HILYA-I SA’ÂDAT

Ang anyo ni Habîb-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ay tinatawag na “Hilya-i Sa’âdat”. Isinulat ng mga iskolar ng Islam nang malinaw, kalakip ang kanilang mga sanggunian at katibayan, ang lahat ng nakikitang bahagi ng katawan ni Muhammad ’alaihis-salâm, ang kanyang anyo, ang kanyang mga katangian, ang kanyang magagandang ugali, at ang kanyang buong buhay hanggang sa pinakamaliit na detalye. Ang mga kaalamang ito ay tinipon mula sa mga hadîth sharîf, na siyang mismong mga pahayag ng ating Pinuno, ang Propeta, at mula sa mga balitang ipinabatid ng kanyang mga Sahâba. Ang mga akdang naglalaman ng mga ito ay tinatawag na mga aklat ng siyar. Sa libu-libong aklat ng siyar, ang pinakatanyag na naglalahad ng hilya-i sa’âdat ng ating Pinuno, ang Propeta, ay ang “Ash-Shamâ’il ar-Rasûl” ni Imâm Tirmidhî, ang “Shifâ-i Sharîf” ni Qâdî ’Iyâd, ang mga “Dalâ’il an-Nubuwwa” ni Imâm Bayhaqî at ni Abû Nu’aym Isfahânî, at ang akdang “Mawâhib-i Ladunniyya” ni Hadrat Imâm Qastallânî. Sa mga hadîth sharîf at sa mga balitang ipinabatid ng mga Sahâba, ganito inilarawan ang hilya-i sa’âdat ng ating minamahal na Propeta: “Ang pinagpalang mukha ng Karangalan ng sansinukob, ang lahat ng kanyang marangal na bahagi ng katawan at ang kanyang pinagpalang tinig ay higit na maganda kaysa sa mga mukha, mga bahagi ng katawan at mga tinig ng lahat ng tao.

Bahagyang bilugan ang kanyang pinagpalang mukha, at kapag siya’y masaya, nagliliwanag ito na tulad ng buwan.1 Nababakas sa kanyang pinagpalang noo ang kanyang kagalakan.

Nakakikita ang ating Pinunong Rasûlullah sa gabi gaya ng pagkakita niya sa araw. Kung paanong nakikita niya ang nasa kanyang harapan, nakikita rin niya ang nasa kanyang likuran. Kapag tumitingin siya sa tagiliran o sa likuran, ipinipihit niya ang kanyang buong katawan. Mas madalas siyang tumingin sa lupa kaysa sa langit. Malalaki ang kanyang pinagpalang mga mata at mahahaba ang kanyang mga pilikmata. May bahagyang pamumula sa kanyang pinagpalang mga mata, napakaitim ng itim ng kanyang mga mata, at sa gabi ay naglalagay siya ng kohl sa kanyang mga mata. Malapad ang noo ng Karangalan ng sanlibutan (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam).

Manipis ang kanyang pinagpalang mga kilay, at may puwang sa pagitan ng mga ito. Umaalsa ang ugat sa pagitan ng kanyang dalawang kilay kapag siya’y nagagalit. Lubhang maganda ang kanyang pinagpalang ilong, at bahagyang nakaangat sa gitna. Malaki ang kanyang pinagpalang ulo. Hindi maliit ang kanyang pinagpalang bibig. Mapuputi ang kanyang pinagpalang mga ngipin, at may maliliit na puwang ang mga nasa harapan. Kapag siya’y nagsasalita, wari bang may nûr na lumalabas mula sa pagitan ng kanyang mga ngipin. Sa mga lingkod ng Allâhu ta’âlâ ay walang nakitang higit na matatas at higit na matamis magsalita kaysa sa kanya.

Nang sumapit ang Karangalan ng sanlibutan sa gulang na apatnapu,
Ipinutong sa kanyang ulo ang korona ng pagkasugo (risâla).
Paulit-ulit na dumarating ang isang tinig: “O Amîn,
Ginawa Kita na awa sa mga sanlibutan.”

