ANG TAWASSUL SA ATING PINUNO, ANG PROPETA

Sa ating Pinuno, ang Propeta, ay palaging isinasagawa ang tawassul1 – bago siya nilikha, matapos siyang likhain, sa kanyang buhay sa mundo at matapos ang kanyang pagpanaw sa daigdig ng barzakh (ang libingan) –, at isasagawa rin ito sa Araw ng Paghuhukom, matapos ang muling pagkabuhay, sa kapatagan ng ‘Arasât, at sa Paraiso. Ang wasîla ay anumang ginawa ng Allâhu ta’âlâ na sanhi ng paglapit sa Kanya at ng pagtupad sa mga pangangailangan. Ang tawassul kay Rasûl-i akram, ibig sabihin ay ang paggawa sa ating Pinunong Rasûlullah na wasîla sa harap ng Allâhu ta’âlâ at paghingi ng kanyang tulong at pamamagitan, ay pinahihintulutan. Kabilang ito sa mga ginawa ng Salaf-i sâlihîn (ang mga Sahâba, ang mga Tâbi’în at ang mga Taba’ at-Tâbi’în), ng mga iskolar at ng iba pang Muslim. Walang sinuman sa mga Muslim ang nagturing na masama ito. Hanggang ngayon, walang natagpuang hindi tumatanggap nito, maliban sa mga taong may sirang paniniwala. Ang ama ng mga tao, si Âdam ’alaihis-salâm, ay ginawang wasîla ang ating Pinuno, ang Propeta, nang ibaba siya sa lupa. Isinalaysay ito ng ating minamahal na Propeta sa isang hadîth sharîf sa ganitong paraan: “Nang paalisin si Âdam (’alaihis-salâm) sa Paraiso dahil sa kanyang pagkakamali, sinabi niya: ‘O aking Panginoon! Patawarin Mo ako alang-alang kay Muhammad.’ Sinabi ng Allâhu ta’âlâ: ‘O Âdam! Paano mo nakikilala si Muhammad gayong hindi pa Ko siya nilikha?’ Sinabi ni Âdam (’alaihis-salâm): ‘O aking Panginoon! Nang likhain Mo ako at hiningahan ng kaluluwa, iminulat ko ang aking mga mata, tumingin at nakita kong nakasulat sa gilid ng ‘Arsh: “Lâ ilâha illallâh, Muhammadun Rasûlullah”. Siya ang iniibig Mo, na ang pangalan ay iniibig Mo kasama ng Iyong pangalan.’ Sinabi ng Allâhu ta’âlâ: ‘Totoo ang sinabi mo, O Âdam! Sa Aking mga nilikha, siya ang pinakamamahal Ko. Dahil humingi ka ng kapatawaran alang-alang sa kanya, pinatawad na Kita.’”2 Ayon sa isang salaysay, sinabi Niya: “Siya ay isang propeta na magmumula sa iyong lahi. Kung hindi Ko siya nilikha, hindi sana Kita nilikha, ni ang iyong mga anak. Dahil iniharap mo siya bilang tagapamagitan, pinatawad at pinalampas Ko ang iyong pagkakamali.”3

Libu-libo ang mga halimbawa tungkol dito. Ilan sa mga ito ay sumusunod. Isang lalaking bulag ang magkabilang mata ay humiling sa ating Pinunong Rasûlullah ng panalangin upang mabuksan ang kanyang mga mata. Sinabi ni Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam): “Kung nais mo, mananalangin ako. Ngunit kung magtitiis ka at magpapasensiya, higit na mabuti iyon para sa iyo.” Sinabi ng lalaki: “Wala na akong lakas na magtiis. Hinihiling ko sa inyo nang may pagsusumamo na manalangin kayo.” Dahil dito, sinabi niya sa kanya: “Kung gayon, magsagawa ka ng wudû at bigkasin mo ang panalanging ito!”

“Allâhumma innî as’aluka wa atawajjahu ilayka bi-Nabiyyika Muhammadin Nabiyyir-rahma. Yâ Muhammad! Innî atawajjahu bika ilâ Rabbî fî hâjatî hâdhihî, li-tuqdâ lî. Allâhumma shaffi’hu fiyya.”

