IKALAWANG BAHAGI ANG BUHAY SA LIBINGAN

Buhay ang ating Pinuno, ang Propeta, sa kanyang libingan

Ang mga propeta ay buhay sa kanilang libingan, sa isang buhay na hindi natin nalalaman. Buhay rin ang mga awliyâ at ang mga martir. Ang pagiging buhay nila ay hindi lamang isang paraan ng pagsasalita. Lubos silang buhay. Sa ika-169 na marangal na âyat ng sûra Âl ’Imrân, sinabi Niya ayon sa kahulugan: “Huwag ninyong akalaing patay ang mga napatay sa landas ng Allâhu ta’âlâ! Buhay sila sa piling ng kanilang Panginoon. Sila ay pinagkakalooban ng ikabubuhay.”

Ipinababatid ng marangal na âyat na ito na buhay ang mga martir. At walang pag-aalinlangang higit at nakatataas ang mga propeta kaysa sa mga martir. Ayon sa mga iskolar ng Islam, bawat propeta ay pumanaw bilang martir. Sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah sa panahon ng kanyang huling karamdaman: “Lagi kong nararamdaman ang sakit ng pagkaing kinain ko sa Khaybar.”1 Ipinababatid ng hadîth sharîf na ito na pumanaw bilang martir ang ating Pinunong Rasûlullah. Kaya mauunawaan din mula rito na ang ating Pinuno, tulad ng lahat ng martir, ay buhay sa kanyang libingan.

Sa hadîth sharîf na ipinababatid sa “Bukhârî” at “Muslim”, sinabi: “Nang gabi ng Mi’râj, pinadaan ako sa libingan ni Mûsâ (’alaihis-salâm). Nakatayo siyang nagsasagawa ng salât sa kanyang libingan.”2

Sa isa pang hadîth sharîf, sinabi: “Ipinagbawal ng Allâhu ta’âlâ sa lupa (ginawa Niyang harâm) ang pagpapabulok sa mga propeta.”3 Nagkakaisa ang mga iskolar sa pagpapahayag na totoo ito. Nakasulat sa “Bukhârî” at “Muslim”: “Nang gabi ng Mi’râj, isinugo ng Allâhu ta’âlâ ang lahat ng propeta sa ating Propeta. Siya ang kanilang imam, at nagsagawa sila ng salât na may dalawang rak’a.”

Isinasagawa ang salât sa pamamagitan ng rukû’ at sajda. Ipinakikita ng ulat na ito na isinagawa nila ito nang buhay, sa katawan, sa laman. Ipinakikita rin ito ng salât na isinagawa ni Mûsâ ’alaihis-salâm sa kanyang libingan. Sa hadîth sharîf na isinalaysay ni Abû Hurayra – sa dulo ng unang bahagi ng kabanata tungkol sa Mi’râj sa huling tomo ng aklat “Mishkât”, mula sa Muslim – sinabi: “Ipinakita ito sa akin ng Allâhu ta’âlâ. Si Mûsâ (’alaihis-salâm) ay nakatayong nagsasagawa ng salât; payat siya. Ang kanyang buhok ay hindi gusot at hindi lawlaw. Kamukha siya ng isang batang bayani ng tribong Shanû’a. Si ’Îsâ (’alaihis-salâm) ay kamukha ni ’Urwa ibn Mas’ûd Thaqafî.”4 Ang Shanû’a ay pangalan ng dalawang tribo sa Yemen. Ipinakikita ng mga hadîth sharîf na ito na buhay ang mga propeta sa piling ng kanilang Panginoon. Naging pino ang kanilang mga katawan tulad ng kanilang mga kaluluwa. Hindi sila magaspang at hindi matigas. Maaari silang magpakita sa daigdig ng mga bagay at sa daigdig ng mga kaluluwa. Kaya maaaring magpakita ang mga propeta taglay ang kanilang kaluluwa at ang kanilang katawan. Ipinababatid sa hadîth sharîf na nagsagawa ng salât sina Mûsâ at ’Îsâ ’alaihimas-salâm. Ang pagsasagawa ng salât ay paggawa ng iba’t ibang galaw. Ang mga galaw na ito ay ginagawa ng katawan, hindi ng kaluluwa. Ang sinabi sa hadîth tungkol kay Mûsâ ’alaihis-salâm: “Nakita ko siyang katamtaman ang taas, kakaunti ang laman, payat, at maayos ang buhok,” ay nagpapakitang hindi ang kanyang kaluluwa kundi ang kanyang katawan ang nakita.

“Huwag ninyong akalaing patay ang mga napatay sa landas ng Allâhu ta’âlâ! Buhay sila sa piling ng kanilang Panginoon. Sila ay pinagkakalooban ng ikabubuhay” Âl ’Imrân: 169

Sinabi ni Imâm Bayhaqî: “Matapos mailagay ang mga propeta sa libingan, ibinabalik sa kanilang mga katawan ang kanilang mga kaluluwa. Hindi natin sila nakikita. Nagiging di-nakikita sila gaya ng mga anghel. Tanging mga piling tao na pinagkakalooban ito ng Allâhu ta’âlâ bilang karâma ang makakakita sa kanila.” Ipinabatid din ito ni Imâm Suyûtî. Maraming tao ang nakarinig, nang maraming ulit, na sinagot ang kanilang pagbati mula sa Qabr-i Sa’âdat. Mula rin sa iba pang libingan ay nakarinig na sila nang maraming ulit na sinagot ang pagbati.

Sa isang hadîth sharîf ay sinabi rin: “Kapag binabati ako, ibinabalik sa akin ng Allâhu ta’âlâ ang aking kaluluwa, at sinasagot ko ang pagbati.”5

Sinabi ni Hadrat Imâm Suyûtî: “Si Rasûlullah ay nalulubog sa pagmamasid sa Kagandahan ng Allah (Jamâl-i ilâhî). Nalimutan na niya ang mga damdamin ng katawan. Kapag binati siya ng isang Muslim, iniiwan ng kanyang pinagpalang kaluluwa ang kalagayang iyon at tinatanggap ang mga damdamin ng katawan. Maging sa mundong ito, hindi kakaunti ang mga taong ganito. Kapag malalim na nag-iisip ang isang tao tungkol sa isang bagay ng mundong ito o ng Kabilang-buhay, hindi niya naririnig ang sinasabi sa tabi niya. Makaririnig ba ng tunog ang isang taong nalulubog sa Kagandahan ng Allah?”

