ANG AHL AL-BAYT NG ATING PINUNO, ANG PROPETA

Ang mga dahilan ng mga pag-aasawa ng ating Pinuno, ang Propeta

Ang unang pinakasalan ni Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), noong siya ay dalawampu’t limang taong gulang, ay si Hadrat Khadîja (radiy-Allâhu ’anhâ). Si Hadrat Khadîja ay apatnapung taong gulang at isang balo. Ngunit napakalaki ng kanyang kayamanan, kagandahan, talino, kaalaman, karangalan, lahi, kalinisan ng puri at wastong asal. Dalawampu’t limang taon silang namuhay nang magkasama. Habang nabubuhay si Hadrat Khadîja, hindi nag-asawa ng iba si Rasûl-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam).

Pagkatapos ng pagpanaw ng ating ina na si Hadrat Khadîja (radiy-Allâhu ’anhâ), sa ikalawang pagkakataon, noong siya ay limampu’t limang taong gulang, pinakasalan ng ating Pinunong Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ang ating ina na si Hadrat ’Âisha (radiy-Allâhu ’anhâ), ang anak ni Hadrat Abû Bakr. Isinagawa niya ang nikâh sa kanya sa utos ng Allâhu ta’âlâ. Hanggang sa siya ay lumisan patungo sa Kabilang-buhay, walong taon siyang namuhay kasama niya. Siya ay napakatalino, matalas ang isip, maalam, may pinong asal, malinis ang puri at matuwid. Dahil napakalakas ng kanyang memorya, maraming bagay ang itinatanong at natututuhan sa kanya ng mga Sahâba.

Ang lahat ng iba pa niyang pag-aasawa ay ginawa niya dahil sa mga kadahilanang panrelihiyon o pampulitika, o dahil sa awa at kagandahang-loob. Silang lahat ay mga balo, at ang karamihan sa kanila ay matatanda na. Halimbawa: nang umabot sa di-matiis na antas ang pagpapahirap at pinsalang ginagawa ng mga di-mananampalataya sa Mecca sa mga Muslim, lumipat ang isang bahagi ng mga Sahâba sa Abisinya. Ang hari ng Abisinya, ang Negus, ay Kristiyano. Nagtanong siya sa mga Muslim ng iba’t ibang bagay, at sa paghanga sa matatalinong sagot na natanggap niya, sumampalataya siya. Gumawa siya ng maraming kabutihan sa mga Muslim. Ngunit si ’Ubaydullah ibn Jahsh, na tila sumampalataya, ay nalinlang ng mga pari upang makaligtas sa kahirapan; tumalikod siya sa relihiyon (murtadd) at ipinagpalit ang kanyang relihiyon sa mundo.1 Ang isinumpang ito, na anak ng isang tiya ng ating Pinunong Rasûlullah sa panig ng ama, ay pinilit at hinikayat din ang kanyang asawang si Umm Habîba na lumabas sa relihiyon at yumaman; ngunit nang sabihin ng babae na tatanggapin niya ang kahirapan at ang kamatayan, ngunit hindi siya lalabas sa relihiyon ni Muhammad ’alaihis-salâm, hiniwalayan niya siya. Inaasahan niyang mamamatay ang babae sa paghihikahos at pagdurusa. Ngunit sa maikling panahon ay siya mismo ang namatay. Si Umm Habîba ay anak ni Abû Sufyân, na noon ay pinakamataas na kumander ng mga Quraysh sa Mecca. Nang mga panahong iyon, ang ating Pinunong Rasûlullah ay nakikipaglaban sa napakahirap na mga labanan laban sa mga hukbo ng Quraysh, at si Abû Sufyân naman ay nakikipaglaban nang buong lakas upang lipulin ang Islam. Narinig ni Rasûlullah ang katatagan sa relihiyon ng ating ina na si Umm Habîba (radiy-Allâhu ’anhâ) at ang napakapait na kalagayang sinapit niya. Sumulat siya ng liham sa Negus at humiling: “Pakakasalan ko si Umm Habîba na nariyan. Isagawa mo ang aking nikâh! Pagkatapos ay ipadala mo siya rito.” Ang Negus ay naging Muslim na noon pa. Pinakitunguhan niya nang may malaking paggalang ang liham, inanyayahan sa kanyang palasyo ang mga Muslim na naroon, at naghanda ng piging. Noong ikapitong taon ng Hijra ay isinagawa ang nikâh, at nagbigay siya ng mga regalo at mga kaloob. Sa ganitong paraan, nakamit ni Umm Habîba ang gantimpala ng kanyang îmân, at namuhay siya roon nang masagana at panatag. Dahil sa kanya, naging panatag din ang ibang mga Muslim. Yamang sa Paraiso ay makakasama ng mga babae ang kanilang mga asawa, nabigyan siya ng magandang balita ng pinakamataas na antas ng Paraiso; at sa tabi ng magandang balitang ito, napakaliit ng lahat ng kasiyahan at biyaya ng mundo. Ang nikâh na ito ay naging isa sa mga dahilang naghanda kay Abû Sufyân sa karangalan ng pagiging Muslim sa kalaunan. Gaya ng nakikita, ipinakikita rin ng nikâh na ito ang antas ng talino, talas ng isip, pagkahenyo, kagandahang-loob at awa ni Rasûlullah.2

