanya ang aming pagbabalik.”18 Pagkatapos nito ay nananalangin siya: “O Allah! Dagdagan Mo ang aking kaalaman! Huwag Mong ilihis ang aking puso matapos Mo akong patnubayan sa tamang landas! Pagkalooban Mo ako ng awa mula sa Iyong dakilang harapan! Sapagkat Ikaw ang may pinakamalawak na kapatawaran!” Isinalaysay ni Hadrat Barâ’ ibn ’Âzib: Sinabi sa akin ng Pinuno ng sansinukob:

“Kapag pupunta ka sa iyong higaan, magsagawa ka ng wudû gaya ng wudû mo para sa salât! Pagkatapos ay mahiga ka sa iyong kanang tagiliran at sabihin mo: ‘O Allah! Isinuko ko ang aking sarili sa Iyo. Ibinaling ko ang aking mukha sa Iyo. Sa Iyo ako sumasandal. Natatakot ako sa Iyong parusa at umaasa sa Iyong awa. Walang kanlungan mula sa Iyo maliban sa Iyong awa, at walang pag-iingat mula sa Iyong parusa! Sa Iyong awa lamang dumudulog, at sa pamamagitan lamang ng Iyong awa naliligtas. Sumampalataya ako sa Iyong Aklat na ipinanaog Mo at sa Iyong Propeta na isinugo Mo!’ Kung mamatay ka sa gabing iyon, mamamatay ka sa fitra ng Islam. Ang sinumang magsabi nito at mamatay sa gabing iyon ay mamamatay sa fitra ng Islam!”

Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Kapag bumangon ang isa sa inyo mula sa kanyang higaan sa gabi at pagkatapos ay bumalik dito upang humiga, pagpagin niya ito nang tatlong ulit, sapagkat hindi niya alam kung ano ang nangyari pagkaalis niya at kung ano ang dumating at pumuwesto sa higaan.” Isinalaysay ni ’Abdullah ibn Tikhfa (radiy-Allâhu ’anh), isa sa mga Ashâb as-Suffa: “Sa madaling-araw ay natutulog ako sa masjid nang nakadapa, ibig sabihin ay nakataob ang mukha, nang may taong sumagi sa akin ng kanyang paa.

– ‘Sino ang taong ito?’ tanong niya.

– ‘Ako si ‘Abdullah ibn Tikhfa,’ sabi ko.

At ano ang nakita ko? Ang Pinuno pala ng sansinukob! Agad akong bumangon.

– ‘Ito ay paraan ng paghiga na pinakaayaw ng Kataas-taasang Allah!’ sabi niya.”19 Ang ating Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), ay hindi tumatapak sa lupa nang walang wudû.

Kailanman ay hindi nakita na ang ating Pinunong Rasûlullah ay pumunta sa palikuran at pagkatapos ay hindi nagsagawa ng wudû.

Ang paglakad ng ating Pinuno, ang Propeta

Isinalaysay ni Hadrat Hind ibn Abî Hâla: “Kapag naglalakad ang Pinuno ng sansinukob, masigla niyang iniaangat ang kanyang mga paa mula sa lupa, hindi siya umiindayog sa magkabilang panig, malalaki ang kanyang mga hakbang, bahagya siyang nakayuko pasulong na para bang bumababa mula sa isang mataas na lugar, at naglalakad siya nang may dignidad, katahimikan at kaginhawahan.

Kapag nais niyang tumingin sa isang direksiyon, buong katawan siyang humaharap at saka tumitingin. Hindi siya basta-basta lumilinga sa paligid.

Ang kanyang pagtingin sa lupa ay higit na mahaba kaysa sa kanyang pagtingin sa langit.

At ang pagtingin niya sa lupa ay sa pamamagitan ng sulok ng kanyang mata. Sa daan ay naglalakad siya sa likuran ng kanyang mga Sahâba.

Kapag may nakakatagpo siya, siya ang unang bumabati ng salâm.”

Isinalaysay ni Hadrat Abû Hurayra: “Wala akong nakitang sinumang higit na mabilis maglakad kaysa sa Pinuno ng sansinukob. Kapag naglalakad siya, para bang natitiklop ang lupa sa ilalim ng kanyang mga paa! Labis naming pinipilit ang aming sarili upang makahabol sa kanya, samantalang ang Pinuno ng sansinukob ay hindi man lamang nagpapakapagod sa paglalakad.”20

Ang pag-upo ng ating Pinuno, ang Propeta

Kadalasan ay umuupo siya nang nakaluhod. Nakita rin siyang umuupo sa anyong qurfusâ, ibig sabihin nang nakatayo ang mga tuhod at nakayakap sa mga ito ang kanyang mga braso.21 Kailanman ay hindi niya iniuunat ang kanyang mga paa sa direksiyon ng mga nasa kanyang pagtitipon. Kadalasan ay umuupo siya nang nakaharap sa qibla. Para sa mga panauhing dumarating sa kanya, madalas niyang inilalatag ang balabal na suot niya sa kanyang likod at pinauupo sila roon. Kung minsan ay ibinibigay pa niya sa kanyang mga panauhin ang sarili niyang kutson. Isinalaysay ni Hanzala ibn Hidhyam: “Nang pumunta ako sa ating Pinuno, ang Propeta, nakita ko siyang nakaupo nang nakakrus ang mga binti.” Ipinabatid din ni Jâbir ibn Samura na ang ating Pinuno, ang Propeta, matapos niyang isagawa ang salât sa madaling-araw, ay nananatiling nakaupo nang nakakrus ang mga binti sa lugar na pinagsagawaan niya ng salât hanggang sa sumikat ang araw.

“Gayakan ninyo ang inyong sarili ng pag-uugali ng Allâhu ta’âlâ!” Hadîth sharîf

Sinabi ni Sharîd ibn Suwayd: “Dumaan sa akin ang ating Pinuno, ang Propeta. Nang sandaling iyon ay nakaupo ako nang nakalagay ang aking kaliwang kamay sa aking likuran, nakasandal sa kalahati ng aking palad. Sinabi ng Pinuno ng sansinukob: ’Umuupo ka ba sa paraan ng pag-upo ng mga kinapootan (ng mga Hudyo)?’” Isinalaysay ni Abû Juhayfa: “Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: ‘Hindi ako kumakain habang nakasandal sa anumang bagay.’”22

Nakaupo siyang nakakrus ang binti, o nakaluhod, o nakatayo ang isang tuhod;
Puno ng wastong asal, hayag man o lihim, ang bukal ng kagandahang-loob na iyon.
Kumakain sa tatlong daliri at dinidilaan ang mga ito nang may sarap;
Sa tatlong hinga umiinom ng tubig na pamatid-uhaw ang bukal ng kagandahang-loob na iyon.
Ibig niya ang pulot at halwâ, ang kalabasa, suka at tharîd, ngunit
Kailanma’y di nabusog sa tinapay na sebada ang bukal ng kagandahang-loob na iyon.
Kung minsan, sa gutom, ay nagtatali ng bato sa pinagpalang tiyan;
“Huwag nawang manginig ang aking puso,” sabi ng bukal ng kagandahang-loob na iyon.
Sa Bahay ng Kaligayahan, maraming buwang walang apoy na nagliliyab;
Kontentong kumakain ng datiles at granada ang bukal ng kagandahang-loob na iyon.

Ang pagkain at pag-inom ng ating Pinuno, ang Propeta

Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta:

“Ang pagpapala ng pagkain ay nasa pagsasagawa ng wudû bago kumain at sa paghuhugas ng mga kamay pagkatapos kumain!”23

“Ang sinumang matulog nang hindi hinuhugasan sa kanyang kamay ang amoy at dumi ng karne at taba, at may mangyari sa kanya, huwag niyang sisihin ang sinuman maliban sa kanyang sarili!” “Ang pagpapala ng pagkain ay nasa gitna nito! Kapag kumakain ang isa sa inyo, kumain siya mula sa gilid ng pinggan at hindi mula sa gitna, sapagkat ang pagpapala ay bumababa sa gitna nito!” Ipinabatid ng ating ina na si Hadrat ’Âisha: “Sinabi ng Pinuno ng sansinukob: ‘Kapag kakain ang isa sa inyo, sabihin niya ang Bismillâhir-rahmânir-rahîm at banggitin ang pangalan ng Kataas-taasang Allah. Kung makalimutan niyang sabihin ito bago magsimulang kumain, sabihin niya: Bismillâhir-rahmânir-rahîm para sa simula at katapusan ng pagkain!’”24

Ayon sa ipinabatid ni Umayya ibn Makhshî, isang lalaki ang kumakain nang hindi binibigkas ang basmala.

Naunawaan ng ating Pinuno, ang Propeta, na hindi niya binigkas ang basmala, at sinabi sa kanya: “Sabihin mo ang Bismillâhir-rahmânir-rahîm para sa simula at katapusan ng pagkain!” Nang sabihin ng taong iyon ang “Bismillâhir-rahmânir-rahîm”, ngumiti ang ating Pinuno, ang Propeta, at sinabi: “Patuloy na kumakain ang shaytân kasama mo. Nang banggitin mo ang pangalan ng Kataas-taasang Allah, isinuka ng shaytân ang lahat ng nasa tiyan nito nang walang itinira!”

Ayon sa ipinabatid ni Hadrat ’Abdullah ibn ’Umar, sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Kapag kumakain ang isa sa inyo, kumain siya gamit ang kanyang kanang kamay. At kapag umiinom siya ng anuman, uminom din siya gamit ang kanyang kanang kamay. Sapagkat ang shaytân ay kumakain gamit ang kanyang kaliwang kamay at umiinom gamit ang kanyang kaliwang kamay!”25

Ayon sa isinalaysay ni Salama ibn Akwa’ mula sa kanyang ama: Nang makita ng ating Pinuno, ang Propeta, na ang isang lalaki mula sa tribo ng Ashja’, na kilala bilang Busr ibn Râ’î al-’Îr, ay kumakain sa kanyang tabi gamit ang kaliwang kamay, sinabi niya sa kanya: “Kumain ka gamit ang iyong kanang kamay!” Nagsinungaling ang lalaki at sinabi: “Hindi ko iyon kaya; hindi ako makakain gamit ang aking kanang kamay!” Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Huwag mo sanang makaya! Walang ibang pumipigil sa kanya na kumain gamit ang kanyang kanang kamay kundi ang kapalaluan at ang pagmamataas!” Mula noon ay hindi na kailanman naitaas ng lalaki ang kanyang kamay sa kanyang bibig!26 Sinasabi noon ng ating Pinuno, ang Propeta: “Tunay na kinalulugdan ng Allâhu ta’âlâ, na Siyang ’Azîz at Jalîl, ang Kanyang lingkod na kumakain ng anumang makakain o umiinom ng anumang maiinom, at dahil dito ay nagpupuri sa Kanya!”

Umuupo ang ating Pinuno, ang Propeta, sa lupa, at sa lupa rin niya kinakain ang kanyang pagkain. Sinasabi niya: “Umuupo ako gaya ng pag-upo ng isang lingkod, at kumakain ako gaya ng pagkain ng isang lingkod. Ako ay isang lingkod lamang! Ang sinumang tumalikod sa aking sunna ay hindi kabilang sa akin!”27

Isinalaysay ni ’Umar ibn Abî Salama: “Ako ay isang batang pinalalaki sa ilalim ng pag-aaruga ng Pinuno ng sansinukob. Habang kumakain ako, gumagala ang aking kamay sa buong lalagyan ng pagkain. Sinabi sa akin ng Pinuno ng sansinukob: ‘Anak ko! Bigkasin mo ang basmala. Kumain ka gamit ang iyong kanang kamay! Kumain ka mula sa nasa harapan mo!’28 Mula noon ay lagi na akong kumakain nang ganito.” Kailanman ay hindi minaliit o pinintasan ng ating Pinuno, ang Propeta, ang anumang pagkain. Hindi niya pinupuri ang isang biyaya dahil nagustuhan niya ito, at hindi rin niya ito pinipintasan dahil hindi niya ito nagustuhan. Kung nais niya ang isang pagkain, kinakain niya ito; kung hindi niya ito nais, iniiwan niya ito at nananahimik. Iginagalang niya maging ang pinakamaliit na biyaya, at wala siyang biyayang pinipintasan. Hindi sinasabi ng ating Pinunong Rasûlullah: “Gawin ninyo ito, gawin ninyo iyon.” Kinakain niya ang anumang mayroon. Isinalaysay ng ating ina na si Hadrat ’Âisha: Dumarating sa akin ang ating Pinuno, ang Propeta, at nagtatanong: “May makakain ka ba?” Sinasabi ko: “Wala!” Dahil dito ay sinasabi niya: “Kung gayon, nag-aayuno ako!”29 Isinalaysay ng ating ina na si Hadrat ’Âisha: “Mula sa pagdating ng ating Pinuno, ang Propeta, sa Medina hanggang sa kanyang pagpanaw, hindi kailanman nabusog ang kanyang mga kasambahay sa tinapay na trigo nang tatlong magkakasunod na gabi.30 Kadalasan, ang kanilang kinakain ay tinapay na sebada at datiles lamang, at hindi rin marami ang mga ito. Kailanman ay hindi nagsama sa tiyan ng ating Pinuno, ang Propeta, ang dalawang uri ng pagkain sa loob ng isang araw: kapag binusog niya ng datiles ang kanyang pinagpalang tiyan, hindi na niya ito binusog ng tinapay; at kapag binusog niya ito ng tinapay, hindi na niya ito binusog ng datiles. Ito ang nagpapaiyak sa akin.”31

Iniibig ng ating Pinuno, ang Propeta, ang halwâ at ang pulot, ang tharîd na tinapay at ang tharîd na datiles, at ang mga lutuing gulay. Kapag dinalhan at inalok ng gatas ang ating Pinuno, sinasabi niya: “Sa gatas ay may dalawang pagpapala.”32

“Kapag kakain ang isa sa inyo, kumain siya gamit ang kanyang kanang kamay. At kapag iinom siya ng anuman, uminom din siya gamit ang kanyang kanang kamay, sapagkat ang shaytân ay kumakain gamit ang kanyang kaliwang kamay at umiinom gamit ang kanyang kaliwang kamay!” Hadîth sharîf

Isinalaysay ni ’Abdullah ibn ’Abbâs: Ako, si Khâlid ibn Walîd at ang Pinuno ng sansinukob ay magkakasamang nagtungo sa bahay ng aking tiya sa panig ng ina na si Maymûna bint Hârith. Nagtanong ang aking tiya: “Aalukin ko ba kayo ng gatas?”

Sinabi ng Pinuno ng sansinukob: “Sige!” Umalis ang aking tiya at nagdala ng gatas sa isang mangkok. Kinuha ito ng Pinuno ng sansinukob at uminom mula rito. Ako ay nasa kanan ng Pinuno ng sansinukob, at si Khâlid ibn Walîd ay nasa kanyang kaliwa. Ibinigay sa akin ng ating Pinunong Rasûlullah ang natira sa gatas at sinabi: “Uminom ka. Kung nais mo, maaari mong unahin si Khâlid at ialok ito sa kanya.”

Sinabi ko: “Pagdating sa pag-inom ng inyong natira, kailanman ay hindi ko uunahin ang sinuman kaysa sa aking sarili!” Dahil dito ay sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah:

“Ang sinumang pinakain ng Allâhu ta’âlâ ng isang pagkain ay magsabi: Allâhumma bârik lanâ fîhi wa at’imnâ khayran minhu (O Allah! Pagkalooban Mo kami ng pagpapala sa pagkaing ito, at pakainin Mo kami ng higit na mabuti kaysa rito)!

At ang sinumang pinainom ng Allâhu ta’âlâ ng gatas ay magsabi: Allâhumma bârik lanâ fîhi wa zidnâ minhu (O Allah! Pagkalooban Mo kami ng pagpapala sa gatas na ito, at dagdagan Mo ang Iyong kaloob nito sa amin)! Sapagkat walang ibang nakahahalili sa pagkain at sa inumin kundi ang gatas.”33

Kapag nakikita ng mga Muslim ng Medina ang unang bunga, ang mga maagang datiles ng kanilang mga puno ng datiles, dinadala nila ang mga ito sa ating Pinuno, ang Propeta. Hinahawakan ito ng ating Pinunong Rasûlullah sa kanyang kamay, nananalangin siya para sa pagpapala, at pagkatapos ay tinatawag niya ang pinakabata sa mga batang nakikita niya at ibinibigay ito sa kanya. Sinasabi niya: “Sa isang bahay na walang datiles, gutom ang mga naninirahan doon.” Gustong-gusto ng ating Pinuno, ang Propeta, na kainin ang natitira sa ilalim ng lalagyan ng pagkain. Sinasabi niya: “Ang sinumang, matapos kumain, ay sumimot sa plato o sa lalagyan, hihingi ng kapatawaran (istighfâr) para sa kanya ang lalagyang iyon!” Ipinabatid din na sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “O Abû Dharr! Kapag nagluto ka ng karne, damihan mo ang sabaw nito, alalahanin mo ang iyong mga kapitbahay, at bahaginan mo rin sila nito.”34

“Ang sinumang bumubusog sa kanyang tiyan habang gutom ang kanyang kapitbahay ay hindi ganap na mananampalataya!”

