Ang mga anak ng ating Pinuno, ang Propeta
Pito ang naging anak ng ating Pinuno, ang Propeta: tatlong lalaki at apat na babae. Maliban kay Hadrat Fâtima, silang lahat ay pumanaw bago ang ating Pinunong Rasûlullah. Ang lahi ng ating minamahal na Propeta ay nagpatuloy sa pamamagitan ng ating ina na si Hadrat Fâtima. Ang mga inapo ng kanyang apong si Hadrat Husayn ay tinatawag na sayyid, at ang mga inapo ni Hadrat Hasan ay tinatawag na sharîf. Ang paggalang sa mga sayyid at sa mga sharîf ay paggalang sa ating Pinuno, ang Propeta. Ang pag-ibig sa mga sayyid at sa mga sharîf ay dahilan upang lumisan nang may îmân sa huling hininga.
Qâsim (radiy-Allâhu ’anh): Siya ang una sa tatlong anak na lalaki ni Rasûlullah. Dahil dito ay tinawag si Rasûlullah na “Abu’l-Qâsim”. Isinilang siya sa Mecca bago ang pagkapropeta. Ang kanyang ina ay si Khadîjat al-Kubrâ. Pumanaw siya noong siya ay labimpitong buwang gulang.1
Zaynab (radiy-Allâhu ’anhâ): Siya ang una sa apat na anak na babae ni Rasûlullah. Isinilang siya noong tatlumpung taong gulang ang ating Propeta. Bago ang pagkapropeta ay napangasawa niya si Abu’l-‘Âs ibn Rabî’, ang anak ng kapatid na babae ng kanyang inang si Khadîja.2 Noong una ay hindi sumampalataya si Abu’l-’Âs. Nabihag siya sa Labanan sa Badr, at pinalaya sa kondisyong ipadadala niya ang kanyang asawa sa Medina. Ipinadala niya si Zaynab kasama ng sarili niyang kapatid, ngunit pinabalik siya ng mga di-mananampalataya sa daan. Ipinadala ng Rasûl ’alaihis-salâm si Zayd ibn Hâritha sa Mecca, at sa gabi ay lihim na itinakas si Zaynab patungong Medina. Sumampalataya si Abu’l-’Âs pagkatapos ng paglalakbay sa Hudaybiya, at muling ibinigay sa kanya si Zaynab. Pumanaw si Zaynab noong ikawalong taon ng Hijra, sa edad na tatlumpu’t isa. Nag-iwan siya ng dalawang anak. Ang isa ay si ’Alî, na pumanaw nang malapit na siyang sumapit sa gulang ng pagbibinata (bulûgh). Ang isa pa ay si Umâma. Ipinagbilin niya sila kay Fâtima (radiy-Allâhu ’anhâ) at ipinagkatiwala kay Imâm ’Alî. Ang kanyang anak na si ’Alî ay nakasakay sa kamelyo ni Rasûlullah, sa kanyang likuran, noong Pagsakop sa Mecca. Si Umâma naman ay pinakasalan mismo ni Hadrat ’Alî.3
Ruqayya (radiy-Allâhu ’anhâ): Siya ang ikalawang anak na babae ng ating Pinunong Rasûlullah. Isinilang siya noong tatlumpu’t tatlong taong gulang ang ating Propeta. Ang kanyang ina ay si Khadîjat al-Kubrâ. Napakaganda niya. Siya ang asawa ni Hadrat ’Uthmân. Noong una ay naitakda siyang ikasal kay ’Utba, ang anak ni Abû Lahab. Upang pahirapan si Rasûlullah, pinaurong ni Abû Lahab at ng kanyang asawa ang kanilang anak. Nang ipanaog ang sûra “Tabbat yadâ”, hiniwalayan siya ni ’Utba