“Sa bawat simbahang aking dinaanan, itinanong ko sa obispo nito ang mga katangian at ang hilya (ang hugis at ang kaanyuan) ni Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), at isa-isa kong itinanim ang lahat ng ito sa aking alaala. Nang bumalik ako sa Medina, isinalaysay ko ang lahat ng ito kay Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam). Ikinalugod niya ito” Mughîra ibn Shu’ba (radiy-Allâhu ’anh)

Bumaba ang Qur’ân al-karîm, âyat-âyat, sa malilinaw na patunay,
At lumitaw ang mga himalang sari-sari ang uri.
Bagaman ang dalisay na taong iyon ay buong-buong nûr,
Gayunma’y sa bawat bahagi ng kanyang katawan ay may mga himala.
Una: ang anino ng kanyang pinagpalang katawan
Ay hindi kailanman lumapat sa lupa.
Mula ulo hanggang paa, ang kanyang katawan ay nûr,
At maliwanag na ang nûr ay walang anino.
At sa ibabaw ng kanyang pinagpalang ulo, sa lahat ng oras,
May isang kumpol ng ulap na nagbibigay-lilim.
Saanman siya magtungo, sumasama rin ito,
At lagi itong nananatili sa ibabaw ng kanyang ulo.
At ang himala sa kanyang pinagpalang mga mata,
Kung ano ito, sasabihin ko rin sa inyo:
Kung paanong malinaw niyang nakikita ang nasa kanyang harapan,
Gayundin niyang nakikita ang nasa kanyang likuran.
Pakinggan din ninyo ang tungkol sa kanyang pinagpalang ilong,
Tingnan ninyo kung anong himala ang naroon:
Nang bumaba si Jibrîl, ang Amîn, dala ang kapahayagan,
Sa mismong oras na siya’y humiwalay sa langit,
Naaamoy na niya ang halimuyak ni Jibrîl,
At nalalaman niyang bumababa ito dala ang kapahayagan.
Kapag iginalaw ng mukhang-buwan na iyon ang kanyang mga labi,
Gumagalaw rin sa langit ang bilog ng araw.

Napakadaling maunawaan ang kanyang pinagpalang mga salita; binibihag ng mga ito ang mga puso at inaakit ang mga kaluluwa. Kapag siya’y nagsasalita, nakahanay ang mga salita na parang mga perlas. Kung nanaisin ng isang tao, maaari niyang bilangin ang kanyang mga salita. Kung minsan, upang lubos na maunawaan, inuulit niya ang isang bagay nang tatlong ulit. (Sa Paraiso ay magsasalita ang mga tao gaya ng pagsasalita ni Muhammad ’alaihis-salâm.) Umaabot ang kanyang pinagpalang tinig sa lugar na hindi naaabot ng tinig ng sinuman. Laging nakangiti ang mukha ng Karangalan ng sanlibutan (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam). Ang kanyang pagtawa ay isang ngiti, at nakikita noon ang kanyang pinagpalang mga ngipin sa harapan.

Kapag siya’y tumatawa, naaaninag ang kanyang nûr sa mga pader. Ang kanyang pag-iyak ay kasinghinahon ng kanyang pagtawa. Hindi siya humahalakhak, at hindi rin umiiyak nang malakas; ngunit kapag siya’y nalulungkot, umaagos ang luha mula sa kanyang pinagpalang mga mata at naririnig ang tunog ng kanyang pinagpalang dibdib. Umiiyak siya kapag naiisip niya ang mga kasalanan ng kanyang umma, dahil sa takot sa Allâhu ta’âlâ, kapag naririnig niya ang Qur’ân al-karîm, at kung minsan habang nagsasagawa ng salât (pagdarasal). Malalaki ang pinagpalang mga daliri ng Karangalan ng sanlibutan, at malaman ang kanyang pinagpalang mga bisig. Malapad ang kanyang pinagpalang mga palad. Ang halimuyak ng kanyang buong katawan ay higit na kaaya-aya kaysa sa almiskle. Ang kanyang pinagpalang katawan ay kapwa malambot at malakas. Sinabi ni Anas ibn Mâlik: “Naglingkod ako kay Rasûlullah nang sampung taon. Ang kanyang pinagpalang mga kamay ay higit na malambot kaysa sa sutla.”