Bilang ikalawang halimbawa: ang ating ina na si Hadrat Hafsa (radiy-Allâhu ’anhâ), ang anak ni Hadrat ’Umar, ay nabalo. Noong ikatlong taon ng Hijra, nang itanong ni Hadrat ’Umar kina Hadrat Abû Bakr at Hadrat ’Uthmân: “Pakakasalan mo ba ang aking anak?”, sinabi nila: “Pag-iisipan ko.” Isang araw, habang kasama ng ating Pinunong Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) silang tatlo at ang iba pa, nagtanong siya: “O ’Umar! Nakikita kong nalulungkot ka; ano ang dahilan?” Kung paanong madaling makita ang kulay ng tinta sa isang bote, ganoon din nauunawaan ng ating Pinunong Rasûlullah sa isang tingin ang iniisip ng bawat isa. Kung kinakailangan, nagtatanong siya. Dahil fard sa atin ang magsabi ng totoo sa kanya, at maging sa lahat, sumagot si Hadrat ’Umar: “Yâ Rasûlallah! Iniharap ko ang aking anak kina Abû Bakr at ’Uthmân, ngunit hindi nila siya kinuha.” Dahil hindi kailanman ninais ni Rasûlullah na malungkot ang tatlong ito sa kanyang mga Sahâba na pinakamamahal niya, upang pasayahin sila ay agad niyang sinabi: “O ’Umar! Nais mo bang ibigay ko ang iyong anak sa isang higit na mabuti kaysa kina Abû Bakr at ’Uthmân?” Nagulat si Hadrat ’Umar, sapagkat alam niyang walang sinumang higit na mabuti kaysa kina Hadrat Abû Bakr at Hadrat ’Uthmân. Sinabi niya: “Oo, yâ Rasûlallah!” Sinabi niya: “O ’Umar, ibigay mo sa akin ang iyong anak!” Sa ganitong paraan, si Hadrat Hafsa ay naging ina nina Hadrat Abû Bakr at Hadrat ’Uthmân at ng lahat ng mananampalataya, at sila ay naging mga lingkod niya; at sina Hadrat Abû Bakr, Hadrat ’Umar at Hadrat ’Uthmân ay lalong naging malapit at lalong naging mahal sa isa’t isa.3

Ikatlong halimbawa: noong ikalima o ikaanim na taon ng Hijra, kabilang sa daan-daang bihag na nakuha mula sa tribong Banû Mustaliq si Juwayriya, ang anak ni Hârith, ang pinuno ng tribo. Binili niya siya, pinalaya, at isinagawa ang nikâh sa kanya. Dahil dito, sinabi ng lahat ng Sahâba (’alaihimur-ridwân): “Nahihiya kaming gamitin bilang mga alipin at mga lingkod ang mga kamag-anak ng pamilya ng ating Pinunong Rasûlullah, ng ating ina.” Pinalaya nilang lahat ang kanilang mga bihag. Ang nikâh na ito ay naging dahilan ng pagpapalaya sa daan-daang bihag. Lagi itong isinasalaysay ng ating ina na si Hadrat Juwayriya (radiy-Allâhu ’anhâ) at ipinagmamalaki niya ito. Sinasabi ni Hadrat ’Âisha: “Wala akong nakitang babaeng higit na mabuti at higit na mapagpala kaysa kay Juwayriya.”4 Sa isang hadîth sharîf ay sinabi: “Ang pag-aasawa ko sa lahat ng aking mga asawa at ang pagpapakasal ko sa aking mga anak na babae ay pawang naganap sa pahintulot na dinala ni Jibrîl (’alaihis-salâm) mula sa Allâhu ta’âlâ.”

