ANG MGA SAHÂBA NG ATING PINUNO, ANG PROPETA

Ang mga kasamahan ng ating Propeta: Ang isang Muslim, babae man o lalaki, bata man o matanda, na nakakita sa ating Pinunong Rasûlullah kahit minsan, kahit napakaikli lamang, o, kung siya ay bulag, nakausap siya kahit minsan, at pumanaw nang may îmân, ay tinatawag na Sâhib o Sahâbî. Ang marami sa kanila ay tinatawag na Ashâb-i kirâm, Sahâba-i kirâm o Sahb (radiy-Allâhu ’anhum ajma’în). Ang nakakita sa ating Propeta bilang di-mananampalataya at sumampalataya pagkatapos ng pagpanaw ni Rasûlullah, o ang nakakita sa kanya bilang Muslim at pagkatapos ay naging murtadd (lumabas sa pagka-Muslim), ay hindi kabilang sa mga Sahâba. Ang naging murtadd matapos mapabilang sa mga Sahâba, at muling sumampalataya pagkatapos ng pagpanaw ni Rasûlullah, ay kabilang sa mga Sahâba. Dahil ang ating Pinuno, ang Propeta, ay propeta rin ng uri ng mga jinn, ang jinn man ay maaaring mapabilang sa mga Sahâba.

Pagkatapos ng mga propeta at ng mga nakatataas sa mga anghel, ang mga Sahâba ang pinakadakila sa lahat ng nilikha. Kailangang banggitin ang pangalan ng bawat isa sa kanila nang may paggalang at pagpipitagan, sa pagsasabi ng “Hadrat” o “radiy-Allâhu ’anh”. Ang bawat isang naniniwala na si Muhammad ’alaihis-salâm ay propeta, ibig sabihin ang bawat Muslim, anumang lahi o bayan ang kanyang pinagmulan, ay tinatawag na umma ni Muhammad ’alaihis-salâm. Ang bawat isa sa mga Sahâba ay nakahihigit sa buong umma na ito. Sa mga marangal na âyat tungkol sa kagalingan at kahigitan ng mga Sahâba (radiy-Allâhu ’anhum) ay sinabi Niya ayon sa kahulugan: “Kayo ang pinakamabuti sa mga umma.”1 “Kinalulugdan ng Allâhu ta’âlâ ang mga unang sumampalataya mula sa mga Muhâjirûn at sa mga Ansâr, at ang mga sumunod sa kanila sa kabutihan (ang mga lumalakad sa kanilang landas), at sila naman ay nalulugod sa Allâhu ta’âlâ. Inihanda ng Allâhu ta’âlâ para sa kanila ang mga Paraiso na sa ilalim nito ay umaagos ang mga ilog. Mananatili sila roon magpakailanman. Ito ang napakadakilang kaligtasan.”2 “Si Muhammad (’alaihis-salâm) ay ang Propeta ng Allâhu ta’âlâ. Ang mga kasama niya (ibig sabihin ang mga Sahâba) ay pawang mahigpit sa mga di-mananampalataya, ngunit maawain sa isa’t isa. Madalas ninyo silang makita sa rukû’ at sa sajda. Sa pamamagitan ng mga pagsambang ito, at ng malasakit at pagmamahal na ipinakikita nila sa mga tao, hinahangad nila ang kaluguran at ang kagandahang-loob ng Haqq ta’âlâ. Makikita sa kanilang mga mukha na madalas silang magpatirapa (sa kanilang mga mukha ay may mga tanda at bakas ng pagpapatirapa). Ganito ang kanilang paglalarawan sa Tawrât. At ang kanilang paglalarawan sa Injîl ay ganito: kahawig sila ng isang pananim na nagpasibol ng usbong nito, lumakas, kumapal at tumayo nang tuwid sa tangkay nito, na ikinalulugod ng mga magsasaka. (Ganito rin ang mga Sahâba: kaunti sila at mahihina, at pagkatapos ay dumami at lumakas.) Ang paghahambing na ito ay nagpasiklab ng ngitngit at galit sa mga di-mananampalataya, sa mga tumatanggi. Ipinangako ng Allâhu ta’âlâ sa mga sumampalataya at gumawa ng mabubuting gawa ang kapatawaran at isang malaking gantimpala.”3

