ANG SULTAN NG SANSINUKOB, ANG ATING PINUNO, ANG PROPETA

Ang paglikha sa kanyang pinagpalang nûr

Bago ang lahat, ibig sabihin, bago Siya lumikha ng anumang bagay, nilikha ng Allâhu ta’âlâ ang pinagpalang liwanag (nûr) ng ating minamahal na Propeta Muhammad ’alaihis-salâm. Ipinahayag ng karamihan sa ating mga iskolar ng tafsîr (pagpapaliwanag sa Qur’ân) at hadîth: “Mula sa Kanyang sariling nûr, lumikha ang Haqq ta’âlâ ng isang pino at dakilang substansiya (jawhar), at mula rito ay pinairal Niya nang sunud-sunod ang buong sansinukob. Ang substansiyang ito ay tinatawag na ‘Nûr-i Muhammadî’. Ang simula at ang pinagmulan ng lahat ng kaluluwa at katawan ay ang substansiyang ito.”

“Kung hindi dahil sa iyo, kung hindi dahil sa iyo, hindi Ko sana nilikha ang mga nilalang!” Hadîth qudsî

Isang araw, nagtanong si Jâbir ibn ’Abdullah, isa sa mga Sahâba: “Yâ Rasûlallah! Ano ang nilikha ng Allâhu ta’âlâ bago ang lahat ng bagay?” Ganito ang isinagot sa kanya: “Bago ang lahat ng bagay, nilikha Niya mula sa Kanyang sariling nûr ang nûr ng iyong Propeta, ibig sabihin, ang aking nûr. Noong panahong iyon ay wala pang Lawh, wala pang Qalam, wala pang Paraiso, wala pang Impiyerno, wala pang anghel, wala pang mga langit (samâwât), wala pang lupa (ard), wala pang araw, wala pang buwan, wala pang tao at wala pang jinn.”

Nang likhain ang puso at ang pinagpalang katawan ni Âdam ’alaihis-salâm, inilagay ang Nûr-i Muhammadî sa pagitan ng kanyang dalawang kilay. Nang bigyan siya ng kaluluwa, napansin ni Âdam ’alaihis-salâm na sa kanyang noo ay may isang nûr na nagniningning na gaya ng planetang Venus (Zuhra).

Nang likhain si Âdam ’alaihis-salâm, naunawaan niya sa pamamagitan ng inspirasyon (ilhâm) na tinatawag siya ng Haqq ta’âlâ na Abû Muhammad, ibig sabihin, ama ni Muhammad. Nang magtanong si Âdam: “O aking Panginoon! Bakit Mo ako binigyan ng kunyang Abû Muhammad?”, sinabi sa kanya ng Allâhu ta’âlâ: “O Âdam! Itaas mo ang iyong ulo!” Itinaas ni Âdam ’alaihis-salâm ang kanyang ulo at tumingin: sa ’Arsh-i a’lâ5 ay nakita niya, nakasulat sa nûr, ang pangalan ng ating minamahal na Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) – ang pangalang Ahmad. Pagkatapos ay nagtanong siya: “O aking Panginoon! Sino siya?” Sinabi ng Allâhu ta’âlâ: “Siya ay isang propeta mula sa iyong mga inapo. Ang kanyang pangalan sa mga langit ay Ahmad, at sa lupa ay Muhammad. Kung hindi dahil sa kanya, hindi sana Kita nilikha. Hindi Ko rin sana nilikha ang kalupaan at ang mga langit.”6

Lumipat ang kanyang nûr mula sa mga dalisay na noo patungo sa mga dalisay na noo

Nang likhain si Âdam ’alaihis-salâm, inilagay sa kanyang noo ang pinagpalang nûr ng ating minamahal na Propeta Muhammad ’alaihis-salâm. Nagsimulang magningning doon ang nûr na iyon. Gaya ng ipinahahayag sa “Tafsîr-i Mazharî”, mula kay Âdam ’alaihis-salâm ay lumipat ito sa mga dalisay na ama at sa mga dalisay na ina, hanggang sa umabot ito sa ating Pinuno, ang Propeta. Ipinahayag ito ng Allâhu ta’âlâ sa isang marangal na âyat7 ayon sa kahulugan nang ganito:

“Ikaw, ibig sabihin, ang iyong nûr, ay palaging inilipat mula sa mga nagpapatirapa (nagsasagawa ng sajda) patungo sa mga nagpapatirapa, hanggang sa ito’y umabot sa iyo.”8

Sa isang hadîth sharîf ay sinabi: “Nilikha ng Allâhu ta’âlâ ang mga tao. Pinairal Niya ako mula sa pinakamabuting bahagi ng mga tao. Pagkatapos ay pinili Niya ang pinakamabuti sa mga bahaging iyon (sa Arabia). Pinairal Niya ako mula roon. Pagkatapos ay pinili Niya ang pinakamabuti sa mga sambahayan, sa mga pamilya, at dinala Niya ako sa mundo mula roon. Kaya ang aking kaluluwa at ang aking katawan ang pinakamabuti sa mga nilalang. Ang aking angkan, ang aking mga ninuno, ang pinakamabuti sa mga tao.”

Sa isa pang hadîth sharîf ay sinabi: “Pinairal ng Allâhu ta’âlâ ang lahat ng bagay mula sa wala. Sa lahat ng bagay, ang mga tao ang Kanyang minahal at binigyan ng halaga; at sa mga tao, ang mga hinirang Niya ay Kanyang pinanirahan sa Arabia. Sa mga hinirang sa Arabia, ako ang Kanyang pinili. Inilagay Niya ako sa bawat panahon sa piling ng mga hinirang, ng pinakamabubuti sa mga tao. Kaya ang sinumang nagmamahal sa mga nasa Arabia na kaugnay sa akin ay nagmamahal sa kanila dahil sa akin. Ang sinumang kumakaaway sa kanila ay kumaaway na sa akin.”