Isang mahalagang dahilan din ng maraming pag-aasawa ng ating Pinunong Rasûlullah ay ang pagpapabatid ng relihiyong Islam. Bago dumating ang âyat ng hijâb, ibig sabihin bago iutos sa mga babae na magtakip ng katawan, ang mga babae man ay lumalapit kay Rasûlullah, nagtatanong at natututo ng hindi nila nalalaman. Kapag pumunta si Rasûlullah sa bahay ng isang tao, dumarating din ang mga babae, umuupo, nakikinig at nakikinabang. Nang dumating ang âyat ng hijâb at ipinagbawal sa mga babae ang makipag-upo at makipag-usap sa mga lalaking hindi nila kaanu-ano, hindi na siya tumanggap ng mga babaeng hindi kaanu-ano. Iniutos niya sa kanila na itanong at pag-aralan ang hindi nila nalalaman mula sa kanyang pinagpalang asawa na si Hadrat ’Âisha. Dahil sa dami ng mga dumarating upang magtanong, hindi na nagkaroon ng panahon si Hadrat ’Âisha upang sagutin silang lahat. Upang mapadali ang mahalagang paglilingkod na ito at mapagaan ang pasanin ng ating ina na si ’Âisha, nagsagawa siya ng nikâh sa kasindaming babae na kinakailangan. Ipinabatid niya sa mga babaeng Muslim, sa pamamagitan ng kanyang pinagpalang mga asawa, ang daan-daang maselang kaalaman tungkol sa mga babae. Kung iisa lamang ang kanyang asawa, magiging mahirap, at maging imposible pa, na magtanong sa kanya ang lahat ng babae. Upang lubos na maipabatid ang relihiyon ng Allâhu ta’âlâ, pinasan din niya sa kanyang mga balikat ang pasanin ng maraming pag-aasawa.

Ang pinagpalang mga asawa ng ating Pinuno, ang Propeta

Khadîjat al-Kubrâ (radiy-Allâhu ’anhâ): Siya ay mula sa isang marangal at maharlikang pamilya ng Quraysh. Siya ay anak ni Khuwaylid ibn Asad ibn ’Abdul’uzzâ ibn Qusayy. Siya ang unang asawa ni Rasûlullah. Ang kanyang ama ay si Khuwaylid, at ang kanyang ina ay si Fâtima. Pinakasalan niya si Rasûlullah noong siya ay apatnapung taong gulang at isang balo. Dalawampu’t limang taong gulang noon si Rasûlullah. Nagkaroon sila ng apat na anak na babae at dalawang anak na lalaki. Habang balo, nangangalakal siya. Mayroon siyang mga katiwala, mga kalihim at mga alipin. Napakayaman niya, maalam at matalino. Siya ang unang malayang babae na sumampalataya. Nang unang magpakita si Jibrîl ’alaihis-salâm kay Rasûlullah, natakot siya. Isinalaysay niya ito kay Khadîja. Si Khadîja (radiy-Allâhu ’anhâ) ang kauna-unahang sumampalataya. Ang mga di-mananampalataya ay sumasamba sa mga rebulto, hindi naniniwala kay Rasûlullah, at nanunuya sa kanya. Labis nila siyang pinahihirapan. Inaaliw at pinalalakas ni Khadîja (radiy-Allâhu ’anhâ) ang loob ni Rasûlullah. Inialay niya para sa kanya ang lahat ng kanyang kayamanan at ari-arian. Dalawampu’t limang taon siyang naglingkod nang tapat kay Rasûlullah. Ni minsan ay hindi niya sinaktan ang damdamin ni Rasûlullah.

Pumanaw siya sa Makka al-Mukarrama tatlong taon bago ang Hijra, tatlong araw pagkatapos ng pagkamatay ni Abû Tâlib, sa edad na animnapu’t lima.