Ilang hadîth sharîf tungkol sa mga Sahâba:

“Huwag ninyong laitin ang aking mga Sahâba! Kahit ang isa sa mga darating pagkatapos ng aking mga Sahâba ay magbigay ng gintong kasinlaki ng bundok bilang sadaqa, hindi niya makakamit ang gantimpalang natamo ng isa sa aking mga Sahâba sa pagbibigay ng isang dakot na sebada, ni ang kalahati man nito!”4

“Si Muhammad (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ay ang Sugo ng Allâhu ta’âlâ. Ang mga kasama niya (ang mga Sahâba) ay lubhang mahigpit sa mga di-mananampalataya at lubhang maawain (lubhang magiliw) sa isa’t isa” Fath: 29

“Ang aking mga Sahâba ay tulad ng mga bituin sa langit. Alinman sa kanila ang inyong sundin, makakamit ninyo ang patnubay.”5

“Mag-ingat kayo sa pagkapoot sa aking mga Sahâba! Matakot kayo sa Allah! Ang umiibig sa kanila ay umiibig sa kanila dahil umiibig siya sa akin. Ang kumakaaway sa kanila ay kumaaway sa akin. Ang nananakit sa kanila ay nananakit sa akin. At ang nananakit sa akin ay tiyak na nananakit sa Allâhu ta’âlâ.”

“Ang pinakamabuti sa aking umma ay ang mga nasa panahong naroon ako. Pagkatapos nila, ang pinakamabuti ay ang mga darating pagkatapos nila. At pagkatapos nila, ang pinakamabuti ay ang mga darating pa pagkatapos niyon.”

“Hindi susunugin ng apoy ng Impiyerno ang Muslim na nakakita sa akin at nakakita sa mga nakakita sa akin.”6

Ang mga marangal na âyat at ang mga hadîth sharîf sa itaas ay malinaw na nagpapakita ng kahigitan at kagalingan ng mga Sahâba.

Ang mga Sahâba ang pinakamapagkakatiwalaang awtoridad sa mga usapin ng mga kautusan ng relihiyon, sapagkat natutuhan nila ang Qur’ân al-karîm mula sa ating Propeta, at itinuro at ipinaliwanag nila ito sa mga dumating pagkatapos nila. Ang kaalaman tungkol sa mga ginawa at sinabi ng ating Propeta ay nakasalalay sa mga bagay na isinalaysay nila matapos nilang mismong makita at marinig.

Ang mga kautusang isinalaysay nila nang sama-sama ang bumubuo sa saligan ng mga hadîth sharîf. Sa Islam, ang ijmâ’ al-umma, ibig sabihin ang pagkakaisa ng salita ng mga iskolar, ay ganap at lubos na naisakatuparan lamang sa panahon ng mga Sahâba. Bukod dito, ang bawat isa sa mga Sahâba ay kabilang sa mga iskolar na mujtahid na ang salita sa relihiyon ay katibayan at saligan; nakahihigit sila sa mga mujtahid na dumating pagkatapos nila. Hinati ng mga iskolar ng Ahl as-Sunna sa tatlo ang mga Sahâba ayon sa pagkakasunud-sunod ng kahigitan: 1. Ang mga Muhâjirûn: sila ang mga lumipat sa lungsod ng Medina mula sa Mecca o mula sa ibang mga lugar bago masakop ang lungsod ng Mecca, at iniwan ang kanilang bayan at mga kamag-anak. Dumating sila kay Rasûlullah nang may îmân, o sumampalataya nang dumating sila sa kanya. Kabilang sa kanila si Hadrat ’Amr ibn ’Âs (radiy-Allâhu ’anhum ajma’în).