Isinasalaysay ni Hadrat Qâdî ’Iyâd sa aklat na “Shifâ”, sa salaysay ni Sulaymân ibn Suhaym: “Isang gabi, nakita ko sa panaginip ang Karangalan ng sansinukob at sinabi ko: ‘Yâ Rasûlallah! Kilala ba ninyo ang pagbati ng mga dumarating at bumabati sa inyo?’ Sinabi niya: ‘Oo, kilala ko ito, at tinatanggap ko ang kanilang pagbati at sinasagot ko ito.’” Napakarami ng mga hadîth sharîf na nagpapabatid na buhay ang mga propeta sa kanilang libingan, kaya’t pinatitibay nila ang isa’t isa. Halimbawa, sinabi: “Naririnig ko ang mga salawât na binibigkas para sa akin sa tabi ng aking libingan. Ang mga binibigkas sa malalayong lugar ay ipinababatid sa akin.” Ipinabatid ni Abû Bakr ibn Abî Shayba ang hadîth sharîf na ito. Ang mga ito at ang mga katulad na hadîth sharîf ay nasa mga aklat ng anim na dakilang imam ng hadîth. Sa hadîth sharîf na ipinabatid ni Ibn Abi’d-Dunyâ mula kay Hadrat ’Abdullah ibn ’Abbâs, sinabi: “Kapag dumaan ang isang tao sa libingan ng isang kakilala at bumati siya, nakikilala siya ng patay at sinasagot ang kanyang pagbati. Kapag bumati siya sa isang patay na hindi niya kilala, natutuwa ang patay at sinasagot ang kanyang pagbati.”

Kung itatanong kung paano sinasagot ni Rasûlullah, nang isa-isa, ang bawat isa sa mga nagbibigkas ng salât at pagbati sa kanya nang sabay-sabay sa lahat ng dako ng mundo, ang sagot ay: gaya ng araw sa katanghalian na sa isang sandali ay nagbibigay-liwanag sa libu-libong lungsod. Sinabi ni Hadrat Ibrâhîm ibn Bishâr: “Matapos kong isagawa ang hajj, pumunta ako sa Medina upang bisitahin ang Qabr-i Sa’âdat. Sa harap ng Hujra-i Sa’âdat ay bumati ako, at narinig ko ang sagot: ‘Wa ‘alaikas-salâm.’”

Sa isang hadîth sharîf, sinabi: “Matapos akong pumanaw, nauunawaan ko tulad noong ako ay nabubuhay.” Sa isa pang hadîth sharîf, sinabi: “Ang mga propeta ay buhay sa kanilang libingan at nagsasagawa ng salât.”6

Nakasulat sa mga napakapagkakatiwalaang aklat na narinig ni Hadrat Sayyid Ahmad Rifâ’î, isa sa mga dakila sa mga awliyâ, at ng marami pang awliyâ ang sagot sa kanilang pagbati kay Rasûlullah, at na nagkaroon si Ahmad Rifâ’î ng karangalang mahagkan ang pinagpalang kamay ni Rasûlullah. Sinasabi ni Imâm Suyûtî sa kanyang aklat: “Nakikita ng mga awliyâ na may mataas na antas ang mga propeta na para bang hindi pa sila pumanaw. Ang pagkakita ng ating Pinuno, ang Propeta, kay Mûsâ ’alaihis-salâm na buhay sa kanyang libingan ay isang himala (mu’jiza). Ang pagkakita ng mga awliyâ nang gayon ay karâma. Ang hindi paniniwala sa karâma ay nagmumula sa kamangmangan.”

Sa hadîth sharîf na ipinabatid nina Ibn Hibbân, Ibn Mâja at Abû Dâwûd, sinabi: “Magbigkas kayo ng maraming salawât para sa akin tuwing Biyernes! Ipinababatid ang mga ito sa akin.” Nang itanong: “Ipinababatid din ba ang mga ito pagkatapos ng kamatayan?”, sinabi niya: “Hindi pinabubulok ng lupa ang katawan ng mga propeta. Kapag nagbibigkas ng salawât para sa akin ang isang mananampalataya, dumarating ang isang anghel at nagpapabatid sa akin: ‘Si ganito, ang anak ni ganito, mula sa inyong umma, ay nagdala ng pagbati sa inyo at nanalangin.’”

Kung paanong ang ating Pinunong Rasûlullah, noong siya ay nabubuhay, ay isang awa ng Allâhu ta’âlâ at isang dakilang biyaya para sa kanyang mga Sahâba, gayon din siya, matapos ang kanyang pagpanaw, ay isang dakilang biyaya para sa buong umma niya. Siya ang sanhi ng kabutihan. Sa hadîth sharîf na isinalaysay ni Bakr ibn ’Abdullah Muzanî, sinabi ni Rasûl-i akram: “Mabuti para sa inyo ang aking buhay. Nagsasabi kayo sa akin, at nagsasabi ako sa inyo. Matapos akong pumanaw, mabuti rin para sa inyo ang aking kamatayan. Ipinakikita sa akin ang inyong mga gawa. Kapag nakikita ko ang inyong mabubuting gawa, pinupuri ko ang Allâhu ta’âlâ. Kapag nakikita ko ang inyong masasamang gawa, humihingi ako para sa inyo ng kapatawaran at pagpapatawad.”7

Si Hadrat Qutham ibn ’Abbâs ay pinagkalooban ng karangalang maglingkod sa paglilibing sa ating Pinunong Rasûlullah. Nang matapos ang paglilingkod sa loob ng libingan, siya ang huling lumabas dito. Sinabi niya: “Ako ang huling nakakita sa pinagpalang mukha ni Rasûlullah. Sa loob ng kanyang libingan, gumalaw ang kanyang pinagpalang mga labi. Yumuko ako sa ibabaw niya at nakinig. Sinabi niya: ‘O aking Panginoon! Aking umma!.. O aking Panginoon! Aking umma!..’”8

Ang pagkakita sa ating Pinuno, ang Propeta

Maaari bang makita ang ating Pinunong Rasûlullah sa pagtulog at sa paggising? Kung makikita siya, siya ba mismo ang nakikita o isang kahawig niya? May iba’t ibang sagot ang ating mga iskolar dito. Matapos silang magkaisa sa pagpapabatid na buhay siya sa libingan, ipinahayag ng karamihan sa kanila na siya mismo ang nakikita. Mauunawaan din ito mula sa mga hadîth sharîf. Sa isang hadîth sharîf, sinabi: “Ang nakakita sa akin sa panaginip ay gaya ng nakakita sa akin nang gising.”9 Kaya sinabi ni Hadrat Imâm Nawawî: “Ang makita siya sa panaginip ay ang makita siya mismo nang ganap.” Sa isang hadîth sharîf, sinabi: “Ang nakakita sa akin sa panaginip ay tunay na nakakita. Sapagkat hindi kayang gayahin ng shaytân ang aking anyo.”10

“Ang nakakita sa akin sa panaginip ay gaya ng nakakita sa akin nang gising” Hadîth sharîf

Sinabi ni Hadrat Ibrâhîm Laqânî: “Nagkaisa ang mga iskolar ng hadîth sa pagpapabatid na si Rasûlullah, gaya sa panaginip, ay maaari ring makita nang gising.” Napakaraming halimbawa ang maibibigay para sa dalawang kalagayan. Banggitin natin ang ilan:

Binibisita noon ni Hadrat Mu’înuddîn Chishtî ang mga libingan sa bawat lupaing nararating niya at nananatili siya roon nang ilang panahon. Kapag nakilala at naging tanyag siya sa mga pook na nararating niya, hindi na siya nananatili, kundi lihim na umaalis nang walang pinagsasabihan. Isa sa mga paglalakbay niyang ito ay patungong Mecca. Pumunta siya sa Makka al-Mukarrama at binisita ang Ka’ba al-Mu’azzama. Matapos manatili sa Mecca nang ilang panahon, mula roon ay pumunta siya sa Madîna al-Munawwara. Isang araw, habang binibisita niya ang pinagpalang libingan ng ating Propeta, may narinig na tinig mula sa kanyang mausoleo: “Tawagin ninyo si Mu’înuddîn!” Dahil sa utos na ito, sumigaw ang bantay ng mausoleo: “Mu’înuddîn!” Mula sa ilang dako ay may tumugon: “Narito ako!” Pagkatapos ay sinabi nila: “Aling Mu’înuddîn ang gusto mo? Maraming tao rito na ang pangalan ay Mu’înuddîn.” Dahil dito, bumalik ang bantay at tumayo sa pintuan ng Rawda-i Mutahhara. Dalawang ulit siyang nakarinig ng tinig na tumatawag: “Tawagin mo si Mu’înuddîn Chishtî!” Dahil sa utos na ito, sumigaw ang bantay sa karamihan: “Tinatawag si Mu’înuddîn Chishtî!”

Nang marinig ni Hadrat Mu’înuddîn Chishtî ang mga salitang ito, napunta siya sa isang ganap na ibang kalagayan. Umiiyak, nagpapatulo ng luha at nagbibigkas ng salawât, lumapit siya sa mausoleo ng ating minamahal na Propeta at tumayo nang may paggalang. Sa sandaling iyon, narinig niya ang isang tinig: “O Qutb al-Mashâyikh! Pumasok ka!”

Sinabi ng ating Propeta: “Ikaw ay lingkod ng aking relihiyon. Kailangan mong pumunta sa India. Pumunta ka sa India. Doon ay may lungsod na tinatawag na Ajmer. Doon ay may isa sa aking mga inapo (sa aking mga apo), na nagngangalang Sayyid Husayn. Pumunta siya roon na may layuning jihâd at kampanya (ghazwa). Sa mismong sandaling ito, naging martir siya. Malapit nang mahulog sa kamay ng mga di-mananampalataya ang Ajmer. Sa pamamagitan ng iyong pagpunta roon at ng pagpapala nito, lalaganap ang Islam, at ang mga di-mananampalataya ay magiging hamak, mahina at walang bisa.” Pagkatapos, binigyan niya siya ng isang granada at sinabi: “Tingnan mo nang mabuti ang bungang ito ng granada; tingnan mo at unawain kung saan ka pupunta.” Kinuha ni Hadrat Mu’înuddîn Chishtî ang granadang ibinigay ng ating Pinuno, ang Propeta, tiningnan ito ayon sa iniutos sa kanya, at lubos na nakita ang lahat ng nasa pagitan ng silangan at kanluran. Nagtungo sa hajj si Hadrat Ahmad Rifâ’î. Sa pagbabalik, nang bisitahin niya sa Madîna al-Munawwara ang pinagpalang mausoleo ni Rasûl-i akram, bumigkas siya ng tula na may ganitong kahulugan:

Malayo kami, aking Pinuno, upang mahagkan ang inyong lupa,
Hindi ako makaparito mismo; ang aking kaluluwa ang isinugo kong kahalili.
Ngayon ay itinakda sa akin ang biyayang kayo’y madalaw;
Iabot ninyo ang inyong pinagpalang kamay, hagkan ito ng aking mga labi, O Habîb!

Nang matapos ang tula, lumitaw mula sa libingan ng ating minamahal na Propeta ang kanyang pinagpalang kamay. Hinagkan ni Sayyid Ahmad Rifâ’î, taglay ang sukdulang paggalang at pitagan, ang pinagpalang kamay ng ating Pinuno, ang Propeta. Lahat ng naroon ay nakakita ng pangyayari nang may pagkamangha. Matapos niyang hagkan ang pinagpalang kamay ng ating Pinuno, ang Propeta, humiga siya sa mga bungad ng mga pintuan ng Rawda-i Mutahhara. Umiiyak na nagsumamo siya sa buong karamihang naroon: “Tapakan ninyo ako at daanan!” Napilitan ang mga iskolar na lumabas sa ibang mga pintuan. Naging napakatanyag ng karâma na ito at ipinasa mula bibig hanggang bibig hanggang sa ating panahon. Kilala ang paraan ng pagsunod ni Hadrat Ibn ’Âbidîn sa relihiyon, at marami ang kanyang mga karâma at mga salaysay ng kababalaghan.

Kapag binibigkas niya ang tahiyyât sa limang araw-araw na salât, nakikita niya ang ating Pinunong Rasûlullah ng kanyang sariling mga mata. Kapag hindi niya siya nakikita, inuulit niya ang salât na iyon. Isa sa pinakadakila sa mga iskolar ng Islam, ang mujaddid ng ikalawang milenyo, si Hadrat Imâm Rabbânî Ahmad Fârûqî Sirhindî, ay nagsabi: “Sa mga huling araw ng pinagpalang Ramadân, isang napakagandang kalagayan ang nahayag. Nakahiga akong nakaunat sa aking higaan. Nakapikit ang aking mga mata. Naramdaman kong may dumating at umupo sa aking higaan. At ano ang nakita ko? Ang sayyid iyon, ang pinuno ng mga una at ng mga huli. Agad akong bumangon. Sinabi ng ating minamahal na Propeta: ‘Pumarito ako upang sumulat ng ijâza para sa iyo. Sa kaninuman ay hindi pa ako sumulat ng gayong ijâza.’ Nakita kong nakasulat sa teksto ng ijâza na iyon ang mga dakilang biyaya para sa mundong ito, at sa likurang bahagi nito ang maraming kagandahang-loob para sa kabilang daigdig.”

Isinasalaysay ni Hadrat ’Abdulqâdir Gîlânî sa aklat na “Ghunya”, ayon sa salaysay ni Hadrat Ibrâhîm Tamîmî: Sinabi sa akin ni Khidr ’alaihis-salâm: “Kung nais mong makita si Rasûlullah sa panaginip, bumangon ka matapos isagawa ang salât sa paglubog ng araw, nang hindi nakikipag-usap kaninuman hanggang sa salât sa gabi, at isagawa mo ang salât na awwâbîn na kasunod ng salât sa paglubog ng araw. Pagkatapos ng bawat dalawang rak’a, bumigkas ka ng salâm.

