ANG SERMON NG PAMAMAALAM

Ang papuri ay nauukol lamang sa Allâhu ta’âlâ. Pinupuri namin Siya, humihingi kami sa Kanya ng kapatawaran, at nagbabalik-loob kami sa Kanya sa pagsisisi. Nagkakanlong kami sa Allâhu ta’âlâ laban sa kasamaan ng aming mga nafs at sa mga kasalanan ng aming mga gawa. Ang sinumang patnubayan ng Allâhu ta’âlâ sa tuwid na landas ay hindi maililigaw ninuman, at ang sinumang iligaw Niya ay hindi mapapatnubayan ninuman sa tuwid na landas. Sumasaksi ako na walang diyos kundi ang Allâhu ta’âlâ. Siya ay Nag-iisa. Wala Siyang kaparis at walang katambal. At sumasaksi rin ako na si Muhammad (’alaihis-salâm) ay Kanyang alipin at rasûl.

O mga alipin ng Allah! Ipinagbibilin ko sa inyo na katakutan ninyo ang Allâhu ta’âlâ at sundin Siya.

O mga tao! Makinig kayong mabuti sa aking mga salita! Hindi ko alam; marahil ay hindi na ako muling makikipagkita sa inyo rito pagkatapos ng taong ito. O mga tao! Kung paanong ang araw na ito ay isang banal na araw para sa inyo, kung paanong ang buwang ito ay isang banal na buwan para sa inyo, kung paanong ang lungsod ninyong ito (Mecca) ay isang pinagpalang lungsod, gayon din kabanal ang inyong mga buhay, inyong mga ari-arian, at inyong dangal. Ang mga ito ay protektado laban sa anumang paglabag.

Mga Sahâba ko! Bukas ay makikipagkita kayo sa inyong Panginoon, at tiyak na tatanungin kayo tungkol sa lahat ng inyong kalagayan at gawa ngayon. Mag-ingat kayong huwag bumalik, pagkatapos ko, sa mga dating pagkaligaw at magpugutan ng ulo sa isa’t isa!

Ipabatid ng mga naririto ang bilin kong ito sa mga wala rito!

Maaaring ang pinaratingan ng balita ang higit na makaunawa at makapag-ingat dito kaysa sa naririto at nakarinig nito. Mga Sahâba ko! Ang sinumang may ipinagkatiwala (amâna) sa kanya, ibalik niya ito sa may-ari!

Ang bawat uri ng patubo ay inalis na. Nasa ilalim ito ng aking mga paa. Ngunit kailangan ninyong bayaran ang pangunahing halaga ng inyong mga utang. Huwag kayong mang-api at huwag kayong paaapi. Sa utos ng Allâhu ta’âlâ, ipinagbabawal na mula ngayon ang pagpapatubo. Ang bawat anyo ng pangit na kaugaliang ito na natira mula sa Jâhiliyya ay nasa ilalim ng aking mga paa. Ang unang patubo na aking inaalis ay ang patubo ni ’Abbâs, ang anak ni ’Abdulmuttalib (aking tiyo). Mga Sahâba ko! Ang paghihiganti sa dugo na isinasagawa noong panahon ng Jâhiliyya ay lubusan na ring inalis. Ang unang paghihiganti sa dugo na aking inaalis ay ang paghihiganti sa dugo ni Rabî’a, ang apo ni ’Abdulmuttalib (aking pinsan).

O mga tao! Ang paglilipat ng mga lugar ng mga buwang harâm upang makapaglaban ay walang alinlangang labis na pagpapalala sa kawalang-pananampalataya (kufr). Ito ay isang bagay na dahilan ng pagkaligaw ng mga kâfir. Sa isang taon, idinedeklara nilang halâl (ang isang buwan), at sa susunod na taon ay idinedeklara itong harâm. Ginagawa nila ito upang tumugma sa bilang ng mga buwang ginawa ng Haqq ta’âlâ na halâl at harâm. Ginagawa nilang halâl ang ipinagbawal ng Allâhu ta’âlâ, at harâm ang ipinahintulot Niya.

O mga Sahâba ko! Isinasagawa natin ang hajj sa tamang panahon nito. Ang pagkakasunud-sunod ng mga buwan ay gaya noong nilikha ito ng Allâhu ta’âlâ. Walang alinlangan, ang panahon ay bumalik sa anyo at kaayusang taglay nito sa araw na nilikha ito ng Allâhu ta’âlâ.