2. Ang mga Ansâr: ang mga Muslim na naninirahan sa lungsod ng Medina o sa mga lugar na malapit sa lungsod na ito at kabilang sa dalawang tribong tinatawag na Aws at Khazraj ay tinatawag na Ansâr. Ganito sila tinawag dahil nangako sila sa ating Pinuno, ang Propeta, at sa mga taga-Mecca na magbibigay ng lahat ng uri ng tulong at gagawa ng lahat ng sakripisyo, at tinupad nila ang kanilang pangako (radiy-Allâhu ’anhum ajma’în).

3. Ang iba pang mga Sahâba: ang mga Muslim na hindi Muhâjirûn at hindi Ansâr, ngunit dumating mula sa ibang mga lugar at pinarangalan ng pakikisama sa ating Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam). Kabilang sa kanila ang mga sumampalataya nang masakop ang lungsod ng Mecca o sa ibang mga lugar. Sila ay tinatawag na Sahâba lamang (radiy-Allâhu ’anhum ajma’în). Ang pinakadakila sa mga Sahâba ay ang apat na khalîfa ni Rasûlullah. Ayon sa pagkakasunud-sunod ng pagiging khalîfa, sila ay sina Hadrat Abû Bakr, Hadrat ’Umar, Hadrat ’Uthmân at Hadrat ’Alî. Pagkatapos nila, ang pinakadakila ay ang natitirang anim sa ’Ashara al-Mubashshara, ibig sabihin sa sampung taong pinagbalitaan ng magandang balita ng Paraiso (Talha ibn ’Ubaydullah, Zubayr ibn ’Awwâm, ’Abdurrahmân ibn ’Awf, Sa’d ibn Abî Waqqâs, Sa’îd ibn Zayd, Abû ’Ubayda ibn Jarrâh), at gayundin sina Hadrat Hasan at Hadrat Husayn (radiy-Allâhu ’anhum ajma’în).

Pagkatapos nila, ang pinakadakila ay ang apatnapung unang naging Muslim. Pagkatapos ay ang tatlong daan at labintatlong Sahâba na dumalo sa Labanan sa Badr. Pagkatapos ay ang pitong daang bayaning dumalo sa Labanan sa Uhud. Pagkatapos nila, ang pinakadakila ay ang isang libo’t apat na raang nangako kay Rasûlullah sa ilalim ng puno noong ikaanim na taon ng Hijra: “Mamamatay kami, ngunit hindi aatras!” Ang panunumpang ito ay tinatawag na “Bay’at ar-Ridwân”.7

Ang bilang ng mga Sahâba: sa Pagsakop sa Mecca ay may labindalawang libo; sa kampanya sa Tabûk ay tatlumpung libo; sa Hajj ng Pamamaalam ay siyamnapung libo; at nang pumanaw si Rasûlullah, may humigit-kumulang isang daan at dalawampu’t apat na libong Sahâba sa ibabaw ng lupa. May iba pang mga salaysay tungkol dito.8