bago pa ang kasalan. Dumating ang kapahayagan, at ipinakasal siya kay Hadrat ’Uthmân. Magkasama silang dalawang ulit na lumipat sa Abisinya, at pagkatapos ay sa Madîna al-Munawwara. Nagkasakit si Hadrat Ruqayya bago ang Labanan sa Badr, noong siya ay dalawampu’t dalawang taong gulang. Iniutos kay Hadrat ’Uthmân na huwag sumama sa Badr at alagaan ang kanyang asawa. Pumanaw siya nang araw na dumating sa Madîna al-Munawwara ang magandang balita ng tagumpay sa Badr, at inilibing siya nang araw ding iyon.4
Umm Kulthûm (radiy-Allâhu ’anhâ): Siya ang ikatlong anak na babae ni Rasûlullah. Naitakda siyang ikasal kay ’Utayba, ang ikalawang anak ni Abû Lahab. Nang ipanaog ang sûra “Tabbat yadâ”, hiniwalayan siya ni ’Utayba bago pa sila makasal, at nagsalita si ’Utayba ng mga nakasasakit na salita kay Rasûlullah. Dahil dito ay binigkas ng ating Pinunong Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ang sumpa laban sa kanya: “O aking Panginoon! Ipadala Mo laban sa kanya ang isa sa Iyong mababangis na hayop!” Sa daan patungong Damascus ay pinagluray-luray siya ng isang leon. Matapos pumanaw si Ruqayya, dumating ang kapahayagan, at ipinakasal din si Umm Kulthûm kay Hadrat ’Uthmân. Pumanaw siya noong ikasiyam na taon ng Hijra. Pinangunahan ni Rasûlullah ang salât para sa kanya, at habang inililibing si Umm Kulthûm, tumayo siya sa tabi ng kanyang libingan at umagos ang luha mula sa kanyang pinagpalang mga mata.5
Fâtima (radiy-Allâhu ’anhâ): Siya ang ikaapat na anak na babae ni Rasûlullah, ang asawa ni Hadrat ’Alî at ang biyenang babae ni Hadrat ’Umar. Nang isagawa ang nikâh, labinlimang taong gulang siya.6 Nakasulat sa aklat na “Mawâhib-i Ladunniyya”, sa bahagi tungkol sa kampanya sa Sawîq, na ang kanyang mahr ay apat na raang mithqâl na pilak; katumbas ito ng 57.14 na mithqâl na ginto. (Sa ngayon ay 38 gintong lira ito.) Dalawampu’t limang taong gulang noon si ’Alî (radiy-Allâhu ’anh). Si Fâtima ay kabilang sa Ahl al-Bayt. Siya ay maputi at napakaganda. Isinilang siya sa Mecca labintatlong taon bago ang Hijra, at pumanaw noong ikalabing-isang taon, sa edad na dalawampu’t apat. Nagkaroon siya ng tatlong anak na lalaki na nagngangalang Hasan, Husayn at Muhsin, at dalawang anak na babae na nagngangalang Umm Kulthûm at Zaynab.7
Ang lahi ni Rasûlullah ay nagpatuloy sa pamamagitan ni Fâtima. Ipinakasal si Zaynab kay ’Abdullah ibn Ja’far Tayyâr, at nagkaroon sila ng mga anak na nagngangalang ’Alî at Umm Kulthûm. Ang kanilang mga inapo ay tinatawag na Sharîf-i Ja’farî.
“Ang aking Ahl al-Bayt ay tulad ng arko ni Nûh ’alaihis-salâm. Ang sumusunod sa kanila ay maliligtas. Ang nagpapaiwan ay mapapahamak” Hadîth sharîf