“O Allah! Dagdagan Mo ang karangalan, kadakilaan, kamahalan, at dangal ng Tahanang ito. At dagdagan Mo rin ang karangalan, kamahalan, paggalang at kabutihan ng mga nagpaparangal dito sa pamamagitan ng hajj at ’umra” Hadîth sharîf

O mga tao! Ngayon ay lubusan at magpakailanman nang nawalan ang shaytân ng kapangyarihang muling itatag ang kanyang impluwensiya at paghahari sa lupain ninyong ito. Ngunit kung susundin ninyo siya, bukod sa mga bagay na inalis ko, sa mga bagay na itinuturing ninyong maliit, ikalulugod niya iyon. Mag-ingat din kayo rito upang maprotektahan ang inyong relihiyon!

O mga tao! Pinapayuhan ko kayong isaalang-alang ang mga karapatan ng mga kababaihan at katakutan ang Allâhu ta’âlâ hinggil dito. Tinanggap ninyo ang mga kababaihan bilang ipinagkatiwala (amâna) ng Allâhu ta’âlâ; ginawa ninyong halâl para sa inyo ang kanilang dangal at kalinisan sa pamamagitan ng pagbibigay ng inyong salita sa ngalan ng Allâhu ta’âlâ. May mga karapatan kayo sa mga kababaihan, at may mga karapatan sila sa inyo. Ang karapatan ninyo sa mga kababaihan ay ito: huwag nilang hayaang labagin ang pagiging pribado ng inyong pamilya ng sinumang hindi ninyo ikinalulugod. Kung papasukin nila sa inyong tahanan ang sinumang hindi ninyo kinalulugdan, maaari ninyo silang bahagyang paluin upang pigilan sila rito. At ang karapatan ng mga kababaihan sa inyo ay ang pagkakaloob ninyo, sa paraang naaayon sa batas, ng lahat ng kanilang pagkain at kasuotan. O mga mananampalataya! Nag-iiwan ako sa inyo ng isang ipinagkatiwala: hangga’t mahigpit kayong kakapit dito, hindi kayo kailanman maliligaw sa inyong landas. Ang ipinagkatiwalang iyon ay ang Aklat ng Allâhu ta’âlâ, ang Qur’ân al-karîm. (Sa iba pang salaysay, sinabi rin: “Ang aking sunna” at “Ang aking Ahl al-Bayt”.)

O mga mananampalataya! Makinig kayong mabuti sa aking mga salita at ingatan ninyo nang mabuti ang mga ito! Ang Muslim ay kapatid ng Muslim, at gayon din ang lahat ng Muslim ay magkakapatid. Hindi halâl para sa sinuman na labagin ang anumang karapatan ng kanyang kapatid sa relihiyon, maliban kung kusa niya itong ibinigay. Mga Sahâba ko! Huwag ninyong apihin ang inyong nafs (ang inyong sarili). May karapatan din ang inyong sarili sa inyo. O mga tao! Ibinigay ng Allâhu ta’âlâ sa bawat may karapatan ang kanyang karapatan (sa Qur’ân al-karîm). Hindi na kailangan ng habilin para sa tagapagmana. Ang bata ay nauukol sa may-ari ng higaang pinagsilangan niya. Para sa gumagawa ng zinâ ay may pagkakait. Ang sinumang magtatwa sa kanyang angkan at mag-aangkin ng lahing hindi sa kanyang ama, o ang walang utang na loob na magtatangkang kumapit sa iba bukod sa kanyang panginoon – mapasakanya nawa ang poot ng Allâhu ta’âlâ at ang sumpa ng mga anghel at ng lahat ng Muslim! Hindi tatanggapin ng Haqq ta’âlâ mula sa mga ganoong tao ang kanilang pagsisisi o ang kanilang patotoo. O mga tao! Iisa ang inyong Panginoon. Iisa rin ang inyong ama: kayong lahat ay mga anak ni Âdam. At si Âdam ay mula sa lupa. Ang pinakamahalaga sa inyo sa harap ng Allah ay ang may pinakamaraming taqwâ. Walang kahigitan ang isang Arabe sa isang hindi Arabe. May kahigitan lamang sa pamamagitan ng taqwâ. Kung may itatalagang may kapansanang itim na alipin bilang pinuno ninyo at pamamahalaan niya kayo ayon sa Aklat ng Allah, makinig kayo sa kanya at sundin siya. Ang may-sala ay hindi maaaring sisihin sa sala ng iba maliban sa kanyang sariling sala. Ang ama ay hindi maaaring sisihin sa sala ng kanyang anak, at ang anak ay hindi sa sala ng kanyang ama.