Sa bawat rak’a, bumigkas ka nang minsan ng “Hamd”, ibig sabihin ay ng sûra al-Fâtiha, at nang pitong ulit ng sûra al-Ikhlâs. Matapos mong isagawa nang sama-sama ang salât sa gabi, umuwi ka at isagawa ang salât na witr. Kapag matutulog ka na, magsagawa ka pa ng salât na may dalawang rak’a at bumigkas ka sa bawat rak’a ng “Hamd” at pitong ulit ng sûra al-Ikhlâs. Pagkatapos ng salât, magpatirapa ka sa sajda, humingi ka sa Allâhu ta’âlâ ng kapatawaran (istighfâr) nang pitong ulit at sabihin mo nang pitong ulit: ‘Subhânallâhi wal-hamdu lillâhi wa lâ ilâha illallâhu wallâhu akbar wa lâ hawla wa lâ quwwata illâ billâhil-‘aliyyil-‘azîm’. Pagkatapos, itaas mo ang iyong ulo mula sa sajda, umupo ka, itaas mo ang iyong mga kamay at sabihin mo: ‘Yâ Hayyu, yâ Qayyûm, yâ Dhal-jalâli wal-ikrâm, yâ Ilâhal-awwalîna wal-âkhirîn, wa yâ Rahmânad-dunyâ wal-âkhirati wa Rahîmahumâ, yâ Rabbî, yâ Rabbî, yâ Rabbî, yâ Allah, yâ Allah, yâ Allah’.

Pagkatapos, tumayo ka at bigkasin mo ang gayunding panalangin. Pagkatapos, magpatirapa ka sa sajda at bigkasin mo ang gayunding panalangin. Pagkatapos, itaas mo ang iyong ulo mula sa sajda, humarap ka sa qibla, humiga ka ayon sa nais mo at matulog ka. Hanggang sa madaig ka ng antok, bumigkas ka ng salawât sharîfa para sa ating Pinuno, ang Propeta.”

Sinabi ko: “Nais kong sabihin mo sa akin kung kanino mo natutuhan ang panalanging ito.” Sinabi ni Hadrat Khidr: “Hindi ka ba naniniwala sa akin?” Sinabi ko: “Nanunumpa ako sa Allâhu ta’âlâ, na nagsugo kay Muhammad ’alaihis-salâm bilang tunay na propeta, na naniniwala ako sa iyo.”

Sinabi ni Khidr ’alaihis-salâm: “Naroon ako sa pagtitipon kung saan itinuro at ipinayo ni Rasûlullah ang panalanging ito. Natutuhan ko ito mula sa taong tinuruan niya nito.” Isinagawa ko rin ang ayon sa sinabi ni Khidr ’alaihis-salâm. Sa aking higaan, nagsimula akong magbigkas ng salawât sharîfa para sa ating Pinuno, ang Propeta. Dahil sa tuwa na makikita ko ang ating Pinuno, ang Propeta, nawala ang antok, at hindi ako nakatulog hanggang umaga.

“Nagkaisa ang mga iskolar ng hadîth sa pagpapabatid na si Rasûlullah, gaya sa panaginip, ay maaari ring makita nang gising” Ibrâhîm Laqânî (rahmatullâhi ’alaih)

Isinagawa ko ang salât sa madaling-araw at nanatili akong nakaupo hanggang sa sumikat ang araw. Isinagawa ko ang salât na duhâ, ibig sabihin ay ang salât sa kalagitnaan ng umaga. Sinabi ko sa aking sarili: “Kung aabot ako sa gabi, gagawin ko ang ginawa ko kagabi.” Sa sandaling iyon, nakatulog ako. Sa aking panaginip, dumating ang mga anghel, isinama ako at dinala ako sa Paraiso. Doon ay nakita ko ang mga pabilyon at mga palasyong yari sa rubi, esmeralda at perlas, at mga ilog ng pulot, ng gatas at ng mga inumin ng Paraiso. Tinanong ko ang mga anghel na nagdala sa akin sa Paraiso: “Para kanino ang pabilyong ito?” Sinabi ng mga anghel: “Para ito sa mga gumagawa ng ginawa mo.” Hindi nila ako pinalabas sa Paraiso hangga’t hindi nila ako napakain ng mga pagkain ng Paraiso at napainom ng mga tubig ng Paraiso. Pagkatapos, inilabas nila ako sa Paraiso at dinala sa lugar na kinaroroonan ko.

Pagkatapos, lumapit sa akin ang ating Pinunong Rasûlullah kasama ang pitumpung propeta at pitumpung hanay ng mga anghel – sa pagitan ng bawat hanay ay may layong gaya ng sa pagitan ng silangan at kanluran –, binati niya ako at hinawakan ang aking kamay. Sa sandaling iyon, sinabi ko: “Yâ Rasûlallah! Ipinabatid ni Khidr ’alaihis-salâm na narinig niya ang hadîth na ito mula sa inyo.” Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Totoo ang sinabi ni Khidr; totoo ang isinalaysay niya. Si Khidr ang pinakamarunong sa mga nasa lupa. Siya ang pinuno ng mga abdâl. Isa siya sa mga kawal ng Allah sa lupa.”

Muli kong sinabi: “Yâ Rasûlallah! May iba pa bang gantimpala para sa gumagawa ng gawaing ito maliban sa nakita ko?” Sinabi niya: “Anong gantimpala ang maaaring higit pa sa nakita mo at sa ipinagkaloob sa iyo? Nakita mo ang iyong lugar at ang iyong antas sa Paraiso. Kumain ka ng mga bunga ng Paraiso at uminom ng mga inumin nito. Nakita mo kasama ko ang mga anghel at ang mga propeta. Nakita mo ang mga hûrî.”

Sinabi ko: “Yâ Rasûlallah! Ibinibigay ba sa isang gumagawa ng gawaing ginawa ko ngunit hindi nakakakita sa panaginip ng nakita ko ang ipinagkaloob sa akin?” Sinabi niya: “Nanunumpa ako sa Allâhu ta’âlâ, Siyang nagsugo sa akin bilang tunay na propeta, na patatawarin ang malalaking kasalanang nagawa ng gayong tao. Aalisin ang galit ng Allâhu ta’âlâ sa kanya. Nanunumpa ako sa Allâhu ta’âlâ, Siyang nagsugo sa akin bilang tunay na propeta, na sa sinumang gumagawa ng gawaing ito, kahit hindi siya makakita sa panaginip ng nakita mo, ay ibibigay rin ang ibinigay sa iyo. May isang tinig mula sa langit na sisigaw: ‘Pinatawad ng Allâhu ta’âlâ ang gumagawa ng gawaing ito at ang umma ni Muhammad mula sa silangan hanggang sa kanluran.’”

Sinabi ko: “Yâ Rasûlallah! Kung paanong nakita ko ang inyong kagandahan at ang Paraiso, may bahagi rin ba rito ang taong iyon?” Sinabi niya: “Oo, lahat ng iyon ay ibibigay sa kanya.”

Nang sabihin ko: “Yâ Rasûlallah! Nararapat ba na ituro ang panalanging ito sa lahat ng mananampalatayang lalaki at babae at ipabatid sa kanila ang mga gantimpala nito?”, sinabi niya: “Nanunumpa ako sa Allâhu ta’âlâ, Siyang nagsugo sa akin bilang tunay na propeta, na walang gagawa ng gawaing ito maliban sa mga nilikha ng Allâhu ta’âlâ bilang mapapalad (sa’îd).” Ang sinumang makakita sa ating Propeta Muhammad ’alaihis-salâm sa panaginip sa kanyang tunay na anyo ay tiyak na nakakita sa kanya. Sapagkat hindi kayang gayahin ng shaytân ang kanyang anyo. Ngunit maaaring magpakita ang shaytân sa ibang anyo. Para sa isang taong hindi nakakakilala kay Rasûlullah, hindi madaling mapag-ibahin ito. Sinabi ng ilang iskolar: “Ang makita ang ating Pinuno, ang Propeta, sa ibang anyo ay makita rin siya. Ngunit ito ay tanda ng kakulangan sa relihiyon ng taong iyon. Ang sinumang makakita sa ating Pinuno, ang Propeta, sa panaginip sa kanyang tunay na anyo at mamatay bilang mananampalataya ay mapupunta sa Paraiso.”