Ipinababatid ni Imâm Nasâ’î, isa sa mga iskolar ng hadîth, na nang bigkasin ng lalaking iyon ang panalanging ito, tinanggap ito ng Allâhu ta’âlâ at nabuksan ang kanyang mga mata. Tungkol sa paggawa sa ating Pinunong Rasûlullah na wasîla, isinasalaysay ni Hadrat ’Uthmân ibn Hunayf ang sumusunod na pangyayari: “Nang si ‘Uthmân ibn ‘Affân ay khalîfa, isang lalaking nasa matinding pangangailangan ang nagsabi sa akin ng kanyang dalamhati, dahil nahihiya siyang humarap sa khalîfa. Sinabi ko sa kanya: ‘Magsagawa ka agad ng wudû! Pumunta ka sa Masjid-i Sa’âdat! Gawin mo ang panalanging nabanggit sa itaas at sabihin mo ang nais mo.’ Nang magawa ng mahirap na lalaki ang panalangin, pumunta siya sa kinaroroonan ng khalîfa, at pinapasok siya sa kanyang harapan. Pinaupo siya ng khalîfa sa sarili niyang banig ng salât, pinakinggan ang kanyang pangangailangan at tinupad ang kanyang kahilingan. Nang makita ng mahirap na lalaki na biglang naayos ang kanyang usapin, lumapit siya sa akin na masaya at nagsabi: ‘Nawa’y malugod sa iyo ang Allâhu ta’âlâ! Kung hindi ka nakipag-usap sa khalîfa, hindi sana ako nakalaya sa aking kagipitan.’ Akala niya ay nakipag-usap ako sa khalîfa.”

“(O Âdam!) Siya ay isang propeta na magmumula sa iyong lahi. Kung hindi Ko siya nilikha, hindi sana Kita nilikha, ni ang iyong mga anak. Dahil iniharap mo siya bilang tagapamagitan, pinatawad at pinalampas Ko ang iyong pagkakamali” Hadîth qudsî