Ang kanyang pinagpalang balat ay higit na mabango kaysa sa almiskle at sa mga bulaklak. Mahahaba ang kanyang pinagpalang mga bisig, mga binti at mga daliri. Malalaki ang mga daliri ng kanyang pinagpalang mga paa, at ang mga talampakan ng mga ito ay hindi gaanong malukong, at malambot. Malapad ang kanyang pinagpalang tiyan at kapantay ng kanyang dibdib. Malalaki ang mga buto ng kanyang mga balikat, at malapad ang kanyang pinagpalang dibdib. Ang marangal na puso ng ating Pinunong Rasûlullah ang dakong tinutunghayan ng banal na pagtingin (nazargâh-i ilâhî). Si Rasûl-i akram ay hindi gaanong matangkad, ngunit hindi rin pandak. Kapag may matangkad na taong tumabi sa kanya, mas matangkad siyang tingnan kaysa sa taong iyon. Kapag siya’y nakaupo, mas mataas ang kanyang pinagpalang balikat kaysa sa lahat ng nakaupo.

Ang kanyang pinagpalang buhok at ang buhok ng kanyang balbas ay hindi gaanong kulot at hindi rin gaanong tuwid, kundi likas na alun-alon. Mahaba ang kanyang pinagpalang buhok; noong una ay nag-iiwan siya ng buhok na nakalaylay sa noo, at nang maglaon ay hinahati na niya ito sa dalawa. Kung minsan ay pinahahaba niya ang kanyang pinagpalang buhok, at kung minsan ay ginugupit at pinaiikli. Hindi niya kinukulayan ang kanyang buhok at balbas. Nang siya’y pumanaw, kulang sa dalawampu ang mapuputing hibla sa kanyang buhok at balbas. Ginugupit niyang maikli ang kanyang pinagpalang bigote. Ang haba at hugis ng kanyang bigote ay katulad ng kanyang pinagpalang mga kilay. May mga sarili siyang barbero na nasa ilalim ng kanyang pag-uutos.

Hindi inihihiwalay ng ating Pinunong Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) sa kanyang sarili ang kanyang miswâk at ang kanyang suklay. Kapag sinusuklay niya ang kanyang pinagpalang buhok at balbas, tumitingin siya sa salamin. Mabilis lumakad ang Karangalan ng sansinukob habang nakatingin sa kanyang harapan, at kapag dumaan siya sa isang lugar, nalalaman ito dahil sa kanyang mabangong halimuyak. Ang ating Pinunong Rasûlullah ay isang Arabe. Ibig sabihin, maputi siya na may halong pula, lubhang maganda, maliwanag sa nûr at kaibig-ibig.” Ang sinumang magsabing maitim ang ating Pinuno, ang Propeta, ay nagiging kâfir. Ang salitang “Arabe” ay nangangahulugang “maganda” ayon sa wika. Halimbawa, ang “lisân al-’Arab” ay nangangahulugang “magandang wika”. Bilang termino naman, ibig sabihin sa heograpiya, ang Arabe ay ang taong isinilang at lumaki sa tangway na tinatawag na Arabia, pinalaki sa klima, hangin, tubig at pagkain doon, at mula sa dugo ng mga taong iyon. Kung paanong tinatawag na Turko ang mga nagmula sa dugo ng Anatolia, Bulgaro ang mga isinilang at lumaki sa Bulgaria, at Aleman ang mga taga-Alemanya, gayundin si Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ay Arabe, sapagkat isinilang siya sa Tangway ng Arabia. Ang mga Arabe ay maputi, kulay-trigo ang kutis. Lalo nang maputi at napakaganda ang angkan ng ating Propeta. Sapagkat ang kanyang ninunong si Ibrâhîm ’alaihis-salâm ay maputi, at anak ng isang maputing mananampalataya na nagngangalang Târûh, na mamamayan ng lungsod ng Basra. Si Âzar, na isang kâfir, ay hindi ama ni Ibrâhîm ’alaihis-salâm kundi kanyang tiyo at amain.

“Naglingkod ako kay Rasûlullah nang sampung taon. Ang kanyang pinagpalang mga kamay ay higit na malambot kaysa sa sutla. Ang kanyang pinagpalang balat ay higit na mabango kaysa sa almiskle at sa mga bulaklak” Anas ibn Mâlik (radiy-Allâhu ’anh)