1. Jannat al-Baqî’ – Madîna al-Munawwara
2. Ahl al-Bayt
3. Banât an-Nabî (ang mga anak na babae ng ating Pinuno, ang Propeta)
4. Shuhadâ al-Baqî’ (ang mga martir ng Jannat al-Baqî’)
5. Azwâj an-Nabî (ang mga asawa ng ating Pinuno, ang Propeta)
6. Imâm Mâlik.
Ang anyo ng mga mausoleo sa Jannat al-Baqî’ bago gibain ang mga ito
’Abdullah (radiy-Allâhu ’anh): Siya ang huling anak ni Rasûlullah kay Khadîjat al-Kubrâ. Isinilang siya pagkatapos ng pagkapropeta at pumanaw habang sumususo pa. Tinatawag din siyang Tayyib at Tâhir. Nang pumanaw si ’Abdullah, sinabi ni ’Âs ibn Wâ’il: “Si Muhammad ay naging abtar,” ibig sabihin ay naputol na ang kanyang lahi. Sinagot ng Allâhu ta’âlâ ang di-mananampalatayang si ’Âs sa pamamagitan ng sûra “Innâ a’taynâ”.8
Ibrâhîm (radiy-Allâhu ’anh): Siya ang ikatlo sa mga anak na lalaki ni Rasûlullah at ang huli sa lahat ng kanyang mga anak. Siya ang anak ni Hadrat Mâriya, na ipinadala bilang regalo ni Muqawqis, ang gobernador ni Heraclius sa Ehipto. Isinilang siya noong ikawalong taon ng Hijra at pumanaw noong siya ay isa’t kalahating taong gulang. Nang siya ay maysakit, kinalong siya ni Rasûlullah, at umagos ang luha mula sa kanyang pinagpalang mga mata. Nang pumanaw si Ibrâhîm, sinabi niya: “O Ibrâhîm! Labis kaming nalungkot sa iyong pagpanaw. Umiiyak ang aming mga mata, kumikirot ang aming puso. Ngunit wala kaming sasabihing anumang hindi kalulugdan ng aming Panginoon.”9 Inilibing siya sa Jannat al-Baqî’. Nang araw na iyon ay nagkaroon ng eklipse ng araw. Sinabi ng mga tao: “Nagdilim ang araw dahil sa kanyang pagpanaw.” Nang marinig ito ng ating Pinunong Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), sinabi niya: “Ang buwan at ang araw ay dalawang nilikha ng Allâhu ta’âlâ na nagpapakita ng Kanyang pag-iral at ng Kanyang kaisahan. Hindi sila nagdidilim dahil sa kamatayan o sa buhay ng sinuman. Kapag nakita ninyo silang nagdilim, alalahanin ninyo ang Allâhu ta’âlâ!”
O Allah! Alang-alang sa mga anak ni Fâtima,
Ang huli kong salita nawa’y ang kalima-i tawhîd!
Tanggihan Mo man o tanggapin ang aking panalangin,
Kumapit na ako sa laylayan ng Ahl al-Bayt ng Propeta.
Ang Ahl al-Bayt ng Rasûl (Âl-i Rasûl – Âl-i ’Abâ)
Sinabi ng Allâhu ta’âlâ sa Qur’ân al-karîm sa Ahl al-Bayt ayon sa kahulugan: “Nais ng Allâhu ta’âlâ na alisin sa inyo ang rijs, ibig sabihin ang bawat kapintasan at karumihan, at linisin kayo nang lubos na kalinisan.”10
Nagtanong ang mga Sahâba: “Yâ Rasûlallah! Sino ang Ahl al-Bayt?” Nang sandaling iyon ay dumating si Imâm ’Alî. Isinilong niya si Imâm ’Alî sa ilalim ng kanyang pinagpalang balabal. Sunud-sunod na dumating sina Fâtimat az-Zahrâ, Imâm Hasan at Imâm Husayn. Inilagay niya ang bawat isa sa kanila sa kanyang tabi at sinabi: “Narito, sila ang aking Ahl al-Bayt.” Ang matataas na taong ito ay tinatawag ding “Âl-i ’Abâ at Âl-i Rasûl”.11
Ang pag-ibig sa Ahl al-Bayt ng Propeta ay dahilan upang lumisan patungo sa Kabilang-buhay nang may îmân at makamit ang kaligtasan sa huling hininga. Ang pag-ibig sa Ahl al-Bayt ay fard sa bawat mananampalataya. Sinasabi ng Dakilang Pinuno ng sanlibutan (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) sa isang hadîth sharîf: “Ang aking Ahl al-Bayt ay tulad ng arko ni Nûh ’alaihis-salâm. Ang sumusunod sa kanila ay maliligtas. Ang nagpapaiwan ay mapapahamak.”12
Napakarami ng mga kagalingan at kasakdalan ng Ahl al-Bayt ng Propeta; hindi matatapos ang pagbilang sa mga ito. Hindi kaya ng lakas ng tao na ilarawan at purihin sila. Ang kanilang halaga at kadakilaan ay mauunawaan lamang sa pamamagitan ng mga marangal na âyat.
Naroon si ’Alî, si Hasan at si Husayn,
Ang pag-ibig sa kanila’y nasa puso, ang paggiliw ay nasa kaluluwa.
Bukas, sa Araw ng Pagtitipon, sa dakilang hukuman:
O Muhammad, kayo ang hinahangad ng aking kaluluwa.
Ang bundok ng ’Arafât ang aming bundok,
Doon tinatanggap ang aming panalangin,
Sa Medina nakahimlay ang aming Propeta:
O Muhammad, kayo ang hinahangad ng aking kaluluwa.