“Sambahin ninyo ang Allah! Magpakain kayo! Ipalaganap ninyo ang salâm, upang makapasok kayo sa mga Paraiso!”35

“Ang pagkain ng isang tao ay sapat para sa dalawa. Ang pagkain ng tatlo ay sapat para sa apat. Ang pagkain ng apat ay sapat para sa walo!”36

Isinalaysay ni Hadrat Asmâ bint Abî Bakr: Ipinapayo ng ating Pinunong Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) na panatilihing natatakpan ang nilutong pagkain hanggang sa matapos ang pagkulo nito at mawala ang singaw, at sinasabi niya: “Iyon ang pinakamalaking pagpapala!” Sa Pagsakop sa Mecca, nagtungo ang ating Pinunong Rasûlullah sa bahay ni Hadrat Umm Hânî, ang anak na babae ng kanyang tiyo na si Abû Tâlib. Nagtanong siya: “May makakain ba kayo?” Sinabi ni Hadrat Umm Hânî: “Wala! Mayroon lamang mga mumo ng tuyong tinapay at suka! Ngunit nahihiya akong ihain ang mga ito sa inyo!” Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Dalhin mo ang mga iyon. Durugin mo sa tubig. Magdala ka rin ng asin!” Matapos niyang ibuhos ang suka sa ibabaw nito at kumain, nagpasalamat siya sa Kataas-taasang Allah at sinabi: “O Umm Hânî! Kay buting ulam ang suka! Ang bahay na may suka ay hindi itinuturing na salat sa ulam!”37 Kinakain niya ang tinapay nang walang kasamang ulam, o kasama ng datiles, ng suka, ng prutas, ng sabaw, o isinasawsaw sa langis ng oliba. Kumakain din siya ng karne ng manok, kuneho, kamelyo, gasela, isda at pinatuyong karne, at ng keso rin. Sa karne, iniibig niya ang bahagi ng unahang paa. Hinahawakan niya ito ng kanyang mga kamay at kinakain sa pamamagitan ng pagkagat. (Pinahihintulutan din ang paghiwa nito sa pamamagitan ng kutsilyo at ang pagkain nito.) Kadalasan ay gatas o datiles ang kanyang kinakain. Sa mga pagkain, iniibig niya ang karne ng tupa, ang sabaw ng karne, ang kalabasa, ang mga matatamis, ang pulot, ang datiles, ang gatas, ang kremang gatas, ang pakwan, ang melon, ang ubas at ang pipino.38 Umiinom siya ng tubig nang dahan-dahan, sa tatlong lagok, na sinisimulan niya sa basmala; sa dulo ay sinasabi niya ang “Alhamdulillâh” at nananalangin siya. Umiinom ang ating Pinuno, ang Propeta, ng matamis na tubig na dinadala mula sa Buyût as-Suqyâ. Ang tubig ng Buyût as-Suqyâ ay nasa layong dalawang araw na paglalakbay mula sa Medina.39 Nang tanungin: “Alin sa mga inumin ang pinakamasarap?”, sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Ang matamis at malamig na tubig!”40

Sinasabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Kapag umiinom ang isa sa inyo ng anuman, huwag siyang huminga sa loob ng lalagyan.” Kung paanong ipinagbabawal niya ang paghinga sa loob ng mga kakainin at iinumin, ipinagbabawal din niya ang pagkain at pag-inom mula sa mga lalagyang ginto at pilak. Kapag umiinom ng tubig ang ating Pinuno, ang Propeta, humihinga siya nang dalawa o tatlong ulit sa isang baso ng tubig at sinasabi: “Ito ay higit na kapaki-pakinabang at higit na nakapapawi ng uhaw.” Sinasabi rin niya: “Kapag iinom ng anuman ang isa sa inyo, huwag niya itong inumin sa iisang lagok.” At: “Huwag kayong uminom sa iisang lagok gaya ng mga kamelyo! Uminom kayo sa dalawa o tatlong lagok! Sabihin ninyo ang ‘Bismillâh!’ kapag iinom kayo, at ang ‘Alhamdulillâh!’ kapag inalis ninyo ang inyong bibig sa lalagyan ng tubig!”41

Isinalaysay ni Hadrat Nawfal ibn Mu’âwiya: “Kapag umiinom ng anuman ang Pinuno ng sansinukob, humihinga siya nang tatlong ulit. Sa simula ay binabanggit niya ang pangalan ng Kataas-taasang Allah sa pagsasabi ng ‘Bismillâhir-rahmânir-rahîm’, at sa dulo ay nagpupuri siya sa Kanya sa pagsasabi ng ‘Alhamdulillâh’.”42

Ayon sa isinalaysay ni Abû Umâma al-Bâhilî, sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Nang ialok sa akin ng aking Panginoon, na Siyang ‘Azîz at Jalîl, na gawing ginto ang lambak ng Mecca, sinabi ko: ‘Hindi! O aking Panginoon! Hayaan Mo akong mabusog sa isang araw at magutom sa isang araw. Kapag nagugutom ako, magsusumamo ako sa Iyo at aalalahanin Kita. Kapag busog ako, pupurihin Kita at pasasalamatan Kita!’”43

Ang pag-aaral ng kaalaman tungkol sa pagkain at pag-inom ay nauuna sa pag-aaral ng kaalaman tungkol sa pagsamba. Ang paghuhugas ng mga kamay bago at pagkatapos kumain, ang pagkain gamit ang kanang kamay at ang pag-inom gamit ang kanang kamay ay kaugalian ni Rasûlullah. Sa paghuhugas ng mga kamay bago kumain, ang mga kabataan ang unang naghuhugas; pagkatapos kumain, ang matatanda ang nauuna.44 Ang pagkain mula sa gilid ng plato, ang pagkain mula sa nasa sariling harapan, at ang pag-upo sa kaliwang paa habang nakatukod ang kanang paa ay sunna ni Rasûlullah. Hindi dapat kainin ang napakainit na pagkain, at hindi rin ito dapat amuyin.

“Ang sinumang bumubusog sa kanyang tiyan habang gutom ang kanyang kapitbahay ay hindi ganap na mananampalataya!” Hadîth sharîf

Hindi itinuturing ng ating Pinuno, ang Propeta, na angkop ang kumain nang hindi man lamang nagsasalita. Iyon ay kaugalian ng mga sumasamba sa apoy. Dapat mag-usap nang masaya.

Ang pagsisimula at ang pagtatapos ng pagkain sa asin ay sunna ni Rasûlullah, at ito ay lunas. Isa sa mga unang bid’a na lumitaw sa Islam ay ang pagkain hanggang sa mabusog. Ang pagkain ng karne araw-araw ay nagpapabigat sa puso. Hindi ito iniibig ng mga anghel. Ang kakaunting pagkain naman ng karne ay sumisira sa pag-uugali. Ang pagkain sa sufra, ibig sabihin sa ibabaw ng isang nakalatag na sapin, at ang paglalatag nito sa sahig ay mabuti. Ang sufra noon ay yari sa balat. Ang pagkaing mula sa halaman ay napakabuti. Ang sufra na walang pagkaing mula sa halaman ay inihahambing sa isang matandang walang isip.

Sinabi ni Imâm Ja’far Sâdiq: “Ang sinumang nagnanais na magkaroon ng maraming ari-arian at maraming anak ay kumain nang marami ng pagkaing mula sa halaman!” Dapat munang umupo sa sufra, at saka pa lamang dalhin ang pagkain.

Sinabi ng ating Propeta: “Ako ay isang lingkod. Gaya ng mga lingkod, umuupo ako sa lupa at kumakain.”45

Hindi dapat kumain nang hindi nagugutom, dapat tumayo bago mabusog [hindi dapat kumain nang marami], at hindi dapat tumawa kung walang bagay na dapat ikamangha. Sinasabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Ang simula ng lahat ng kabutihan ay ang gutom. Ang simula ng lahat ng kasamaan ay ang kabusugan.” Nadaragdagan ang sarap ng pagkain ayon sa tindi ng gutom. Ang kabusugan ay nagdudulot ng pagkamakakalimutin. Binubulag nito ang puso at sinisira ang dugo, gaya ng mga inuming nakalalasing. Ang gutom ay naglilinis sa isip at nagpapaningning sa puso. Hindi dapat kumain at uminom kasama ng mga fâsiq at ng masasamang tao. Ang kumukulong pagkain ay dapat palamigin nang natatakpan.

Sinasabi ng ating Pinunong Rasûlullah: “Kumain kayo gamit ang kanang kamay. Uminom kayo gamit ang kanang kamay.” Ang pagkain gamit ang tatlong daliri ay sunna. Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “O ’Alî! Kainin mo ang pagkain gamit ang tatlo mong daliri, sapagkat ang shaytân ay kumakain gamit ang dalawang daliri.” Kinukuha ng ating Propeta ang tinapay gamit ang kanyang kanang kamay, at pagkatapos ay kinakain niya ang pakwan gamit ang kanyang kaliwang kamay. Ang tinapay ay hindi dapat pirasuhin gamit ang isang kamay, kundi gamit ang dalawang kamay.46 Ang subo ay dapat maliit at dapat nguyaing mabuti. Hindi dapat tumingin sa kanan, sa kaliwa o sa itaas, kundi sa sariling subo at sa nasa harapan. Hindi dapat ibuka nang labis ang bibig. Sa sufra ay hindi dapat ipahid ang kamay sa damit o sa ulo. Kapag uubo o babahing, dapat ibaling ang ulo sa likuran. Hindi dapat umupo sa sufra kung hindi inanyayahan. Sa sufra ay hindi dapat kumain nang higit kaysa sa lahat. Kapag nabusog, dapat manalangin na huwag gamitin ang kabusugang iyon sa paggawa ng kasalanan. Dapat isipin ang pagtutuos dito sa Muling Pagkabuhay. Dapat kumain nang may layuning magkaroon ng lakas para sa pagsamba. Kahit gutom, dapat kumain nang dahan-dahan. Ang matatanda ang dapat unang magsimula. Hindi dapat abalahin ang sinuman sa pagsasabi ng “Kumain ka!” nang higit sa tatlong ulit. Kaunti lamang kumain ang ating Pinunong Rasûlullah, at lubha niyang binibigyang-diin ang hindi pagkain nang marami. Sinasabi niya: “Ang puso ng tao ay gaya ng pananim sa bukid. Ang pagkain ay gaya ng ulan. Kung paanong ang labis na tubig ay nagpapatuyo sa pananim, ang labis na pagkain ay pumapatay sa puso. Hindi iniibig ng Allâhu ta’âlâ ang kumakain nang marami at umiinom nang marami.”

Ipinapayo ni Rasûlullah na ilaan ang ikatlong bahagi ng sikmura para sa pagkain at ang ikatlong bahagi para sa inumin. Ang paglalaan ng natitirang ikatlong bahagi para sa hangin, ibig sabihin ang pananatili nitong walang laman, ay ang pinakamababang antas. Ang pinakamabuting antas ay ang kaunting pagkain at ang kaunting pagtulog. Ang labis na pagkain ang simula ng mga sakit, at ang kaunting pagkain ang simula ng mga gamot. Ang panauhin ay hindi dapat umasa ng anuman mula sa may-bahay maliban sa tinapay at asin. Dapat abutan ng may-bahay ng subo ang panauhin. Dapat niyang buhusan ng tubig ang mga kamay ng panauhin. Dapat niyang isubo sa kanya ang gusto niya. Ang nahulog ng panauhin sa malinis na lugar ay dapat niyang pulutin at ibigay sa kanya. Kung narumihan ito, dapat niya itong iwan para sa pusa at sa iba pang mga hayop. Nadaragdagan ang pagpapala ng gayong bahay. Umaabot pa ito maging sa mga apo. Kapag hindi pinulot ang mga nahulog sa lupa, kinakain ito ng shaytân.

Ang pagsimot at ang pagkain ng natira sa lalagyan ay sunna. Ang paglalagay ng tubig sa tira ng mga gaya ng nilagang prutas o inuming yogurt, ang pag-alog nito at ang pag-inom nito ay may napakalaking gantimpala. Pinahihintulutan ang pag-iiwan ng tira sa plato o sa baso. Gusto ni Rasûlullah na kainin ang tira ng isang mananampalataya.

Ang paglilinis ng mga ngipin sa pamamagitan ng miswâk at ng palito pagkatapos kumain ay sunna ni Rasûlullah. Ito ay kalinisan. Ang kalinisan ay nagpapalakas sa îmân. Pagkatapos kumain, ipinananalangin ang may-bahay ng pagpapala, awa at kapatawaran. Pagkatapos ay humihingi ng pahintulot na umalis. At inaanyayahan ang may-bahay sa isang salu-salo.

Habang kumakain, hindi dapat magsalita ng mga nakatatakot at nakapandidiring bagay. Hindi dapat pag-usapan ang kamatayan o ang sakit. Hindi dapat titigan ang mga pagkaing dinadala sa sufra. Hindi dapat kumuha ng ikalawang subo bago malunok ang una. Sa gitna ng pagkain ay hindi dapat tumayo mula sa sufra para sa anumang bagay, kahit para sa salât. Dapat munang isagawa ang salât. Kung lalamig o masisira ang mga nakahandang pagkain, at kung ang oras ng salât ay nagpapahintulot na isagawa ito pagkatapos kumain, dapat kumain bago ang salât. Dapat tumayo mula sa sufra pagkatapos maligpit ang pagkain. Hindi dapat kumain sa daan, nang nakatayo o habang naglalakad. Hindi dapat matulog habang may amoy ng karne o ng pagkain sa bibig o sa kamay. Dapat ding hugasan ang mga kamay ng mga bata. Hindi dapat matulog nang busog. Ang mga pagkain ay dapat bilhin ayon sa sukat ng pangangailangan, hindi nang walang sukat at labis. Kung hindi, ito ay pag-aaksaya. Ang mga lalagyan ng pagkain at inumin ay dapat may takip. Hindi dapat uminom mula sa ilog o sa tangke ng tubig sa pamamagitan ng pagyuko at pag-inom nang direkta sa bibig. Hindi rin dapat uminom mula sa tuka ng pitsel o sa bibig ng banga. Hindi dapat uminom mula sa basag na bahagi ng tasa o ng baso. Sa tag-araw ay dapat uminom ng malamig. Gusto ni Rasûlullah na uminom ng malamig na matamis na inumin. Ang tubig ng Zamzam ay maaaring inumin nang nakatayo. Sinabing ang manlalakbay ay maaaring uminom ng anumang tubig nang nakatayo. Hindi dapat uminom ng tubig nang walang laman ang sikmura. Ang tubig ay dapat inumin nang dahan-dahan, nang pasipsip. Iniibig ng ating Pinunong Rasûlullah ang pagkaing keşkek. Si Jibrîl ’alaihis-salâm ang nagturo sa ating Pinuno, ang Propeta, ng pagluluto ng harîsa, ibig sabihin ng keşkek. Ang harîsa ay nagbibigay ng malaking lakas sa tao. Ang lahat ng propeta ay kumain ng tinapay na sebada. Iniibig ni Rasûlullah ang minatamis na kalabasa at ang sabaw ng lentehas, ang karne ng hayop na hinuli sa pangangaso at ang karne ng tupa. Sa tupa, iniibig niya ang bahagi ng unahang paa, ang dibdib at ang paypay. Lubha niyang iniibig ang paypay ng batang kambing. Madaling tunawin ang karne ng batang kambing. Ito ay angkop para sa lahat.47

“Ang simula ng lahat ng kabutihan ay ang gutom. Ang simula ng lahat ng kasamaan ay ang kabusugan” Hadîth sharîf

Ang karne ng lalaking hayop ay mas madaling tunawin kaysa sa karne ng babae, at ang maitim na karne kaysa sa maputi. Pagdating sa kadalian ng pagtunaw at sa sarap, ang karne ng tupa at ang gatas ng baka ang pinakamabuti.

Sa mga hayop na hinuhuli sa pangangaso, ang karne ng usa ang pinakamabuti. Halâl ang karne ng kuneho. Kinain ito ng ating Propeta. Pinadadali nito ang pag-ihi; ang labis nito ay nagdudulot ng hindi pagkakatulog. Ito ay angkop para sa lahat. Ang karne ng ibon at ng sisiw ay mabuti para sa lahat. Sa mga hayop na inaalagaan sa kulungan, ang manok ang may pinakamabuting karne.

Sinabi ng ating Propeta: “Kay buting pagkain ang suka!” Ang suka ay ang pinakakapaki-pakinabang na pagkain. Ang datiles ay pagkain din, ibig sabihin ay kinakain ito kasama ng tinapay. Ang ubas ay kapwa pagkain at prutas. Ang pagkain ng ubas kasama ng tinapay ay sunna. Ang pagkain ng datiles nang gansal ang bilang ay sunna. Ang pagkain ng pasas, walnut at almendras ay sunna. Sa pulot ay may lunas. Pitumpung propeta ang nanalangin ng pagpapala para sa pulot. Lubhang iniibig ng ating Pinunong Rasûlullah ang datiles. Kinakain niya ang datiles kasama ng melon at pakwan. Nililinis ng melon at pakwan ang mga bato sa katawan at pinapawi ang sakit ng ulo. Pinalalabas nila ang mga bulate. Nagbibigay sila ng lakas sa mga mata. Habang kumakain ng pilaf, dapat bigkasin ang salawât sharîfa. Pinuri ng ating Pinuno, ang Propeta, ang pagkain ng habas kasama ang balat nito. Sinabi niya: “Ang habbat as-sawdâ, ibig sabihin ang itim na kumino, ay lunas sa mga karamdaman.” Ang pagkain ng walnut kasama ng keso ay lunas. Ang pagkain ng bawat isa sa mga ito nang nag-iisa ay nakapipinsala. Dapat kainin ang mga ito kasama ng ibang bagay. Hinahawakan ng ating Pinuno ang kumpol ng ubas sa kanyang kaliwang kamay at kinakain ang ubas gamit ang kanyang kanang kamay.48 Inaalis ng membrilyo ang paninikip ng puso. Sa bawat melon, bawat pakwan at bawat granada ay may isang patak ng tubig ng Paraiso. Dapat kainin nang mag-isa ang isang granada, upang walang patak nito ang masayang. Mabuti ang granada sa pagkabog ng dibdib. Pinalalakas nito ang sikmura. Kapag piniga ito kasama ang laman at ininom, inaalis nito ang apdo at nilulunasan ang pagtitibi. Ang igos ay nagbibigay ng ginhawa sa puso. Inaalis nito ang pananakit ng likod at balikat at ang pananakit ng mga bahagi ng panunaw.

Ang pagkain ng sariwang pipino kasama ng asin, at ang pagkain ng walnut kasama ng datiles at pulot ay sunna ni Rasûlullah.49 Pinuri ng ating Propeta ang talong at sinabi: “Lutuin ninyo ito na may langis ng oliba.”

Pinuri rin niya ang gulasiman. Inaalis ng kintsay ang pagkamakakalimutin. Pinadadali nito ang pag-ihi. Gumagawa ito ng dugo at gatas. Nililinis nito ang atay. Ang harshaf, ibig sabihin ang alkatsopas, ay tumutunaw sa mga bato sa apdo, naglilinis ng dugo, at nakabubuti laban sa pagtigas ng mga ugat. Inaalis din nito ang amoy ng pawis. Para sa dumarating sa isang bayan, mabuti sa kalusugan na kumain muna ng kaunting hilaw na sibuyas. Pinalalakas ng sibuyas ang panlaban sa mga mikrobyo. Kapag kumain ng kintsay pagkatapos ng sibuyas, inaalis nito ang masamang amoy. Sinabing nawawala rin ang amoy sa pagkain ng ruda. Sa huling pagkaing kinain ni Rasûlullah ay may sibuyas. Sinasabi niya: “Kainin ninyo ang sibuyas at ang bawang nang luto.” Nasasaktan ang mga anghel sa amoy ng mga ito. Pinadadali ng labanos ang pag-ihi. Pinagagaan nito ang panunaw.