Isinalaysay ni Abû Hurayra ang hadîth sharîf na ito ng ating Pinuno: “Ang sinumang magsagawa ng salât na may dalawang rak’a sa gabi ng Huwebes papasok ng Biyernes, na bumibigkas sa bawat rak’a ng al-Fâtiha at ng Âyat al-Kursî nang tig-iisang ulit, at ng sûra al-Ikhlâs nang labinlimang ulit, at pagkatapos ng salât ay magsabi ng isang libong ulit ng ‘Allâhumma salli ‘alâ Muhammadinin-nabiyyil-ummiyy’, makikita niya ako sa kanyang panaginip bago sumapit ang susunod na Biyernes. Patatawarin ang lahat ng kanyang nakaraan at susunod na mga kasalanan. Ang Paraiso ay para sa mga nakakita sa akin.”

Ang pagbisita sa Qabr-i Sharîf ng ating Pinuno, ang Propeta

Sinabi ng Karangalan ng sansinukob: “Ang sinumang bumisita sa akin matapos akong pumanaw ay gaya ng bumisita sa akin noong ako ay nabubuhay.” Sa isang hadîth sharîf na ipinababatid sa aklat na “Mir’ât-i Medîne”, sinabi niya: “Para sa sinumang bumisita sa aking libingan, naging wâjib ang aking pamamagitan.” Ang hadîth sharîf na ito ay ipinababatid nina Ibn Khuzayma, Bazzâr, Dâraqutnî at Tabarânî. Sa isa pang hadîth sharîf na ipinabatid ni Hadrat Bazzâr, sinabi: “Para sa sinumang bumisita sa aking libingan, naging halâl ang aking pamamagitan.” Sa hadîth sharîf na ipinababatid sa “Muslim-i Sharîf” at sa aklat na “Mu’jam” ni Abû Bakr ibn Muqrî, sinabi: “Kung may dumating upang bisitahin ako at wala siyang ibang layunin, nararapat na mamagitan ako para sa kanya sa Araw ng Paghuhukom.” Ipinababatid ng hadîth sharîf na ito na mamamagitan si Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) para sa mga pumupunta sa Madîna al-Munawwara upang bisitahin siya.

Mag-ingat ka, huwag mong lisanin ang paggalang: ito ang daan ng minamahal ng Allah,
Ito ang pook na tinatanaw ng Allah, ito ang tahanan ni Mustafâ!
Ang bagong buwan sa langit ay ang sumisinta na wasak ang dibdib sa Bâb as-Salâm,
Ang ilawan nito ay ang konstelasyong Jawzâ’; ito ang sikatan ng nûr at ng ningning!
Ito ang pahingahan ng Habîb ng Kataas-taasan; sa kahigitan
Nahihigitan pa nito maging ang ’Arsh ng Kataas-taasang Allah!
Sa ningning ng lupang ito ay naglaho ang kadiliman ng kawalan,
Ito ang pamahid sa dalawang mata ng sangnilikha, na nagpagaling sa kanila sa pagkabulag.
Pumasok ka, Nâbî, sa pasukang ito, sa pasubaling iingatan mo ang paggalang;
Ito ang pook na ginagawan ng tawâf ng mga anghel, ang pook na hinahagkan ng mga propeta!
Nâbî

Sa isa pang hadîth sharîf na ipinabatid ni Dâraqutnî, sinabi: “Ang sinumang nagsagawa ng hajj at hindi bumisita sa akin ay sinaktan ako.” Ang pagnanais ni Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) na siya ay dalawin ay upang magkamit din ng gantimpala ang kanyang umma sa daang ito. Kaya ang ating mga iskolar ng fiqh, matapos tuparin ang tungkulin ng hajj, ay pumupunta noon sa Madîna al-Munawwara at nagsasagawa ng salât sa Masjid ash-Sharîf. Pagkatapos, binibisita nila ang Rawda-i Mutahhara, ang Minbar-i Munîr at ang Qabr-i Sharîf, na higit na dakila kaysa sa ’Arsh-i a’lâ; pagkatapos ay ang mga lugar kung saan siya naupo, lumakad at sumandal, ang haligi na kanyang sinasandalan tuwing dumarating ang kapahayagan, at ang mga lugar na dinaanan ng mga Sahâba at ng mga Tâbi’în, na nagtrabaho sa pagtatayo at pagkukumpuni ng masjid at nagkaroon ng karangalang ibigay roon ang kanilang ari-arian at salapi. Sa pagkakita sa mga ito, tumanggap sila ng pagpapala. Ang mga iskolar at ang mga matuwid na dumating pagkatapos nila ay pumunta rin sa Medina matapos ang hajj at ginawa ang ginawa ng ating mga iskolar ng fiqh. Gaya noon, ngayon man ay kumakapit dito ang mga peregrino at isinasagawa ang kanilang mga pagbisita sa Madîna al-Munawwara.

“Kung may dumating upang bisitahin ako at wala siyang ibang layunin, nararapat na mamagitan ako para sa kanya sa Araw ng Paghuhukom” Hadîth sharîf

Sinabi ni Hadrat Abû Hanîfa, ang araw ng mga iskolar ng Islam: “Ang pagbisita sa Qabr-i Sa’âdat, na kabilang sa pinakamataas sa mga gawaing mustahabb, ay isang gawain ng pagsamba na malapit sa antas ng wâjib.” Ang sinumang pupunta upang bisitahin ang ating Pinunong Rasûlullah sa kanyang Qabr-i Sharîf ay dapat magbigkas ng maraming salawât sharîfa. Sa isang hadîth sharîf, ipinabatid na ang binibigkas na salât at pagbating ito ay umaabot sa ating Pinuno, ang Propeta. Ang kagandahang-asal (âdâb) sa pagbisita sa ating minamahal na Propeta ay ipinabatid sa ganitong paraan:

Kapag natanaw mula sa malayo ang lungsod ng Madîna al-Munawwara, bumibigkas ang bumibisita ng salât at pagbati. Pagkatapos, sinasabi niya: “Allâhumma hâdhâ haramu nabiyyika, faj’alhu wiqâyatan lî minan-nâri wa amânan minal-’adhâbi wa sû’il-hisâb.” Kung maaari, nagsasagawa siya ng ghusl bago pumasok sa lungsod o sa masjid. Naglalagay siya ng mabangong halimuyak (pabango). Nagsusuot siya ng bago at malinis na damit. Sapagkat ipinapahayag ng lahat ng ito ang paggalang at pitagan. Pumapasok siya sa Madîna al-Munawwara nang may kababaang-loob, dangal at katahimikan. Matapos niyang sabihin ang “Bismillâhi wa ’alâ millati Rasûlillâh”, dapat niyang bigkasin ang ika-80 na marangal na âyat ng sûra al-Isrâ. Kasunod nito, sinasabi niya: “Allâhumma salli ’alâ Muhammadin wa ’alâ âli Muhammad. Waghfir lî dhunûbî waftah lî abwâba rahmatika wa fadlik,” at pumapasok sa Masjid an-Nabawî. Pagkatapos, dapat siyang magsagawa, sa tabi ng minbar ng ating Pinunong Rasûlullah, ng salât na may dalawang rak’a na tahiyyat al-masjid, at tumayo nang ang haligi ng minbar ay nasa tapat ng kanyang kanang balikat. Dito nagsasagawa noon ng salât ang ating minamahal na Propeta. Ang lugar na ito ay nasa pagitan ng libingan ng ating Pinuno, ang Propeta, at ng kanyang minbar. Sa isang hadîth sharîf, sinabi: “Ang nasa pagitan ng aking libingan at ng aking minbar ay isang hardin mula sa mga hardin ng Paraiso. Ang aking minbar ay nasa ibabaw ng aking lawa (hawd).”11 Pagkatapos, dapat siyang magpatirapa sa sajda sa harap ng Allâhu ta’âlâ, sapagkat ipinahintulot Niya sa kanya na bisitahin ang pinagpalang libingan ni Rasûlullah.

Matapos ang panalangin, dapat siyang tumayo, pumunta sa Qabr-i Sharîf ng ating Pinuno, ang Propeta, sa Hujra-i Sa’âdat, at, nakatalikod sa qibla, tumayo nang may paggalang sa tapat ng pinagpalang mukha ni Rasûlullah sa layong mga dalawang metro. Hindi siya lalapit pa. Dapat siyang manatili sa kababaang-loob at pagpapasakop (khushû’ at khudû’) at, gaya ng iniutos ng Allâhu ta’âlâ sa Qur’ân al-karîm, harapin nang may paggalang ang ating Pinunong Rasûlullah na para bang buhay siya at para bang nakatayo siya sa kanyang dakilang harapan. Hindi niya dapat iwan ang katahimikan at dangal. Ang hindi paglalagay ng kamay sa mga dingding ng Qabr-i Sharîf at ang pagtayo nang may paggalang sa layo ay higit na angkop sa paggalang. Dapat siyang tumayo gaya sa salât. Dapat niyang gunitain ang pinagpalang, pinong anyo ng ating Pinunong Rasûlullah at isipin na kilala siya ni Rasûlullah, na naririnig niya ang kanyang mga salita, ang kanyang pagbati at ang kanyang mga panalangin, at na sumasagot siya at nagsasabi ng “Âmîn.” Sapagkat sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah: “Ang sinumang magbigkas ng salât para sa akin sa tabi ng aking libingan, naririnig ko siya.” Ipinabatid din sa isang hadîth sharîf na isang anghel ang itinalaga bilang kinatawan sa Qabr-i Sharîf ng ating Pinunong Rasûlullah, na naghahatid sa kanya ng pagbati ng mga mula sa kanyang umma na bumabati sa kanya. Pagkatapos, dapat niyang sabihin: “As-salâmu ’alaika yâ sayyidî yâ Rasûlallah! As-salâmu ’alaika yâ Nabiyyallah! As-salâmu ’alaika yâ Safiyyallah! As-salâmu ’alaika yâ Habîballah! As-salâmu ’alaika yâ Nabiyyar-rahma! As-salâmu ’alaika yâ Shafî’al-umma! As-salâmu ’alaika yâ Sayyidal-mursalîn! As-salâmu ’alaika yâ Khâtaman-nabiyyîn!”

“Nawa’y ipagkaloob sa inyo ng Allâhu ta’âlâ ang pinakamataas na gantimpala at kabayaran. Sumasaksi ako na ginampanan ninyo ang inyong tungkulin bilang propeta. Naihatid ninyo ang ipinagkatiwala. Pinayuhan ninyo ang inyong umma. Hanggang sa dumating sa inyo ang katiyakan (ang kamatayan), nagsagawa kayo ng jihâd sa landas ng Allâhu ta’âlâ. Nawa’y magpadala sa inyo ang Allâhu ta’âlâ ng salât at pagbati hanggang sa Araw ng Paghuhukom. Yâ Rasûlallah! Dumating kami sa inyo mula sa napakalalayong lugar. Dumating kami upang dalawin ang inyong Qabr-i Sharîf, upang tuparin ang inyong karapatan, upang makita sa mismong lugar ang ginawa ninyo, upang tumanggap ng pagpapala sa pamamagitan ng pagdalaw sa inyo at upang hilingin na kayo ay maging tagapamagitan namin sa Allâhu ta’âlâ. Sapagkat binaluktot ng aming mga pagkakamali ang aming mga likod. Mabigat sa aming mga balikat ang aming mga kasalanan. Yâ Rasûlallah! Kayo ang namamagitan, at ang inyong pamamagitan ay tinatanggap. Ang Maqâm Mahmûd ay ipinangako sa inyo. At sinasabi rin ng Allâhu ta’âlâ sa Qur’ân al-karîm (sa ika-64 na marangal na âyat ng sûra an-Nisâ, ayon sa kahulugan): ’Hindi Kami nagsugo ng anumang propeta kundi upang sundin siya sa utos ng Allâhu ta’âlâ (ng mga taong pinagsuguan sa kanya). Kung sila, matapos nilang magkasala sa kanilang sarili (matapos nilang saktan ang kanilang sarili), ay pumunta sa iyo at humingi ng kapatawaran sa Allâhu ta’âlâ, at kung humingi rin ng kapatawaran para sa kanila ang Aking Rasûl, tiyak na matatagpuan nila ang Allâhu ta’âlâ na Mapagtanggap ng Pagsisisi at Maawain.’ Pumunta kami sa inyong harapan. Ngunit nagkasala kami sa aming mga sarili. Humihingi kami ng kapatawaran sa aming mga kasalanan. Yâ Rasûlallah! Mamagitan kayo para sa amin sa Allâhu ta’âlâ. Yâ Rasûlallah! Hilingin ninyo sa Allâhu ta’âlâ na kunin Niya ang aming kaluluwa habang sinusunod namin ang inyong sunna, na bilangin Niya kami bukas, sa Araw ng Paghuhukom, sa mga dumarating na kasama ninyo sa lugar ng Pagtitipon, at na pahintulutan Niya kaming makarating sa inyong lawa (hawd) at uminom doon. Yâ Rasûlallah! Hinihiling namin ang inyong pamamagitan.” Ganito dapat gawin ang panalangin. Pagkatapos, dapat niyang bigkasin ang ika-10 na marangal na âyat ng sûra al-Hashr, na may kahulugang: “… O aming Panginoon! Patawarin Mo kami at ang aming mga kapatid na nauna sa amin sa pananampalataya! Huwag Mong iwan sa aming mga puso ang sama ng loob laban sa mga sumasampalataya! O aming Panginoon! Tunay na Ikaw ay puno ng lambing at awa!”