Nang likhain ng Haqq ta’âlâ si Âdam,
Sa pamamagitan ni Âdam, ang mundo’y Kanyang ginayakan.
Ang mga anghel kay Âdam ay nagsajda,
At ang May-ari ng kagandahang-loob ay nagkaloob sa kanya nang sagana.
Inilagay Niya sa kanyang noo ang nûr ni Mustafâ,
“Alamin mo, ito ang nûr ng Aking Habîb,” wika Niya.
Ang nûr na iyon sa kanyang noo ay namalagi,
At nanatiling kasama niya sa maraming araw at gabi.
Pagkatapos, alamin, sa noo ni Hawwâ ito’y naparoon,
At doon din ay namalagi nang maraming buwan at taon.
Isinilang si Shîth – sa kanya lumipat ang nûr,
Sa kanyang noo ay sumikat at nagningning ang nûr.
Umabot ito kay Ibrâhîm at gayundin kay Ismâ’îl,
Hahaba ang salaysay kung ang iba pa’y aking sasabihin.
Sa ganitong paraan, walang patid, gaya ng kawing ng tanikala,
Ito’y lumipat nang lumipat hanggang makarating kay Mustafâ.
Nang dumating ang siyang awa sa mga sanlibutan,
Napunta sa kanya ang nûr, at sa kanya ito tumahan.
Kung nais ninyong sa apoy ay maligtas,
Bigkasin ang salawât nang may pag-ibig at pusong nag-aalab!

“Ikaw, ibig sabihin, ang iyong nûr, ay palaging inilipat mula sa mga nagpapatirapa (nagsasagawa ng sajda) patungo sa mga nagpapatirapa, hanggang sa ito’y umabot sa iyo” Shu’arâ: 219

Dahil si Âdam ’alaihis-salâm, ang unang taong nilikha, ay nagdadala ng butil ni Muhammad ’alaihis-salâm, nagniningning sa kanyang noo ang nûr ni Muhammad. Ang butil na ito ay lumipat kay Hadrat Hawwâ, mula sa kanya kay Shîth ’alaihis-salâm, at sa gayon ay mula sa mga dalisay na lalaki patungo sa mga dalisay na babae at mula sa mga dalisay na babae patungo sa mga dalisay na lalaki. Ang nûr ni Muhammad ’alaihis-salâm ay lumipat din, kasama ng butil, mula sa mga dalisay na noo patungo sa mga dalisay na noo. Tuwing tumitingin ang mga anghel sa mukha ni Âdam ’alaihis-salâm, nakikita nila sa kanyang noo ang nûr ni Muhammad ’alaihis-salâm, at humihingi sila ng kapatawaran para sa kanya (nagsasagawa sila ng istighfâr).

Nang malapit nang pumanaw si Âdam ’alaihis-salâm, sinabi niya sa kanyang anak na si Shîth ’alaihis-salâm: “Anak ko! Ang nûr na ito na nagniningning sa iyong noo ay ang nûr ng huling Propeta, si Muhammad ’alaihis-salâm. Ipagkatiwala mo lamang ito sa mga babaeng mananampalataya, malinis ang puri at dalisay, at ipagbilin mo rin ito sa iyong anak!”

Hanggang kay Muhammad ’alaihis-salâm, ipinagbilin ito ng lahat ng ama sa kanilang mga anak na lalaki. Tinupad nilang lahat ang habiling ito at nag-asawa ng pinakamaharlika at pinakamarangal na mga dalaga. Sa pagdaan sa mga dalisay na noo ng mga lalaki at ng mga babae, umabot ang nûr sa tunay nitong may-ari. Kapag ang isa sa mga ninuno ng ating Pinunong Rasûlullah ay nagkaroon ng dalawang anak na lalaki, o kapag ang isang tribo ay nahati sa dalawang sangay, ang nûr ng ating Propeta Muhammad ’alaihis-salâm ay laging nasa pinakamarangal at pinakamabuting panig. Sa bawat siglo, nakikilala sa nûr sa mukha kung sino ang kanyang ninuno. May isang hinirang na angkan na nagdadala ng kanyang nûr; sa bawat siglo, ang mukha ng lalaking mula sa angkang ito ay lubhang maganda at puspos ng nûr. Dahil sa nûr na ito ay namumukod siya sa kanyang mga kapatid, at ang tribong kinabibilangan niya ay higit na mataas at higit na marangal kaysa sa ibang mga tribo.9

Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta, sa isang hadîth sharîf: “Wala ni isa sa aking mga ninuno ang nakiapid. Dinala ako ng Allâhu ta’âlâ sa mundo mula sa mga dalisay at mabubuting ama at mula sa mga dalisay na ina. Kapag nagkaroon ng dalawang anak na lalaki ang isa sa aking mga ninuno, ako ay nasa pinakamabuti, sa pinakamahusay sa kanila.” Ang nûr na ito, na lumipat mula sa salinlahi patungo sa salinlahi mula pa kay Âdam ’alaihis-salâm, ay dumating kay Târûh, mula sa kanya sa kanyang anak na si Ibrâhîm ’alaihis-salâm, at pagkatapos ay sa kanyang anak na si Ismâ’îl ’alaihis-salâm. Ang nûr, na sa kanyang noo rin ay nagniningning na parang araw, ay lumipat mula sa kanyang mga inapo kay ’Adnân, mula sa kanya kay Ma’add, at mula sa kanya kay Nizâr. Nang isilang si Nizâr, nakita ng kanyang amang si Ma’add ang nûr sa noo ng kanyang anak at siya’y nagalak; nagdaos siya ng isang malaking piging at nagsabi: “Para sa ganitong anak, kakaunti pa ang piging na ito” – kaya ang pangalan ng kanyang anak ay nanatiling Nizâr, ibig sabihin, “kakaunti”. Pagkatapos nito, ang nûr ay lumipat nang sunud-sunod hanggang sa umabot sa tunay nitong may-ari, ang Pangwakas sa mga Propeta (Khâtam al-Anbiyâ), ang ating minamahal na Propeta Muhammad ’alaihis-salâm.

Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta, sa isang hadîth sharîf: “Ako si Muhammad, anak ni ’Abdullah, anak ni ’Abdulmuttalib, anak ni Hâshim (’Amr), anak ni ’Abdu Manâf (Mughîra), anak ni Qusayy (Zayd), anak ni Kilâb, anak ni Murra, anak ni Ka’b, anak ni Lu’ayy, anak ni Ghâlib, anak ni Fihr, anak ni Mâlik, anak ni Nadr, anak ni Kinâna, anak ni Khuzayma, anak ni Mudrika (’Âmir), anak ni Ilyâs, anak ni Mudar, anak ni Nizâr, anak ni Ma’add, anak ni ’Adnân. Tuwing ang pamayanang kinabibilangan ko ay nahahati sa dalawa, tiyak na inilalagay ako ng Allâhu ta’âlâ sa pinakamabuting panig nito…”10

Sa isa pang hadîth sharîf ay sinabi niya: “Pinili ng Allâhu ta’âlâ si Ismâ’îl mula sa mga anak ni Ibrâhîm. Mula sa mga anak ni Ismâ’îl ay pinili Niya ang mga anak ni Kinâna. Mula sa mga anak ni Kinâna ay pinili Niya ang Quraysh. Mula sa Quraysh ay pinili Niya ang mga anak ni Hâshim. Mula sa mga anak ni Hâshim ay pinili Niya ang mga anak ni ’Abdulmuttalib. At mula sa mga anak ni ’Abdulmuttalib ay ako ang Kanyang pinili.”11

Ang marangal na angkan ng ating Pinuno, ang Propeta, hanggang kay ’Adnân ay ganito:

Muhammad ’alaihis-salâm ’Abdullah ’Abdulmuttalib (Shayba) Hâshim (’Amr) ’Abdu Manâf (Mughîra) Qusayy (Zayd) Kilâb Murra Ka’b Lu’ayy Ghâlib Fihr Mâlik Nadr Kinâna Khuzayma Mudrika (’Âmir) Ilyâs Mudar Nizâr Ma’add ’Adnân

Ang kanyang lolo na si Hadrat ’Abdulmuttalib

Ang ating Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), ay mula sa sangay ng angkan ni Hâshim sa tribong Quraysh. Ang kanyang ama ay si ’Abdullah. Ang ama naman ni ’Abdullah ay si Shayba. Si Shayba, ang lolo ng ating Propeta, ay isinilang sa Medina. Nang pumanaw ang kanyang amang si Hâshim, bata pa si Shayba. Isang araw sa Medina, sa harap ng bahay ng kanyang mga tiyo sa panig ng ina, nagsasanay siya ng pamamana kasama ng kanyang mga kaibigan. Ang matatandang nanonood sa kanila ay humanga sa kanya, sapagkat nahinuha nila mula sa nûr na nagniningning sa noo ni Shayba na siya ay anak ng isang marangal na tao.

Nang dumating ang pagkakataon ni Shayba na pumana, binanat niya ang kanyang busog at pinakawalan ang kanyang palaso patungo sa tudlaan. Nang tumama nang eksakto ang palaso sa tudlaan, sumigaw siya sa pananabik: “Ako ang anak ni Hâshim. Tiyak na tatama sa tudlaan ang aking palaso!” Mula sa mga salitang ito ay naunawaan nila na siya ang anak ni Hâshim na taga-Mecca. Pumanaw na noon si Hâshim.

Nang bumalik sa Mecca ang isa sa mga anak ni ’Abdu Manâf, sinabi niya kay Muttalib, ang kapatid ni Hâshim: “Napakatalinong bata ng pamangkin mong si Shayba na nasa Medina. Bukod pa rito, may nûr na nagniningning sa kanyang noo na hinahangaan ng lahat. Tama ba na ilayo ninyo sa inyong piling ang ganoon kahalagang bata?” Dahil dito, agad na pumunta si Muttalib sa Medina at isinama sa Mecca ang kanyang pamangkin na si Shayba. Sa mga nagtatanong sa mga lansangan ng Mecca, “Sino ang batang ito?”, sumasagot siya: “Siya ang aking alipin.” Mula noon, ang pangalan ni Shayba ay nanatiling ’Abdulmuttalib, na nangangahulugang “ang alipin ni Muttalib”.12

“Anak ko! Ang nûr na ito na nagniningning sa iyong noo ay ang nûr ng huling Propeta, si Muhammad ’alaihis-salâm. Ipagkatiwala mo lamang ito sa mga babaeng mananampalataya, malinis ang puri at dalisay, at ipagbilin mo rin ito sa iyong anak!” Âdam ’alaihis-salâm

Nanatili si ’Abdulmuttalib sa piling ng kanyang tiyo na si Muttalib hanggang sa pumanaw si Muttalib. Ang pinagpalang katawan ni ’Abdulmuttalib ay may samyo ng almiskle. Sa kanyang noo ay nagniningning ang nûr ni Muhammad ’alaihis-salâm, ang habîb ng Allâhu ta’âlâ, at nagkakalat ito ng kabutihan at pagpapala sa kanyang paligid. Tuwing hindi umuulan sa Mecca at nagkakaroon ng tagtuyot, hinahawakan ng mga taga-Mecca ang kamay ni ’Abdulmuttalib, dinadala siya sa ibabaw ng bundok Thabîr, at nagsusumamo sa kanya na manalangin. Hindi niya binibigo ang sinuman, at nananalangin siya sa Allâhu ta’âlâ na pagkalooban sila ng ulan. At tinatanggap ng Haqq ta’âlâ ang kanyang panalangin alang-alang sa pagpapala ng nûr ng ating minamahal na Propeta na nagniningning sa noo ni ’Abdulmuttalib, at nagpapadala Siya ng masaganang ulan. Sa gayon, araw-araw na tumaas ang halaga at karangalan ni ’Abdulmuttalib. Pinili siya ng mga taga-Mecca bilang kanilang pinuno. Walang sumasalungat sa kanya, at ang sinumang pumasailalim sa kanyang pamumuno ay nakasusumpong ng ginhawa at kapayapaan. Kinikilala rin ng mga hari ng panahong iyon ang kabutihan at kadakilaan ni ’Abdulmuttalib. Ang Kisrâ lamang ng Persya ang naiinggit sa kanya, at lantaran at palihim na nagkikimkim ng poot laban sa kanya. Si ’Abdulmuttalib ay hanîf, ibig sabihin, Muslim.13 Siya ay nasa landas ng tawhîd: naniniwala siya sa pag-iral at kaisahan ng Allah, wala siyang ibang iniisip maliban sa Kanya, at sinusunod niya ang relihiyon ng kanyang ninunong si Ibrâhîm ’alaihis-salâm, na isang hanîf. Kaya hindi siya kailanman sumamba sa diyus-diyusan, at ni hindi man lamang lumapit sa mga ito.