Ang pinagpalang balbas at buhok ng ating Pinuno, ang Propeta

Ang pinagpalang buhok at ang mga hibla ng balbas ng ating Pinuno, ang Propeta, ay hindi lubhang kulot at hindi rin lubhang tuwid; likas na alun-alon ang mga ito. Mahaba ang kanyang pinagpalang buhok. Noong una ay hinahayaan niya itong nakalaylay sa kanyang noo; nang maglaon ay sinimulan niya itong hatiin sa dalawa. Kung minsan ay pinahahaba niya ang kanyang pinagpalang buhok, at kung minsan ay ginugupit niya ito at pinaiikli.

Tungkol sa paglalarawan sa pinagpalang buhok ng ating Pinunong Rasûlullah, tinanong si Hadrat Anas ibn Mâlik: “Ano ang anyo ng pinagpalang buhok ng ating Pinunong Rasûlullah?” Sumagot siya: “Hindi ito lubhang kulot, at hindi rin lubhang tuwid. Nasa pagitan ito ng dalawa at katamtaman. Sa haba nito, umaabot ito sa kalagitnaan ng kanyang mga tainga at ng ibabaw ng kanyang mga balikat.”50 Sinabi ni Hadrat Ibn ’Abbâs: “Hinahayaan ng Karangalan ng sanlibutan na nakalaylay sa kanyang noo ang kanyang pinagpalang buhok. Nang maglaon ay sinimulan niya itong hatiin.”51 Sinabi ng mga iskolar: “Ang paghahati ng buhok sa magkabilang panig ay sunna ng Karangalan ng sansinukob, sapagkat nang maglaon ay ganito na ang kanyang ginagawa. Pinahihintulutan ang paglalaylay nito sa noo, at pinahihintulutan din ang paghahati nito sa magkabilang panig. Ngunit ang paghahati ay higit na mainam.”

Sinabi ng ating ina na si Hadrat ’Âisha as-Siddîqa: “Ang pinagpalang buhok ng ating Pinuno, ang Propeta, ay nasa itaas ng jumma at nasa ibaba ng wafra.”52 Ang buhok na umaabot sa ibabaw ng mga balikat ay tinatawag na “jumma”, at ang buhok na umaabot sa malambot na bahagi ng tainga ay tinatawag na “wafra”. Sa madaling salita, ayon sa salaysay ng ating ina na si Hadrat ’Âisha, ang haba ng pinagpalang buhok ng ating Pinunong Rasûlullah ay umaabot hanggang sa ibaba ng malambot na bahagi ng kanyang pinagpalang mga tainga, ngunit hindi umaabot sa kanyang mga balikat; nasa pagitan ito ng dalawa.

Sinabi ni Hadrat Qâdî ’Iyâd: “Ang mga salaysay na ito ay pinagtutugma nang ganito: ang buhok sa bahagi ng kanyang pinagpalang mga tainga ay umaabot sa malambot na bahagi ng kanyang pinagpalang mga tainga; ang buhok naman sa likuran ay umaabot sa kanyang pinagpalang mga balikat.” Sinabi rin nila: “Ang dahilan kung bakit sinasabi sa isang salaysay na umaabot ito sa kanyang tainga, at sa ibang salaysay na umaabot ito sa kanyang pinagpalang balikat, ay ganoon ito sa isang panahon at iba naman sa ibang panahon. Ang lahat ng salaysay ay tama. Kung minsan ay pinahahaba ng ating Pinuno, ang Propeta, ang kanyang pinagpalang buhok, at umaabot ito hanggang sa ibabaw ng kanyang mga balikat. Kung minsan naman ay ginugupit niya ito, at umaabot ito sa malambot na bahagi ng kanyang pinagpalang mga tainga o sa kalagitnaan ng mga ito.” Para sa mga lalaki, sunna ang pag-ahit ng ulo, o ang pagpapahaba ng buhok, ang pagsusuklay nito at ang paghahati nito sa dalawa. Dapat kumilos ayon sa kalagayan, sa kaugalian at sa panahon. Makrûh ang pagpilipit o ang pagtirintas ng buhok. Harâm ang pagpapakinis at pagpapakinang ng mukha na gaya ng sa babae, ang pag-ahit ng balbas upang makagaya sa mga babae, o ang pag-ahit ng baba habang pinahahaba ang balbas sa mga pisngi.

Tungkol sa paglalarawan sa pinagpalang balbas ng ating Pinunong Rasûlullah, ipinabatid ni Hadrat Anas ang ganito: “Napakakaunti ng puti sa pinagpalang balbas ng ating Pinuno, ang Propeta. Sa kanyang pinagpalang ulo at sa kanyang pinagpalang balbas ay walang hihigit sa labimpito o labingwalong puting buhok.”

Nang sabihin ni Hadrat Abû Bakr as-Siddîq isang araw: “Nagkauban na kayo, yâ Rasûlallah,” sinabi niya: “Pinauban ako ng mga sûra na Hûd, al-Wâqi’a, al-Mursalât, an-Naba’ (’Amma yatasâ’alûn) at at-Takwîr (Idhash-shamsu kuwwirat).”53

Ibig sabihin, sa mga sûra na ito ay maraming binabanggit tungkol sa mga kalagayan ng Paraiso at ng Impiyerno. “Dahil sa pag-aalala at kalungkutan kung ano ang mangyayari sa aking umma, nagkauban ang aking buhok at ang aking balbas,” sabi niya. Sinabi ni ’Amr ibn Shu’ayb: “Binabawasan ng ating Pinunong Rasûlullah ang kanyang pinagpalang balbas sa lapad at sa haba nito.” Sa hadîth sharîf na isinalaysay ni Hadrat Tirmidhî, sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Ang sinumang hindi nagpapaikli ng kanyang bigote ay hindi kabilang sa atin.”54 At sa isa pang hadîth sharîf ay sinabi: “Pahabain ninyo ang inyong balbas at paikliin ninyong mabuti ang inyong bigote.”55 Sinabi ni Ibn ’Abdulhakîm: “Dapat paikliing mabuti ang bigote at hindi dapat gupitin ang balbas. Ang pakahulugan ng mabuting pagpapaikli ng bigote ay hindi ang pag-ahit dito.” Sinabi ni Hadrat Imâm Nawawî: “Ang angkop sa paggupit ng bigote ay ang gupitin ito hanggang sa makita ang gilid ng labi; hindi ito dapat gupitin hanggang sa ugat, kundi paikliin.”

“Kainin ninyo ang sibuyas at ang bawang nang luto” Hadîth sharîf

Itinuring ng mga iskolar na makrûh ang paggupit sa ibabaw ng bigote habang hinahayaang nakalawit ang mga dulo nito sa magkabilang panig. Isinalaysay ni Ibn ’Umar: “Ikinuwento sa ating Pinunong Rasûlullah ang tungkol sa pamayanan ng mga Majûs. Dahil dito ay sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah: ‘Pinahahaba nila ang mga dulo ng kanilang bigote at inaahit nila ang kanilang balbas. Kaya salungatin ninyo sila.’”56

Nang sabihin ni Abû Umâma: “Yâ Rasûlallah! Ginugupit ng mga may Kasulatan ang kanilang balbas at pinahahaba ang kanilang bigote,” sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah: “Gupitin ninyo ang mga dulo ng inyong bigote at pahabain ninyo ang inyong balbas.”

Ayon sa ipinabatid ng mga iskolar, sunna ang paggupit sa bigote at ang pagpapaikli rito hanggang sa kapal ng mga kilay. Sunna ang pagpapahaba ng balbas nang isang dakot at ang paggupit sa labis sa isang dakot. Ang pag-iiwan sa balbas nang mas maikli sa isang dakot ay hindi rin ayon sa sunna. Ang pag-iiwan ng maikling balbas nang may layuning sumunod sa sunna ay nagiging bid’a. Ito ay nagiging harâm. Ang pag-iiwan ng balbas ay sunnat-i zawâ’id. Para sa amr bi’l-ma’rûf, para sa paghahanap ng ikabubuhay, o upang maiwasan ang paglitaw ng fitna, nagiging pinahihintulutan at kailangan pa nga ang lubusang pag-ahit sa balbas. Ang mga ito ay mga dahilang nagpapahintulot na iwan ang sunna. Ngunit hindi mga dahilan ang mga ito upang gumawa ng bid’a sa pag-iiwan ng maikling balbas.

Ang mga kasuotang isinusuot ng ating Pinuno, ang Propeta

Sa mga pinahihintulutang isuot, isinusuot niya ang anumang matagpuan niya. Binabalot niya ang kanyang sarili ng mga makapal na telang hindi tinahi, gaya ng sa ihrâm, nagbabalot siya ng tapis, at nagsusuot din siya ng kamiseta at ng balabal (jubba). Hinabi ang mga ito mula sa bulak, lana o balahibo. Kadalasan ay puti ang kanyang isinusuot, kung minsan ay berde. Nangyayari ring nagsusuot siya ng damit na tinahi. Tuwing Biyernes at sa mga araw ng ’Îd, kapag dumarating ang mga dayuhang sugo, at sa mga panahon ng digmaan, nagsusuot siya ng mahahalagang kamiseta at balabal. Kadalasan ay puti ang kulay ng kanyang mga kasuotan. Nangyayari ring berde, pula o itim ang mga ito. Tinatakpan niya ang kanyang mga braso hanggang sa mga pulso, at ang kanyang pinagpalang mga binti hanggang sa kalagitnaan ng binti. Sinabi ni Imâm Tirmidhî (rahimah-Allâhu ta’âlâ) sa kanyang aklat na “Shamâ’il-i Sharîf”: “Gusto ni Rasûlullah na magsuot ng qamîs, ibig sabihin ng kamiseta. Ang mga manggas ng kanyang kamiseta ay umaabot hanggang sa mga pulso. Walang butones ang mga manggas at ang kuwelyo ng kanyang kamiseta. Yari sa balat ang kanyang sapin sa paa, at mayroon itong isang tali at dalawang qibâl. Ang qibâl ay isang panaling balat na ang isang dulo ay nakatahi sa tali at ang kabilang dulo ay sa harapang dulo ng sapin sa paa. Dumaraan ito sa pagitan ng dalawang daliri ng paa. Sa pagsusuot ng damit at sapin sa paa ay sinusunod ang kaugalian. Ang paglihis sa kaugalian ay nagiging sanhi ng pagiging tampulan ng pansin. Kailangang iwasan ang pagiging tampulan ng pansin. Nang pumasok siya sa Mecca, may nakabalot na itim na turbante sa kanyang pinagpalang ulo.” Kadalasan ay puting manipis na tela, at kung minsan ay itim, ang ibinabalot niya sa kanyang ulo bilang turbante, at inilalawit niya ang dulo nito nang mga isang dangkal sa pagitan ng kanyang dalawang balikat. Hindi lubhang malaki at hindi rin lubhang maliit ang kanyang turbante; mga tatlo’t kalahating metro ang haba nito. Ibinabalot niya ang kanyang turbante nang walang takip-ulo sa ilalim, at kung minsan ay nagsusuot siya ng tinahing takip-ulo nang walang turbante. Ang ating Pinuno, ang Propeta, ay may isang kasuotang tinatawag na Hibara, na yari sa guhit-guhit na telang Yemeni na hinabi mula sa sinulid na bulak at lino. Gustong-gusto niyang isuot ang kasuotang ito. Ang ating Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), ay mayroon ding isang puting kasuotan. Sinasabi ng ating Pinuno: “Sa inyong mga kasuotan, isuot ninyo ang puti! Ang mga nabubuhay sa inyo ay magsuot ng puting kasuotan. At balutin din ninyo sa puting kafan ang inyong mga patay! Sapagkat iyon ang pinakamabuti at pinakamaganda sa inyong mga kasuotan!”57

“Ang sinumang nagsusuot ng damit para sa katanyagan at pagpapakitang-tao, tinatalikuran siya ng Allah hanggang sa hubarin niya ito! Sa Araw ng Paghuhukom ay susuotan Niya siya ng damit ng kahihiyan!” Hadîth sharîf

Nakita rin ang ating Propeta na nakasuot ng berdeng kasuotan. Isinalaysay ni Hadrat Abû Rimtha na nakita niya ang ating Propeta na nakasuot ng berdeng kasuotang may dalawang bahagi, pang-ibaba at pang-itaas.58 Nagsusuot din ang ating Propeta ng guhit-guhit na hulla. Sinabi ni Hadrat Barâ’ ibn ’Âzib: “Sa mga nagsusuot ng kasuotang tinatawag na pulang (guhit-guhit) hulla at ang buhok ay umaabot sa malambot na bahagi ng tainga, wala akong nakitang higit na maganda kaysa kay Rasûlullah ’alaihis-salâm!”59 Ang ating Propeta ay may pulang balabal (jubba) na isinusuot niya tuwing Biyernes at sa mga araw ng ’Îd. Mayroon din ang ating Propeta ng isang balabal na gawa sa Yemen. Sa mga paglalakbay, isinusuot ng ating Propeta ang balabal na gawa sa Damascus na makitid ang mga manggas. Sa mga labanan, kapag hinaharap niya ang mga kaaway, isinusuot din ng ating Propeta ang isang balabal na yari sa telang taylasân na isinusuot ng mga shah ng Persya, na may isang piraso ng satin sa kuwelyo, at may tabing satin sa dalawang bukas na gilid ng laylayan, sa harap at sa likod, at sa mga manggas.

Nanatili ang balabal na ito kay Hadrat ’Âisha hanggang sa kanyang pagpanaw; pagkatapos niya ay kinuha ito ni Asmâ bint Abî Bakr. Sa tubig na pinaghugasan ng balabal na ito na isinuot ng ating Propeta ay pinaliliguan ang mga maysakit, at gumagaling sila.60 Sa mga samsam na nakuha sa kampanya sa Dûmat al-Jandal, isang balabal ang napunta sa bahagi ng ating minamahal na Propeta. Ang hibla nito ay hinabi mula sa seda, ang tela nito ay satin, at sa mga bahaging may burda ay may nakaburdang mga dahon ng puno ng datiles sa gintong sinulid. Isinuot ng ating Pinuno, ang Propeta, ang balabal na ito, umakyat sa minbar, umupo, at bumaba mula sa minbar nang hindi nagsasalita ni isang salita. Hinihipo ito ng mga Sahâba ng kanilang mga kamay, tinitingnan ito, at hangang-hanga sila sa ganda nito. Nagtanong ang ating Pinuno, ang Propeta: “Namamangha ba kayo sa ganda nito? Lubha ba ninyo itong nagustuhan?” Sinabi nila: “Kailanman ay hindi kami nakakita ng kasuotang higit na maganda kaysa rito!” Sinabi ng ating Propeta: “Nanunumpa ako sa Allah, na nasa kamay ng Kanyang kapangyarihan ang aking buhay, na ang mga panyo ni Sa’d ibn Mu’âdh sa Paraiso ay higit na maganda at higit na kaaya-aya kaysa sa nakikita ninyo!”

Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Ang sinumang nagsusuot ng damit para sa katanyagan at pagpapakitang-tao, tinatalikuran siya ng Allah hanggang sa hubarin niya ito! Sa Araw ng Paghuhukom ay susuotan Niya siya ng damit ng kahihiyan!”

At sinabi pa niya: “Ang sinumang nagsusuot ng damit para sa katanyagan at pagpapakitang-tao, susuotan siya ng Allah sa Araw ng Paghuhukom ng katulad nito. Pagkatapos ay pagniningasin Niya ito sa apoy!”

Sinabi ni Hadrat Sahl ibn Sa’d: “Isang babae ang nagdala kay Rasûlullah ‘alaihis-salâm ng isang burdang may gilid61 na siya mismo ang humabi, at sinabi: ‘Yâ Rasûlallah! Hinabi ko ito sa sarili kong kamay. Dinala ko ito bilang regalo sa inyong dakilang katauhan.’ Tinanggap ng ating Pinunong Rasûlullah ang kanyang regalo. Lumabas siya sa amin na nakabalot sa burdang ito. Isa sa mga naroroon ang humipo rito ng kanyang kamay at nagsabi: ‘Yâ Rasûlallah! Wala nang hihigit pa sa ganda ng burdang ito! Maaari ba ninyo itong ibigay sa akin?’ Sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah: ‘Sige!’ Matapos niyang makipag-usap sa amin sa masjid at pagpayuhan kami, umuwi siya, ipinabalot ang burda, at ipinadala ito sa taong iyon. Sinisi ng mga naroroon ang taong iyon: ‘Hindi maganda ang ginawa mo! Hiningi mo kay Rasûlullah ang isang bagay na kanyang isinusuot at kanyang kailangan! Alam mo rin na kailanman ay hindi tinatanggihan ni Rasûlullah ‘alaihis-salâm ang sinumang humihingi, ni pinauuwi siya nang walang dala!’ Sinabi ng taong iyon: ‘Sumpa man sa Allah, hindi ko ito hiningi upang isuot. Hiningi ko ito upang maging kafan ko sa araw na ako’y mamatay!’ At tunay ngang naging kafan niya ang burdang iyon sa araw ng kanyang pagpanaw.”62 Nangyari ring nagsuot ang ating Propeta ng itim na kasuotang yari sa lana. Sinabi ng ating ina na si Hadrat ’Âisha: “Isang kasuotang yari sa itim na lana ang ginawa para kay Rasûlullah ’alaihis-salâm. Nang isuot niya ito at pagpawisan siya, naamoy niya ang amoy ng lana. Agad niya itong hinubad at iniwan. Sapagkat ang gusto lamang niya ay ang mabangong amoy.” Pinahihintulutan ng ating Pinuno, ang Propeta, na ang laylayan ng kaftan na isinusuot sa ibabaw ay umabot lamang hanggang sa kalagitnaan ng binti, o nang bahagyang mas mababa, hanggang sa mga bukung-bukong, at ipinagbabawal niya ang pagpapahaba nito nang lampas sa mga bukung-bukong, ibig sabihin nang napakahaba hanggang sa sumayad ito sa lupa. Sinasabi niya na sa Araw ng Paghuhukom ay hindi titingnan ng Kataas-taasang Allah nang may awa ang mga lalaking nagpapasayad ng kanilang kaftan sa lupa dahil sa kapalaluan.