Ipinahayag ito ni Imâm Shâfi’î sa pinakamagandang paraan: “O Ahl al-Bayt ng Rasûl! Iniuutos ng Allâhu ta’âlâ sa Qur’ân al-karîm ang pag-ibig sa inyo. Ang hindi pagtanggap sa salât ng mga hindi nananalangin para sa inyo sa kanilang salât ay nagpapakita ng inyong halaga at ng inyong mataas na antas. Gaano kadakila ang inyong karangalan, na binabati kayo ng Allâhu ta’âlâ ng salâm sa Qur’ân al-karîm!” Sinabi ni Hadrat Anas: “Tinanong si Rasûlullah: ‘Sino sa Ahl al-Bayt ang pinakamamahal ninyo?’ Sinabi niya: ‘Sina Hasan at Husayn.’”13
Sinabi ni Hadrat Abû Hurayra: “Kasama ako ni Rasûlullah. Dumating si Hasan. Sinabi niya: ‘O aking Panginoon! Mahal ko siya. Mahalin Mo rin siya, at mahalin Mo ang mga nagmamahal sa kanya’; at sa isa pang pagkakataon ay sinabi niya: ‘Sina Hasan at Husayn ang aking mababangong halimuyak sa mundo.’” Sinabi rin ng ating Pinuno, ang Propeta: “Nag-iiwan ako sa inyo ng dalawang bagay pagkatapos ko. Kung kakapit kayo sa mga ito, hindi kayo maliligaw ng landas. Ang una ay higit na dakila kaysa sa ikalawa. Ang isa ay ang Aklat ng Allâhu ta’âlâ, ang Qur’ân al-karîm, na isang matibay na lubid na nakaunat mula sa langit hanggang sa lupa. Ang ikalawa ay ang aking Ahl al-Bayt. Ang dalawang ito ay hindi naghihiwalay sa isa’t isa. Ang hindi sumusunod sa kanila ay lumilihis sa aking landas.”14
Nagkasakit sina Hadrat Hasan at Hadrat Husayn (radiy-Allâhu ‘anhumâ). Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta, kina Hadrat ‘Alî at Hadrat Fâtima: “Gumawa kayo ng panata para sa mga anak ninyong ito, na bahagi ng inyong puso!” Nagpanata sina Hadrat ‘Alî, ang ating ina na si Fâtima at ang kanilang aliping babae na nagngangalang Fidda na mag-ayuno ang bawat isa nang tatlong araw. Gumaling ang dalawang mabangong bulaklak na iyon ng Paraiso. Ngunit wala silang anumang makakain sa bahay. Nangutang si Hadrat ‘Alî sa isang Hudyo ng tatlong sâ’15 na sebada. Silang tatlo ay nagkaroon ng niyya para sa ipinanatang pag-aayuno. Giniling ni Hadrat Fâtima ang isang takal ng sebadang iyon at naghurno ng limang tinapay. Lima sila. Dumating ang oras ng iftâr. Inilagay niya ang isa sa limang tinapay sa harap ni Hadrat ’Alî, ang isa sa harap ni Hadrat Hasan, ang isa sa harap ni Hadrat Husayn, ang isa sa harap ng aliping si Fidda, at ang isa sa kanyang sariling harapan. Mag-iiftâr na sila. Pagkatapos ay dumating ang isang dukha at nagsabi: “O Ahl al-Bayt ni Rasûlullah! Isa ako sa mga dukha ng mga Muslim. Bigyan ninyo ako ng makakain. Gantimpalaan nawa kayo ng Allâhu ta’âlâ ng mga biyaya ng Paraiso.” Ibinigay nila sa kanya bilang sadaqa ang mga tinapay na nasa kanilang mga kamay, at sila mismo ay nag-iftâr sa tubig. Kinabukasan ay muli silang nag-ayuno. Naggiling ang lingkod ng isa pang takal ng sebada at muling naghurno ng limang tinapay. Nang oras ng iftâr, nang nasa harapan na nila ang mga ito at mag-iiftâr na sila, dumating ang isang ulila. Ibinigay nilang lima sa kanya ang kanilang mga tinapay, pinasaya nila ang ulilang iyon, nag-iftâr sila sa tubig, at natulog. Kinabukasan ay muli