Hanggang sa kanyang pagpanaw ay lagi siyang pinupuri ni Rasûlullah. Isang araw pa nga, habang pinupuri niya si Khadîja sa bahay, hindi nakapagpigil ang ating ina na si ’Âisha at nagsabi: “Binigyan kayo ng Haqq ta’âlâ ng higit na mabuti kaysa sa kanya.” Sinabi niya: “Hindi! Walang ibinigay sa akin na higit na mabuti kaysa sa kanya. Sa mga araw na tinatawag ako ng lahat na sinungaling, siya ay naniwala sa akin. Habang pinahihirapan ako ng lahat, siya ang naging katuwang ko. Pinawi niya ang aking mga kalungkutan.”

Si Hadrat Khadîja at ang kanyang anak na si Fâtimat az-Zahrâ ay dalawa sa apat na babaeng ipinabatid sa isang hadîth sharîf na pinakadakila sa lahat ng babae sa mundo. Ang ikatlo ay ang asawa ni Fir’awn, si Hadrat Âsiya, at ang ikaapat ay si Hadrat Maryam (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anhunna).

“Ang pag-aasawa ko sa lahat ng aking mga asawa at ang pagpapakasal ko sa aking mga anak na babae ay pawang naganap sa pahintulot na dinala ni Jibrîl (’alaihis-salâm) mula sa Allâhu ta’âlâ” Hadîth sharîf

’Âisha (radiy-Allâhu ’anhâ): Siya ang ikalawang dalisay na asawa ni Rasûlullah. Siya ay anak ni Abû Bakr as-Siddîq. Ang kanyang ina ay si Umm Rûmân. Isinilang siya walong taon bago ang Hijra. Hindi siya nagkaroon ng anak. Isinagawa ang kanyang nikâh isang taon pagkatapos ng pagpanaw ni Khadîjat al-Kubrâ at dalawang taon bago ang Hijra. Pagkaraan ng tatlong taon, sa Medina, pinarangalan siya sa pagdadala sa kanya sa Hujra-i Sa’âdat. Kamangha-mangha ang laki ng kanyang talino, talas ng isip, kalinisan ng puri at taqwâ. Labis siyang minamahal at pinupuri ni Rasûlullah. Ang kanyang nikâh ay isinagawa sa utos ng Allâhu ta’âlâ. Pinuri siya sa isang marangal na âyat. Lumalapit sa kanya ang mga Sahâba upang lutasin ang kanilang mga suliranin. Nang pumanaw si Rasûlullah (sall-Allâhu ta’âlâ ‘alaihi wa sallam), labingwalong taong gulang siya. Dahil hindi tumugma ang kanyang ijtihâd sa ijtihâd ni Hadrat ‘Alî, sa Labanan ng Kamelyo ay kasama siya ng mga Sahâba na nakipaglaban kay Hadrat ‘Alî. Nang patayin bilang martir si Hadrat ‘Alî, labis siyang nalungkot. Labis siyang pinaninirang-puri ng mga Hurûfî. Sinasabi nilang hindi niya mahal si Hadrat ‘Alî. Samantalang si Hadrat ‘Âisha mismo ang nagsalaysay ng hadîth sharîf na “Ang pag-ibig kay ’Alî ay bahagi ng îmân.” Sa gayon ay ipinabatid niya na mahal niya siya at na kailangang mahalin siya ng lahat. Pumanaw siya sa Medina noong ikalimampu’t pitong taon ng Hijra, sa edad na animnapu’t lima. Ang kanyang libingan ay nasa Baqî’.

Sawda bint Zam’a (radiy-Allâhu ’anhâ): Siya ang ikatlong asawa ni Rasûlullah. Sumampalataya siya kasama ng kanyang asawa, at lumipat sila sa Abisinya. Nang bumalik sila sa Mecca, pumanaw ang kanyang asawa. Unang isinagawa ni Rasûlullah ang nikâh kay Hadrat ’Âisha, at pagkatapos ay kay Sawda. Si Sawda ay dinala niya sa kanyang bahay sa Mecca, at si Hadrat ’Âisha naman sa Medina. Siya ay isang napakamaawain at malinis ang puring ginang. Pumanaw siya noong panahon ni Hadrat ’Umar.5