Isang araw ay sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta, kay Hadrat Jâbir ibn Sulaym: “Pahabain mo ang laylayan ng iyong kaftan hanggang sa kalagitnaan ng iyong binti! Kung hindi mo iyon magagawa, pahabain mo ito hanggang sa iyong mga bukung-bukong! Iwasan mong pahabain ito hanggang sa sumayad sa lupa! Sapagkat iyon ay tanda ng kapalaluan. At hindi iniibig ng Allâhu ta’âlâ ang kapalaluan!” Kaya pinahahaba ni ’Abdullah ibn ’Umar (radiy-Allâhu ’anhumâ) ang kanyang kaftan hanggang sa kalagitnaan lamang ng kanyang mga binti.63

“Nararamdaman kong umiihip ang hangin ng awa mula sa direksiyon ng Yemen” Hadîth sharîf

Ang ating Pinuno, ang Propeta, ay may kamisetang yari sa telang hinabi mula sa iisang patong ng sinulid na bulak. Isinalaysay ng ating ina na si Hadrat ’Âisha: Nagregalo si Hadrat Abû Jahm sa ating Pinuno, ang Propeta, ng isang sapin sa salât na may disenyo. Isang araw, habang nagsasagawa ng salât ang ating Pinuno, ang Propeta, sa ibabaw ng sapin na ito, napako ang kanyang pinagpalang mga mata sa disenyo. Nang ibigay niya ang salâm, sinabi niya: “Dalhin ninyo ito kay Abû Jahm. Kanina ay inabala ako nito sa aking salât. Dalhan niya ako ng payak na walang disenyo.”

Dahil mamasa-masa at maalat ang lupa ng Medina, inilatag ang sapin na ito sa sahig ng kanyang pinagpalang libingan nang pumanaw ang ating Pinuno, ang Propeta.

Ang Khirqa-i Sharîf na ipinadala kay Hadrat Uways Qaranî

Si Uways ibn ’Âmir Qaranî (radiy-Allâhu ’anh) ay kabilang sa mga dakila sa mga Tâbi’ûn. Siya ay mula sa nayon ng Qaran sa Yemen. Matapos niyang yakapin ang Islam, sa buong buhay niya ay nag-alab siya sa pag-ibig sa ating minamahal na Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), at hindi niya nalimutan ang kanyang Panginoon kahit sandali. Sa kanyang pagkalingkod ay umabot siya sa gayong antas na ang bawat kalagayan, bawat kilos at bawat salita niya ay naging aral at payo sa mga tao. Hindi siya nasaktan ng sinuman, at wala rin siyang sinaktan. Ang kanyang pinakamahahalagang katangian ay ang kanyang pag-ibig sa ating Pinuno, ang Propeta, ang kanyang buong-pusong pagpapatuloy sa pagsamba, at ang kanyang paggalang sa kanyang ina. Naglingkod siya nang lubos sa kanyang ina at natanggap niya mula sa kanya ang panalangin ng kabutihan. Ang pag-ibig niyang ito sa ating minamahal na Propeta at ang kanyang katapatan sa Islam ang naging dahilan ng papuri sa kanya ng ating Pinuno. Paminsan-minsan ay ibinabaling ng ating Pinunong Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ang kanyang pinagpalang mukha sa direksiyon ng Yemen at sinasabi: “Nararamdaman kong umiihip ang hangin ng awa mula sa direksiyon ng Yemen.” At sinabi pa niya: “Sa Muling Pagkabuhay, lilikha ang Allâhu ta’âlâ ng pitumpung libong anghel na kawangis ni Uways, at dadalhin nila si Uways sa kanilang gitna sa ’Arasât. Papasok siya sa Paraiso, at walang nilikhang makaaalam kung sino sa kanila si Uways, maliban sa sinumang nais ng Allâhu ta’âlâ (na Kanyang pagbatiran).” “May isang tao sa aking umma na mamamagitan sa Muling Pagkabuhay para sa mga taong kasindami ng mga balahibo ng mga tupa ng mga tribo ng Rabî’a at Mudar.” Nagtanong ang mga Sahâba: “Yâ Rasûlallah, sino siya?” Sinabi niya: “Isa sa mga lingkod ng Allah.” Sinabi nila: “Kaming lahat ay mga lingkod; ano ang kanyang pangalan?” Sinabi niya: “Uways.” Nagtanong sila: “Taga-saan siya?” Sinabi niya: “Taga-Qaran.” Nang magtanong sila: “Nakita na ba niya kayo?”, sumagot siya: “Hindi niya ako nakita ng mga mata ng kanyang ulo.”

Sinabi nila: “Kataka-taka! Gayong napakalaki ng kanyang pag-ibig sa inyo, hindi siya nagmamadaling dumating upang maglingkod sa inyo at humarap sa inyo!” Sinabi niya: “Dahil sa dalawang dahilan. Ang una ay napangingibabawan siya ng kanyang mga kalagayan. Ang ikalawa ay dahil sa kanyang katapatan sa aking relihiyon. May matanda siyang ina na sumampalataya. Hindi nakakikita ang kanyang mga mata, at hindi gumagalaw ang kanyang mga kamay at paa. Si Uways ay nagpapastol ng mga kamelyo sa araw, at ginugugol niya ang sahod na kanyang tinatanggap sa ikabubuhay niya at ng kanyang ina.” Nagtanong sila: “Makikita ba namin siya?” Sinabi niya kay Hadrat Abû Bakr: “Hindi mo siya makikita sa iyong panahon.” At sinabi niya kina Hadrat ’Umar at Hadrat ’Alî: “Makikita ninyo siya. Mabalahibo ang kanyang katawan. Sa kanyang kaliwang tagiliran at sa kanyang palad ay may puting batik na kasinlaki ng isang pirasong pilak. Hindi ito ang puti ng sakit na baras. Kapag natagpuan ninyo siya, iparating ninyo sa kanya ang aking salâm at sabihin ninyo sa kanya na ipanalangin niya ang aking umma.”

Pagkapanaw ng kanyang ina, umalis si Hadrat Uways Qaranî sa nayon ng Qaran at nagtungo sa lungsod ng Kûfa. Nang malapit na ang pagpanaw ng ating Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), tinanong siya: “Kanino namin ibibigay ang inyong khirqa?” Sinabi niya: “Ibigay ninyo ito kay Uways Qaranî.” Pagkapanaw ni Rasûlullah, nang dumating sina Hadrat ’Umar at Hadrat ’Alî sa Kûfa, sinabi ni Hadrat ’Umar: “O mga taga-Najd, mayroon ba sa inyong taga-Qaran?” Sinabi nila: “Oo.” Tinanong niya sila tungkol kay Hadrat Uways. Sinabi nila: “Kilala namin siya. Siya ay taong napakababa kumpara sa hinahanap ninyo. Siya ay baliw at walang bait, at may ugali siyang lumayo sa mga tao.”

“O aking Panginoon! Alang-alang sa Khirqa-i Sharîf na ito, alang-alang sa ating minamahal na Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), patawarin Mo ang buong umma ni Muhammad” Hadrat Uways (radiy-Allâhu ’anh)

Khirqa-i Sharîf

Ang pinagpalang khirqa na ipinagkaloob ng ating minamahal na Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) kay Hadrat Uways Qaranî (rahmatullâhi ’alaih) ay maaaring dalawin sa pinagpalang buwan ng Ramadân sa Istanbul, sa distrito ng Fatih, sa Masjid ng Khirqa-i Sharîf.

Sinabi ni Hadrat ’Umar (radiy-Allâhu ’anh): “Siya ang hinahanap ko; nasaan siya?” Sinabi nila: “Nagpapastol siya ng aming mga kamelyo sa lambak ng ’Arna, at bilang kapalit ay binibigyan namin siya ng hapunan. Gusot ang kanyang buhok at balbas, hindi siya pumupunta sa mga lungsod, hindi siya nakikipag-usap sa sinuman, at hindi niya kinakain ang kinakain ng mga tao. Hindi siya nakaaalam ng lungkot o ng saya: kapag tumatawa ang mga tao, umiiyak siya; kapag umiiyak ang mga tao, tumatawa siya.” Sinabi niya: “Siya mismo ang hinahanap ko.” Inilarawan nila ang lugar na kinaroroonan niya. Nagtungo sina Hadrat ’Umar at Hadrat ’Alî sa lugar na iyon. Natagpuan nila siya habang nagsasagawa ng salât. Inatasan ng Allâhu ta’âlâ ang isang anghel na magpastol ng kanyang mga kamelyo. Nang matapos niya ang salât at ibigay ang salâm, tumayo si Hadrat ’Umar at bumati ng salâm sa kanya. Tinugon niya ang salâm. Nagtanong si Hadrat ’Umar: “Ano ang pangalan mo?” Sinabi niya: “’Abdullah, ibig sabihin ay lingkod ng Allah.” Nang magtanong siya: “Kaming lahat ay mga lingkod ng Allah; ano ang tunay mong pangalan?”, sinabi niya: “Uways.” Sinabi niya: “Ipakita mo sa akin ang iyong kanang kamay.” Nang ipakita niya ito, sinabi ni Hadrat ’Umar:

“Ipinaaabot sa iyo ng ating Pinuno, ang Propeta, ang kanyang salâm. Ipinadala niya sa iyo ang kanyang pinagpalang khirqa at iniwan niya ang huling habiling ito: ‘Tanggapin niya ito at isuot, at ipanalangin niya ang aking umma.’”

Sinabi ni Uways: “O ’Umar! Ako ay isang mahina, walang-kaya at makasalanang lingkod.

Pakatiyakin ninyo: hindi kaya para sa iba ang habiling ito?” Sumagot si ’Umar: “Hindi, O Uways, ikaw ang aming hinahanap. Malinaw na inilarawan ng ating Pinuno, ang Propeta, ang iyong anyo at ang iyong mga katangian.”

Dahil dito ay tinanggap ni Hadrat Uways nang may paggalang ang Khirqa-i Sharîf, hinalikan ito, inamoy ito, at idinampi ito sa kanyang mukha at sa kanyang mga mata. Umiyak siya nang husto, at umalis siya sa kanila sa pagsasabing “Maghintay kayo rito”. Sa di-kalayuan ay nagpatirapa siya sa sajda. Habang lumuluha, nagsimula siyang magsumamo sa Allâhu ta’âlâ at manalangin para sa kapatawaran ng umma ni Muhammad. Humahagulgol at nagsusumamo, nanalangin siya nang ganito: “O aking Panginoon! Bagaman hindi ako karapat-dapat, ipinadala ng ating minamahal na Pinuno, ang Propeta, ang kanyang Khirqa-i Sharîf sa Iyong dukha at walang-kayang lingkod na ito sa pamamagitan nina Hadrat ’Umar at Hadrat ’Alî. Sinabi niya na ipanalangin ko ang kanyang makasalanang umma. O aking Panginoon! Alang-alang sa Khirqa-i Sharîf na ito, alang-alang sa ating minamahal na Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), patawarin Mo ang buong umma ni Muhammad… Patawarin Mo, O Allah, patawarin Mo… O Allah…” Nang ipabatid sa kanya na maraming makasalanang Muslim ang pinatawad, isinuot niya nang may paggalang ang Khirqa-i Sharîf.

Ang Khirqa-i Sharîf na ito, na ipinagkaloob kay Uways Qaranî, ay napunta sa mga bey ng Irisân sa paligid ng Van, at noong taong 1618 ay dinala at iniregalo kay Sultan Osman Khan II, isa sa mga sultan ng Ottoman. Ipinatayo ni Sultan ’Abdulmajîd Khan sa Fatih, para sa Khirqa-i Sharîf na ito, ang masjid na tinatawag na “Masjid ng Khirqa-i Sharîf”. Ang pinagpalang Khirqa-i Sharîf na ito, na kulay-krema gaya ng bula ng pulot, at hanggang ngayon ay taglay pa rin, nang gayon ding kasariwaan, ang halimuyak-rosas ng pinagpalang balat ng ating minamahal at marangal na Pinuno, ang Propeta, ay dinadalaw ng madla taun-taon sa pinagpalang buwan ng Ramadân sa loob ng salaming lalagyan.

Ang Khirqa-i Sa’âdat na ibinigay kay Hadrat Ka’b ibn Zuhayr

Si Hadrat Ka’b ibn Zuhayr (radiy-Allâhu ’anh), ang anak ng isang angkan ng mga makata, ay isa ring makata. Noong una ay bumibigkas siya ng mga tula laban sa ating Pinuno, ang Propeta, at laban sa Islam. Ibinalita ito sa ating Pinuno, at iniutos niyang patayin siya saanman siya makita.

“Sumasaksi ako na walang diyos na karapat-dapat sambahin maliban sa Allah. Si Muhammad ’alaihis-salâm ay Kanyang lingkod at Kanyang Rasûl” Ka’b ibn Zuhayr (radiy-Allâhu ’anh)

Ang kanyang kapatid na si Hadrat Bujayr (radiy-Allâhu ’anh), na nauna nang yumakap sa Islam, ay nagpabatid sa kanya ng pasyang ito sa pamamagitan ng liham, at isinulat niya na patatawarin siya ng ating minamahal na Propeta, ang karagatan ng awa, kung siya ay magiging Muslim. Nang mabasa ni Hadrat Ka’b ang liham, nalubog siya sa malalim na pag-iisip. Unti-unti niyang naunawaan ang kawalang-saysay ng pagsamba sa diyus-diyusan, ang kadakilaan ng Islam at ang kadakilaan ng ating Pinuno, ang Propeta, at nagsimulang maliwanagan ang kanyang puso. Sa wakas ay nagpasiya siyang maging Muslim, at tinahak niya ang landas patungo sa maliwanag na Medina. Sumulat siya ng isang mahabang tula na pumupuri sa ating Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), at nagpapahayag na siya ay nagsisi at naging Muslim. Pagdating sa Medina, humarap siya sa ating Pinuno, ang Propeta, kasama ang isang kaibigan mula sa tribo ng Juhayna. Nakikipag-usap noon ang ating Pinuno sa kanyang mga Sahâba. Bago magpakilala si Hadrat Ka’b, sinabi niya: “Yâ Rasûlallah! Si Ka’b ibn Zuhayr ay nagsisisi sa kanyang mga ginawa at dumating bilang Muslim upang humingi ng tawad. Kung dadalhin ko siya sa inyo, bibigyan ba ninyo siya ng tawad at tatanggapin ang kanyang pagiging Muslim?” Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Oo.” Dahil dito ay sinabi ni Ka’b: “Sumasaksi ako na walang diyos na karapat-dapat sambahin maliban sa Allah. Si Muhammad ’alaihis-salâm ay Kanyang lingkod at Kanyang Rasûl.” Nagtanong ang ating Pinuno, ang Propeta: “Sino ka?” Sinabi niya: “Ako si Ka’b ibn Zuhayr, yâ Rasûlallah.” Nang sabihin ng isa sa mga Ansâr: “Yâ Rasûlallah, pahintulutan ninyo akong pugutan ng ulo ang taong ito na naging kalaban ninyo,” sinabi ng ating Pinuno: “Hayaan mo siya. Dumating siyang nagsisisi sa kalagayang kinaroroonan niya, at bumaling siya sa Haqq.” Dahil dito ay binigkas ni Ka’b ibn Zuhayr (radiy-Allâhu ’anh) ang kanyang tanyag na qasîda na nagsasalaysay na siya ay naging Muslim at naglalarawan sa kadakilaan at kahalagahan ng ating minamahal na Propeta at ng mga Sahâba. Lubhang nagustuhan ng ating Pinuno, ang Propeta, ang qasîdang ito na nagsisimula sa mga salitang “Bânat Su’âd / Lumayo ang minamahal” at nagpapatuloy nang ganito:

Ang bawat tao, tiyak, isang araw ay papasanin sa ibabaw ng kabaong…
Dumating akong humihingi ng tawad, yâ Rasûlallah, sa inyong dakilang harapan…
Ang kanyang pagpapatawad ang pinakaaasahan sa lahat…
Sa kanyang harapan ay tinatanggap ang paghingi ng tawad…
Kaawaan ninyo ako, yâ Rasûlallah…
Patawarin ninyo ako, yâ Rasûlallah…
Tunay na si Rasûlullah, sa matatalim na espada ng Haqq ta’âlâ
Na pumupuksa sa kasamaan, ay isang espadang hinugot…
Siya ay nûr na nagsasabog ng hidâya, na nagtuturo ng tuwid na landas…

Pinatawad niya siya. At nang umabot si Ka’b sa taludtod na ito:

Innar-Rasûla la-nûrun yustadâ’u bihî,
Muhammadun min suyûfillâhi maslûlu.
Si Rasûlullah ay isang nûr; sa kanya ay naliliwanagan ang sangkatauhan,
Siya ay isa sa mga hinugot na espada ng Haqq ta’âlâ,

hinubad ng Dakilang Pinuno ng dalawang daigdig, ng Karangalan ng sanlibutan, na si Muhammad Mustafâ (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), mula sa kanyang pinagpalang mga balikat ang kanyang khirqa na tinatawag na “Khirqa-i Sa’âdat”, at inilagay ito sa mga balikat ni Hadrat Ka’b ibn Zuhayr.64

Noong panahon ng kanyang pagiging khalîfa, ipinasabi ni Hadrat Mu’âwiya kay Ka’b ibn Zuhayr: “Ipagbili mo sa amin ang khirqa ni Rasûlullah!” Nagpadala siya sa kanya ng sampung libong dirham. Tinanggihan ni Ka’b ibn Zuhayr ang kahilingan ni Hadrat Mu’âwiya sa pagsasabing: “Pagdating sa pagsusuot ng khirqa ni Rasûlullah, hindi ko uunahin ang sinuman kaysa sa aking sarili!” Nang pumanaw si Hadrat Ka’b ibn Zuhayr, binili ito ni Hadrat Mu’âwiya mula sa mga anak ni Ka’b sa halagang dalawampung libong dirham. Ang pinagpalang khirqa na ito, na ibinigay ng ating Propeta kay Hadrat Ka’b ibn Zuhayr, ay ipinamana mula sa isang khalîfa tungo sa kasunod na khalîfa.