silang nag-ayuno. Ginawa rin nilang limang tinapay ang natitirang isang takal ng sebada at inilagay sa kanilang harapan. Nang mag-iiftâr na sila, dumating ang isang bihag at nagsabi: “Tatlong araw na akong nagugutom. Iginapos nila ako at hindi man lang ako binigyan ng pagkain. Kaawaan ninyo ako alang-alang sa Allâhu ta’âlâ!” Ibinigay nilang lima sa kanya ang kanilang mga tinapay, at muli silang nag-iftâr sa tubig. Dahil dito, sinabi ng Allâhu ta’âlâ sa mga marangal na âyat na ipinanaog ayon sa kahulugan: “Tinupad nila ang kanilang mga panata. Dahil natatakot sila sa Araw ng Paghuhukom na mahaba at nagpapatuloy, ibinigay nila ang pagkaing labis nilang hinahangad at ninanais ng kanilang kaluluwa sa dukha, sa ulila at sa bihag, at sinabi nila: ‘Pinakain namin kayo alang-alang sa kaluguran ng Allâhu ta’âlâ. Wala kaming hinihintay sa inyo na anumang kapalit o pasasalamat; wala kaming hinihinging anuman.’”16 “Dahil dito ay pinainom sila ng Haqq ta’âlâ ng sharâb tahûr (isang lubos na dalisay na inumin)…”17 Isinalaysay ni Abû Hurayra (radiy-Allâhu ’anh) na sinabi ng ating Propeta: “Ang pinakamabuti sa inyo ay ang mga gumagawa ng kabutihan sa aking Ahl al-Bayt pagkatapos ko.”
“Ang mga tumatawid sa tulay ng Sirât nang hindi dumudulas ang kanilang mga paa ay ang mga lubos na nagmamahal sa aking Ahl al-Bayt at sa aking mga Sahâba” Hadîth sharîf
Isinalaysay ni Hadrat ’Alî na sinabi ng ating Propeta: “Sa Araw ng Paghuhukom ay mamamagitan ako para sa mga gumagawa ng kabutihan sa aking Ahl al-Bayt.” “Ang mga tumatawid sa tulay ng Sirât nang hindi dumudulas ang kanilang mga paa ay ang mga lubos na nagmamahal sa aking Ahl al-Bayt at sa aking mga Sahâba.”
Sa isang hadîth sharîf na ipinabatid ni Hadrat Imâm Rabbânî ay sinabi: “Ang umiibig kay ’Alî ay tunay na umibig sa akin. Ang kumakaaway sa kanya ay tunay na kumaaway sa akin. Ang nananakit sa kanya ay tunay na nanakit sa akin. At ang nananakit sa akin ay nanakit sa Allâhu ta’âlâ.”
Sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah: “Iniutos sa akin ng Allâhu ta’âlâ na mahalin ang apat na tao, at ipinabatid Niya na mahal din Niya sila.” Nang itanong: “Sino sila? Sasabihin ba ninyo sa amin ang kanilang mga pangalan?”
Sinabi niya: “Si ’Alî ay kabilang sa kanila, si ’Alî ay kabilang sa kanila, si ’Alî ay kabilang sa kanila; at sina Abû Dharr, Miqdâd at Salmân.”
“May matinding parusa para sa mga nananakit sa akin dahil sa aking pamilya.”
Sa isang hadîth sharîf ay sinabi rin niya: “Si Fâtima ay isang bahagi ko (ibig sabihin, isang piraso mula sa akin). Ang nananakit sa kanya ay nananakit sa akin.” Sinabi ni Hadrat Abû Hurayra: “Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta, kay Hadrat ’Alî: ’Si Fâtima ay higit na mahal sa akin kaysa sa iyo. At ikaw ay higit na kagalang-galang (ibig sabihin, higit na mahalaga) sa akin kaysa sa kanya!’”18
Sinabi rin niya: “Hindi ako humihingi sa inyo ng anumang kapalit dahil dinala ko sa inyo ang relihiyong Islam. Ang hinihiling ko lamang ay mahalin ninyo ang aking Ahl al-Bayt, na malapit sa akin.”
