ANG MGA PINAGPALANG PANGALAN NG ATING PINUNO, ANG PROPETA

Ang pangalan ng ating minamahal na Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) na pinakamadalas bigkasin ay “Muhammad”. Nangangahulugan itong “lubhang pinupuri, labis na kinalulugdan”. Apat na ulit na binanggit ang pangalang ito sa Qur’ân al-karîm: sûra Âl ’Imrân, 3:144; sûra al-Ahzâb, 33:40; sûra al-Fath, 48:29 at sûra Muhammad, 47:2. Ipinabatid din ni ’Îsâ ’alaihis-salâm sa kanyang umma, gaya ng sinabi sa ika-6 na marangal na âyat ng sûra as-Saff, ayon sa kahulugan: “O mga Anak ni Israel! Ako ang propeta ng Allah sa inyo. Dumating ako bilang nagpapatotoo sa Tawrât at bilang tagapagdala ng magandang balita tungkol sa isang propetang darating pagkatapos ko; ang pangalan ng propetang iyon ay Ahmad.” Ahmad – nangangahulugan itong “ang pinakapinupuri, ang pinakaminamahal”.

Bukod sa mga pangalang “Muhammad” at “Ahmad”, tinawag din siya sa Qur’ân al-karîm na Mahmûd, Rasûl, Nabî, Shâhid, Bashîr, Nadhîr, Mubashshir, Mundhir, Dâ’î ilallâh, Sirâj munîr, Ra’ûf, Rahîm, Musaddiq, Mudhakkir, Muddaththir, ’Abdullah, Karîm, Haqq, Munîr, Nûr, Khâtam an-Nabiyyîn, Rahmat, Ni’mat, Hâdî, Tâ-Hâ, Yâ-Sîn… Bukod dito, ang ilan sa kanyang mga pinagpalang pangalan ay binanggit sa Qur’ân al-karîm, ang ilan sa mga hadîth sharîf, at ang ilan sa mga banal na aklat na ipinadala sa mga naunang propeta. Sa ilang hadîth sharîf ay binanggit ang mga pangalan ng ating Propeta na Mâhî, ’Âqib, Muqaffî, Nabiyy ar-Rahma, Nabiyy at-Tawba, Nabiyy al-Malâhim, Qattâl, Mutawakkil, Fâtih, Khâtam, Mustafâ, Ummî, Qutham (ang nagtitipon sa kanyang sarili ng bawat kabutihan). Sa isang hadîth sharîf ay sinabi ng ating Propeta: “May limang pangalang natatangi sa akin: Ako si Muhammad, ako si Ahmad, ako si Mâhî, na sa pamamagitan ko ay pinapawi ng Allâhu ta’âlâ ang kawalang-pananampalataya (kufr). Ako si Hâshir, na sa Araw ng Paghuhukom ay titipunin ang mga tao sa aking mga yapak. Ako si ’Âqib, na pagkatapos ko ay wala nang propeta.”1

Dahil sa kanyang anak na si Qâsim, na isinilang kay Hadrat Khadîja at pumanaw sa murang edad, ibinigay sa ating minamahal na Propeta ang kunyang “Abu’l-Qâsim”. Gayundin, bago pa ang kanyang pagkapropeta, tinawag siya sa tribong Quraysh sa pangalang “al-Amîn”, dahil sa kanyang di-mabilang na dakilang katangian, gaya ng kanyang katapatan, ng kanyang pagiging mapagkakatiwalaan, at ng pagiging ligtas at panatag ng mga tao sa kanya. Isa rin sa mga pangalan ng ating Pinunong Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) na binanggit sa Qur’ân al-karîm ang salitang “Yâ-Sîn” sa sûra Yâ-Sîn, na siyang puso ng Qur’ân al-karîm. Sinabi ni Hadrat Sayyid ’Abdulhakîm Arwâsî, isa sa mga dakila sa mga iskolar na malalim ang ugat sa kaalaman (’ulamâ-i râsikhîn): “Ang Yâ-Sîn ay nangangahulugang ‘O Aking Habîb, na lumalangoy sa Aking karagatan ng katiyakan (yaqîn)’, ibig sabihin, ‘O Aking Habîb, na sumisisid sa Aking karagatan ng pag-ibig’.” Ang lahat ng nakarinig ng pangalan ng karagatang ito, nakakita rito mula sa malayo, lumapit dito, at pumasok dito at sumisid sa kalaliman ayon sa kanilang bahagi, ay nag-alab at nasunog sa pag-ibig kay Rasûlullah sa bawat yugto ng kanilang buhay, at ipinahayag nila ang pag-ibig na ito sa pamamagitan ng nag-aalab na mga daing, taos-pusong mga luha at nakapapasong mga taludtod. Isa sa pinakadakila at pinakatanyag sa kanila, na tumanggap ng malaking bahagi mula sa karagatang ito ng pag-ibig, ay si Hadrat Mawlânâ Khâlid Baghdâdî. Sa isa sa kanyang mga qasîda, kung saan ipinahahayag niya ang kanyang pag-ibig at masidhing pagmamahal sa ating Pinunong Rasûlullah, isinulat niya:

“O mga Anak ni Israel! Ako ang propeta ng Allah sa inyo. Dumating ako bilang nagpapatotoo sa Tawrât at bilang tagapagdala ng magandang balita tungkol sa isang propetang darating pagkatapos ko; ang pangalan ng propetang iyon ay Ahmad” Saff: 6