Ang mga Sahâba na huling pumanaw: Pumanaw si ’Abdullah ibn Awfâ noong taong 705 M. (ika-86 na taon ng Hijra) sa Kûfa; si ’Abdullah ibn Yasr noong taong 706 M. (ika-88 na taon ng Hijra) sa Damascus; si Sahl ibn Sa’d noong taong 709 M. (ika-91 na taon ng Hijra), sa edad na 100, sa Medina; si Anas ibn Mâlik noong taong 711 M. (ika-93 na taon ng Hijra) sa Basra; at si Abu’t-Tufayl ’Âmir ibn Wâthila noong taong 718 M. (ika-100 taon ng Hijra) sa Mecca (radiy-Allâhu ’anhum ajma’în). Pagkatapos ng pagpanaw ng ating Propeta, maging sa panahon ng Apat na Khalîfa, nanatiling tapat ang mga Sahâba sa kanilang pangakong ipalaganap ang relihiyong Islam at magsagawa ng jihâd. Kailanman ay hindi nila binawi ang kanilang salita. Silang lahat, nang nagkakaisa, ay iniwan ang kanilang mga tahanan at bayan, lumabas sa Arabia at kumalat sa lahat ng dako. Ang karamihan sa mga umalis ay hindi na bumalik; sa mga lugar na kanilang pinuntahan ay nagsagawa sila ng jihâd hanggang sa kanilang kamatayan at ipinalaganap ang relihiyong Islam. Sa ganitong paraan ay maraming bayan ang nasakop sa maikling panahon. Sa mga nasakop na lugar ay mabilis na lumaganap ang Islam. Ang lahat ng Sahâba ay makatarungan. Silang lahat ay katuwang sa pagpapabatid ng Islam. Sila ang nagtipon ng Qur’ân al-karîm. Sila ang nagsalaysay ng mga hadîth sharîf ng ating Propeta. Ang pag-ibig sa kanilang lahat ay ang pinakamahalaga at di-maaaring mawalang kondisyon ng pagiging kabilang sa ’aqîda ng Ahl as-Sunna. (Maraming akda ang isinulat at inilathala tungkol sa mga paglilingkod ng mga Sahâba sa relihiyong Islam, sa kanilang huwarang pamumuhay, sa kanilang mga kagalingan, at sa mga pangalan at talambuhay nilang lahat. Ang mga aklat na “Eshâb-ı kirâm” at “Menâkıb-ı Çihâr Yâr-i Güzîn” na inilathala ng Hakikat Kitabevi ay napakahalaga.)

“Ang aking mga Sahâba ay tulad ng mga bituin sa langit. Alinman sa kanila ang inyong sundin, makakamit ninyo ang patnubay” Hadîth sharîf

Ang minamahal ng Panginoon ng mga sanlibutan ay si Muhammad,
Dalisay ang katawan, Ahmad ang pangalan, awa sa mga sanlibutan.
May dakilang pag-uugali, siya ang kinausap ng “Lawlâka…”,
Siya ang bukal ng kaalaman, wastong asal, pagpapala, nûr at pag-ibig.
Siya ang tunay na tagapag-ugnay sa pagitan ng Haqq at ng lingkod;
Ang salita niya’y lunas sa mga kaluluwa, ang pangalan niya’y pumapawi sa kalawang ng puso.
Siya ang tunay na manggagamot ng pusong maysakit at nawalan ng pag-asa;
Hindi lamang siya, maging ang kanyang umma ay higit na mataas sa mga anghel.
Sa pinakahinirang Niyang lingkod na ito, ang Haqq ay nagbigay ng mga katulong:
Ang pinakamamahal Niyang mga lingkod ay ginawa Niyang kanyang mga Sahâba.
Sinabi ni Rasûlullah: “Ang kanilang landas ay aking landas”;
Ipinakita niyang ang siglong ito ang pinakamabuti sa mga siglo.
Minahal nila si Muhammad Mustafâ nang higit sa kanilang buhay,
Alang-alang sa kanya’y iniwan ang ari-arian, kayamanan at katungkulan.
Upang ipalaganap ang Islam, buong-pusong inialay ang buhay –
O Panginoon, anong gandang kalagayan! O Panginoon, anong karangalan!
Sa isang pakikisama sa kanya’y nadalisay ang kanilang nafs;
Napuno ang kanilang puso ng ma’rifa, pagpapala, nûr at tajallî.
Ang mga kalagayan ng mga awliyâ’y natamo nila sa isang iglap,
At lagi silang sumunod sa kanya – anong dakilang karangalan!
Silang lahat ay makatarungan, walang sinumang inaapi,
Kailanma’y di nila hinangad ang pagiging khalîfa para sa kanilang nafs.
Kaya hindi sila nagdidigmaan, hindi pinalulungkot ang isa’t isa;
Nasa pinakamataas na antas sila, at silang lahat ay mujtahid.