Ang kagandahan ni ’Abdullah, ang ama ng ating minamahal na Propeta, ay lumaganap hanggang sa Ehipto, at dahil sa nûr sa kanyang noo, halos dalawang daang dalaga ang dumating sa Mecca upang magpakasal sa kanya. Ngunit ang nûr ni Muhammad ’alaihis-salâm ay napunta kay Âmina. Ang kanyang tiyo na si ’Abbâs at ang anak ni ’Abbâs na si ’Abdullah ay mapuputi rin. Ang mga inapo rin ng ating Propeta, hanggang sa Araw ng Paghuhukom, ay magaganda at mapuputi. Ang mga Sahâba rin ni Rasûlullah ay mapuputi at magaganda. Si ’Uthmân (radiy-Allâhu ’anh) ay maputi at kulay-ginto ang buhok. Si Dihya Kalbî, ang embahador na ipinadala ng ating Pinunong Rasûlullah sa pamahalaan ni Heraclius, ang emperador ng Bisantiyo, ay napakaguwapo; kapag naglalakad siya sa mga lansangan, lumalabas sa mga lansangan ang mga dalagang Bisantino upang makita ang kanyang mukha. Madalas dumating si Jibrîl ’alaihis-salâm sa anyo ni Dihya (radiy-Allâhu ’anh). Ang mga katutubo ng Ehipto, Syria, Aprika, Sicilia at Espanya ay hindi mga Arabe. Ngunit dahil lumabas ang mga Arabe mula sa Tangway ng Arabia at dumating sa mga lupaing ito upang ipalaganap ang Islam sa daigdig, naroroon din sila ngayon. Gayundin, naroroon sila sa Anatolia, sa India at sa iba pang mga bansa. Gayunman, hindi tama na tawaging Arabe sa ngayon ang mga mamamayan ng alinman sa mga bansang ito.

Kayumanggi ang mga mamamayan ng Ehipto. Maitim ang mga mamamayan ng Abisinya; tinatawag silang Habash. Ang mga naninirahan sa Zanzibar ay tinatawag na Zanjî; maitim din sila. Ang pag-ibig at paggalang sa mga kamag-anak at mga inapo ng ating Propeta ay isang pagsamba (’ibâda). Minamahal sila ng bawat Muslim. Ang mga maitim na fellah, mga taga-Abisinya at mga Zanjî na dumating bilang mga panauhin sa Anatolia ay nagpakilalang mga Arabe upang igalang at parangalan, at ang mga dalisay ang loob na Muslim ng Anatolia ay naniwala sa kanilang mga salita at minahal sila. Sapagkat sa pag-ibig na ito ay walang pagtatangi sa maitim at maputi. Ang isang maitim na Muslim ay maraming ulit na higit na dakila, higit na mahalaga at higit na kaibig-ibig kaysa sa isang maputing kâfir. Ang pagiging maitim ng tao ay hindi nakababawas sa karangalan ng îmân. Si Hadrat Bilâl Habashî at si Usâma, na lubhang minamahal ni Rasûlullah, ay maiitim. Ang mga kâfir na sina Abû Lahab at Abû Jahl, na ang kasamaan at kababaan ay alam ng lahat, ay mapuputi. Hindi pinahahalagahan ng Allâhu ta’âlâ ang kulay ng tao, kundi ang lakas ng kanyang îmân at ang kanyang taqwâ. Gayunman, ang pagpapakilala ng mga maiitim sa kanilang sarili bilang mga Arabe ay napakinabangan ng mga kaaway ng Islam, ng mga Hudyo. Sa isang banda, ipinakilala nila ang mga maiitim na tao bilang mababa at kasuklam-suklam. Ginamit nila sila bilang mga alipin.

Sa kabilang banda naman, tinawag nilang “Arabe, Arabe!” ang mga itim na pusa at aso, at tinawag nilang “Arabe” ang mga itim na larawan at karikaturang inilimbag nila sa mga pahayagan at magasin; sa gayon ay pinagsikapan nilang ipakilala sa kabataan ang Arabe bilang maitim, at sa ganitong paraan ay ilayo ang loob ng mga anak ng mga Muslim sa ating Propeta.