Pagkatapos ng pagbagsak ng paghahari ng mga Umawî, binili ito sa halagang tatlong daang dinar ng unang khalîfa ng mga ’Abbâsî, si Abu’l-’Abbâs Saffâh ibn ’Abdullah ibn Muhammad. Sa mga araw ng ’Îd ay isinusuot ito ng mga khalîfa. Nang dumating ang mga ’Abbâsî sa Ehipto, dinala nila ito. Nang sakupin ni Hadrat Yavuz Sultan Selîm Khan ang Ehipto at maging khalîfa, dinala sa Istanbul ang pinagpalang khirqa na ito kasama ng iba pang “Mga Pinagpalang Pamana” na nasa Ehipto. Sa Istanbul ay dinadalaw ito ng lahat sa “Bulwagan ng Khirqa-i Sa’âdat” ng Topkapı.

Ang pinagpalang khirqa na ito ay 124 sentimetro ang haba, maluluwang ang mga manggas, at yari sa itim na telang lana. Ang loob ng khirqa ay may sapin na kulay-kremang telang lana. Nakabalot sa ilang piraso ng tela, nakalagay ito sa loob ng isang gintong kaban na may takip na bumubukas sa itaas, na ipinagawa ni Sultan Murâd III. Ang kabang ito ng Khirqa-i Sa’âdat ay pambihira sa sining at pinalamutian pa ng mga esmeralda. Sa ibabaw ng kaban ay nakasulat:

“Lâ ilâha illallâh, wa mâ arsalnâka illâ rahmatan lil-’âlamîn. Lâ ilâha illallâhul-Malikul-Haqqul-Mubîn, Muhammadur-Rasûlullah, as-Sâdiqul-wa’dil-amîn.”

Ang higaan ng ating Pinuno, ang Propeta

Ang ibabaw ng kutson (higaan) na hinihigaan at tinutulugan ng ating Pinuno, ang Propeta, ay yari sa balat. Ang loob nito ay pinuno ng hibla ng puno ng datiles. Siya mismo at ang kanyang asawa ay natutulog sa ibabaw nito. Ang unan din na inilalagay ng ating Propeta sa ilalim ng kanyang pinagpalang ulo ay may balot na balat at pinuno ng hibla ng puno ng datiles. Hindi binibigyang-halaga ng ating Pinuno, ang Propeta, ang mundo at ang mga bagay sa mundo.

Isinalaysay ni ’Abdullah ibn Mas’ûd: Nahiga at natulog ang Pinuno ng sansinukob sa ibabaw ng isang banig, at nag-iwan ang banig ng mga bakas sa kanyang pinagpalang tagiliran. Nang magising siya, hinimas ko ang kanyang pinagpalang tagiliran at sinabi: “Maialay nawa para sa inyo ang aking ama at ang aking ina, yâ Rasûlallah! Kung ipinaalam lamang sana ninyo sa amin, naglatag sana kami para sa inyo ng isang bagay sa ibabaw ng banig upang maingatan kayo rito!” Pagkatapos ay sinabi ko: “Ikukuha ba namin kayo ng isang malambot na higaan?”

Sinabi ng Pinuno ng sansinukob: “Ano ang kinalaman ko sa mga bagay ng mundo? Ang aking kaugnayan sa mundo, ang aking kalagayan, ay gaya ng isang mangangabayong sandaling nagpalilim sa ilalim ng isang puno, at pagkatapos ay iniwan ang punong iyon at nagpatuloy sa kanyang daan!”65 Isinalaysay ng ating ina na si Hadrat ’Âisha: Isang babae mula sa mga Ansâr ang dumating sa akin. Nang makita niya ang higaan ng Rasûl ’alaihis-salâm, umalis siya at nagpadala ng isang kutson na pinuno ng lana.

Dumating sa akin ang Rasûl ’alaihis-salâm at nagtanong: “Ano ito?” Sinabi ko: “Yâ Rasûlallah! Dumalaw sa akin ang isang babae mula sa mga Ansâr. Nang makita niya ang inyong higaan, umalis siya at ipinadala ito sa inyo.” Sinabi niya: “Ibalik mo ito agad sa kanya!” Ngunit hindi ko ito ibinalik. Nagustuhan kong naroon ito sa aking bahay. Inulit ng Rasûl ’alaihis-salâm ang salitang ito nang tatlong ulit. Sa wakas ay sinabi niya: “Sumpa man sa Allah, O ’Âisha! Kung ninais ko lamang, palalakarin sana ng Allah na kasama ko ang mga bundok ng ginto at pilak!”66 Ang kutson naman ng Propeta ’alaihis-salâm ay binubuo ng dalawang ’abâ.

“Inaalis ni Rasûlullah ang mga singsing na ginto at bakal, at hindi niya pinipigilan ang mga singsing na pilak” ’Amr ibn Shu’ayb (radiy-Allâhu ’anh)

Isang gabi, nang dumating siya sa akin, tinupi ko nang dalawa ang ’abâ na ito at pinakitid. Natulog siya sa ibabaw nito. Pagkatapos ay nagtanong siya: “O ’Âisha! Bakit hindi gaya ng dati ang aking higaan ngayong gabi?” Sinabi ko: “Yâ Rasûlallah! Tinupi ko ito nang dalawa para sa inyo at pinakitid.” Sinabi niya: “Ibalik mo ito sa dati nitong ayos!”67

Isinalaysay pa ng ating ina na si Hadrat ’Âisha: “Para sa mga Quraysh sa Mecca, walang bagay na higit na kaaya-aya kaysa sa pagtulog sa ibabaw ng isang papag. Nang dumating ang Rasûl ‘alaihis-salâm sa Medina at tumuloy sa bahay ni Abû Ayyûb, nagtanong siya: ‘O Abû Ayyûb! Wala ba kayong papag?’ Sinabi ni Abû Ayyûb: ‘Sumpa man sa Allah, wala.’ Nang mabalitaan ito ni Sa’d ibn Zurâra (radiy-Allâhu ’anh) mula sa mga Ansâr, nagpadala siya kay Rasûlullah ng isang papag na ang mga haligi ay yari sa kahoy na teak at natatakpan ng banig na hinabi mula sa hibla ng lino. Natulog si Rasûlullah sa ibabaw nito hanggang sa lumipat siya sa sarili niyang bahay, at hanggang sa kanyang pagpanaw ay sa ibabaw rin nito siya natulog. Nang mapaliguan at mabalot sa kafan si Rasûlullah ’alaihis-salâm, inilagay siya sa ibabaw ng papag na ito, at isinagawa rin ang salât para sa patay (janâza) habang siya ay nasa ibabaw ng papag na ito. Hinihingi ito sa amin ng mga tao upang pagdalhan ng kanilang mga patay, at hinahanap nila rito ang pagpapala. Ang mga labi rin nina Hadrat Abû Bakr at Hadrat ’Umar ay dinala sa ibabaw nito.”

Sinabi ni Hadrat ’Âisha: “May banig ang Rasûl ’alaihis-salâm na pinagsasagawaan niya ng salât sa gabi; sa araw ay inilalatag niya ito at umuupo siya rito kasama ng mga tao.”68

Ang mga singsing ng ating Pinuno, ang Propeta

Ipinabatid ng ating Propeta na para sa mga lalaki ay ang singsing na pilak lamang ang halâl, at harâm ang pagsusuot ng singsing na ginto, bakal o tansong-dilaw. Siya mismo, hanggang sa kanyang pagpanaw, ay singsing na pilak lamang ang ginamit.

Isinusuot ng ating Pinunong Rasûlullah ang kanyang singsing sa kanyang pinagpalang kanang kamay. Nakita rin siyang nakasuot nito sa kanyang kaliwang kamay. Pinahihintulutan ang pagsusuot nito sa kanang kamay, at gayundin sa kaliwang kamay. Isinusuot ito sa hinliliit o sa daliring katabi nito. Sa mga araw ng ’Îd ay mustahabb na magsuot nito ang lahat. Harâm ang pagsusuot nito upang magpasikat at magmayabang.

Sa mga regalong ipinadala ng Negus ng Abisinya na si Ashama sa ating Propeta ay mayroon ding isang singsing na ginto na ang bato ay batong taga-Abisinya. Tinawag ng ating minamahal na Propeta si Hadrat Umâma, ang anak na babae ni Abu’l-’Âs at kanyang apo, at sinabi: “Anak ko! Isuot mo ito!”69

Isang araw ay dumating si Hadrat Nu’mân ibn Bashîr sa ating Pinunong Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), at may singsing na ginto sa kanyang daliri. Sinabi niya: “Bakit ka gumamit ng palamuti ng Paraiso bago ka pa pumasok sa Paraiso?” Nagsimulang gumamit si Nu’mân ng singsing na bakal. Nang makita niya ito, sinabi niya: “Bakit ka nagdadala ng kasangkapan ng Impiyerno?” Inalis din ito ni Nu’mân at nagsuot siya ng singsing na bronse. Nang makita niya ito, sinabi niya: “Bakit ko naaamoy sa iyo ang amoy ng mga diyus-diyusan?” Nagtanong si Nu’mân: “Anong singsing ang dapat kong gamitin, yâ Rasûlallah?” Sinabi niya: “Maaari kang magsuot ng singsing na pilak. Huwag lumampas sa isang mithqâl (4.8 g) ang bigat nito, at isuot mo ito sa iyong kanang kamay!”

Sinabi ni Hadrat ’Amr ibn Shu’ayb: “Inaalis ni Rasûlullah ang mga singsing na ginto at bakal, at hindi niya pinipigilan ang mga singsing na pilak.”

Nang nais ng ating minamahal na Propeta na magpasulat ng mga liham sa shah ng Persya, sa emperador ng Bisantiyo at sa Negus ng Abisinya, sinabi sa kanya: “Yâ Rasûlallah! Hindi nila binabasa ang liham na walang tatak!” Dahil dito ay nagpagawa ang ating Propeta ng isang singsing na pilak na sa bato nito ay nakaukit sa tatlong linya ang “Muhammadur-Rasûlullah”.

Ang nakasulat sa singsing na pantatak ay nasa tatlong linya, mula itaas pababa: ang “Allah” sa isang linya, ang “Rasûl” sa isang linya, at ang “Muhammad” sa isang linya. Ang bato ng singsing na pilak ng ating Pinuno, ang Propeta, ay batong taga-Abisinya.70 Isinasalaysay rin na ang bato ng singsing na pilak na ito ay yari sa pilak.

Dumating si Hadrat ’Amr ibn Sa’îd sa ating Propeta. Nang makita ng ating minamahal na Propeta ang singsing sa kanyang daliri, nagtanong siya: “Ano ang singsing na ito sa iyong kamay?” Sinabi ni Hadrat ’Amr ibn Sa’îd: “Yâ Rasûlallah! Ito ay isang singsing lamang. Ako mismo ang gumawa nito.” Nagtanong ang ating Propeta: “Ano ang nakaukit dito?” Sinabi ni ’Amr ibn Sa’îd (radiy-Allâhu ’anh): “Muhammadur-Rasûlullah.” Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Titingnan ko nga ito.” Kinuha niya ito at ginamit bilang kanyang pansariling tatak, at ipinagbawal niya sa iba ang pag-ukit ng mga salitang “Muhammadur-Rasûlullah” sa kanilang mga singsing.71 Pumanaw ang ating minamahal na Propeta habang nasa kanyang pinagpalang daliri ang singsing na pantatak na ito.

Ibinabaling ng ating Propeta ang bahaging may bato ng kanyang singsing sa loob ng kanyang pinagpalang palad. Kapag papasok sa palikuran ang ating Propeta, inaalis niya ang singsing sa kanyang pinagpalang daliri. Pagkapanaw ng ating minamahal na Propeta, isinuot ni Hadrat Abû Bakr ang kanyang singsing na pantatak, pagkatapos niya ay si Hadrat ’Umar, at pagkatapos ni Hadrat ’Umar ay si Hadrat ’Uthmân. Noong khalîfa si Hadrat ’Uthmân, isang araw, habang nakaupo siya sa gilid ng balon ng Arîs, naihulog niya ito sa balon. Bagaman sinipsip ang lahat ng tubig ng balon at hinanap ito nang paroo’t parito sa loob ng tatlong araw, hindi natagpuan ang pinagpalang singsing na ito.72 Ang pagsusulat sa bato ng singsing ay nagpatuloy rin pagkatapos ng ating Propeta.

Sa singsing ni Hadrat Abû Bakr ay nakasulat ang “Ni’mal-Qâdirullâh” (Kay buting sapat ang kapangyarihan ng Allâhu ta’âlâ sa lahat ng bagay), at sa singsing ni Hadrat ’Umar ang “Kafâ bil-mawti wâ’izan yâ ’Umar” (Sapat na ang kamatayan bilang payo).

Sa singsing ni Hadrat ’Uthmân ay nakasulat ang “La-nasbiranna” (Tunay na kami ay magtitiis), at sa singsing ni Hadrat ’Alî ang “Al-mulku lillâh” (Ang paghahari ay sa Allâhu ta’âlâ lamang).

“Magsagawa kayo ng salât nang nakasuot ng inyong sandalyas, upang hindi kayo makagaya sa mga Hudyo” Hadîth sharîf

Sa singsing ni Hadrat Hasan ay nakasulat ang “Al-’izzatu lillâh” (Ang kamahalan at ang kadakilaan ay sa Allâhu ta’âlâ).

Sa singsing ni Hadrat Mu’âwiya ay nakasulat ang “Rabbighfir lî” (O aking Panginoon, patawarin Mo ako), at sa singsing ni Hadrat Ibn Abî Laylâ ang “Ad-dunyâ ghurûr” (Ang mundo ay mapanlinlang at sinungaling).

Sa singsing ni Hadrat Imâm A’zam Abû Hanîfa ay nakasulat ang “Qulil-khayra wa illâ fasqut” (Magsalita ka ng mabuti, o manahimik ka!).

Sa singsing ni Hadrat Imâm Abû Yûsuf ay nakasulat ang “Man ’amila bi-ra’yihî nadima” (Ang kumikilos ayon sa sarili niyang pananaw ay magsisisi), at sa singsing ni Hadrat Imâm Muhammad Shaybânî ang “Man sabara zafira” (Ang nagtitiis ay nagtatagumpay).

Sa singsing ni Hadrat Imâm Shâfi’î ay nakasulat ang “Al-barakatu fil-qanâ’a” (Ang pagpapala ay nasa pagkakontento). Ginagamit nila ang kanilang mga singsing bilang tatak.

Ang Naqsh-i Qadam-i Sharîf ng ating Pinuno, ang Propeta

Ang Naqsh-i Qadam-i Sharîf ay ang pinagpalang mga bakas ng paa ng ating minamahal na Propeta na si Muhammad ’alaihis-salâm. Isa sa mga himala ng ating Pinuno, ang Propeta, ay ang hindi pagbakat ng kanyang mga yapak kapag tumatapak siya sa malalambot na bagay, halimbawa sa buhangin, ngunit lumilitaw ang mga bakas kapag tumatapak siya sa bato at sa matitigas na bagay. Ang ilang bato at marmol na tinapakan ng kanyang pinagpalang paa at kinaiwanan nito ng bakas ay iningatan sa loob ng maraming siglo bilang alaala, ipinagkatiwala mula sa isang kamay tungo sa isa pa, at hinanap sa mga ito ang pagpapala.

Lalo na ang mga pinuno ng pamahalaan at ang mga sultan ng mga Muslim ay naglagay sa mahahalagang alaalang ito sa ilalim ng natatanging pag-iingat sa mahahalagang lugar, iningatan ang mga ito, dinalaw ang mga ito, at ipinadalaw sa iba. Sa mga kilala at iniingatang Naqsh-i Qadam-i Sharîf, ang pinakatanyag ay ang mga sumusunod: 1. Ang Naqsh-i Qadam-i Sharîf sa mausoleo ni Fath Khan, ang anak ni Fîrûz Shâh Tughluq, sa India. 2. Ang dalawang pinagpalang bakas ng paa sa mausoleo ni Qâytbây sa Cairo. 3. Ang dalawang pinagpalang bakas ng paa sa masjid ng Âthâr an-Nabî sa Cairo. 4. Ang pinagpalang bakas ng kanang paa sa mausoleo ni Khâlid ibn Zayd Abû Ayyûb Ansârî (Eyyûb Sultan) sa Istanbul. Ang Naqsh-i Qadam-i Peygamberî na ito ay inilipat mula sa palasyo patungo sa mausoleo noong 1734 sa utos ni Mahmûd Khan I.

5. Ang dalawang bakas ng paa na iniingatan sa loob ng isang aparador sa pader sa panig ng Yeni Câmi, sa mausoleo ni ’Abdulhamîd Khan I.

6. Ang dalawang pinagpalang bakas ng paa sa ibabaw ng isang bato, na iniingatan sa loob ng isang aparador na natatanging ginawa sa pader, sa mausoleo ni Sultan Mustafâ Khan III sa Laleli. 7. Ang mga bakas ng paa sa Bulwagan ng mga Banal na Pamana sa Palasyo ng Topkapı sa Istanbul. Sa Bulwagan ng Khirqa-i Sa’âdat sa Palasyo ng Topkapı ay may anim na Naqsh-i Qadam-i Sharîf, ang apat ay sa bato at ang dalawa ay sa laryo. Ang isa sa mga ito ay ang pinagpalang bakas ng paa na lumitaw sa ibabaw ng bato na tinapakan ng ating Pinuno, ang Propeta, nang umakyat siya para sa Mi’râj; iniingatan ito sa loob ng isang aparador sa silid ng Khirqa-i Sa’âdat. Sa ibabaw ng pinagpalang batong ito, na tinapakan ng ating Pinunong Rasûlullah nang umakyat siya para sa Mi’râj, itinayo ang gusaling kilala sa pangalang Qubbat as-Sakhra. Bago inilipat sa mga lugar na kinaroroonan nila ngayon, ang mga Naqsh-i Qadam-i Sharîf ay iningatan sa loob ng maraming siglo sa iba’t ibang lugar. Sa huli ay inilagay ang mga ito sa kanilang kasalukuyang mga lugar. Ang mga tunay na Naqsh-i Qadam-i Sharîf naman ay dinadalaw upang magtamo ng pagpapala.