Sa paligid ng Ka’ba ay nananalangin siya sa Allâhu ta’âlâ at isinasagawa ang kanyang pagsamba.

Zamzam

Isang araw, sa kanyang panaginip, may isang taong nagsabi sa kanya: “O ’Abdulmuttalib! Bumangon ka at hukayin mo ang Tayyiba!” – at naglaho. Kinabukasan ay sinabi niya: “Bumangon ka, hukayin mo ang Barra!” Sa ikatlong araw, ang taong iyon din ang nag-utos: “Bumangon ka, hukayin mo ang Madnûna!” Hindi tumitigil ang mga panaginip. Nang sa ikaapat na araw ay muling sinabi ng taong iyon: “O ’Abdulmuttalib! Bumangon ka, hukayin mo ang balon ng Zamzam!”, nagtanong si ’Abdulmuttalib: “Ano ang Zamzam? Nasaan ang balon?” Sumagot ang taong iyon: “Ang Zamzam ay tubig na hindi kailanman nababawasan at ang ilalim ay hindi naaabot. Sapat ito para sa lahat ng peregrino na dumarating mula sa apat na sulok ng daigdig. Bumukal ito sa lugar na hinampas ni Jibrîl ’alaihis-salâm ng kanyang pakpak. Ito ang tubig na nilikha ng Allâhu ta’âlâ para kay Ismâ’îl ’alaihis-salâm. Pinapawi nito ang uhaw ng mga nauuhaw. Binubusog nito ang mga nagugutom at lunas ito sa mga maysakit. Ituturo ko sa iyo ang lugar. Kapag nag-aalay sila ng hayop, itinatapon nila ang mga tira sa isang lugar. Habang naroon ka, darating ang isang uwak na may pulang tuka.

Kakalkalin nito ang lupa ng kanyang tuka. Sa lugar na kinalkal ng uwak, makakikita ka rin ng isang punso ng langgam. Iyon mismo ang lugar ng Zamzam.”14

Kinaumagahan, isinama ni ’Abdulmuttalib ang kanyang anak na si Hârith, pumunta sa Ka’ba, at nagsimulang maghintay nang may pananabik. Maya-maya, gaya ng sinabi sa panaginip, dumating ang uwak na may pulang tuka, dumapo sa isang hukay roon, at nagsimulang tukain ang lupa. Lumitaw sa ilalim nito ang isang punso ng langgam. Agad na nagsimulang maghukay sa lugar na iyon si ’Abdulmuttalib at ang kanyang anak na si Hârith. Matapos silang maghukay nang ilang sandali, lumitaw ang bunganga ng balon. Nang makita ito ni ’Abdulmuttalib, nagsimula siyang bumigkas ng takbîr: “Allâhu akbar, Allâhu akbar!”

Ang mga Quraysh, na mula sa simula ay maingat na nagmamasid sa paghuhukay ng balon, ay humarap sa kanya at nagsabi: “O ’Abdulmuttalib! Ito ang balon ng ating amang si Ismâ’îl. May karapatan din kami rito. Dapat mo kaming isama sa gawaing ito!” Ngunit agad na tumutol si ’Abdulmuttalib at sumagot: “Hindi! Ang gawaing ito ay tungkuling ipinagkaloob sa akin lamang.” Dahil dito ay sinabi ng mga Quraysh: “Nag-iisa ka. Wala kang ibang kasama maliban sa iisa mong anak. Sa ganyang kalagayan, hindi mo kami kayang labanan!”

Ang balon ng Zamzam

ay nasa loob ng Masjid al-Harâm, katapat ng sulok ng Hajar al-Aswad. Mayroon itong batong gilid. Ang sahig nito ay nalalatagan ng marmol at pahilig patungo sa mga pader. Ipinagawa ito ni ’Abdulhamîd Khan I sa paraang walang tubig na tatagas. Ang magandang likhang-sining na ito, isang mahalagang alaala ng kasaysayan, ay ipinagiba noong 1963. Ang bunganga ng balon at ang ilang metro sa paligid nito ay ibinaba nang ilang metro sa ilalim ng lupa. Nang maglaon, ganap itong tinakpan at nilatagan ng marmol. Sa kasalukuyan, hindi na nakikita ang balon na ito.

Nang sandaling iyon ay nanikip ang kanyang dibdib, sapagkat inaalipusta nila siya dahil sa pagiging walang kasama. Itinaas niya ang kanyang mga kamay sa langit at nagsumamo: “O aking Panginoon! Pagkalooban Mo ako ng sampung anak na lalaki. Kung tatanggapin Mo ang aking panalanging ito, iaalay ko ang isa sa kanila sa Ka’ba.”15

Naisip ni ’Abdulmuttalib na ang paghuhukay ay nagkakaroon na ng mapanganib na anyo at na sa huli ay maaari itong humantong sa matitinding sagupaan. Kaya itinigil niya ang paghuhukay at pinili ang daan ng pagkakasundo.

Ninais niyang malutas ng isang tagahatol ang usapin. Sa wakas, nagpasiya sila na ang isang manghuhula (kâhin) na nakatira sa Damascus ang hahanap ng lunas dito. Kasama ang isang pangkat ng mga pangunahing tao ng Quraysh, naglakbay sila. Sa daan, ang karaban, na labis na pinahirapan ng uhaw at ng init, ay hindi na makausad. Umaasam na lamang sila ng kahit isang patak ng tubig. Bagaman iyon na lamang ang kanilang hangarin, imposibleng makakita ng tubig sa gitna ng nakapapasong disyerto.