Ang lahat ng magagandang ugali ay natipon sa ating minamahal na Propeta. Ang kanyang magagandang ugali ay kaloob (wahbî), ibig sabihin ay ibinigay ng Allâhu ta’âlâ, at hindi natamo (kasbî), ibig sabihin ay hindi nakamit nang maglaon sa pamamagitan ng pagsisikap. Kailanman ay hindi niya isinumpa ang isang Muslim nang binabanggit ang kanyang pangalan, at kailanman ay hindi siya nanakit ng sinuman sa pamamagitan ng kanyang pinagpalang kamay. Gumanti siya alang-alang sa Allah; para sa kanyang sarili ay hindi siya gumanti kaninuman. Pinakitunguhan niya nang mabuti at nang may kababaang-loob ang kanyang mga kamag-anak, ang kanyang mga Sahâba at ang kanyang mga lingkod. Sa loob ng tahanan ay napakabanayad niya at laging nakangiti. Dinadalaw niya ang mga maysakit at dumadalo siya sa mga libing. Tinutulungan niya ang kanyang mga Sahâba sa kanilang mga gawain at kinakandong niya ang kanilang mga anak. Ngunit hindi abala ang kanyang puso sa mga ito. Ang kanyang pinagpalang kaluluwa ay nasa daigdig ng mga anghel. Ang sinumang biglang nakakita sa ating Pinunong Rasûlullah ay nababalot ng sindak. Kung hindi siya naging mabanayad, wala sanang makauupo sa tabi niya at makatitiis na makinig sa kanyang mga salita dahil sa mga kalagayan ng pagkapropeta. Gayunman, dahil sa kanyang pagkamahiyain, hindi niya tinitingnan nang tuwiran ng kanyang pinagpalang mga mata ang mukha ng sinuman.

Ang Karangalan ng sanlibutan (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ang pinakamapagbigay sa mga tao. Kailanman ay hindi siya nakitang nagsabi ng “wala” kapag may hinihingi sa kanya. Kung mayroon siya ng hinihingi, ibinibigay niya ito; kung wala, hindi siya sumasagot.

Napakarami ng kanyang mga kabutihan at mga kaloob kaya walang emperador ng Bisantiyo, walang shah ng Persya, at walang sinumang hari ang nakapagbigay nang kasindami ng sa kanya. Ngunit siya mismo ay nais mamuhay nang may kasalatan; namuhay siya sa paraang hindi man lamang sumasagi sa kanyang isip ang pagkain at pag-inom. Hindi niya sinasabing “Magdala kayo ng pagkain at kumain tayo” o “Lutuin ninyo ang ganito o ganoong pagkain”. Kung dinalhan siya ng pagkain, kumakain siya; anumang prutas ang ibigay sa kanya, tinatanggap niya ito. Kung minsan, sa loob ng ilang buwan ay kaunti lamang ang kanyang kinakain, at minamahal niya ang gutom. Kung minsan naman ay marami siyang kinakain. Hindi siya umiinom ng tubig sa katapusan ng pagkain. Umiinom siya ng tubig nang nakaupo.2 Kapag kumakain siya kasama ng iba, siya ang huling nag-aalis ng kamay sa pagkain.3 Tinatanggap niya ang regalo ng sinuman. Sa nagdala sa kanya ng regalo, ibinabalik niya bilang ganti ang higit pa nang maraming ulit.

Nakaugalian niyang magsuot ng iba’t ibang kasuotan. Kapag dumarating ang mga embahador ng mga dayuhang pamahalaan, nag-aayos siya, nagsusuot ng mamahalin at magagandang kasuotan, at ipinakikita ang kanyang magandang mukha. Nagsusuot siya ng singsing na pilak na may batong agata at ginagamit niya ito bilang pantatak. Nakaukit sa singsing ang “Muhammadun Rasûlullah”. Ang kanyang higaan ay yari sa balat at puno ng hibla ng puno ng datiles. Kung minsan ay nahihiga siya sa higaang ito, kung minsan sa balat na nakalatag sa lupa, at kung minsan sa banig o sa tuyong lupa. Nahihiga siya sa kanyang kanang tagiliran, nakalagay ang palad ng kanyang pinagpalang kamay sa ilalim ng kanyang kanang pisngi.4 Si Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ay hindi tumatanggap ng ari-ariang zakât, hindi kumakain ng hilaw na sibuyas, bawang at mga katulad nito, at hindi bumibigkas ng tula. Natutulog ang pinagpalang mga mata ng ating Pinuno, ang Propeta, ngunit hindi natutulog ang kanyang marangal na puso. Natutulog siyang gutom at gumigising na busog. Kailanman ay hindi siya naghikab. Ang kanyang pinagpalang katawan ay puno ng nûr, at ang kanyang anino ay hindi lumalapat sa lupa. Walang langaw na dumarapo sa kanyang kasuotan, at hindi sinisipsip ng mga lamok at iba pang mga insekto ang kanyang pinagpalang dugo.