Nang si Hadrat ’Umar ay khalîfa, minsan ay nagkaroon ng taggutom. Si Bilâl ibn Hârith, isa sa mga Sahâba, ay pumunta sa mausoleo ni Rasûlullah at nagsabi: “Yâ Rasûlallah! Malapit nang mamatay sa gutom ang inyong umma. Nagsusumamo ako sa inyo na maging wasîla upang umulan.” Nang gabing iyon, nagpakita sa kanya sa panaginip ang ating Pinunong Rasûlullah at sinabi: “Pumunta ka sa khalîfa! Ihatid mo ang aking pagbati! Lumabas siya para sa panalangin ng ulan!” Nang lumabas si Hadrat ’Umar para sa panalangin ng ulan, nagsimulang umulan. Tinatanggap ng Allâhu ta’âlâ ang mga panalangin alang-alang sa mga iniibig Niya. Ipinabatid ng Allâhu ta’âlâ na lubos Niyang iniibig si Muhammad ’alaihis-salâm. Kaya, kapag may nanalangin na may mga salitang “Allâhumma innî as’aluka bi-jâhi Nabiyyikal-Mustafâ”, hindi tinatanggihan ang kanyang panalangin. Gayunman, hindi angkop sa paggalang na gawing wasîla si Rasûlullah para sa maliliit na bagay ng mundo. Sinabi ni Burhânuddîn Ibrâhîm Mâlikî: “Isang mahirap na lalaking lubhang gutom ang pumunta sa Hujra-i Sa’âdat at nagsabi: ‘Yâ Rasûlallah! Gutom ako.’ Hindi nagtagal, may dumating, isinama ang mahirap na lalaki sa kanyang bahay at pinawi ang kanyang gutom. Nang sabihin ng mahirap na lalaki na tinanggap ang kanyang panalangin, sinabi ng nagpakain sa kanya: ‘Kapatid ko! Iniwan mo ang asawa at mga anak at naglakbay ka sa malalayong daan, nang may hirap at pagtitiis, upang bisitahin si Rasûlullah. Nararapat ba na humarap ka sa harapan ni Rasûlullah dahil sa isang pirasong tinapay? Sa dakilang harapang iyon, dapat ay Paraiso at walang hanggang biyaya ang hiniling mo! Ang hinihiling dito ay hindi tinatanggihan ng Allâhu ta’âlâ.’ Ang sinumang pinagkalooban ng karangalang bumisita kay Rasûlullah ay dapat manalangin upang mamagitan siya para sa kanya sa Araw ng Paghuhukom.” Isang araw, nakaupo si Imâm Abû Bakr Muqrî kasama sina Imâm Tabarânî at Abu’sh-Shaykh sa Masjid-i Sa’âdat. Dahil ilang araw na silang walang kinain, lubha silang gutom. Hindi na nakatiis si Imâm Abû Bakr at nagsabi: “Gutom ako, yâ Rasûlallah!”, at pagkatapos ay umatras sa isang sulok. Isang lalaki mula sa mga sayyid ang dumating kasama ang dalawang lingkod at nagsabi: “Mga kapatid ko! Humingi kayo ng tulong sa aking lolo na si Rasûlullah laban sa gutom. Inutusan niya ako na busugin kayo.” Sabay silang kumain ng dinala niya. Iniwan niya sa kanila ang natira at umalis. Isa sa mga iskolar ng Islam, si Abû ’Abdullah ibn Nu’mân Marrâkushî Tilimsânî (683 / 1284 M.), ay naglalarawan nang detalyado sa kanyang mahalagang aklat na “Misbâh az-Zalâm” ng daan-daang Muslim na natupad ang kanilang mga hangarin dahil ginawa nilang wasîla ang ating Pinunong Rasûlullah, at ng mga panalangin nilang ginawa. Isa sa mga natupad ang hangarin dahil ginawang wasîla si Rasûlullah ay si Muhammad ibn Munkadir. Isinalaysay niya: “Isang lalaki ay nag-iwan ng walumpung gintong barya sa aking ama at sumama sa pakikipaglaban (jihâd). Sinabi niya: ‘Ingatan mo ang mga ito! Maaari mo ring tulungan ang sinumang nasa matinding pangangailangan.’ Nagkaroon ng taggutom sa Medina. Ipinamahagi ng aking ama ang lahat ng gintong barya sa mga pinahihirapan ng gutom. Dumating ang may-ari ng mga gintong barya at hiningi ang mga ito. Sinabi ng aking ama: ‘Bumalik ka pagkaraan ng isang gabi.’ Pumunta siya sa Hujra-i Sa’âdat at nagsumamo kay Rasûlullah hanggang umaga. Sa hatinggabi, may dumating na lalaki at nagsabi: ‘Iunat mo ang iyong kamay!’ Binigyan niya siya ng isang supot ng ginto at pagkatapos ay naglaho siya. Nang bilangin ng aking ama sa bahay ang mga gintong barya at makitang walumpu ang mga ito, natuwa siya at agad na ibinigay ang mga ito sa may-ari.”

Isinasalaysay rin ni Hadrat Abû ’Abdullah Tilimsânî sa aklat na ito ang isang pangyayaring naganap sa kanya mismo:

“Noong taong 637 (1239 M.), umalis kami kasama ang isang piling pangkat mula sa kuta ng Sadr. Kasama namin ang isang nagsilbing gabay namin. Matapos ang ilang panahong paglalakbay, naubos ang aming tubig. Nagsimula kaming maghanap ng tubig. Samantala, umalis ako upang tumugon sa pangangailangan ko. Sa sandaling iyon, sinalakay ako ng matinding antok. ‘Kapag umalis sila, gigisingin naman nila ako,’ sabi ko sa sarili ko, at inilapag ko ang aking ulo sa lupa.