O Dakilang Pinuno ng sanlibutan, sa pag-ibig sa inyo’y nag-aalab ako!
Saanman ako naroroon, hinahanap ko ang inyong magandang mukha.
Kayo ang sultan ng trono ng Qâba qawsayn, ako’y walang kabuluhan;
Ang sabihing “ako’y inyong panauhin” ay itinuturing kong kawalang-galang.
Ang lahat ng bagay sa daigdig ay nilikha alang-alang sa inyong karangalan;
Pumatak man sa akin ang inyong awa, ang sandaling iyon ang aking tagsibol.
Dumarating ang lahat sa Hijâz upang magsagawa ng tawâf sa Ka’ba;
Sa pananabik na makapiling kayo, tinatawid ko ang mga bundok.
Sa isang panaginip ay ipinutong sa aking ulo ang korona ng kaligayahan;
Wari ko’y isinaboy sa aking mukha ang alabok ng inyong mga paa.
O Jâmî, ruwisenyor ng mga mangingibig na nagpupuri sa Kaibigan!
Ang mga taludtod na ito sa iyong Dîwân ang nagiging tagapagsalita ko:
“Gaya ng isang galising aso, nakalawit ang dila at uhaw,
Hinahangad ko ang isang patak mula sa karagatan ng inyong kagandahang-loob.”

Bukod sa mga tula at mga papuring isinulat nang pira-piraso upang purihin ang ating Pinuno, ang Propeta, napakaraming akda ang isinulat tungkol sa kanya. Maging ang mga sumulat ng mga ito na ang katanyagan at sining ay lumaganap sa buong daigdig at sa mga siglo ay nagpahayag na wala silang kakayahang purihin si Rasûlullah. Ang mga nakakita sa kanya at umibig sa kanyang kagandahan ay nagsikap na ilarawan siya hangga’t kaya ng kanilang dila, at sinabi nilang hindi sapat ang lakas ng tao upang ipahayag ang kagandahang iyon.

Sa mga aklat ng mga iskolar ng Islam ay nakasulat ang daan-daan sa mga ibinalita ng mga mangingibig na iyon. Ang mga bumabasa nito ay agad na nakauunawa na nilikha ng Allâhu ta’âlâ ang Kanyang minamahal na Propeta sa isang kaayusang hindi kayang abutin ng isip at sa isang kagandahang hindi pagsasawaang tingnan. Kahit hindi pa nila siya nakikita, ibinibigay nila sa kanya ang kanilang puso. Ang mga umiibig kay Habîbullah ay nakalalasap ng tamis ng pag-ibig sa kanya sa bawat paghinga, sa lamig ng hanging pumapasok sa kanilang mga baga. Sa bawat pagtingin nila sa buwan, nasisiyahan silang hanapin doon ang aninag ng mga sinag na nagmula sa kanyang pinagpalang mga mata. Ang bawat butil ng mga nakaabot kahit sa isang patak lamang mula sa karagatan ng kanyang kagandahan ay nagsasabi:

Ang nakakikilala sa inyong magandang pisngi ay hindi man lang tumitingin sa rosas;
Ang natutunaw sa pag-ibig sa inyo ay hindi naghahanap ng lunas!

Sa isang hadîth sharîf na isinalaysay mula kay Anas ibn Mâlik, sinabi: “Walang sinuman sa inyo ang tunay na sumampalataya hangga’t hindi ako higit na minamahal niya kaysa sa kanyang mga anak, sa kanyang ama at sa lahat ng tao.”2 Isang araw, sinabi ni Hadrat ’Umar sa ating Pinuno, ang Propeta: “Yâ Rasûlallah! Nanunumpa ako sa Allâhu ta’âlâ na, maliban sa aking sariling buhay, higit ko kayong minamahal kaysa sa lahat ng bagay.” Sinabi naman ng ating Pinunong Rasûlullah: “Walang sinuman sa inyo ang tunay na sumampalataya hangga’t hindi ako higit na minamahal niya kaysa sa kanyang sariling buhay.” Dahil dito, sinabi ni Hadrat ’Umar: “Yâ Rasûlallah! Nanunumpa ako sa Allâhu ta’âlâ, na nagpababa sa inyo ng Qur’ân al-karîm, na higit ko kayong minamahal kaysa sa aking sariling buhay.” Sinabi niya: “O ’Umar, ngayon ay (ganap) na.”

Ang panahon ng kalawakan, ang kompyuter,
At napakaraming makabagong kasangkapan –
Ang pinagmulan ng lahat ng ito’y nasa Qur’ân;
Kayo ay awa, yâ Rasûlallah.
Pinahalagahan ninyo ang karanasan,
Ang pag-aaral ng agham at teknolohiya,
Itinuro ninyo ang landas pasulong;
Kayo ay liwanag, yâ Rasûlallah.
Ang umiibig sa inyo ay aming kaibigan,
Kung wala kayo, makitid sa amin ang mundo,
Ang lahat ng bagay ay umiiral dahil sa inyo;
Kayo ay biyaya, yâ Rasûlallah.
Sa inyo nila hinango ang kaisipan,
Ang agham, ang teknolohiya at ang sining;
Nakinabang ang Silangan at ang Kanluran;
Kayo ang gabay, yâ Rasûlallah.
Nagkatotoo ang lahat ng inyong sinabi
Mula pa labinlimang siglo ang nakalipas;
Kayo si Muhammad al-Amîn,
Kayo ay makatarungan, yâ Rasûlallah.
Sa kabutihan, sa katarungan,
Sa pagkabukas-palad, sa kamaharlikaan,
Sa habag, sa kagalingang-asal,
Kayo ang huwaran, yâ Rasûlallah.

“Walang sinuman sa inyo ang tunay na sumampalataya hangga’t hindi ako higit na minamahal niya kaysa sa kanyang sariling buhay” Hadîth sharîf