Ang Qadam-i Sharîf at si Sultan Ahmad Khan I

Si Sultan Ahmad I, ang sultan ng Ottoman na umakyat sa trono sa edad na labintatlo at pumanaw sa edad na dalawampu’t walo, ay buong-pusong nakatali sa Islam at sa ating Pinunong Rasûlullah. Si Sultan Ahmad I, na sumulat din ng mga tula sa ilalim ng mga sagisag-panulat na Bahtî at Ahmedî, ay nagpagawa ng isang palamuting pang-turbante na may nakabaong mga hiyas at hugis Naqsh-i Qadam-i Sharîf, at ipinasulat niya sa gitna nito, sa ginto sa ibabaw ng asul na esmalte, ang mga taludtod na ito na kanyang sariling katha:

Ano kaya kung lagi kong pasanin sa aking ulo na tulad ng aking korona
Ang dalisay na bakas ng paa ng Dakilang Pinunong iyon ng mga Rasûl?
Ang rosas ng hardin ng pagkapropeta ang may-ari ng paang iyon;
O Ahmad, huwag kang mag-atubili: idampi mo ang iyong mukha sa paa ng Rosas na iyon.
Sultan I. Ahmed (Bahtî)

Isinusuot ni Sultan Ahmad I ang palamuting ito sa kanyang ulo tuwing Biyernes, sa mga araw ng ’Îd at sa iba pang pinagpalang araw. Sumulat si Mehmed Münîb Efendi na taga-Ayıntab ng isang akdang pinamagatang Âsâr-ul-Hikem fî Nakş-il Kadem, na nagsasalaysay kung paano natagpuan ang Naqsh-i Qadam-i Sharîf na nasa mausoleo ni Sultan ’Abdulhamîd I at kung paano ito inilagay roon. Isinulat ni Sultan Ahmad Khan ang kuwartetong ito sa sarili niyang sulat-kamay at ipinadala ito sa kanyang shaykh na si Aziz Mahmûd Hüdâyî Efendi. Bukod dito, ipinapinta ni Sultan Ahmad ang tulang ito sa isang tabla at ipinasabit ito sa harap ng trono ng kasultanan. Ang tablang ito na kinasusulatan ng tula ay nakasabit pa hanggang ngayon sa Masjid ng Sultan Ahmad.

Ang Na’layn-i Sharîf ng ating Pinuno, ang Propeta

Ang mga sandalyas na ginagamit noong panahon ng ating Pinuno, ang Propeta, ay iba sa mga sandalyas sa kasalukuyan. Ang mga iyon ay may anyo ng sapin sa paa na may suwelas na balat, bukas sa ibabaw at may mga tali. Si Rasûlullah at ang mga Sahâba ay nagsasagawa ng salât suot ang mga sandalyas na isinusuot nila sa lansangan. Malinis ang kanilang mga sandalyas, at ang sahig ng Masjid an-Nabawî ay nalalatagan ng buhangin. Hindi pumapasok doon nang may maruming sandalyas.

Sa isang hadîth sharîf ay sinabi: “Magsagawa kayo ng salât nang nakasuot ng inyong sandalyas, upang hindi kayo makagaya sa mga Hudyo.”

Dahil pinaniniwalaang maging ang larawan ng Na’layn-i Sa’âdat ay magiging sanhi ng pagpapala, isinasabit ito sa mga bahay at sa mga lugar ng hanapbuhay. Sa Bulwagan ng Khirqa-i Sa’âdat, kasama ng Na’layn-i Sa’âdat ay iniingatan din ang mga modelo nito na yari sa metal at kahoy.

Ang pitong bagay na dala-dala ng ating Pinuno, ang Propeta

Naglalakbay ang ating minamahal na Propeta nang may dalang suklay, salamin, miswâk, langis ng rosas, kohl at gunting, at sa paglalakbay man o sa tahanan ay hindi niya inihihiwalay ang mga ito sa kanyang tabi. Sinabi ni Hadrat ’Âisha: “Para sa mga kampanya ay inihahanda ko ang langis ng rosas ng Rasûl ’alaihis-salâm, ang kanyang suklay, ang kanyang salamin, ang kanyang dalawang gunting, ang kanyang lalagyan ng kohl at ang kanyang miswâk.” At sinabi pa ng ating ina na si Hadrat ’Âisha: “Sa paglalakbay at sa tahanan, dinadala ng Rasûl ’alaihis-salâm ang pitong bagay:

1. ang maliit na bote ng langis ng rosas, 2. ang suklay, 3. ang salamin, 4. ang lalagyan ng kohl, 5. ang miswâk, 6. ang dalawang gunting, 7. ang butong panghati ng buhok.”73

Ang tungkod at ang mga baston ng ating Pinuno, ang Propeta

Tuwing Biyernes, kapag nagbibigay ng khutba ang ating Pinuno, ang Propeta, sumasandal siya sa isang tungkod o sa isang busog; sa paglalakbay ay sumasandal siya sa busog. Sinasabi ng ating minamahal na Propeta na ang pagsandal sa tungkod ay kabilang sa pag-uugali ng mga propeta; siya mismo ay sumasandal sa tungkod, at ipinapayo niya ang pagsandal dito. Noong panahon ng pagiging khalîfa ni Mu’âwiya ibn Abî Sufyân (radiy-Allâhu ’anhumâ), ang tungkod ng ating Pinuno, ang Propeta, ay nasa pag-iingat ni Sa’d al-Qaraz. Dumating si Hadrat Mu’âwiya ibn Abî Sufyân para sa hajj noong ikalimampung taon ng Hijra. Nais niyang ipabaklas ang minbar sa masjid ng ating minamahal na Propeta at ipalipat ito sa Damascus. Ipinahingi rin niya ang tungkod na nasa pag-iingat ni Sa’d al-Qaraz. Pinuntahan siya nina Hadrat Jâbir ibn ’Abdullah at Hadrat Abû Hurayra at sinabi: “O Amîr al-Mu’minîn! Hindi tama na baklasin at alisin ang minbar ng Rasûl ’alaihis-salâm mula sa lugar na kinalagyan nito, at hindi rin tama na ilipat sa Damascus ang kanyang tungkod!” Dahil dito ay iniwan iyon ni Hadrat Mu’âwiya, at humingi siya ng paumanhin.

Dinala ng ating Propeta si Hadrat ’Abdullah ibn Unays mula sa masjid patungo sa kanyang bahay, binigyan siya ng isang tungkod at sinabi: “Ingatan mo ang tungkod na ito sa iyong tabi, O ’Abdullah ibn Unays!” Nang pumunta si ’Abdullah ibn Unays (radiy-Allâhu ’anh) sa mga tao dala ang tungkod, tinanong nila siya: “Anong tungkod ito?” Sinabi niya: “Ibinigay ito sa akin ng Rasûl ’alaihis-salâm at iniutos niyang ingatan ko ito sa aking tabi.” Sinabi nila kay Hadrat ’Abdullah ibn Unays: “Bakit hindi ka bumalik sa Rasûl ’alaihis-salâm upang itanong sa kanya kung bakit niya ito ibinigay sa iyo?”

Ang anyo ng Na’layn-i Sharîf ng ating Pinuno, ang Propeta

Na’layn-i Sharîf

Ang mga sandalyas ni Rasûlullah ay pumapailanlang hanggang sa mga langit,
At ang lahat ng nilikha ay nasa ilalim ng kanilang lilim.
Habang sa Tûr ay sinabi kay Mûsâ: “Hubarin mo ang iyong sandalyas,”
Sa ibabaw ng ’Arsh ay sinasabi sa kanya: “Huwag mo itong hubarin.”
Ito ang anyo ng mga sandalyas ng pinakamarangal na Rasûl,
Maging ang mga bituin ay nagnanais na maging lupang kanyang tinapakan.
Ito ang inaasam ng mga naninirahan sa pitong patong ng langit,
Ang mga korona ng mga sultan ay naiinggit dito.
Walang makapapantay sa mga sandalyas ni Mustafâ,
Liwanag sa mata, kapanatagan sa puso – ang lahat ay mula sa kanila.
Pakaingatan mo nang may pinakamataas na paggalang ang larawan ng sandalyas,
Ang lahat ng ulo ay nagnanais na maging paa para dito.
Kapag pinalibutan ako sa lahat ng panig ng mga sakuna at pagsubok,
Ang Na’layn-i Sharîf ay nagiging matibay na kuta para sa akin.
Ligtas ako sa loob ng matibay na kutang ito,
Kapag sumilong ako sa kanyang magandang anyo, ipinagtatanggol ako nito.
Ang puso, sa paglilingkod sa anyo ng marangal na sandalyas,
Ay nagnanais na mabuhay sa kanilang lilim sa dalawang daigdig.
Si Ibn Mas’ûd ay naging mapalad sa paglilingkod sa mga sandalyas,
At ang aking kaligayahan ay dumarating sa akin sa pamamagitan ng kanilang larawan.
Yûsuf Nabhânî

Dahil dito ay bumalik si ‘Abdullah ibn Unays sa ating Propeta at nagtanong: “Yâ Rasûlallah! Bakit ninyo ibinigay sa akin ang tungkod na ito?” Sinabi ng ating minamahal na Propeta: “Ito ay isang tanda sa pagitan natin sa Araw ng Paghuhukom! Sa panahong iyon ay kakaunting-kakaunti lamang ang mga taong sumasandal sa tungkod sa Paraiso! Ikaw ay sasandal dito sa Paraiso!” Dinala ito ni ‘Abdullah ibn Unays kasama ng kanyang espada, at kailanman ay hindi niya ito inihiwalay sa kanyang tabi. Nang siya’y mahiga sa banig ng kamatayan, inihabilin niya sa kanyang mga kasambahay na ilagay ito sa loob ng kanyang kafan at ilibing ito kasama niya. Inilagay ito sa pagitan ng kanyang katawan at ng kanyang kafan, at natupad ang kanyang habilin. Ang ating Pinuno, ang Propeta, ay may mihjan na isang arshin (68 cm) ang haba o bahagyang mas mahaba. Mihjan ang tawag sa bastong baluktot ang dulo. Sa pamamagitan nito ay isinasagawa ng ating Propeta ang istilâm sa Hajar al-Aswad sa pagturo rito mula sa malayo. Kapag sumasakay sa kamelyo ang ating Propeta, isinasabit niya ito sa kanyang harapan. Ang ating Pinuno ay mayroon ding mikhsara na tinatawag na ‘Urjûn (mula sa tuyong sanga ng puno ng datiles). Mikhsara ang tawag sa bastong yari sa sanga ng puno. Kapag nagtutungo ang ating Propeta sa Baqî’ al-Gharqad, dala niya ito, sumasandal siya rito, at kapag nakaupo siya ay pinaiikot-ikot niya ito sa kanyang kamay. Kung minsan ay nagbibigay rin ng khutba ang ating Propeta habang hawak ang mikhsarang ito. Ang ating Propeta ay mayroon ding qadîb (manipis na baston) na pinutol mula sa mga punong-kahoy sa bundok at tinatawag na Mamshûq. Habang nagbibigay ng khutba si Hadrat ’Uthmân sa minbar na hawak ang qadîb ng ating Pinuno, ang Propeta, lumapit sa kanya si Jahjâh ibn Sa’îd, o si Jahjâh ibn Qays, kinuha ang qadîb mula sa kamay ni Hadrat ’Uthmân, ibinaluktot ito sa kanyang tuhod at binali. Sinigawan ng mga tao si Jahjâh. Pumukaw ito sa banal na paninibugho, at binigyan ng Allâhu ta’âlâ si Jahjâh, sa kanyang kamay o sa kanyang tuhod, ng sakit na âkila (pangangati). Wala pang isang taon pagkatapos ng pagkamartir ni Hadrat ’Uthmân, namatay si Jahjâh habang kinakamot ang kanyang sarili hanggang sa magsugat.

“Walang makapapantay sa mga sandalyas ni Mustafâ; liwanag sa mata, kapanatagan sa puso – ang lahat ay mula sa kanila” Yûsuf Nabhânî (rahmatullâhi ’alaih)

Ang mga espada ng ating Pinuno, ang Propeta

Ang ating Pinuno, ang Propeta, ay may siyam na espada.

Ang espadang minana niya sa kanyang ama at tinatawag na Ma’thûr ay dala ng ating Propeta nang lumipat siya sa Medina.74 ’Abd: ang espadang ito ay iniregalo ni Hadrat Sa’d ibn ’Ubâda sa ating Pinuno, ang Propeta, at dinala niya ito nang magtungo siya sa Labanan sa Badr.

Dhu’l-Fiqâr: ito ang espada ni Munabbih ibn Hajjâj, o ni ’Âs ibn Munabbih, mula sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Quraysh, at naiwan ito bilang samsam sa Labanan sa Badr. Iniregalo ng ating Pinuno, ang Propeta, ang Dhu’l-Fiqâr kay Hadrat ’Alî. Ang dulo ng puluhan nito, at ang mga singsing at mga kadena ng sabitan nito ay yari sa pilak.75

Pagkapanaw ng ating Propeta, nang lumapit si Hadrat ’Abbâs kay Hadrat Abû Bakr upang hingin ang Dhu’l-Fiqâr mula kay Hadrat ’Alî, sinabi ni Hadrat Abû Bakr: “Lagi kong nakikita ang espadang ito sa kanyang kamay. Hindi ko itinuturing na mabuti na kunin ito mula sa kanya!” At iniwan din ito ni Hadrat ’Abbâs kay Hadrat ’Alî.

Ang mga sibat ng ating Pinuno, ang Propeta

Mula sa mga Hudyo ng Banû Qaynuqâ’, tatlong sibat ang napunta sa ating Pinuno, ang Propeta, bilang samsam. Ang isa sa mga sibat ng ating Propeta ay tinatawag na Muthwî, at ang isa pa ay Muthnâ. Ang ating Propeta ay mayroon ding malaking harba na tinatawag na Baydâ, at isang harbang mas maliit sa sibat na tinatawag na ’Anaza. Ang Negus ng Abisinya na si Hadrat Ashama ay nagpadala sa ating minamahal na Propeta ng tatlong ’anaza (sibat) na tinatawag na Nab’a, at ng isang harba. Itinabi ng ating Propeta ang isa para sa kanyang sarili, ibinigay ang ikalawa kay Hadrat ’Alî, at ang ikatlo kay Hadrat ’Umar.

Sa ’Îd al-Fitr at sa ’Îd al-Adhâ, dinadala ni Bilâl Habashî (radiy-Allâhu ’anh) ang sibat ng ating Propeta sa unahan ng ating Propeta hanggang sa lugar ng salât ng ’Îd, at doon ay itinutusok niya ito sa lupa sa harap ng ating Pinuno, ang Propeta. At pinangungunahan ng ating minamahal na Propeta ang salât ng ’Îd nang nakaharap sa sibat na iyon. Pagkapanaw ng ating Pinuno, ang Propeta, dinadala ni Hadrat Bilâl Habashî ang sibat na ito sa mga araw ng ’Îd sa unahan ni Hadrat Abû Bakr, at itinutusok ito sa lupa sa harap niya sa lugar ng salât. Pagkatapos ni Hadrat Abû Bakr, sa panahon ni Hadrat ’Umar, at pagkatapos niya sa panahon ni Hadrat ’Uthmân, ang tungkuling ito ay ginampanan sa gayon ding paraan ng mu’adhdhin na si Hadrat Sa’d al-Qaraz. Nagpatuloy rin ang kaugaliang ito sa panahon ng mga gobernador ng Medina.

Ang mga busog ng ating Pinuno, ang Propeta

Ang ating minamahal na Propeta (sall-Allâhu ‘alaihi wa sallam) ay may anim na busog. Ang tatlo sa mga ito, na tinatawag na Rawhâ, Baydâ at Safrâ, ay napunta sa kanya bilang samsam mula sa mga Hudyo ng Banû Qaynuqâ’. Ang busog na Safrâ ay yari sa kahoy ng punong nab’.76 Ang busog na Katûm ay yari rin sa kahoy na nab’; nabali ito sa Labanan sa Uhud. Kinuha ni Hadrat Qatâda ibn Nu’mân ang nabaling busog bilang alaala. Bukod dito, mayroon siyang mga busog na Sadad at Zawrâ.77

“Walang binatang tulad ni ’Alî, at walang espadang tulad ng Dhu’l-Fiqâr!” Hadîth sharîf

Ang mga kalasag ng ating Pinuno, ang Propeta

Ang ating Propeta ay may tatlong kalasag. Sa kalasag na tinatawag na Zalûq ay may larawan ng ulo ng isang lalaking tupa. Ang kalasag na ito ay iniregalo sa ating Propeta. Ngunit dahil may larawan ito, hindi ito nagustuhan ng ating Propeta. Kinaumagahan, nang bumangon siya, inalis at pinawi na ng Allah ang larawang iyon sa kalasag.78

Ang mga baluti ng ating Pinuno, ang Propeta

Ang ating Pinunong Rasûlullah ay may pitong baluti. Ang mga baluting ito ay:

Dhât al-Fudûl: iniregalo ito ni Hadrat Sa’d ibn ’Ubâda sa ating Propeta nang umalis siya patungo sa Labanan sa Badr.79

Sa’diyya at Fidda: ang dalawang baluting ito ay napunta rin sa ating Propeta bilang samsam mula sa mga Hudyo ng Banû Qaynuqâ’. Ang baluting Sa’diyya ay ang makasaysayang baluti na isinuot ni Hadrat Dâwûd ‘alaihis-salâm upang makipaglaban kay Jâlût. Sa Labanan sa Uhud ay isinuot ng ating Propeta nang magkapatong ang Fudûl at ang Fidda.80 Nang pumanaw ang ating Propeta, ang baluting Dhât al-Fudûl ay nakasangla sa isang Hudyo mula sa Banû Zafar na nagngangalang Abu’sh-Shahm, kapalit ng tatlumpung sâ’ ng sebada na binili para sa pangangailangan ng kanyang mga kasambahay.81

Ang iba pa niyang mga baluti ay ang Dhât al-Wishâh, Dhât al-Hawâshî, Batrâ at Khirniq.82

Sa Labanan sa Hunayn ay isinuot ng ating Propeta ang Dhât al-Fudûl at ang Sa’diyya.83

Ang mga yelmo ng ating Pinuno, ang Propeta

Ang una sa mga yelmo ni Rasûlullah ay ang Muwashshah. Ang yelmong ito ay napunta sa kanya bilang samsam mula sa mga Hudyo ng Banû Qaynuqâ’. Ang yelmong tinatawag na Dhu’s-Subugh, o Dhu’s-Susub, o Mashbû’, ay ang yelmong isinuot ng ating Propeta sa kanyang ulo sa Labanan sa Uhud. Nabasag ito dahil sa mga taga ng espada ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan at sa mga batong ibinato, at bumaon ang dalawa sa mga singsing nito sa pinagpalang mga pisngi ng ating minamahal na Propeta.