Hafsa (radiy-Allâhu ’anhâ): Siya ay anak ni Hadrat ’Umar (radiy-Allâhu ’anh). Ang kanyang unang asawa ay si Khunays. Magkasama silang lumipat sa Abisinya at sa Medina. Nang mabalo siya sa murang edad, inialok siya ng kanyang ama kay Hadrat Abû Bakr at pagkatapos ay kay ’Uthmân. Kapwa sila humingi ng paumanhin. Nalungkot si Hadrat ’Umar. Noong ikatlong taon ng Hijra ay pinarangalan siya ng nikâh kay Rasûlullah. Pagkaraan ng ilang panahon ay hiniwalayan ni Rasûlullah si Hafsa. Pagkatapos, sa pahiwatig ni Jibrîl ’alaihis-salâm, muli niya siyang pinakasalan. Madalas siyang mag-ayuno at madalas magsagawa ng salât. Pumanaw siya noong ika-41 taon ng Hijra, sa edad na animnapu.

Zaynab bint Khuzayma (radiy-Allâhu ’anhâ): Marami siyang pagsamba at marami siyang ibinibigay na sadaqa. Dati siyang asawa ni ’Abdullah ibn Jahsh. Si ’Abdullah ay anak ni Umayma, ang tiya ni Rasûlullah sa panig ng ama, at naging martir siya sa Labanan sa Uhud. Pinarangalan siya ng nikâh kay Rasûlullah, ngunit pumanaw siya pagkaraan ng walong buwan.6

Umm Salama (radiy-Allâhu ’anhâ): Ang kanyang pangalan ay Hind. Kasama ng kanyang asawang si Abû Salama, kabilang sila sa mga unang lumipat sa Abisinya. Si Abû Salama, na kapatid ni ’Ubaydullah ibn Jahsh, ang anak ni Barra na tiya ni Rasûlullah sa panig ng ama, ay pumanaw sa Medina noong ikaapat na taon ng Hijra dahil sa sugat na tinamo niya sa Labanan sa Uhud. Hindi tinanggap ni Umm Salama ang alok ng kasal nina Abû Bakr at ’Umar. Pinarangalan siya ng nikâh kay Rasûlullah. Pumanaw siya sa Medina noong ikalimampu’t siyam na taon, sa edad na walumpu’t apat. Sa mga asawa ni Rasûlullah, siya ang huling pumanaw.7

“Hindi! Walang ibinigay sa akin na higit na mabuti kaysa sa kanya (kay Khadîja). Sa mga araw na tinatawag ako ng lahat na sinungaling, siya ay naniwala sa akin. Habang pinahihirapan ako ng lahat, siya ang naging katuwang ko. Pinawi niya ang aking mga kalungkutan” Hadîth sharîf

Juwayriya (radiy-Allâhu ’anhâ): Siya ay anak ni Hârith, ang pinuno ng tribong Banû Mustaliq. Nabihag siya sa Labanan sa Muraysî’, na naganap noong ikalimang taon ng Hijra. Ang kanyang asawa, na anak ng kanyang tiyo, ay napatay sa labanan. Dalawampung taong gulang siya, at napaka-hasnâ, ibig sabihin ay napakaganda. Nang ipagbili si Juwayriya, ayon sa isang salaysay, nagdala ang kanyang ama sa Medina ng isang kawan ng mga kamelyo upang tubusin siya. Dahil nanghinayang siya sa dalawang napakahusay na kamelyo, itinago niya ang mga ito sa labas ng lungsod. Sinabi ng Rasûl ’alaihis-salâm: “Dalhin mo rin ang dalawang kamelyong itinago mo sa ganoon at ganoong lugar.” Namangha si Hârith at sumampalataya kasama ng dalawa niyang anak na lalaki at ng marami pang iba. Tinanggap ng Rasûl ’alaihis-salâm ang mga kamelyo at ibinalik sa kanya ang kanyang anak. Sumampalataya rin ang anak. Hiningi ni Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) si Juwayriya sa kanyang ama at isinagawa ang nikâh sa kanya. Pumanaw siya noong ikalimampu’t anim na taon ng Hijra.

Zaynab bint Jahsh (radiy-Allâhu ’anhâ): Siya ay anak ni Umayma, ang tiya ni Rasûlullah sa panig ng ama, at kapatid ni ’Abdullah ibn Jahsh. Ang pangalan ng kanyang ama ay Burra; dahil hindi siya sumampalataya, tinawag siyang Jahsh. Si Zaynab ay kabilang sa mga unang sumampalataya.