Pagkatapos, dapat niyang ihatid ang pagbati ng mga nagpaabot ng kanilang pagbati, at sabihin: “As-salâmu ’alaika yâ Rasûlallah! Si ganito ay humihiling na kayo ay maging tagapamagitan niya sa Allâhu ta’âlâ. Mamagitan kayo para sa kanya at para sa lahat ng mga Muslim,” at magbigkas ng salawât hangga’t nais niya.

Pagkatapos, dapat siyang tumabi nang kalahating metro sa kanan, sa tapat ng pinagpalang ulo ni Hadrat Abû Bakr as-Siddîq, at gawin ang panalanging ito: “As-salâmu ’alaika yâ khalîfata Rasûlillah! As-salâmu ’alaika yâ rafîqahû fil-ghâr! As-salâmu ’alaika yâ amînahû ’alal-asrâr! Nawa’y ipagkaloob sa inyo ng Allâhu ta’âlâ, bilang imam ng umma na ito, ang pinakamataas na gantimpala at kabayaran. Kayo ang pinakamahusay na khalîfa ni Rasûlullah. Sinunod ninyo sa pinakamahusay na paraan ang kanyang dakilang sunna. Nakipaglaban kayo sa mga murtadd (sa mga tumalikod sa relihiyon) at sa mga lumihis sa tuwid na landas. Lagi ninyong sinabi ang katotohanan. Hanggang sa inyong pagpanaw, kayo ang naging katulong ng mga nasa landas ng katotohanan. Sumainyo nawa ang pagbati, ang awa at ang pagpapala ng Allâhu ta’âlâ! O Allah! Sa pamamagitan ng Iyong awa, kunin Mo ang aming kaluluwa habang iniibig namin siya. Huwag Mong gawing walang kabuluhan ang aming pagdalaw sa kanya!”

“Ang nasa pagitan ng aking libingan at ng aking minbar ay isang hardin mula sa mga hardin ng Paraiso. Ang aking minbar ay nasa ibabaw ng aking lawa (hawd)” Hadîth sharîf

Pagkatapos, dapat siyang muling tumabi nang kalahating metro sa kanan, sa tapat ng libingan ni Hadrat ’Umar, at sabihin: “As-salâmu ’alaika yâ Amîral-mu’minîn! As-salâmu ’alaika yâ Muzhiral-Islâm! As-salâmu ’alaika yâ Muksiral-asnâm! Nawa’y ibigay sa inyo ng Allâhu ta’âlâ ang pinakamataas na kabayaran at gantimpala. Sa inyong buhay at sa inyong kamatayan, tinulungan ninyo ang Islam at ang mga Muslim. Kayo ang naging tagapag-alaga ng mga ulila. Gumawa kayo ng kabutihan sa mga kamag-anak. Naging gabay kayo ng mga Muslim na kanilang kinalugdan, na kayo mismo ay sumunod sa tuwid na patnubay at nagpatnubay sa mga tao sa tuwid na landas. Inayos at pinagsama ninyo ang kanilang mga gawain. Pinayaman ninyo ang kanilang mga dukha at ginamot ang kanilang mga sugat. Sumainyo nawa ang pagbati, ang awa at ang pagpapala ng Allâhu ta’âlâ!”

Pagkatapos, dapat siyang humarap kina Hadrat Abû Bakr at Hadrat ’Umar at sabihin: “As-salâmu ’alaikumâ yâ dajî’ay Rasûlillâhi wa rafîqayhi wa wazîrayhi wa mushîrayhi wal-mu’âwinayni lahû ’alal-qiyâmi fid-dîni wal-qâ’imayni ba’dahû bi-masâlihil-muslimîn! Nawa’y ibigay sa inyong dalawa ng Allâhu ta’âlâ ang pinakamagandang kabayaran. Ginagawa namin kayong dalawa na wasîla sa harap ni Rasûlullah, upang hilingin ninyo sa Allâhu ta’âlâ na mamagitan si Rasûlullah para sa amin, na tanggapin Niya ang aming pagsisikap, na bawian Niya kami ng buhay sa relihiyon ng Islam at muling buhayin din kami sa relihiyon ng Islam, at na tipunin Niya kami sa Araw ng Paghuhukom sa mga malapit kay Rasûlullah.”

Pagkatapos, dapat siyang manalangin para sa kanyang sarili, para sa kanyang mga magulang, para sa mga humiling ng panalangin at para sa lahat ng Muslim. Pagkatapos nito, tatayo siya sa tapat ng pinagpalang mukha ng ating Pinunong Rasûlullah at gagawin ang panalanging ito: “O Allah! Sinasabi Mo: ’Hindi Kami nagsugo ng anumang propeta kundi upang sundin siya sa utos ng Allâhu ta’âlâ (ng mga taong pinagsuguan sa kanya). Kung sila, matapos nilang magkasala sa kanilang sarili (matapos nilang saktan ang kanilang sarili), ay pumunta sa iyo at humingi ng kapatawaran sa Allâhu ta’âlâ, at kung humingi rin ng kapatawaran para sa kanila ang Aking Rasûl, tiyak na matatagpuan nila ang Allâhu ta’âlâ na Mapagtanggap ng Pagsisisi at Maawain.’12 O aking Panginoon! Sa pagtugon sa Iyong dakilang salita at pagsunod sa Iyong utos, hinihiling namin na mamagitan para sa amin sa Iyong harapan ang Iyong minamahal na Propeta.” Pagkatapos, bibigkasin niya (ayon sa kahulugan) ang panalanging nauna niyang binigkas, ibig sabihin ay ang ika-10 na marangal na âyat ng sûra al-Hashr:

“… O aming Panginoon! Patawarin Mo kami at ang aming mga kapatid na nauna sa amin sa pananampalataya! Huwag Mong iwan sa aming mga puso ang sama ng loob laban sa mga sumasampalataya! O aming Panginoon! Tunay na Ikaw ay puno ng lambing at awa!” Pagkatapos, tinatapos niya ang pagdalaw sa Hujra-i Sa’âdat sa pamamagitan ng pagbigkas ng mga marangal na âyat na “Rabbanaghfir lanâ wa li-âbâ’inâ wa li-ummahâtinâ wa li-ikhwâninal-ladhîna sabaqûnâ bil-îmân”, “Rabbanâ âtinâ…” at “Subhâna rabbika…”. Pagkatapos, pumupunta siya sa Rawda-i Mutahhara, na nasa pagitan ng libingan ni Rasûlullah at ng kanyang minbar. Isa itong parisukat na lugar. Doon ay nagsasagawa siya ng salât hangga’t nais niya. Nananalangin siya. Bumibigkas siya ng mga tasbîh. Pinupuri at niluluwalhati niya ang Allâhu ta’âlâ. Pagkatapos, pumupunta siya sa minbar. Sa layuning makarating sa kanya ang pagpapala ni Rasûlullah, inilalagay niya ang kanyang kamay sa lugar kung saan inilagay ng ating Pinuno, ang Propeta, ang kanyang pinagpalang kamay noong nagbibigay siya ng khutba. Doon ay nagsasagawa siya ng salât na may dalawang rak’a. Hinihiling niya sa Allâhu ta’âlâ ang nais niya. Humihingi siya ng kanlungan sa awa ng Allâhu ta’âlâ laban sa Kanyang galit. Pagkatapos, pumupunta siya sa haliging inilagay sa lugar kung saan dating nakatayo ang haliging Hannâna. Ang Hannâna ay ang haliging dumaing dahil iniwan ito ng ating Pinunong Rasûlullah nang umakyat siya sa minbar upang magbigay ng khutba, at kumalma nang bumaba si Rasûlullah at yakapin ito. Pagkatapos, pumupunta siya sa haligi kung saan itinali ni Hadrat Abû Lubâba ang kanyang sarili at nagsisi. Doon ay nagsasagawa siya ng salât na may dalawang rak’a at humihiling sa Allâhu ta’âlâ ng pagsisisi at kapatawaran. Ginagawa niya ang mga panalanging nais niya.

Habang nananatili siya roon, dapat niyang gugulin ang kanyang mga gabi sa pagbigkas ng Qur’ân al-karîm, sa dhikr ng Allâhu ta’âlâ, sa paggawa ng mga panalangin, nang lihim at hayagan, sa tabi ng minbar at ng libingan, at sa pagsasagawa ng râbita. Matapos ang pagdalaw sa ating Pinunong Rasûlullah, mustahabb na pumunta sa sementeryo ng Baqî’ at bisitahin din iyon. Pagkatapos, dapat niyang bisitahin ang iba pang libingan, lalo na ang libingan ni Hadrat Hamza, ang Sayyid ash-Shuhadâ (ang pinuno ng mga martir). Sa Baqî’ din ay dapat niyang bisitahin si Hadrat ‘Abbâs at ang mga nakahimlay roon: si Hasan ibn ‘Alî, si Zayn al-‘Âbidîn, ang kanyang anak na si Muhammad Bâqir at ang anak naman niyang si Ja’far Sâdiq, ang Amîr al-Mu’minîn na si Hadrat ‘Uthmân, si Ibrâhîm na anak ng ating Pinunong Rasûlullah, ang mga dalisay na asawa ng ating Pinunong Rasûlullah na nakahimlay roon, ang kanyang tiyang si Safiyya at marami pang dakila sa mga Sahâba at Tâbi’în (radiy-Allâhu ‘anhum ajma’în). Dapat niyang isagawa ang salât sa Masjid ni Fâtima sa Baqî’. Sa Huwebes, mustahabb na bisitahin ang mga martir ng Uhud. Doon ay dapat niyang sabihin: “Salâmun ’alaikum bimâ sabartum. Fani’ma ’uqbad-dâr. Salâmun ’alaikum yâ ahla dâril-qawmil-mu’minîn, wa innâ inshâ-Allâhu ’an qarîbin bikum lâhiqûn.” Pagkatapos, dapat niyang bigkasin ang Âyat al-Kursî at ang sûra al-Ikhlâs. Ang mga bumibisita sa Hujra-i Sa’âdat ay dapat maging lubhang mapagmatyag. Sa kanilang puso ay hindi dapat may mga kaisipang makamundo. Dapat nilang alalahanin ang pinagpalang nûr ni Muhammad ’alaihis-salâm at ang taas ng kanyang antas. Ang mga panalanging ginagawa na may mga kaisipan tungkol sa mga bagay ng mundo, tungkol sa pakinabang mula sa pakikipagkita sa matataas ang katungkulan at tungkol sa kalakalan, ay hindi tinatanggap ng Allâhu ta’âlâ, at hindi nakakamit ng mga gumagawa nito ang kanilang mga hangarin. Ang pagbisita sa Hujra-i Sa’âdat ay isang marangal na gawain ng pagsamba. Ikinatatakot na ang mga hindi naniniwala rito ay mapalabas sa Islam. Sapagkat sumuway sila sa Allâhu ta’âlâ, sa Kanyang Rasûl at sa lahat ng Muslim. Bagaman sinabi ng ilan sa mga iskolar na Mâlikî na wâjib ang pagbisita sa ating Pinunong Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), nagkakaisang ipinahayag na ito ay mustahabb.

“O aming Panginoon! Patawarin Mo kami at ang aming mga kapatid na nauna sa amin sa pananampalataya! Huwag Mong iwan sa aming mga puso ang sama ng loob laban sa mga sumasampalataya! O aming Panginoon! Tunay na Ikaw ay puno ng lambing at awa!” Hashr: 10

AS-SUBHU BADÂ
As-subhu badâ min tal’atihî.
Wal-laylu dajâ min wafratihî.
Fâqar-rusulâ fadlan wa ’ulâ.
Ahdas-subulâ li-dalâlatihî.
Sumagap ang umaga ng liwanag nito mula sa kanyang mukha.
At hiniram ng gabi ang dilim nito sa kanyang itim na buhok.
Sa kanyang kahigitan at kataasan, nahigitan niya ang lahat ng rasûl.
Ang mga nagkamit ng patnubay ay nakatagpo ng landas sa kanyang paggabay.
Kanzul-karami mawlan-ni’ami.
Hâdil-umami li-sharî’atihî.
Azkan-nasabi a’lal-hasabi.
Kullul-’arabi fî khidmatihî.
Siya ang kabang-yaman ng pagkabukas-palad, at nagkaloob siya mula sa kabang-yamang iyon.
Dinala niya ang mga bansa sa kanyang relihiyon at sa patnubay.
Napakadalisay ng kanyang angkan, napakataas ng kanyang karangalan.
Lahat ng Arabe ay nasa kanyang paglilingkod.
Sa’atish-shajaru nataqal-hajaru.
Shuqqal-qamaru bi-ishâratihî.
Jibrîlu atâ laylata asrâ.
War-Rabbu da’â li-hadratihî.
Nagmadali sa kanyang harapan ang mga puno, nagkaboses at nagsalita ang mga bato.
Sa kanyang (kamangha-manghang) hudyat, nahati sa dalawa ang buwan.
Nang gabi ng Isrâ, lumapit sa kanya si Jibrîl (’alaihis-salâm).
At inanyayahan siya ng kanyang Panginoon sa Kanyang harapan.
Nâlash-sharafâ wallâhu ’afâ.
’Ammâ salafâ min ummatihî.
Fa-Muhammadunâ huwa sayyidunâ.
Fal-’izzu lanâ bi-ijâbatihî.
Nakamit niya ang pinakamataas na antas.
At pinatawad din ng Allah (jalla jalâluh) ang kanyang umma.
Ang ating Muhammad (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) – siya ang ating Pinuno.
Dahil tinanggap natin siya, sa atin ang karangalan.
’Abdullah ibn Rawâha (radiy-Allâhu ’anh)