Nakasuot din ng yelmo ang ating Propeta nang pumasok siya sa Mecca upang sakupin ito.

Sumakay sa kabayo ang hukbo, itinaas ang mga watawat at bandila,
Tinugtog ang mehter84, ang mga tambol at ang mga pandereta.

Ang mga watawat at bandila ng ating Pinuno, ang Propeta

Sa mga kampanya ay gumagamit ang ating Pinuno, ang Propeta, ng dalawang uri ng watawat (bandila). Itim ang kanyang râya; ang kanyang liwâ ay mas maliit at puti. Isinalaysay ni Yûnus ibn ’Ubayd, ang pinalayang alipin ni Muhammad ibn Qâsim: “Ipinadala ako ni Muhammad ibn Qâsim kay Barâ’ ibn ‘Âzib upang itanong ang tungkol sa watawat ni Rasûlullah ‘alaihis-salâm. Sinabi ni Barâ’ ibn ‘Âzib: ‘Ito ay itim, parisukat, at yari sa namira (telang lana na may guhit na itim at puti).’” Ang watawat na ito ay isang tapis ni Hadrat ’Âisha na hinabi mula sa lana at pinalamutian ng mga disenyo ng siyahan ng kamelyo; ito ay itim. Tinatawag itong ’Uqâb. Ang watawat ng ating minamahal na Propeta ay nasa pag-iingat ni Hadrat ’Alî. Sa Pagsakop sa Khaybar ay sinabi ng ating Propeta: “Ibibigay ko ang watawat sa isang lalaking umiibig sa Allah at sa Kanyang Rasûl, at iniibig ng Allah at ng Kanyang Rasûl!”, at tinawag niya si Hadrat ’Alî at ibinigay sa kanya ang watawat.85 Ipinagkaloob ng Allâhu ta’âlâ kay Hadrat ’Alî ang pagsakop sa Khaybar.

Sa bandila (watawat) ni Rasûlullah na tinatawag na Liwâ al-Hamd ay nakasulat ang “Lâ ilâha illallâh Muhammadur-Rasûlullah”. Sa sariyya sa Kharrâr, nagtali ang ating Propeta ng isang puting bandila (watawat, liwâ) para kay Hadrat Sa’d ibn Abî Waqqâs. Nang ipadala niya si Hadrat ’Alî sa Yemen, nagtali siya ng isang turbante sa dulo ng isang sibat at sinabi: “Ganito ang liwâ!” Tanging ang pinuno ng hukbo ang humahawak at nagdadala ng liwâ. Ang puting bandila ng ating Propeta ay dinala ni Hadrat Hamza sa kampanya sa Abwâ (Waddân), ni Sa’d ibn Abî Waqqâs sa kampanya sa Buwât, ni Hadrat ’Alî sa pagtugis kay Kurz ibn Jâbir Fihrî, at ni Hadrat Hamza sa kampanya sa Dhu’l-’Ushayra.

Nang umalis ang ating Propeta patungo sa Labanan sa Badr, ibinigay niya ang kanyang puting bandila (liwâ) kay Mus’ab ibn ‘Umayr, at dinala ni Hadrat ‘Alî ang kanyang itim na bandila (râya), ang ‘Uqâb, sa unahan ng ating Propeta.86 Ang puting bandila (liwâ) ng ating Propeta ay dinala ni Hadrat Hamza sa kampanya laban sa Banû Qaynuqâ’; ni Hadrat ’Alî sa kampanya sa Qarqarat al-Kudr, sa Labanan sa Uhud at sa kampanya sa Badr al-Maw’id; at ni Zayd ibn Hâritha sa Labanan sa Trinsera. Sinakop din ng ating Propeta ang Mecca nang dala ang kanyang puting bandila. Sa kampanya sa Tabûk, ibinigay ng ating Pinuno, ang Propeta, ang kanyang malaking bandila kay Hadrat Abû Bakr upang dalhin, at ang maliit kay Zubayr ibn ’Awwâm.

Ang mga kabayo ng ating Pinuno, ang Propeta

Ang unang kabayo ng ating minamahal na Propeta ay ang kabayong binili niya sa Medina mula sa isang beduino ng Banû Fazâra sa halagang sampung ûqiyya87 ng pilak; tinatawag itong Daris ng mga taga-disyerto, at pinangalanan itong Sakb ng ating Propeta. Sinakyan niya ito sa Labanan sa Uhud.88 May puting batik ang labi ni Sakb. May puting medyas ang tatlo nitong binti; ang ikaapat, isang kanang binti, ay wala. Napakabilis ni Sakb, ibig sabihin, kapag tumatakbo ito ay umaagos na parang tubig. Ang kabayong tinatawag na Murtajiz ay binili ng ating Propeta mula sa isang beduino ng Banû Murra. Maganda at maayos ang hubog ni Murtajiz, at humahalinghing ito na parang bumibigkas ng tula.89 Ang kabayong tinatawag na Lizâz ay iniregalo sa ating Propeta ni Muqawqis, ang hari ng Alexandria. Napakabilis tumakbo ni Lizâz.90

Ang kabayong tinatawag na Zarib ay iniregalo sa ating Propeta ni Farwa ibn ’Umayr al-Judhâmî. Si Zarib ay isang napakalakas at matatag na kabayo.

Lahîf (o Luhayf). Ang kabayong ito ay iniregalo sa ating Propeta ni Rabî’a ibn Abî Barâ’ Kalbî. Mahaba ang buntot ni Lahîf; winawalis ng buntot nito ang lupa. Si Ya’sûb ang pinakamabuti sa mga kabayo ng ating Propeta.

“Ibibigay ko ang watawat sa isang lalaking umiibig sa Allah at sa Kanyang Rasûl, at iniibig ng Allah at ng Kanyang Rasûl!” Hadîth sharîf

Si Murâwih ay isang kabayong pangarera; iniregalo ito ni ’Ubayd ibn Yâsir sa ating Propeta sa Tabûk. Tumatakbo si Murâwih nang kasimbilis ng hangin.

Ang kabayong tinatawag na Mirwâh ay iniregalo sa ating Propeta ng mga kinatawan ng Banû Rahâ’, na dumating sa Medina noong ikasampung taon ng Hijra. Nang sakyan nila ito at palakarin sa harap ng ating Propeta, lubha itong nagustuhan ng ating Propeta. Ward: ang kabayong ito ay iniregalo sa ating Propeta ni Tamîm Dârî. Kulay-kastanyas si Ward. Iniregalo ito ng ating Propeta kay Hadrat ’Umar. At nakipaglaban si Hadrat ’Umar sakay ni Ward sa landas ng Allâhu ta’âlâ, at pinatakbo niya ito mula sa isang kampanya tungo sa kasunod na kampanya. Isinasali ng ating Propeta sa karera ang tatlo sa kanyang mga kabayo. Ang mangangabayo ni Zarib ay si Hadrat Sahl ibn Sa’d, at ang kay Lizâz ay si Hadrat Abû Usayd Sâ’idî. Nasa pinakaunahan si Lizâz, kasunod nito si Zarib, at kasunod ni Zarib si Sakb.

Ang asno at ang mga mola ng ating Pinuno, ang Propeta

Ang ating Pinunong Rasûlullah ay mayroon ding asno at mola. Iniregalo ni Muqawqis, ang hari ng Alexandria, sa ating Propeta ang isang abuhing mola at isang abuhing asno. Tinatawag ang mola na Duldul, at ang asno na Ya’fûr o ’Ufayr.91 Ang unang puting mola na nakita sa Islam ay si Duldul. Sa Pagsakop sa Khaybar ay sinakyan ng ating Propeta ang abuhing molang ito; sa Labanan sa Hunayn naman ay ang isa pang abuhing mola. Inespuwelahan ng ating Propeta ang kanyang mola dahil nais niyang sumugod sa mga Hawâzin; sinikap nina Hadrat ’Abbâs, na humahawak sa renda ng mola, at Hadrat Abû Sufyân ibn Hârith, na humahawak sa estribo, na pigilan ang bilis nito at hadlangan ang ating Propeta na sumugod sa gitna ng mga kaaway. Isinasalaysay na sa Pagsakop sa Khaybar ay nilagyan si Ya’fûr ng siyang pambuhat at sinuotan ang ulo nito ng renda na yari sa lubid na hibla ng puno ng datiles, at sinakyan din ito ng ating Propeta. Nang bumalik ang ating Propeta mula sa Hajj ng Pamamaalam, namatay na si Ya’fûr; at si Duldul naman ay napunta kay Hadrat ’Alî pagkapanaw ng ating Propeta. Sinakyan ito ni Hadrat ’Alî hanggang sa kanyang pagkamartir, pagkatapos ay ni Hadrat Hasan, pagkatapos ay ni Hadrat Husayn, at nang maglaon ay ni Hadrat Muhammad ibn Hanafiyya. Nabuhay si Duldul hanggang sa panahon ni Hadrat Mu’âwiya.

Ang mga kamelyo ng ating Pinuno, ang Propeta

Qaswâ: ang kamelyong ito ng ating Pinuno, ang Propeta, na tinatawag ding Jad’â at ’Adbâ, ay kabilang sa mga hayop ng Banû Qushayr ibn Ka’b ibn Rabî’a ibn ‘Âmir, o ng Huraysh ibn Ka’b; binili ito ni Hadrat Abû Bakr sa halagang apat na raang dirham at inilipat ito sa ating minamahal na Propeta sa gayon ding halaga. Lumipat ang ating Propeta sa Medina sakay ni Qaswâ. Sakay nito siya nagtungo sa ‘umra ng Hudaybiya. At sakay rin nito niya sinakop ang Mecca. Isinasali ng ating Pinuno, ang Propeta, si Qaswâ sa karera, at walang kamelyong makaungos dito. Ngunit isang beduino ang sumali sa karera sakay ng isang dalawang-taong kamelyo at naungusan ito. Sa Hajj ng Pamamaalam ay ibinigay niya ang sermon sa ‘Arafât sakay ni Qaswâ. Noong panahon ng pagiging khalîfa ni Hadrat Abû Bakr, pinakawalan si Qaswâ sa sementeryo ng Jannat al-Baqî’. Doon ay malaya itong nanginain hanggang sa ito’y mamatay.92

“O Allah! Kung paanong nilikha Mo nang maganda ang aking anyo, pagandahin Mo rin ang aking pag-uugali” Hadîth sharîf

Ang kamelyong nakuhang samsam mula kay Abû Jahl: sa Labanan sa Badr, ang tanyag na kamelyo ni Abû Jahl ay napunta bilang samsam sa bahagi ng ating minamahal na Propeta. Hanggang sa ’umra ng Hudaybiya ay sakay rin niya ang kamelyong ito sa mga kampanya. Nilagyan niya ito ng tanda bilang hayop na iaalay para sa ’umra. Nais itong kunin ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan kapalit ng isandaang kamelyo. Sinabi ng ating Propeta: “Kung hindi namin ito ibinukod at tinandaan bilang alay, natupad ko sana ang inyong kahilingan.” Ang mga gatasang kamelyo: ang ating Propeta ay may pitong gatasang kamelyo na nanginginain sa mga pastulan ng Dhu’l-Jadr at Jamma, at tinatawag na Hannâ, Samrâ, ’Urays, Sa’diyya, Baghûm, Yasîra at Dabbâ; ang mga kasambahay ng ating Propeta ay nabubuhay sa kanilang gatas, dalawang sisidlang-balat na puno na dinadala sa kanila tuwing gabi.93 Ngunit nang pumanaw ang ating Propeta, wala nang natira ni isa sa mga ito.

Ang mga ari-ariang ginawang waqf ng ating Pinuno, ang Propeta

Ang unang waqf sa Islam ay ang pitong hardin at taniman na may mga sumusunod na pangalan, na inihabilin ni Mukhayrîq, na naging martir sa Uhud, na ipagkaloob sa ating Propeta, at tinanggap ng ating Propeta at ginawang waqf: 1. Mithab, 2. Sâfiya, 3. Dalâl, 4. Husnâ, 5. Burqa’, 6. A’wâf, 7. Mashraba.94 Si Mukhayrîq, na bago naging Muslim ay kabilang sa mga iskolar at sa mga mayayaman ng mga Hudyo, ay humarap sa kanyang mga kalahi sa Labanan sa Uhud at nagpahayag ng kanyang paninindigan sa pagsasabing: “Alam na alam ninyo na si Muhammad ang Propeta ng huling panahon. Sa Tawrât ay malinaw na nakasulat ang kanyang mga katangian. Ang nararapat sa atin ngayon ay sumunod sa kanya at pumanig sa kanya sa kanyang mga araw ng kagipitan.” Sinabi ng mga Hudyo: “Tama ka, ngunit ngayon ay Sabado. Hindi tayo nag-aabala sa gawain!” Nang makita niyang walang saysay ang pagpupumilit, ibinigkis niya ang kanyang espada at ipinahayag na siya ay naging Muslim. Inihabilin niya sa kanyang mga kamag-anak: “Kung ako’y mapatay, ang lahat ng aking ari-arian ay kay Muhammad. Malaya siyang gamitin ang mga ito ayon sa kanyang nais.” Umalis siya at sumama sa hukbo ng Islam. At ininom niya ang sharbat ng pagkamartir, radiy-Allâhu ’anh.

Sa wakas ay natapos ang labanan at nabendahan ang mga sugat. Nanatiling tapat sa habilin ang mga kamag-anak ni Mukhayrîq, at iniwan nila ang kanyang ari-arian kay Habîbullah. At ginawang waqf ng ating Pinuno, ang Propeta, ang mga lupaing ito na may malamig na tubig at masaganang bunga, at binuksan niya ang mga ito para sa kapakinabangan ng mga dukha at nangangailangan. Ganito nagsimula ang tradisyon ng waqf sa kabihasnang Islam. Pinuri siya ng ating Pinuno sa pagsasabing: “Si Mukhayrîq ay isang mabuting tao mula sa lahi ng mga Hudyo.”

Ang mga waqf ng ating Propeta sa Medina ay karaniwang mula sa mga ari-arian ni Mukhayrîq.

Sinabi ni Ibn Humayd: “Nais ng khalîfa na si ‘Umar ibn ‘Abdul’azîz na dalhan siya ng datiles mula sa mga taniman ng datiles na waqf ni Mukhayrîq. Dinala ang mga ito sa isang bandehado. Nang sabihin ni ‘Umar ibn ‘Abdul’azîz: ‘Sumulat sa akin si Abû Bakr ibn Hazm na ang mga datiles na ito ay mula sa isang puno ng datiles na mula pa sa panahon ng Rasûl ‘alaihis-salâm, at kumakain mula rito ang Rasûl ‘alaihis-salâm,’ sinabi ko: ‘O Amîr al-Mu’minîn! Hatiin ninyo ito sa amin!’ Hinati niya ito. Tigsisiyam na datiles ang napunta sa bawat isa sa amin.”

Sinabi ni ’Umar ibn ’Abdul’azîz: “Nang pumasok ako sa taniman ng datiles na iyon bilang gobernador ng Medina, kumain ako mula sa bunga ng puno ng datiles na iyon, at kailanman ay hindi ako nakakita ng datiles na kasingsarap at kasingtamis niyon!”

Sinabi ni ’Amr ibn Muhâjir: “Ang mga ari-arian ng Rasûl ‘alaihis-salâm ay nasa isang silid sa piling ni ‘Umar ibn ‘Abdul’azîz, at tinitingnan niya ang mga ito araw-araw. Ang mga Quraysh na dumarating at nagtitipon sa kanyang paligid ay pinapapasok din niya sa silid na ito, at pagkatapos ay humaharap siya sa mga ari-ariang ito at sinasabi: ‘Narito ang pamana ng Dakilang Taong sa pamamagitan niya ay pinarangalan kayo ng Allah!’” Ang mga ito ay: 1. isang papag na hinabi mula sa mga dahon ng puno ng datiles,

2. isang unan na may balot na balat at pinuno ng hibla ng puno ng datiles, 3. isang may-kalakihang bandehado, 4. isang baso ng tubig,

5. isang kasuotan, 6. isang gilingang-kamay,

7. isang lalagyan ng palaso, 8. isang kumot na pelus.

(Ang kumot na ito, dahil sa mababangong amoy na kumapit dito mula sa pinagpalang katawan ng ating Pinunong Rasûlullah, ay higit na mabango kaysa sa almiskle. Kapag nagkakasakit si ’Umar ibn ’Abdul’azîz (radiy-Allâhu ’anh), naliligo siya sa tubig na pinaghugasan ng kumot na iyon, at gumagaling siya.)

Nang dumaluyong ang dagat ng pag-ibig,
Lumitaw ang perlas na iyong walang kapares, ang Durr-i Yatîm,
At sinabi tungkol sa kanya ng dalisay na Lumikha:
“Lawlâka lamâ khalaqtul-aflâk.”
Nang siya’y isilang, ang ningning ng Araw na iyon
Ay pumuno sa buong sansinukob;
Ang sinumang sumunod sa kanyang mga yapak
Ay nakatatagpo ng kabutihan sa bawat gawain.
Bagaman nasa ilalim ng kanyang utos ang mga kaharian,
Hindi man lamang siya nagmay-ari ng tatlong kamiseta.
Walang maraming ari-arian sa kanyang tahanan,
Sa kanyang pagpanaw ay nakita: nakasangla ang kanyang baluti.
Sa tabi ng mga bagay na kadalasan niyang namamasdan,
Ano ba ang halaga ng mundong ito?
Masagana ang kanyang mga kaloob sa bawat isa,
Ang magsabing “wala” ay hindi niya alam.
Kung minsan ay nagbibigay siya nang gayon karami,
Na ang kanyang mga kaaway ay pawang yumuyuko.
Sa bawat ulila ay mapagmahal siyang ama,
Masagana ang kanyang habag, maging sa mga hamak.
Sa bawat gawa niya ay maraming karunungan,
Kailanman ay hindi niya isinumbat sa sinuman ang kanyang kabutihan.
Dinadalaw niya ang maysakit,
At binibigyang-lunas ang may dinaramdam.