Unang ipinakasal siya ng ating Pinunong Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) sa kanyang ampong anak na si Zayd ibn Hâritha. Dahil hindi napangalagaan ni Zayd ang mga karapatan ni Zaynab, naghiwalay sila noong ikatlong taon ng Hijra. Ninais ng Rasûl ’alaihis-salâm na isagawa ang nikâh sa kanya. Nang marinig ito ni Zaynab, sa kanyang kagalakan ay nagsagawa siya ng salât na dalawang rak’a at nanalangin: “O aking Panginoon! Ninanais ako ng Iyong Rasûl. Kung itinakda Mong mapagkalooban ako ng karangalan ng pagiging asawa niya, ibigay Mo ako sa kanya.” Tinanggap ang kanyang panalangin, at ipinanaog ang ikatatlumpu’t pitong âyat ng sûra al-Ahzâb na may kahulugang: “Nang magawa na ni Zayd ang kanyang nais hinggil sa kanya (ibig sabihin, nang hiwalayan na niya si Zaynab), ibinigay Namin siya sa iyo bilang asawa.” Dahil ang Allâhu ta’âlâ ang nagsagawa ng nikâh ni Zaynab, hindi na nagsagawa ng hiwalay na nikâh ang ating Pinunong Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam). Lagi itong ipinagmamalaki ni Zaynab (radiy-Allâhu ’anhâ), at sinasabi niya: “Ang bawat babae ay ipinakakasal ng kanyang ama. Ako naman ay ipinakasal ng Allâhu ta’âlâ.” Tatlumpu’t walong taong gulang siya noon. Pumanaw siya noong ikadalawampung taon ng Hijra, sa edad na limampu’t tatlo.8 Sagana siya sa kabutihan at kagandahang-loob, at labis niyang iniibig ang pagbibigay ng sadaqa. Bihasa rin siya sa mga gawaing-kamay. Ang mga bagay na ginagawa niya at ang lahat ng napapasakamay niya ay ibinibigay niya sa kanyang mga kamag-anak at sa mga mahihirap. Ibinibigay pa nga ng khalîfang si ’Umar sa bawat isa sa mga dalisay na asawa ang labindalawang libong dirham. Si Zaynab bint Jahsh, sa sandaling matanggap niya ito, ay ibinibigay ang lahat bilang sadaqa at ipinamamahagi. Labis siyang pinuri at dinakila ni Hadrat ’Âisha dahil dito. Ang hadîth sharîf na “Sa aking mga asawa, ang unang darating sa akin ay ang may bukas na kamay”9 ay nagpabatid na siya ang unang papanaw, sapagkat siya ang nagbibigay ng pinakamaraming sadaqa.

Ang walang-galang at mapanirang-puring makatang Pranses na si Voltaire ay sumulat, sa anyong patula, ng isang aklat na dula tungkol sa pagtanggap ni Rasûlullah kay Hadrat Zaynab bilang asawa, na puno ng mga gawa-gawa at hamak na paninirang-puri na lubos na salungat sa kasaysayan, sa mga pangyayari at sa mga salaysay. Ang pangit at kasuklam-suklam na sulating ito, na hindi angkop sa isang manunulat at palaisip, ay nagustuhan ng papa, ang kanyang malaking kaaway na nag-ekskomulga sa kanya, at sinulatan siya ng papa ng isang liham na puno ng papuri. Nang marinig ng khalîfa ng mga Muslim, si Sultan ’Abdulhamîd Khan II, na itatanghal sa entablado ang dulang ito, nagbigay siya ng ultimatum sa mga pamahalaan ng Pransiya at Inglatera, agad niya itong napigilan, at iniligtas niya ang buong sangkatauhan sa isang nakahihiyang kababaan.