Nang magising ako, mag-isa ako sa gitna ng disyerto. Nakalimutan ako ng aking mga kasama sa paglalakbay at umalis na. Sa pag-iisang iyon, sinakmal ako ng matinding takot. Nagsimula akong maglakad sa disyerto, pakanan at pakaliwa. Hindi ko alam kung nasaan ako at kung saan ako dapat pumunta. Saanman ay patag na buhangin. Hindi nagtagal, dumilim. Wala man lamang bakas ng karabang kasama naming naglalakbay. Mag-isa ako sa dilim ng gabi. Lalong tumindi ang aking takot. Sa aking pagkabalisa, nagsimula akong maglakad nang mas mabilis. Matapos maglakad nang ilang panahon, bumagsak ako sa lupa, uhaw na uhaw, pagod at ubos ang lakas. Nawalan na ako ng anumang pag-asang mabuhay at nagsimula kong maramdaman na papalapit ang aking kamatayan. Nasa isang di-maipaliwanag na sakit ako; umabot sa sukdulan ang aking pagdurusa at dalamhati. Bigla, may sumagi sa isip ko. Sa dilim ng gabi, tinipon ko ang lahat ng aking lakas at, taos-puso at buong puso, dumaing ako ng isa pang huling beses: ‘Yâ Rasûlallah! Saklolo! Hinihiling ko sa inyong tulungan ako, sa pahintulot ng Allâhu ta’âlâ!’ Halos hindi pa ako tapos magsalita nang marinig kong may tumawag sa akin. Nang tumingin ako sa panig na pinanggalingan ng tinig, nakita ko sa dilim ng gabi ang isang tumatawag sa akin, na nagpapalaganap ng liwanag sa paligid niya at nakadamit ng puting-puti, isang taong hindi ko pa kailanman nakita. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang aking kamay. Sa sandaling iyon, naglaho ang lahat ng aking pagod at uhaw. Para akong ipinanganak na muli. Biglang napalapit ang aking loob sa kanya. Sabay kaming naglakad nang magkahawak-kamay nang ilang panahon. Naramdaman kong nararanasan ko ang isa sa pinakamatatamis na sandali ng aking buhay. Nang makalampas kami sa isang burol ng buhangin, nakita ko ang mga ilaw ng karabang kasama kong naglalakbay at narinig ko ang mga tinig ng aking mga kasama. Lumapit kami sa kanila. Ang hayop na sinasakyan ko ay sumusunod sa kanila bilang pinakahuli. Bigla itong dumating at huminto sa harap ko. Nang makita ko ang aking sasakyan sa harap ko, napasigaw ako sa tuwa. Nang sumigaw ako, binawi ng kasama ko ang kanyang kamay mula sa akin. Pagkatapos, hinawakan niya ako sa kamay at isinakay sa aking hayop. Pagkatapos ay sinabi niya: ‘Ang sinumang humihingi sa amin ng anuman at humihiling ng aming tulong ay hindi namin pinaaalis na walang dala,’ at pagkatapos ay tumalikod siya at umalis. Noon ko naunawaan na siya ang ating Pinunong Rasûlullah. Habang umaalis siya, nakita ang mga liwanag na ikinakalat niya sa paligid na umaakyat sa langit sa dilim ng gabi. Nang mawala siya sa paningin, bigla akong natauhan. ‘Paano ko hindi nahagkan ang mga kamay at paa ng ating Pinunong Rasûlullah!’ dumaing ako, ngunit huli na, lumipas na ang pagkakataon.” Si Abu’l-Khayr Aqta’ ay nagutom nang limang araw sa Medina. Pumunta siya sa Hujra-i Sa’âdat at binati si Rasûlullah. Sinabi niyang gutom siya. Umatras siya sa isang sulok at nakatulog. Sa kanyang panaginip, nakita niyang dumating si Rasûlullah. Sa kanyang kanan ay si Abû Bakr as-Siddîq, sa kanyang kaliwa si ’Umar al-Fârûq at sa kanyang harapan si ’Alî al-Murtadâ.

Dumating si Hadrat ’Alî at nagsabi: “O Abu’l-Khayr! Bumangon ka, bakit ka nakahiga rito? Dumarating si Rasûlullah!” Agad siyang bumangon. Dumating si Rasûlullah at binigyan siya ng isang malaking tinapay. Sinabi ni Abu’l-Khayr: “Dahil lubha akong gutom, agad akong nagsimulang kumain. Nang maubos ang kalahati, nagising ako. Natagpuan ko ang kalahati sa aking kamay.”