Matapos ipabatid ng Allâhu ta’âlâ na siya si Rasûlullah, hindi na nakaakyat ang mga shaytân sa mga langit upang makasagap ng balita, at hindi na nakapanghula ang mga manghuhula. Ang Dakilang Pinuno ng sanlibutan (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ay buhay ngayon sa isang buhay na hindi natin nalalaman. Ang kanyang marangal na katawan ay hindi kailanman nabubulok. May isang anghel na nakatayo sa kanyang libingan na nagbabalita sa kanya ng mga marangal na salawât na binibigkas ng kanyang umma. Ang lugar sa pagitan ng kanyang minbar at ng kanyang marangal na libingan ay tinatawag na Rawda-i Mutahhara. Ang lugar na ito ay isa sa mga hardin ng Paraiso. Ang pagdalaw sa kanyang marangal na libingan ang pinakadakila sa mga gawain ng pagsunod at ang pinakamahalaga sa mga gawain ng pagsamba. Ganito inilarawan ng mga dakila sa mga Sahâba ang kagandahan ng ating Pinuno, ang Propeta. Sinabi ni Abû Hurayra: “Wala akong nakitang higit na maganda kaysa kay Rasûlullah. Wari bang ang araw, sa buong ningning nito, ay nagliliwanag sa kanyang mukha. Kapag siya’y tumatawa, nagsasabog ng liwanag sa mga pader ang kanyang mga ngipin.”

“Ang mga higit na umiibig sa akin sa aking umma ay yaong mga darating pagkatapos ko, na handang ialay ang kanilang pamilya at ari-arian upang makita ako” Hadîth sharîf

Sinabi ni Ibn Abî Hâla: “Ang pinagpalang mukha ng ating Pinuno, ang Propeta, ay nagniningning na tulad ng kabilugan ng buwan.” Sinabi ni Hadrat ’Alî: “Ang sinumang biglang nakakita sa kanya ay natatakot dahil sa kanyang kamahalan. Ngunit ang sinumang nakipag-usap sa kanya at nakakilala sa kanya ay agad napapalapit ang loob sa kanya at umiibig sa kanya.”

Sinabi ni Jâbir ibn Samura: “Hinaplos ni Rasûlullah ng kanyang pinagpalang kamay ang aking mukha. Nadama ko sa kanyang kamay ang isang mabangong halimuyak at kalamigan, na wari bang kalalabas lamang nito mula sa supot ng isang ’attâr, ibig sabihin ay ng isang nagtitinda ng pabango. Kapag idinampi ng ating Pinunong Rasûlullah ang kanyang kamay sa kamay ng isang tao upang makipagkamay, hindi nawawala ang mabangong halimuyak na iyon sa kamay ng taong iyon sa buong araw.”5

Sinabi ng ating ina na si Hadrat ’Âisha: “Kapag hinaplos ni Rasûlullah ang ulo ng isang bata, agad na nakikilala ang batang iyon sa gitna ng ibang mga bata dahil sa kanyang mabangong halimuyak.”6

Isang araw, natutulog ang ating Pinunong Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) sa kanyang tahanan. Dumating si Umm Sulaym, ang ina ni Anas ibn Mâlik. Habang natutulog ang ating Pinunong Rasûlullah, lumitaw ang mga patak ng pawis sa kanyang pinagpalang mukha. Sinimulang tipunin ni Umm Sulaym ang pinagpalang pawis ng ating Pinuno, ang Propeta. Nang magising siya at itanong ang dahilan, sinabi ni Umm Sulaym, ang tiya sa gatas ng ating Pinuno, ang Propeta: “Inihahalo namin ito sa aming mga pabango. Ang inyong pawis ang pinakamaganda at pinakamabango sa lahat ng halimuyak.”7

Sinabi ni Abû Hurayra: “Wala akong nakitang higit na mabilis lumakad kaysa kay Rasûlullah. Wari bang tinitiklop ang lupa para sa kanya. Kapag naglalakad kami kasama niya, ibinubuhos namin ang lahat ng aming lakas at pinipilit ang aming sarili.”

Napakagandang magsalita ng ating Pinuno, ang Propeta. Alam niya sa pinakaganap na paraan kung saan sisimulan ang isang salita at kung saan ito wawakasan. Malinaw ang pagkakabigkas ng kanyang mga salita, lubhang matatas at makahulugan. Sa kanyang pananalita at mga salita ay laging nakikita ang katumpakan ng kahulugan. Dahil napakataas ng kanyang kakayahang magpahayag, hindi siya napapagod kailanman at hindi nahihirapan sa pagsasalita.