O mga tao! Mag-ingat kayo! Ang apat na bagay na ito ay hindi ninyo dapat gawin sa anumang kalagayan:

1. Huwag kayong magtambal ng anuman sa Allah.

2. Huwag kayong pumatay nang walang karapatan ng buhay na ipinagbawal ng Allah.

3. Huwag kayong gumawa ng zinâ.

4. Huwag kayong magnakaw.

Ako ay inutusang makipaglaban sa jihâd laban sa mga tao hanggang sabihin nila: “Lâ ilâha illallâh, Muhammadun Rasûlullah” (ibig sabihin, hanggang maging Muslim sila). Kapag sinabi nila ito, napangalagaan nila ang kanilang dugo at ari-arian. At ang pagtutuos sa kanila ay sa Allâhu ta’âlâ. O mga tao! Bukas ay itatanong nila sa inyo ang tungkol sa akin; ano ang sasabihin ninyo?.. Sinabi ng mga Sahâba: “Sumasaksi kami na naipaabot ninyo ang relihiyon ng Allâhu ta’âlâ, tinupad ninyo ang inyong tungkulin, at nagbigay kayo sa amin ng mga habilin at payo.” Dahil dito, itinaas ni Rasûl-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ang kanyang pinagpalang daliri ng pagsaksi, ibinaba ito sa kapulungan, at sinabi: “Maging saksi Ka, O aking Panginoon! Maging saksi Ka, O aking Panginoon! Maging saksi Ka, O aking Panginoon!”

Sa araw na ibigay ng ating minamahal na Propeta ang Sermon ng Pamamaalam, ipinanaog ang ika-3 marangal na âyat ng sûra al-Mâ’ida, na may kahulugang: “Ngayon ay pinaging ganap Ko para sa inyo ang inyong relihiyon, tinapos Ko ang Aking biyaya sa inyo, at nalulugod Akong ibigay sa inyo ang Islam bilang relihiyon…” Nang basahin ng ating Pinuno, ang Propeta, ang marangal na âyat na ito sa mga Sahâba, nagsimulang umiyak si Hadrat Abû Bakr. Nang tanungin siya ng mga Sahâba kung bakit siya umiiyak, sinabi niya: “Ipinahihiwatig ng marangal na âyat na ito na malapit na ang pagpanaw ni Rasûlullah. Kaya ako umiiyak.”1

Pagkatapos ng khutba, nagsagawa sila ng wuqûf sa Jabal ar-Rahma. Hindi niya isinagawa ang salât sa paglubog ng araw (maghrib) sa ’Arafât, kundi pinamunuan niya ito kasabay ng salât sa gabi (’ishâ) sa Muzdalifa. Nang gabing iyon, nanatili sila sa Muzdalifa. Kinaumagahan, nagsagawa sila ng wuqûf sa Mash’ar al-Harâm. Sa unang araw ng ’Îd al-Adhâ, mula sa Muzdalifa ay nagtungo sila sa Minâ. Sa daan, sa lambak na tinatawag na Muhassir, ang lugar na hinintuan ng mga may elepante (Ashâb al-Fîl)2, hindi sila tumigil kundi nagpatuloy. Dumating sila sa Minâ; doon, siya mismo ang nag-alay ng 63 sa mga kamelyong handog at ibinigay ang kutsilyo kay Hadrat ’Alî. Si Hadrat ’Alî ang nag-alay ng natira. Sa ikalawa, ikatlo at ikaapat na araw ng pista, nagbato sila sa mga jamarât, at sa ika-14 na araw ng Dhu’l-hijja ay dumating sila sa Baytullah bago ang salât sa madaling-araw at nagsagawa ng tawâf ng pamamaalam. Nanatili sa Mecca nang 10 araw ang ating Pinunong Rasûlullah, at pagkatapos isagawa ang Hajj ng Pamamaalam at ang tawâf ng pamamaalam, bumalik siya sa Medina. Nagsagawa siya ng salât na dalawang rak’a sa Masjid an-Nabawî at nagtungo sa kanyang pinagpalang tahanan. Pagkatapos ng Hajj ng Pamamaalam, ang mga Sahâba ay nagtungo sa mga lugar na pinanggalingan nila at isinalaysay roon ang ipinabatid at iniutos ni Rasûlullah.