“Ang sinumang napinsala ng anuman, magsagawa siya ng ganap na wudû at ng salât na may dalawang rak’a! Pagkatapos, sabihin niya: ‘O aking Panginoon! Hinihiling ko ito sa Iyo. Nagsusumamo ako sa Iyo, habang ginagawa kong wasîla ang Iyong Propetang si Muhammad ‘alaihis-salâm, na awa para sa mga sanlibutan. O Muhammad! Ginagawa ko kayong wasîla sa aking Panginoon, upang tanggapin Niya ang aking hangarin. O aking Panginoon! Gawin Mo siyang tagapamagitan ko!’” Hadîth sharîf

Isinasalaysay rin sa aklat na “Misbâh az-Zalâm”: Sinabi ni Ahmad ibn Muhammad Sûfî: “Sa mga disyerto ng Hijâz, nawala ang lahat ng pag-aari ko. Pumunta ako sa Medina. Sa Hujra-i Sa’âdat, binati ko si Rasûlullah. Umupo ako sa isang sulok at nakatulog. Nagpakita ang ating Pinunong Rasûlullah at nagsabi: ‘Dumating ka ba, Ahmad? Buksan mo ang iyong palad!’ Pinuno niya ng ginto ang aking palad. Nagising ako. Puno ng ginto ang aking mga kamay.” Isinasalaysay rin ni Imâm Samhûdî sa kanyang aklat na may pamagat na “Kasaysayan ng Medina” ang isang pangyayaring naganap sa kanya: “Naihulog ko ang susi ng aking pinto. Hindi ko ito nakita. Pumunta ako sa Hujra-i Sa’âdat at nagsabi: ‘Yâ Rasûlallah! Naihulog ko ang aking susi. Hindi ako makapasok sa aking bahay!’ Sa sandaling iyon, dumating ang isang bata. Ipinakita niya ang susing nasa kanyang kamay at nagsabi: ‘Natagpuan ko ito. Marahil ay sa inyo ito?’”

Sinabi ni Kilisli Mustafâ Işkî Efendi sa kanyang aklat ng kasaysayan na “Mevârid-i Mecîdiyye”: “Dalawampung taon akong nanirahan sa Mecca. Nag-ipon ako ng animnapung gintong barya at dumating sa Medina noong taong 1247 ng Hijra (1831 M.) kasama ang asawa at mga anak. Sa daan, naubos ang pera. Tumuloy ako sa isang kakilala at pumunta sa Hujra-i Sa’âdat. Humingi ako ng tulong kay Rasûlullah. Pagkaraan ng tatlong araw, may dumating na isang ginoo sa bahay na tinutuluyan namin at nagsabi na umupa siya ng bahay para sa akin. Ipinahakot niya roon ang aking mga gamit. Binayaran niya ang upa para sa isang taon. Pagkaraan ng ilang buwan, nagkasakit ako nang isang buwan. Walang natira sa bahay na makakain at maibebenta. Sa tulong ng aking asawa, ninais kong umakyat sa bubong upang, nakaharap sa mausoleo ni Rasûlullah, sabihin ang aking pangangailangan at humingi ng tulong. Nang itaas ko ang aking mga kamay, nahiya akong humingi ng mga bagay ng mundo. Wala akong nasabi. Bumalik ako sa aking silid. Kinabukasan, may dumating na nagsabing isang ginoo ang nagpapadala sa akin ng mga gintong baryang ito bilang regalo. Tinanggap ko ang supot. Bagaman natiyak na ang aming ikabubuhay, hindi ako gumaling sa sakit. Sa tulong ng iba, pumunta ako sa Hujra-i Sa’âdat at humiling kay Rasûlullah ng kagalingan. Lumabas ako sa masjid at lumakad pauwi nang walang tulong ninuman. Nang pumasok ako sa bahay, wala nang natira sa aking sakit. Upang itaboy ang masamang mata, lumabas ako sa kalsada nang ilang araw na nakasandal sa tungkod. Ngunit naubos ang pera. Iniwan ko ang asawa at mga anak sa dilim at pumunta sa Masjid an-Nabawî. Pagkatapos ng salât sa gabi, sinabi ko kay Rasûlullah ang aking pangangailangan. Sa daan, may lumapit sa akin na hindi ko kilala at inilagay sa kamay ko ang isang supot. Naroon ang apatnapu’t siyam na gintong barya na tig-siyam na kuruş. Bumili ako ng mga kandila at ng kailangan at umuwi.”