Itinuring ng mga iskolar ng Islam ang pag-ibig sa Ahl al-Bayt bilang kondisyon upang lumisan nang may îmân sa huling hininga. Nasa kanila ang mga butil ni Rasûlullah. Ang pagpapahalaga at paggalang sa Ahl al-Bayt ay tungkulin ng bawat Muslim. Sinabi ng dakilang iskolar ng Islam na si Imâm Rabbânî (rahmatullâhi ’alaih): “Ang aking ama ay lubhang maalam sa mga kaalamang zâhir at bâtin, ibig sabihin sa mga kaalaman ng puso. Lagi niyang ipinapayo at hinihikayat ang pag-ibig sa Ahl al-Bayt. Sinasabi niya na ang pag-ibig na ito ay malaking tulong sa tao upang lumisan nang may îmân sa huling hininga. Nang siya ay papanaw na, nasa tabi ako ng kanyang ulunan. Sa kanyang mga huling sandali, nang humihina na ang kanyang kamalayan, ipinaalala ko sa kanya ang mga payong ito at itinanong ko kung paano nakaapekto ang pag-ibig na iyon. Kahit sa ganoong kalagayan ay sinabi niya: ‘Lumalangoy ako sa karagatan ng pag-ibig sa Ahl al-Bayt.’ Agad akong nagpuri at nagpasalamat sa Allâhu ta’âlâ. Ang pag-ibig sa Ahl al-Bayt ay ang puhunan ng Ahl as-Sunna. Ang lahat ng pakinabang ng Kabilang-buhay ay dadalhin ng puhunang ito.”
Si Hadrat Fâtima at ang kanyang mga anak hanggang sa Araw ng Paghuhukom ay ang Ahl al-Bayt. Kahit sila ay makasalanan, kailangan silang mahalin. Ang pag-ibig sa kanila, ang pagtulong sa kanila sa pamamagitan ng puso, katawan at ari-arian, at ang paggalang at pagpapahalaga sa kanila ay dahilan ng pagkamatay nang may îmân. (Sa lungsod ng Hama sa Syria ay may hukuman para sa mga sayyid. Ang mga batang isinisilang mula sa pinagpalang angkang ito ay itinatala sa harap ng hukom sa pamamagitan ng dalawang saksi. Ang hukumang ito ay inalis ni Mustafâ Reşid Pasha, ang tapat na kaibigan ng mga Ingles.) Ang mga imam ng Ahl as-Sunna ay natuto ng karamihan sa mga kaalaman sa îmân at fiqh, sa mga ma’rifa ng tasawwuf, at maging sa mga kaalaman sa tafsîr at hadîth, mula sa mga imam ng Ahl al-Bayt. Hinubog sila sa pamamagitan ng kanilang pagtuturo. Umangat sila dahil sa kanilang malasakit na pagtingin. Mula sa kanila ay tumanggap sila ng magagandang balita. Iniibig ng mga Muslim ang Ahl al-Bayt ni Rasûlullah (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anhum ajma’în) nang higit kaysa sa sinuman, at iniibig din nila ang mga umiibig sa Ahl al-Bayt. Ang mga umiibig sa Ahl al-Bayt, ang mga tapat na Muslim na lumalakad sa landas ng Ahl al-Bayt, ay tinatawag na (Ahl as-Sunna). Ang lahat ng kabilang sa Ahl as-Sunna ay nananalangin ng kabutihan para sa Ahl al-Bayt sa bawat salât nila.
Ang mananampalatayang nakakita sa Rasûl ay pinangalanang “Sahâbî”;
Upang tukuyin silang lahat, “Ashâb-i kirâm” ang sinabi.
Ang bawat pusong umibig sa Propeta’y napuno ng nûr sa isang iglap;
Ang mga naging Sahâba niya’y pinuri sa Qur’ân.
Para kay Rasûlullah, ibinigay nilang lahat ang ari-arian at buhay;
Sa kapayapaa’y nagpalaganap ng kaalaman, sa digmaan nama’y umaatungal.
Sa hadîth sharîf, ang mga Sahâba’y itinulad sa mga bituin;
Ang sumunod sa alinman sa kanila’y aabot sa maliliwanag na landas.
Ang mga Sahâba’y lubhang nagmamahalan, pinupuri ang isa’t isa;
Ang mga Muslim na dumating pagkatapos, ganito rin ang sinabi nilang lahat.
Ang Qur’ân at ang mga hadîth, sila ang nagpabatid sa atin;
Ang kalinisan ng kanilang puso’y nagbigay ng tiwala sa mga isip.
Kapag nilait ang isa sa kanila, nasusugatan ang relihiyong Islam;
Ang nanlalait sa isa sa mga Sahâba’y sinisira ang Qur’ân al-karîm.
Kung ikaw ay tunay na Muslim, igalang mo ang bawat isa sa kanila,
At unahin mo ang salât at salâm sa Ahl al-Bayt ng Rasûl!