Sa sandaling nawalan na ng pag-asa ang lahat, sumigaw sa kanila si ’Abdulmuttalib: “Halikayo, halikayo! Magtipon kayo! Nakakita ako ng tubig na sasapat sa inyo at sa inyong mga hayop!” Habang naghahanap ng tubig si ’Abdulmuttalib, na nagdadala sa kanyang noo ng pinagpalang nûr ni Muhammad ’alaihis-salâm, natisod ang paa ng kanyang kamelyo sa isang malaking bato, at nang gumalaw ang bato sa kinalalagyan nito, bumukal ang tubig mula sa ilalim. Nagtakbuhan palapit ang lahat.

Uminom sila hanggang mapawi ang kanilang uhaw, at para bang muli silang nabuhay.

Dahil napahiya sila sa harap ng ganitong kadakilaan ni ’Abdulmuttalib, sinabi ng mga Quraysh: “O ’Abdulmuttalib! Wala na kaming masasabi pa sa iyo. Ikaw ang pinakakarapat-dapat na humukay sa balon ng Zamzam. Hindi na kami makikipagtalo pa sa iyo tungkol dito. Hindi na rin kailangang pumunta sa tagahatol; babalik na kami.” At tinahak nila ang daan pabalik sa Mecca. Dahil sa nûr na nagniningning sa kanyang noo, natamo ni ’Abdulmuttalib ang karangalang mahukay ang balon ng Zamzam at mapabukal ang tubig nito.16

“Ang Zamzam ay nakabubusog at lunas sa maysakit” Hadîth sharîf

Ang anak na iaalay

Matapos mahukay ni ’Abdulmuttalib ang balon ng Zamzam, lalo pang tumaas ang kanyang dangal at katanyagan. Lumipas ang mga taon. Tinanggap ng Haqq ta’âlâ ang panalanging bumukal mula sa kaibuturan ng kanyang puso, at pinagkalooban si ’Abdulmuttalib, bukod kay Hârith, ng sampu pang anak na lalaki at anim na anak na babae. Ang mga pangalan ng mga anak na lalaking ito ay Qutham, Abû Lahab, ’Abdulka’ba, Hajl, Zubayr, Abû Tâlib, ’Abdullah, Ghaydâq, Dirâr at Muqawwim (hindi pa isinisilang noon sina Hamza at ’Abbâs). Ang kanyang mga anak na babae ay sina Safiyya, ’Âtika, Umm Hakîm Baydâ, Barra, Umayma at Arwâ. Sa kanyang mga anak, si ’Abdullah ang pinakamamahal ni ’Abdulmuttalib, sapagkat ang nûr na dati’y nasa kanyang sariling noo ay nagsimula nang magningning sa noo ni ’Abdullah.

Isang araw, sinabi kay ’Abdulmuttalib sa isang panaginip: “O ’Abdulmuttalib! Tuparin mo ang iyong panata!”

Kinaumagahan, nag-alay si ’Abdulmuttalib ng isang lalaking tupa. Kinagabihan, inutusan siya sa panaginip: “Mag-alay ka ng mas malaki pa riyan!” Kinaumagahan, nag-alay siya ng isang baka. Nang muli siyang utusan sa panaginip na mag-alay ng mas malaki pa riyan, nagtanong siya: “Ano ang mas malaki pa riyan?” Pagkatapos ay sinabi sa kanya: “Nanata ka na iaalay mo ang isa sa iyong mga anak na lalaki kapag pinagkalooban ka ng sampung anak na lalaki. Tuparin mo ang iyong panata!”

Kinabukasan, tinipon ni ’Abdulmuttalib ang kanyang mga anak at isinalaysay sa kanila ang panalanging ginawa niya maraming taon na ang nakalipas. Pagkatapos ay ipinabatid niya sa kanyang mga anak na lalaki na kailangan niyang ialay ang isa sa kanila. Wala siyang nakitang anumang pagtutol mula sa kanyang mga anak. Sa halip, pumayag sila at nagsabi: “O aming ama! Tuparin ninyo ang inyong panata! Malaya kayong gawin ang inyong nais!” Nagsagawa si ’Abdulmuttalib ng palabunutan upang matiyak kung aling anak ang iaalay. Nabunot ang anak na pinakamamahal niya – si ’Abdullah, na nagdadala sa kanyang noo ng nûr ni Muhammad ’alaihis-salâm, ang habîb ng Allâhu ta’âlâ. Saglit na napasuray si ’Abdulmuttalib; napuno ng luha ang kanyang mga mata. Kailangan niyang tuparin ang pangakong ibinigay niya sa Allâhu ta’âlâ. Hawak ang kutsilyo sa isang kamay at si ’Abdullah, ang sarili niyang laman at dugo, sa kabilang kamay, nagtungo siya sa Ka’ba upang tuparin ang pangakong ibinigay niya sa kanyang Panginoon. Luhaan ang mga mata, tinapos ng ama ang lahat ng paghahanda upang ialay si ’Abdullah. Nang sandaling iyon, nagmamasid sa pangyayari nang may pagkamangha ang mga pangunahing tao ng Quraysh.

Isa sa kanila, ang tiyo ni ’Abdullah sa panig ng ina, ang nagsabi: “O ’Abdulmuttalib! Tumigil ka! Hindi kami kailanman papayag na katayin mo ang anak mong ito. Kung gagawin mo ang ganitong bagay, magiging kaugalian na ito sa mga Quraysh mula ngayon. Bawat isa ay mananata na iaalay at kakatayin ang kanyang anak. Huwag kang manguna sa ganitong bagay! Palugurin mo ang iyong Panginoon sa ibang paraan!…” Pagkatapos ay nagmungkahi siya: “Sumangguni ka sa isang manghuhula, upang ituro niya sa iyo ang isang paraan.”

Dahil sa mga salitang ito, pumunta si ’Abdulmuttalib sa isang manghuhula sa Khaybar na nagngangalang Qutba (o Sajâh), at isinalaysay sa kanya ang usapin. Nagtanong ang manghuhula: “Magkano sa inyo ang bayad-dugo (diya) para sa isang tao?” Nang tumanggap siya ng sagot na “Sampung kamelyo,” sinabi niya: “Magsagawa kayo ng palabunutan sa pagitan ng sampung kamelyo at ng inyong anak. Kung ang anak ninyo ang mabunot, magdagdag kayo ng sampu pang kamelyo at magpatuloy kayo sa ganitong pagdaragdag at palabunutan hanggang ang mabunot ay ang mga kamelyo.”