Sa ikalawang tomo ng salin ng aklat na “Şakâyık-i Nu’mâniyye”, sinabi: Ang dakilang iskolar ng Islam na si Mawlânâ Shamsuddîn Muhammad ibn Hamza Fanârî, ang unang shaykh al-islâm ng pamahalaang Ottoman at ang mujaddid ng kanyang panahon, ay nagkaroon ng katarata at hindi na makakita. Isang gabi, sinabi sa kanya ng ating Pinunong Rasûlullah sa panaginip: “Gumawa ka ng tafsîr ng sûra Tâ-Hâ!”, at sinabi niya: “Kung paanong wala akong lakas na gumawa ng tafsîr ng Qur’ân al-karîm sa inyong dakilang harapan, gayon din ay hindi nakakakita ang aking mga mata.” Ang ating Pinunong Rasûlullah, ang manggagamot ng mga propeta, ay kumuha mula sa kanyang pinagpalang balabal (khirqa) ng isang piraso ng bulak, binasa ito ng kanyang pinagpalang laway at inilagay sa kanyang mga mata. Nagising si Molla Fanârî, natagpuan ang bulak sa kanyang mga mata, inalis ito at nagsimulang makakita. Nagpuri at nagpasalamat siya sa Allâhu ta’âlâ. Iningatan niya ang mga hibla ng bulak at iniwan bilang huling habilin na ilagay ang mga ito sa kanyang mga mata sa kanyang kamatayan. Nang pumanaw siya noong 834 (1431 M.) sa Bursa, isinagawa nila ang kanyang huling habilin.

Nakipag-usap sa Masjid an-Nabawî kay Imâm Mâlik ang khalîfa ng mga ’Abbâsî na si Abû Ja’far Mansûr. Sinabi ni Imâm Mâlik: “O Mansûr! Ito ang Masjid-i Sa’âdat! Magsalita kayo nang mahina! Ang Haqq ta’âlâ, sa sûra al-Hujurât, ay nagsabi ayon sa kahulugan: ‘Huwag ninyong itaas ang inyong mga tinig nang higit sa tinig ni Rasûlullah!’4, at sa gayon ay sinaway ang isang pangkat ng mga tao. At sa pamamagitan ng marangal na âyat na ‘Ang mga nagpapahina ng kanilang tinig sa piling ni Rasûlullah …’5 pinuri Niya ang mga mahinang magsalita. Ang pagpapakita ng paggalang kay Rasûlullah matapos ang kanyang pagpanaw ay gaya ng pagpapakita ng paggalang noong siya ay buhay.” Yumuko si Mansûr at nagtanong: “O Abû ’Abdullah! Dapat bang humarap sa qibla, o sa Qabr-i Sa’âdat?” Sinabi ni Hadrat Imâm Mâlik: “Huwag ninyong ilayo ang inyong mukha kay Rasûlullah! Ang dakilang Propetang iyon (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam), ang tagapamagitan sa Araw ng Paghuhukom, ang magiging wasîla ng inyong kaligtasan at ng inyong amang si Âdam ’alaihis-salâm sa Araw ng Paghuhukom. Dapat kayong humarap sa Qabr-i Sa’âdat at, kumakapit sa pinagpalang kaluluwa ni Rasûlullah, humiling ng pamamagitan! Sa ika-64 na marangal na âyat ng sûra an-Nisâ, sinabi Niya ayon sa kahulugan:

“Kung ang mga nagkasala sa kanilang sarili (nanakit sa kanilang sarili) ay pumunta sa iyo at humingi ng kapatawaran sa Allâhu ta’âlâ, at kung humingi rin ng kapatawaran para sa kanila ang Aking Rasûl, matatagpuan nila ang Allâhu ta’âlâ na Mapagtanggap ng Pagsisisi at Maawain.” Ipinangangako ng marangal na âyat na ito na tatanggapin ang pagsisisi ng mga gumagawa kay Rasûlullah na wasîla.” Dahil dito, tumayo si Mansûr mula sa kanyang kinauupuan, tumayo sa harap ng Hujra-i Sa’âdat at nagsimulang magsumamo: “O aking Panginoon! Sa marangal na âyat na ito, ipinangako Mo na tatanggapin ang pagsisisi ng mga gumagawa sa Iyong Rasûl na wasîla. Pumupunta rin ako sa dakilang harapan ng Iyong dakilang Propeta at humihingi sa Iyo ng kapatawaran. Patawarin Mo rin ako, gaya ng mga lingkod na humingi sa Iyo ng kapatawaran noong siya ay buhay at pinatawad Mo. O aking Panginoon! Nagsusumamo ako sa Iyo, habang ginagawa kong wasîla ang Iyong dakilang Propeta, ang Nabiyy ar-Rahma. O Muhammad ’alaihis-salâm, ang pinakadakila sa mga propeta! Sa pamamagitan ng tawassul sa inyo, nagsumamo ako sa aking Panginoon. O aking Panginoon! Gawin Mo ang dakilang Propetang iyon na aking tagapamagitan!” Ganito siya tumayo, nakatalikod sa qibla at nakaharap sa bintana ng Muwâjaha-i Sa’âdat, at ginawa ang kanyang panalangin. Ang Minbar-i Nabawî ay nasa kaliwa niya. Ang payo ni Imâm Mâlik kay khalîfa Mansûr ay nagpapakitang ang mga nananalangin sa harap ng Hujra-i Sa’âdat ay dapat maging lubhang mapagmatyag. Sinabi na hindi tama na ang mga hindi makapagpakita ng paggalang at pitagang angkop sa lugar na iyon ay manatili nang matagal sa Madîna al-Munawwara. Isang magsasaka mula sa Anatolia ay nanirahan nang maraming taon sa Madîna al-Munawwara, nag-asawa roon at nabigyan ng isang tungkulin sa Hujra-i Sa’âdat. Isang araw, tinamaan siya ng sakit na may lagnat at nagnasa ng ayran. Pinadaan niya sa kanyang puso ang kaisipan: “Kung nasa aking nayon sana ako, nagpagawa sana ako ng ayran mula sa yogurt at ininom ko ito.” Nang gabing iyon, nagpakita si Rasûlullah sa panaginip sa Shaykh al-Haram at iniutos na ibigay sa iba ang gawain ng lalaking iyon. Nang sabihin ng Shaykh al-Haram: “Yâ Rasûlallah! Ang tungkuling iyon ay ginagawa ni ganito mula sa inyong umma,” sinabi niya: “Sabihin mo sa lalaking iyon na umuwi sa kanyang nayon at uminom ng ayran!..” Nang ipabatid ang utos na ito kinabukasan, sinabi ng magsasaka: “Masusunod!” at umalis patungo sa kanyang bayang sinilangan.

“Kung ang mga nagkasala sa kanilang sarili ay pumunta sa iyo at humingi ng kapatawaran sa Allâhu ta’âlâ, at kung humingi rin ng kapatawaran para sa kanila ang Aking Rasûl, matatagpuan nila ang Allâhu ta’âlâ na Mapagtanggap ng Pagsisisi at Maawain” Nisâ: 64

Kung ang isang kaisipang dumaan lamang sa puso ay nagdulot ng ganito kalaking pinsala, mauunawaan mula rito kung gaano kalaki ang pinsala – ipagsanggalang tayo ng Allah – ng isang di-angkop na salita, kahit sinabi lamang bilang biro, o ng isang gawaing hindi angkop sa paggalang.

Kayo ang pananampalataya sa puso ng mananampalatayang umiibig sa inyo,
Hindi siya kailanman nakakaranas ng dalamhati; kayo ang gamot sa kanyang sakit,
Naghihintay siya sa inyong pamamagitan; kayo ang utos ng kanyang puso,
Ang umaasa ng tulong ay tiyak na makakamit ito, yâ Rasûlallah.