“Yâ Rasûlallah! Wala akong kakayahang purihin kayo; kaming lahat ay nilikha alang-alang sa inyo. Sa madaling salita, O Dakilang Pinuno ng kaharian ng katapatan, para sa inyo ay iniaalay ko ang aking buhay, iniaalay ko ang lahat!” Hüseyin Hilmi bin Sa’îd (rahmatullâhi ’alaih)

Kailanman ay hindi niya iniwan ang salât ng tahajjud,
Dahil sa takot sa Allah ay hindi siya nahihiga.
Itinuturing ng Propeta ang bawat isa
Na laging kapantay ng kanyang sarili.
Ipinagmamalaki niya ang pagiging lingkod,
Napapalamutian siya ng banal na pag-uugali.
Ang sinumang nananabik sa landas na ito
Ay napapalamutian ng magagandang katangian.
Lagi siyang dumadalo sa isang paaralan
Na ang Allah ang kanyang guro.
Upang ilarawan siya, ang Rahmân
Sa Qur’ân ay nagbigay ng magandang paglalahad.
Hanggang sa Araw ng Pagtitipon, sa Dakilang Pinuno ng mga propeta
Ang salawât nang walang katapusan!
Sa kanyang pamilya at sa kanyang mga Sahâba
Ang salât at salâm, nang buong pagpapakumbaba!

Ang Gintong Alulod / Ka’ba

Ang anyo mula sa labas ng Masjid an-Nabawî / Madîna al-Munawwara

HILYA-I SA’ÂDAT
Matapos niyang pagpayuhan ang kanyang mga Sahâba,
Sinabi ng Karangalan ng sanlibutan: pagkatapos ko,
Ang sinumang makakita sa aking dalisay na hilya,
Ay gaya ng nakakita sa aking mukha;
Kung sa pagkakita ay sumibol sa kanya ang pag-ibig,
Ibig sabihin, kung siya’y mabighani sa aking kagandahan,
Kung siya’y nananabik na ako’y makita,
Kung ang kanyang puso’y puno ng pag-ibig sa akin,
Ang Impiyerno ay nagiging harâm para sa kanya,
Ipinagkakaloob sa kanya ng aking Panginoon ang Paraiso.
Hindi siya bubuhaying muli ng Haqq nang hubad,
Makakamtan niya ang kapatawaran ng Haqq.
Sinabi: kung ang kamay ng isang tao
Ay sumulat nang may pag-ibig ng hilya ng Rasûl,
Iingatan siya ng Haqq mula sa takot,
Mapuno man ng mga sakuna ang balat ng lupa.
Hindi makararanas ng sakit ang kanyang katawan sa mundo,
Hindi kailanman magdurusa sa kirot ang buo niyang katawan.
Bagaman nagkasala ang taong ito,
Ang Impiyerno ay nagiging harâm sa kanyang katawan.
Sa Kabilang-buhay ay maliligtas siya sa parusa,
Sa mundo ay nagiging magaan ang lahat ng kanyang gawain.
At siya’y bubuhaying muli ng Panginoon, kataas-taasan Siya,
Kasama ng mga nakakita sa Rasûl sa mundo.
Bagaman mahirap ilarawan ang hilya ng Propeta,
Sinisimulan namin ito, hangga’t maaari.
Sa Nagmamay-ari ng Kamahalan kami’y sumisilong,
At inilalarawan namin ito nang may pagpapakumbaba.
Dito ay nagkaisa ang mga bansa:
Ang Karangalan ng sanlibutan ay maputing may pamumula.
Ang kanyang pinagpalang mukha ay dalisay na puti,
Mamula-mula na tulad ng rosas.
Ang pawis sa kanyang mukha, na tulad ng mga perlas,
Ay lalo pang nagpaganda sa magandang hiyas na iyon.

Kapag siya’y pinagpapawisan, siya na bukal ng ligaya,
Ay waring dumadaluyong ang isang dagat ng nûr.
Ang kanyang mga mata’y waring laging may kohl,
Ang kanyang magagandang mata’y umaakit sa mga puso.
Ang puti ng kanyang mga mata’y lubhang maputi,
Pinuri siya ng kanyang Panginoon sa isang âyat.
Ang itim ng kanyang mga mata’y hindi maliit,
Para sa kanya, ang malapit at ang malayo ay iisa.
Malalaki, magaganda at pino ang kanyang mga mata,
Ang kanyang pinagpalang mukha’y laging nagsasabog ng nûr.
Ang lakas ng paningin ni Mustafâ
Sa gabi ay kasinlakas ng sa araw.
Kapag nais niyang tumingin sa isang dako,
Ang kanyang dalisay na katawan ay pumipihit din.
Pinasusunod niya ang kanyang katawan sa kanyang ulo,
At iyon ay hindi niya kailanman iniwan.
May katawan nga ang Rasûl-i akram,
Ngunit nararapat na tawagin ko siyang kaluluwang nagkatawan.
Maganda at kaibig-ibig ang Rasûl,
Lubhang minamahal ng Haqq ang Rasûl.
Sinabi nina Mâlik at Abû Hâla:
Magkalayo ang kanyang mga kilay, gaya ng bagong buwan.
Ang pagitan ng kanyang dalawang kilay
Ay laging maliwanag na tulad ng pilak.
Ang kanyang pinagpalang mukha ay bahagyang bilugan,
Ang kanyang balat ay malinaw at makinang.
Ang mihrâb ng kanyang maiitim na kilay
Ay ang qibla ng buong daigdig.
Kapag tiningnan mula sa tagiliran, ang kanyang pinagpalang ilong
Ay bahagyang nakaangat sa gitna.
Napakaganda nito, matangos at pino,
Ang nakakita sa kanya’y hindi siya lubos na mailarawan.
Bahagyang magkakahiwalay ang kanyang mga ngipin,
Kumikinang na tulad ng isang hanay ng mga perlas.
Tuwing nakikita ang kanyang mga ngipin sa harapan,
Isang nûr ang bumabalot sa lahat ng panig.

Kapag tumatawa ang Dakilang Pinuno ng dalawang daigdig,
Ang Propeta ng lahat ng may buhay at walang buhay,
Nakikita ang kanyang mga ngipin sa harapan, napakadalisay,
Pino na tulad ng mga butil ng yelo.
Sinabi ni Ibn ’Abbâs: ang Habîb ng Allah
Ay nahihiyang tumawa.
Dahil sa kahihiyan, siya, ang haligi ng relihiyon,
Ayon sa kanila, ay hindi kailanman tumawa nang malakas.
Maselan at mahiyain ang dakilang Rasûl,
Laging nahihiya siyang titigan ang sinuman.
Ang kanyang mukha ay tulad ng kabilugan ng buwan,
Ang kanyang pagkatao’y salamin ng Kataas-taasang Mawlâ.
Laging maningning ang magandang mukhang iyon,
Dahil sa ningning nito’y hindi ito matitigan.
Inakit ng magandang Propetang iyon ang mga puso,
Sandaang libong Sahâba ang umibig sa kanya.
Ang mga nakakita sa kanya kahit minsan sa panaginip,
Ay nagsabi: walang ganitong ligaya sa mundo.
At ipabatid: ang kanyang magagandang pisngi
Ay hindi gaanong malaman, ayon sa kanila.
Ginawa ng Lumikha, dahil sa pag-ibig sa kanya,
Na maputi ang kanyang mukha at maaliwalas ang kanyang noo.
Ang nûr ng kanyang leeg
Ay kumikislap bawat sandali sa pagitan ng kanyang buhok.
Sa kanyang pinagpalang balbas, alamin mong mabuti,
Labimpitong hibla lamang ang pumuti.
Hindi ito kulot, at hindi rin mahaba,
Ito’y may tamang sukat tulad ng bawat bahagi ng kanyang katawan.
Ang dalisay na leeg ng Rasûl ng mga abot-tanaw
Ay lubhang maputi at lubhang malinaw.
Marami sa mga Sahâba na may mabuting asal
Ang nagsabing lahat: magkapantay ang kanyang tiyan at dibdib.

Kung mabubuksan ang kanyang pinagpalang dibdib,
Ang kabang-yaman ng kaalaman ay magsasabog ng faiz95.
Kung saan ang pag-ibig ay nanahan nang may karangalan,
Maaari bang maging iba ang marangal na dibdib na iyon?
Malapad ang kanyang pinagpalang dibdib,
Ang kaalamang ladunnî ay bumaba roon.
Maputi at malinaw ang dakilang dibdib na iyon,
Inaakala ng nakakita na ito ang maningning na kabilugan ng buwan.
Ang apoy ng pag-ibig sa Walang-hanggang Zât
Ay nagpaliyab sa magandang iyon.
Tiyak na alam ito ng matanda at bata:
Malapad ang mga paypay ng Karangalan ng sanlibutan.
Malaman din ang gitna ng kanyang likod,
Siya ang may-ari ng kagandahang-loob, ang pinagpala.
Sa kanyang balat na pilak ay may kapinuhan,
May isang may-kalakihang tatak ng pagkapropeta.
Ang tatak ng pagkapropeta ay nasa kanyang likod,
Malapit sa kanang panig, tunay nga.
Ipinabatid sa atin ng mga naglarawan sa kanya:
Ang marangal na tatak ay isang malaking nunal.
Ang kulay nito’y maitim, papalapit sa dilaw,
Kasinlaki ito ng itlog ng kalapati.
Sa paligid nito, na waring iginuhit na mga linya,
May pinong mga buhok, magkakadikit.
Ang mga naglarawan sa may dakilang angkan na iyon
Ay nagsabi: malalaki ang buto ng Propeta.
Ang bawat buto’y malaki at panlalaki,
Ang kanyang anyo at pag-uugali ay makahari.

Ang bawat isa sa kanyang pinagpalang bahagi ng katawan
Ay nilikhang may tamang sukat at malakas.
Ang bawat bahagi ng katawan ng Propeta ay kasingganda
Ng mga âyat ng Qur’ân.
Ang mga palad ng sultan na iyon
At gayundin ang kanyang mga talampakan
Ay malapad, dalisay, pino at kaaya-aya,
Malambot at kaibig-ibig na tulad ng sariwang rosas.
Lubhang maganda ang hubog, sabi ng matatalas ang pang-unawa,
Ng pinagpalang mga kamay na iyon, puspos ng karâma.
Kapag bumabati ng salâm ang Propeta sa sinuman,
Lagi siyang nakangiti.
Lumipas man ang isa o dalawang araw,
Oo, tumagal man ito nang higit sa isang buwan,
Makikilala pa rin sa mabangong amoy
Ang taong iyon sa gitna ng mga tao.
Ang kanyang katawang walang balahibo ay tulad ng kristal,
Paano ko pupurihin ang tagiliran na iyon!
Upang mamasdan ang Kaibigan, ang marangal na iyon
Sa buong pinong katawan niya ay naging mata.
Ganap ang kanyang pinong balat,
Ipinakita roon ng Lumikha ang Kanyang karunungan.
Sa kanyang dibdib at tiyan ay walang
Kahit isang buhok – na tulad ng isang platong pilak.
Mula lamang sa gitna ng kanyang dibdib pababa
Ay may tuwid na hanay ng mga buhok.
Ang itim na guhit na ito sa pinagpalang katawang ito
Ay maganda na tulad ng sinag sa palibot ng buwan.
Sa buong buhay niya ay nanatiling gayon
Ang kanyang pinagpalang mga bahagi ng katawan, tulad noong kabataan niya.
Habang tumatanda ang Propeta,
Lalo siyang sumasariwa, tulad ng usbong ng rosas.
At huwag mo ring isiping ang Sultan ng sansinukob
Ay lubhang mataba.
Hindi siya payat at hindi rin lubhang malaman,
Siya ay katamtaman at lubhang malakas.

Sinabi tungkol sa kanya ng mga may puso:
Ang mga bahagi ng kanyang katawan ay hindi mas malaki o mas maliit sa isa’t isa.
Itinayo ng Dakilang Arkitekto ang palasyo ng kanyang katawan
Sa pundasyon ng katarungan at pagkakatimbang.
Ang kanyang dalisay na katawan ay itinayong timbang,
Ang buo niyang katawan ay nakalubog sa nûr.
Katamtaman ang taas niya na ang tahanan ay ang Sidra,
Sa pamamagitan niya ay natagpuan ng daigdig ang kaayusan.
Ang mga nakamasid sa himala ng kanyang tindig,
Ay nagsabing lahat, habang pinupuri siya:
Hindi kami nakakita ng ganitong maganda na may mukhang rosas,
Maganda ang tindig, ang ugali at ang mukha.
Bagaman katamtaman ang taas ng Propeta,
Kapag siya’y lumalakad kasama ng isang matangkad,
Gaano man katangkad ang lalaking iyon,
Lumilitaw pa ring mas matangkad ang Propeta.
Ang perlas na iyon ay mas mataas kaysa sa matangkad na lalaki
Nang kasinlapad ng isang palad.
Kapag lumalakad siya sa isang daan nang may dangal,
Lubha siyang mabilis lumakad.
Sinasabi pa namin tungkol sa kanyang marangal na mga katangian:
Sa paglakad ay yumuyuko siya pasulong.
Ibig sabihin, gaya ng isang bumababa sa isang dalisdis,
Lagi siyang bahagyang nakayuko pasulong.
Maluwalhati at marangal ang dakilang iyon,
Ipinagmamalaki siya ng kaluluwa ng Khalîl.
Ang taong pinipili ng Allah,
Ang bawat bahagi ng kanyang katawan ay tiyak na pinakadakila.
Kung may isang taong, habang naglalakad sa daan,
Biglang nakakita kay Rasûlullah,
Ang takot ay pumapasok sa kanyang puso
Dahil sa kadakilaan ni Rasûlullah.
At kung may isang taong sa Propeta ay palagian
Nakikipag-usap at nakikipagtalastasan,
Dahil sa tamis ng kanyang mga salita
Siya’y nagiging lingkod niya, kung tatanggapin siya ng Rasûl.

Pinalamutian siya ng Walang-hanggang Lumikha
Ng magandang pag-uugali, na walang katulad o kapantay.
Yâ Rasûlallah! Wala akong kakayahang purihin kayo,
Kaming lahat ay nilikha alang-alang sa inyo.
Sa madaling salita, O Dakilang Pinuno ng kaharian ng katapatan,
Para sa inyo ay iniaalay ko ang aking buhay, iniaalay ko ang lahat!
Hüseyin Hilmi Işık
(qaddas-Allâhu ta’âlâ sirrahul-’azîz)

Isang lumang larawan ng Makka al-Mukarrama

QASÎDA NG AHL AS-SUNNA
Ang paniniwala ng Ahl as-Sunna ang una mong kailangan,
May pitumpu’t tatlong pangkat, ngunit ang iba pa’y para sa Impiyerno.
Ang mga Muslim ay pawang Sunnî; ang pinuno nilang lahat ay si Nu’mân.
Ang mabuting balita ng Paraiso’y tinanggap ng sumunod sa kanila sa îmân.
Patibayin mo ang iyong paniniwala; pagkatapos ay kumapit ka sa Islam!
Tuparin mo ang limang saligan ng Islam; iwasan mo agad ang harâm!
Kung ikaw ay nagkasala, magsisi ka, huwag mong palampasin ang panahon!
Ang hindi sumusunod sa Islam, balang araw ay tiyak na magsisisi.
Huwag kang padaya sa walang relihiyon: ikaw ma’y mapapahamak, mag-ingat ka!
Kung maniniwala ka sa matatamis na salita, sasama ang iyong kalagayan!
Dumami ang mga mapagkunwari: sa labas ay anghel, sa loob ay ahas,
Upang ikaw ay mahulog sa bitag, nagkukunwari silang kaibigan, at buong-puso pa.
Inaakala ng bawat isa na siya ang tama: “Masama,” sabi niya, “ang hindi sumusunod sa akin.”
Ang Islam ang timbangan; ito ang naghihiwalay sa may katwiran!
Alamin mo na ang hindi sumusunod sa Islam ay taong lumihis sa tuwid na landas;
Ang salitang ito ay tiyak na pinaniniwalaan ng nakauunawa nang mabuti sa kasaysayan.
Bakit nagmamadali sa doktor ang sinumang may masakit sa katawan?
Sapagkat walang may gustong mamatay; higit sa lahat ay matamis ang buhay.
“Wala sa akin ang hangaring mabuhay magpakailanman” – may nagsasabi ba nito?
Ang kamatayan ay hindi pagkawala; manampalataya ka sa buhay sa libingan!
Walang hanggan ang Paraiso, at gayundin ang Impiyerno; ito’y ipinabatid ng Qur’ân,
Dapat mag-ingat laban sa walang-hanggang dusa, kahit ito’y hinala lamang.
May mga hindi rin naniniwala rito; tumatakas ang paniki sa liwanag.
Ang uwak ay nasisiyahan sa basurahan; ang ruwisenyor ang naghahanap ng rosas.
Ang alipin ng kanyang nafs at ng layaw ay tiyak na hindi makaiibig sa Islam.
Maaari bang maging iisa ang dalawang ito? Hiwalay ang mabuti sa masama!
Kinikilala ng mga Muslim ang karapatan at gumagawa sila ng kabutihan sa bawat nilikha,
Ang walang îmân ay tulad ng ahas; nasisiyahan siya sa pananakit.
Awa, O aking Panginoon, awa! Kay hirap ng huling panahon,
Nalimutan na ang kaalaman sa relihiyon; kakaunti na ang nagsasagawa ng salât.

95. Sa orihinal ay ginamit ang salitang faiz (o fayd). Tumutukoy ito sa mga nakatago, hindi mailarawan at hindi nakikitang liwanag na espirituwal ng kaalaman, na walang tigil na dumadaloy, at patuloy na dadaloy habang may buhay sa ibabaw ng lupa, mula sa pinagpalang puso ni Rasûlullah. Kapag lubos at taos-pusong sinunod ng isang Muslim ang mga turo ng Qur’ân al-karîm at ang mga tuntunin ng pag-uugaling Islam na itinuro ni Rasûlullah – na maaaring matutuhan mula sa mga tunay na iskolar ng Islam, na tinatawag na Ahl as-Sunna wal-Jamâ’a, o mula sa kanilang mga aklat – nagsisimulang tumanggap ng mga liwanag na espirituwal na ito ang puso ng mapalad na Muslim na iyon. Ang ligaya ng pagtanggap sa mga ito ay hindi maipaliliwanag sa hindi pa nakatitikim nito. Minsan ay sinabi ni Hüseyin Hilmi Işık Efendi: “Makatutulong ba ang lasa ng minatamis na prutas upang maunawaan kung ano ang pulot ng isang taong hindi pa kailanman nakakain ng pulot sa kanyang buhay?”