Agad na bumalik si ’Abdulmuttalib sa Mecca at ginawa ang sinabi ng manghuhula. Maraming ulit siyang nagsagawa ng palabunutan, na nagdaragdag ng sampung kamelyo sa bawat ulit. Laging si ’Abdullah ang nabubunot. Ngunit nang umabot sa isandaan ang bilang ng mga kamelyo, ang mga kamelyo ang nabunot. Upang makatiyak, dalawang ulit pa siyang nagsagawa ng palabunutan. Sa dalawang ulit na iyon, ang mga kamelyo pa rin ang nabunot. Habang bumibigkas ng takbîr – “Allâhu akbar! Allâhu akbar!” – inialay ni ’Abdulmuttalib ang mga kamelyo. Hindi kumuha ng karne ang sinuman sa kanila, siya man o ang alinman sa kanyang mga anak. Ipinamahagi niya itong lahat sa mga dukha.17

Bukod dito, mula pa kay Âdam ’alaihis-salâm, naroon din ang pangyayari ng pag-aalay kay Ismâ’îl ’alaihis-salâm. Dahil ang angkan ng ating Pinuno, ang Propeta, ay nagmula kay Ismâ’îl ’alaihis-salâm, sinabi niya: “Ako ang anak ng dalawang inialay.”18

Ang kanyang ama na si Hadrat ’Abdullah

Nang isilang si ’Abdullah, na nagdadala sa kanyang noo ng nûr ng ating Propeta Muhammad ’alaihis-salâm, ang Pinuno ng dalawang daigdig, ibinalita ng mga may Kasulatan sa isa’t isa: “Isinilang na sa Mecca ang ama ng Propeta ng huling panahon.” Ang mga Anak ni Israel ay may isang balabal (jubba) na hinabi mula sa lana; pag-aari ito ni Yahyâ ’alaihis-salâm, suot niya ito nang siya’y naging martir (shahîd), at napatakan ang balabal na ito ng kanyang pinagpalang dugo. Nakasulat sa kanilang mga aklat: “Kapag sumariwa muli ang dugong ito at nagsimulang tumulo, isisilang ang ama ng Propeta ng huling panahon.” Sa palatandaang ito ay naunawaan ng mga may Kasulatan na isinilang na si ’Abdullah. Bagaman dahil sa inggit ay maraming ulit nilang tinangkang patayin siya, iningatan ng Allâhu ta’âlâ si ’Abdullah dahil sa pagpapala ng nûr sa kanyang noo.

Nang sumapit si ’Abdullah sa gulang ng pagbibinata (bulûgh), namukod siya sa mga tao kapwa dahil sa kanyang kagandahang-asal at sa kanyang kakisigan. Lalo na nang tumuntong siya sa labingwalong taong gulang, naging bukambibig ng lahat ang kanyang kagandahan. Ang nûr sa kanyang noo ay nagniningning na parang araw, at ang puso ng mga dalagang nakakikita sa kanya, ibig man nila o hindi, ay nahuhumaling sa kanya. Ang kanyang kagandahan at katanyagan ay lumaganap hanggang sa Ehipto.

Mula sa malayo at sa malapit, nag-unahan ang lahat na ipakasal sa kanya ang kanilang mga anak na babae. Maraming hari ang lumapit kay ’Abdulmuttalib at nag-alok na kunin niya para sa kanyang anak ang kanilang mga anak na babae. Ipinabatid din nila na handa silang gumawa ng anumang sakripisyo para rito. Gayundin, halos dalawang daang dalaga ang dumating hanggang sa Mecca at nagpahayag ng kanilang pagnanais na makasal kay ’Abdullah. Ngunit tinanggihan ni ’Abdulmuttalib ang bawat isa sa kanila sa angkop na pananalita.

Ito ay sapagkat naghahanap si ’Abdulmuttalib para sa kanyang anak ng isang dalagang hanîf, ibig sabihin, Muslim – ang pinakamabuti ang pagpapalaki, ang pinakamaharlika at ang pinakamaganda – na tapat sa relihiyon ng kanilang mga ninuno, na sinusunod nila mula pa kay Ibrâhîm ’alaihis-salâm.

Nang maunawaan ng mga Anak ni Israel na ang Propeta ng huling panahon, na ipinahayag sa kanilang mga aklat, ay hindi magmumula sa kanilang lahi, sumumpa sila dahil sa inggit na papatayin si ’Abdullah. Para rito ay nagpadala sila ng pitumpung armadong lalaki sa Mecca. Nagsimula silang mag-abang ng pagkakataon. Isang araw, nang lumabas si ’Abdullah sa parang, inakala nilang sa wakas ay walang nakakikita sa kanila; binunot nila ang kanilang mga tabak at sinugod siya. Nang araw na iyon, ayon sa banal na karunungan19, si Wahb ibn ’Abdu Manâf, isa sa mga kamag-anak ni ’Abdullah, ay lumabas din upang mangaso kasama ang ilang kaibigan. Nang sandaling iyon mismo ay nakita nila ang mga Anak ni Israel na sumusugod kay ’Abdullah. Dahil sa malasakit ng pagkakamag-anak, nagpasiya silang saklolohan si ’Abdullah. Ngunit napakarami ng kanilang mga kalaban. Malinaw na matatalo sila sa labanang ito. Sa wakas, minabuti nilang piliin ang daan ng pagpapayo. Nang lumapit sila sa kanila, nakita nila ang maraming mangangabayong walang katulad sa mundong ito, nakasakay sa mga kabayong kulay-uling at may tabak sa kamay, na biglang dumating na parang kidlat mula sa di-nakikita (ghayb), sumalakay sa mga Anak ni Israel habang bumibigkas ng takbîr, pinatay silang lahat sa tabak, at naglaho. Namangha si Wahb sa kanyang nakita, at naunawaan niya kung paano iniingatan si ’Abdullah at kung gaano siya kahalaga sa Allâhu ta’âlâ.