Hadrat Safiyya (radiy-Allâhu ’anhâ): Siya ay anak ni Huyayy ibn Akhtab, ang pinuno ng mga Hudyo ng Khaybar. Sa Khaybar ay naitakda siyang ikasal sa isang Hudyo. Pagkatapos ay napangasawa niya ang napakayamang si Kinâna ibn Huqayq. Nang masakop ang Khaybar noong ikapitong taon ng Hijra, nabihag din si Safiyya. Napunta siya sa bahagi ni Rasûlullah, na nagpalaya sa kanya; sumampalataya siya at pinarangalan ng nikâh kay Rasûlullah. Pumanaw siya sa Medina noong ikalimampung taon ng Hijra.10

Umm Habîba (radiy-Allâhu ’anhâ): Siya ay anak ni Abû Sufyân ibn Harb ibn Umayya, at kapatid na babae ni Hadrat Mu’âwiya. Ang kanyang ina ay si Hind. Naging Muslim siya kasama ng kanyang asawang si ’Ubaydullah ibn Jahsh, at lumipat sila sa Abisinya. Dahil isinilang sa Abisinya ang kanyang anak na si Habîba, nakilala siya sa kunyang Umm Habîba (ang ina ni Habîba). Doon ay nalinlang ng mga pari ang kanyang asawa, na tumalikod sa relihiyon at namatay. Naiwan siyang nag-iisa, dayuhan at mahirap. Sinabi niya: “Hindi ako hihiwalay sa relihiyon ni Rasûlullah.” Upang pasayahin siya, ninais ni Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) na isagawa ang nikâh sa kanya. Noong ikapitong taon ng Hijra ay sumulat siya ng liham sa Negus. Dahil sa utos na ito ng Propeta, isinagawa ng Negus ang kanyang nikâh kay Rasûl-i akram at ipinadala siya sa Medina. Pumanaw siya sa Medina noong ikaapatnapu’t apat na taon ng Hijra.

Hadrat Maymûna (radiy-Allâhu ’anhâ): Barra ang kanyang pangalan, at ginawa itong Maymûna ni Rasûlullah. Pumanaw na noon ang asawa ni Maymûna. Pagkatapos ng Pagsakop sa Khaybar, nang magtungo sila sa Mecca para sa ’umra, sa pagbalik patungong Medina ay pinarangalan siya ng nikâh kay Rasûlullah. Noong ikalimampu’t tatlong taon ng Hijra ay nagkasakit siya sa Mecca. Sinabi niya: “Ilabas ninyo ako sa Mecca! Sapagkat ibinalita ni Rasûlullah na ako ay papanaw sa labas ng Mecca.” Nang ilabas nila siya, pumanaw siya sa lugar (na tinatawag na Sarif) kung saan isinagawa ang kanyang nikâh kay Rasûlullah.11

Hadrat Mâriya (radiy-Allâhu ’anhâ): Sumampalataya siya noong siya ay alipin pa ng ating Pinuno, ang Propeta, at pinarangalan siya ng nikâh sa ating Pinuno. Dahil si Mâriya ay ipinadala bilang regalo ni Muqawqis, ang pinuno ng Ehipto at Alexandria, ang kanyang lahi (talaangkanan) at ang petsa ng kanyang kapanganakan ay hindi tiyak na nalalaman. Nagkaroon si Rasûl-i akram sa ating ina na si Hadrat Mâriya ng isang anak na lalaki na nagngangalang Ibrâhîm. Si Hadrat Mâriya ay napakahinahon, tahimik at mahinhin. Pumanaw siya sa mga huling taon ng pagiging khalîfa ni Hadrat ‘Umar, noong taong 637 M. (ika-16 na taon ng Hijra), at inilibing sa sementeryo ng Baqî’.12

Hadrat Rayhâna (radiy-Allâhu ’anhâ): Naging Muslim siya noong siya ay alipin pa ng ating Pinuno, ang Propeta. Siya ay mula sa Banû Qurayza, isa sa mga tribo ng mga Hudyo na nasa Medina. Ang kanyang lahi (talaangkanan) ay Rayhâna bint Sham’ûn ibn Yazîd, o Rayhâna bint Zayd ibn ‘Amr ibn Khunâfa ibn Sham’ûn ibn Yazîd. Hindi tiyak ang petsa ng kanyang kapanganakan. Pumanaw siya sa Medina bago ang ating Pinuno, ang Propeta, noong taong 631 M. (ika-10 taon ng Hijra), at inilibing sa sementeryo ng Baqî’.13

“Ang pag-ibig sa mga sayyid at sa mga sharîf ay dahilan upang lumisan nang may îmân sa huling hininga” Abû Mujâhid Anwar ibn Nazîf (rahmatullâhi ’alaih)