Pagdating sa bahay, isinalaysay niya sa kanyang asawa ang nangyari. Kapwa nila tinanggap na ang binatang karapat-dapat sa kanilang anak ay si ’Abdullah, at nagpasiya silang ipakasal si Âmina sa kanya.

“Ako ang anak ng dalawang inialay” Hadîth sharîf

Narinig naman ni ’Abdulmuttalib ang tungkol sa kagandahan, kalinisang-puri, kahinhinan at katapatan sa relihiyon ni Âmina, ang anak ni Wahb, ang pinuno ng tribong Banû Zuhra. Magkamag-anak din sila sa lahi: nagtatagpo ang kanilang mga angkan ilang salinlahi sa itaas. Nagtungo siya sa bahay ni Wahb upang hingin ang dalagang ito para sa kanyang anak na si ’Abdullah. Nang hingin ni ’Abdulmuttalib ang kamay ni Âmina, sinabi ni Wahb: “O pinsan! Natanggap na namin ang alok na ito bago mo pa ito inialok,” at isinalaysay niya ang pangyayaring nasaksihan niya noon. Pagkatapos ay idinagdag niya: “Nanaginip ang ina ni Âmina. Ayon sa kanyang salaysay, may isang nûr na pumasok sa aming bahay, at pinuno ng ningning nito ang lupa at ang mga langit. Kagabi naman ay nakita ko rin sa aking panaginip ang ating ninunong si Ibrâhîm ‘alaihis-salâm. Sinabi niya sa akin: ‘Ako mismo ang nagsagawa ng nikâh sa pagitan ni ‘Abdullah, ang anak ni ‘Abdulmuttalib, at ng iyong anak na si Âmina. Tanggapin mo rin ito!’ Mula pa kaninang umaga ay hindi maalis sa isip ko ang panaginip na ito. Iniisip ko kung kailan kaya sila darating.” Nang marinig ito ni ’Abdulmuttalib, namutawi sa kanyang mga labi: “Allâhu akbar! Allâhu akbar!”

Sa wakas, ipinakasal niya ang kanyang anak na si ’Abdullah, na labingwalong taong gulang, kay Âmina, ang anak ni Wahb, na labing-apat na taong gulang. May iba pang mga salaysay tungkol sa kasal nina Âmina at ’Abdullah.20

Lumipat sa kanyang ina ang kanyang pinagpalang nûr

Nang lumipat sa kanyang ina ang pinagpalang nûr ng Dakilang Pinuno ng sanlibutan (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), ibinalita ng mga lobo at ng mga ibon sa isa’t isa ang magandang balita:

“Nalalapit na ang sandali na pararangalan ng Pinuno ng sansinukob ang mundo sa kanyang pagdating; siya ang amîn21ng kalupaan, ang araw ng kanyang panahon.” Nang gabing iyon, nagsibagsak nang pasubsob ang lahat ng diyus-diyusan sa Ka’ba. Nawalan ng lakas ang mga shaytân at hindi na nila magawa ang kanilang gawain. Winasak ng mga anghel ang trono ni Iblîs at itinapon ito sa dagat, at sa loob ng apatnapung araw ay pinarusahan at pinahirapan nila si Iblîs. Pagkatapos ay tumakas siya, umakyat sa bundok Abû Qubays at sumigaw nang malakas. Nagtipon sa kanyang paligid ang lahat ng kanyang hukbo na nakarinig sa sigaw na ito ni Iblîs. Sinabi niya sa kanila: “Sa aba ninyo! Nalalapit na ang pagsilang ni Muhammad ’alaihis-salâm. Mula ngayon ay hindi na sasambahin ang Lât at ang ’Uzzâ. Lalaganap sa buong daigdig ang nûr ng tawhîd.” Nang gabing iyon, nawalan ng kakayahan sa kanilang gawain ang lahat ng salamangkero at manghuhula. Nagwakas ang panghuhula. Nawalan ng bisa ang kanilang salamangka. Nang gabing iyon, narinig ng mga nasa lupa ang isang tinig mula sa langit: “Nalalapit na ang panahon ng pagdating ng Propeta ng huling panahon, na may dalang libu-libong kabutihan at biyaya.”

Noong panahong iyon ay may tagtuyot sa Makka al-Mukarrama. Ilang taon nang hindi umuulan. Wala nang luntiang dahon sa mga punongkahoy, at wala nang bakas ng ani. Nagdurusa ang mga tao at hindi na nila alam ang gagawin. Matapos lumipat ang pinagpalang nûr ng ating minamahal na Propeta mula kay Hadrat ’Abdullah patungo kay Hadrat Âmina, napakaraming ulan ang bumuhos at napakasagana ng ani kaya tinawag nila ang taong iyon na “ang taon ng kasaganaan”. Sa loob ng siyam na buwang ipinagbuntis siya ni Hadrat Âmina, wala siyang naramdamang anumang sakit o hirap.

Nang dalawang buwan nang nagdadalang-tao ang ating ina na si Âmina, naglakbay ang kanyang asawang si ’Abdullah patungong Damascus para sa kalakalan. Sa pagbabalik ay nagkasakit siya. Pumanaw siya sa Dâr an-Nâbigha, sa paligid ng Medina, sa piling ng kanyang mga tiyo sa panig ng ina, ang angkan ni Najjâr, sa edad na labingwalo o dalawampu’t lima.22 Nang mabalitaan ito sa Mecca, nabalot ng dalamhati ang buong lungsod.23

“Nang pumanaw si ‘Abdullah, ang ama ng ating Pinuno, ang Propeta, bago pa isilang ang kanyang anak, sinabi ng mga anghel: ‘O aming Panginoon! Naulila ang Iyong Rasûl’” ’Abdullah ibn ’Abbâs (radiy-Allâhu ’anhumâ)

Isinalaysay ni ’Abdullah ibn ’Abbâs (radiy-Allâhu ’anhumâ), isa sa mga Sahâba: “Nang pumanaw si ‘Abdullah, ang ama ng ating Pinuno, ang Propeta, bago pa isilang ang kanyang anak, sinabi ng mga anghel: ‘O aming Panginoon! Naulila ang Iyong Rasûl.’ Sinabi ng Allâhu ta’âlâ: ‘Ako ang kanyang tagapag-ingat at katulong.’”

Labis na nagdalamhati si Âmina Khâtûn sa pagpanaw ng kanyang asawa. Sa isang tula ay ipinagluksa niya ang kanyang pagpanaw nang ganito:

Sa di-inaasahang sandali, kinuha siya ng kanyang takdang oras,
Gayong siya’y lubhang mapagbigay at lubhang mahabagin.

Ang pangyayari ng Elepante

Ang pangyayari ng Elepante

Mga dalawang buwan na lamang ang nalalabi bago isilang si Rasûl-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam). Noong panahong iyon naganap ang pangyayari ng Elepante. Si Abraha, ang gobernador ng Yemen para sa Kaharian ng Abisinya, ay nais hadlangan ang mga taong dumarating nang pulu-pulutong mula sa lahat ng dako sa pagdalaw sa Ka’ba. Sa tulong ng emperador ng Bisantiyo, nagpatayo siya sa San’â ng isang malaking simbahan na tinawag na “Qullays”. Ninais niyang ang simbahang ito ang dalawin ng mga tao. Ngunit ang mga Arabe, na mula pa noong una ay dumadalaw sa Ka’ba, ay hindi nagbigay ng anumang pansin sa simbahang ipinatayo ni Abraha. Tiningnan nila ito nang may paghamak. Dinumihan pa nga ito ng isa sa kanila.

Dahil dito ay nagalit si Abraha at nagpasiyang wasakin ang Ka’ba; sa layuning ito ay naghanda siya ng isang malaking hukbo at nagmartsa laban sa Mecca. Nang malapit na sa Mecca ang hukbo ni Abraha, sinimulang samsamin ng mga kawal ang mga ari-arian ng Quraysh, at kinumpiska rin nila ang dalawang daang kamelyong pag-aari ni ’Abdulmuttalib. Pumunta si ’Abdulmuttalib kay Abraha at hiningi ang kanyang mga kamelyo. Sinabi ni Abraha: “Naparito ako upang wasakin ang inyong banal na Ka’ba. Ayaw mo itong ipagtanggol, at ang mga kamelyo mo pa ang hinihingi mo?”

Sinabi ni ’Abdulmuttalib: “Ako ang may-ari ng mga kamelyo. Tiyak na may May-ari ang Ka’ba. Siya ang mag-iingat dito.” “Walang makapagtatanggol dito laban sa akin!” sabi ni Abraha, at ibinalik niya kay ’Abdulmuttalib ang kanyang mga kamelyo at pinaalis siya. Pagkatapos ay iniutos niya sa kanyang hukbo na sumulong patungo sa Ka’ba. Sa hukbo ni Abraha ay may isang elepanteng nagngangalang “Mahmûda”, na pinapauna sa harap ng mga kawal, sapagkat pinaniniwalaang sa gayon ay makakamit nila ang tagumpay. Si Nuqayl ibn Labîb, isa sa mga gabay ni Abraha, ay yumuko sa tainga ng dambuhalang elepante at nagsabi: “O Mahmûda, ang bahay na pupuntahan mo upang wasakin ay ang bahay ng Allâhu ta’âlâ. Lumuhod ka agad! Huwag na huwag kang sumulong! Kung hindi, mapapahamak ka!” Nang iharap ito ni Abraha sa Ka’ba, lumuhod ang elepante sa lupa at hindi na sumulong. Ngunit kapag iniharap ito sa Yemen, tumatakbo ito patungo roon.

Kaya’t sa hukbo ni Abraha, na nakalapit na sa Mecca ngunit walang lakas na sumalakay, nagpadala ang Allâhu ta’âlâ ng isang kawan ng mga ibong tinatawag na abâbîl, ibig sabihin, mga layang-layang ng bundok. Ang bawat isa sa mga ibong ito ay may dalang tatlong bato na kasinlaki ng garbansos o lentehas: isa sa tuka at dalawa sa mga paa. Ibinagsak nila ang mga ito sa hukbo ni Abraha. Tinatamaan ng mga bato ang mga kawal mula sa ulo at tumatagos sa kanilang katawan. Ang bawat kawal na tinamaan ng bato ay agad na namamatay. Gaya ng ipinahahayag ng marangal na âyat, ang hukbo ay naging gaya ng mga dahon ng pananim na kinain na. Nang makita ito ni Abraha, nataranta siya at nais tumakas. Ngunit hindi siya nakatakas. Siya ang tunay na puntirya ng mga bato, at tinamaan din siya. Habang tumatakas, nalalaglag nang pira-piraso ang kanyang laman, at sa gayon ay namatay siya. Ang pangyayaring ito ay ipinahayag sa sûra al-Fîl ng Qur’ân al-karîm ayon sa kahulugan nang ganito: “(O Aking Rasûl!) Hindi mo ba nakita kung paano pinakitunguhan ng iyong Panginoon ang mga may elepante (ang hukbo ni Abraha, na may mga elepante at nais wasakin ang Ka’ba)? Hindi ba Niya pinawalang-saysay ang kanilang pakana (na wasakin ang Ka’ba al-Mu’azzama)? Nagpadala Siya laban sa kanila ng mga ibon nang pulu-pulutong. Ang bawat isa sa mga ibong iyon ay nagbato sa kanila ng mga batong yari sa putik at niluto sa apoy. Sa wakas, nilipol sila ng Allâhu ta’âlâ at ginawa silang gaya ng mga dahon ng pananim na kinain ng gamugamo. (Ginawa Niya silang gaya ng mga dahon ng pananim na nginatngat at pinagputul-putol ng mga uod.)”24

“Ako ang may-ari ng mga kamelyo. Tiyak na may May-ari ang Ka’ba. Siya ang mag-iingat dito” Shaybat al-Hamd

Ang Arabia at ang mga sentro ng kultura sa paligid nito