ANG HAJJ NG PAMAMAALAM

Noong ikasampung taon ng Hijra, naghanda ang ating Pinuno, ang Propeta, para sa hajj, at iniutos niya sa mga Muslim sa Medina na maghanda rin para sa hajj. Nagpadala rin siya ng balita sa mga naninirahan sa labas ng Medina. Dahil dito, libu-libong Muslim ang nagtipon sa Medina. Bumili ang ating Pinunong Rasûlullah ng isang daang kamelyo na iaalay. Bago umalis, nagsagawa siya ng ghusl. Sinuklay niya ang kanyang pinagpalang buhok, naglagay ng pabango, at isinuot ang kanyang izâr at ridâ. Nang matapos ang mga paghahanda, umalis ang ating minamahal na Propeta sa Medina sa ika-25 araw ng buwan ng Dhu’l-qa’da, pagkatapos ng salât sa tanghali, kasama ang isang karaban ng mahigit tatlumpung libo. Sa daan ng Shajara ay nakarating sila sa Dhu’l-Hulayfa. Doon, lumampas na sa apatnapung libo ang bilang ng mga Sahâba. Doon sila nagpalipas ng gabi. Ipinakuha ng ating minamahal na Propeta ang isa sa isang daang kamelyong dala niya. Upang markahan ito bilang alay, hiniwa niya ang kanang bahagi ng umbok nito hanggang dumugo, nagsabit ng dalawang sandalyas sa leeg nito, at iniutos sa mga Sahâba na gawin din ito. Nagsagawa siya ng salât ng ihrâm na dalawang rak’a. Matapos purihin at luwalhatiin ang Allâhu ta’âlâ, nanalangin ang Dakilang Pinuno ng sansinukob: “O Allah! Gawin Mo ito para sa akin na isang mabrûr at tinanggap na hajj, na walang pagkukunwari, pagpapasikat at paghahangad ng katanyagan!” Nagsuot siya ng ihrâm at nagsimulang bigkasin nang malakas ang talbiya, matapos itong ipabatid sa kanya ni Jibrîl ’alaihis-salâm. Nang sumali rin ang mga Sahâba, nagsimulang umalingawngaw ang lupa at langit sa mga sigaw ng talbiya: “Labbayk! Allâhumma labbayk! Labbayk! Lâ sharîka laka labbayk! Innal-hamda wan-ni’mata laka wal-mulk, lâ sharîka lak!…”

Sinundan nila ang daan ng Baydâ at tumungo sa Malal. Dumaloy na parang baha ang mga Sahâba sa likuran niya. Sa daan, patuloy ang pagsama ng mga tao. Nang makarating sila sa lambak ng Rawhâ, kung saan nagsagawa ng salât ang halos pitumpung propeta, kabilang si Mûsâ ’alaihis-salâm, sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah: “Ang lambak na ito ay isa sa mga lambak ng Paraiso.” Doon sila nagsagawa ng salât. Mula roon ay tumungo sila sa Munsaraf at nagsagawa ng salât sa madaling-araw sa Asâsa. Nang dumating sila sa Lahy Jamal, nagkasakit siya; nagpagawa siya ng hijâma, at nagkampo sila sa Suqyâ. Nang dumating sila sa Abwâ, kung saan pumanaw ang kanyang iginagalang na ina na si Hadrat Âmina, dinalaw niya ang kanyang libingan at umiyak. Pinaiyak din niya ang mga kasama niya. Pagkatapos ay dumating sila sa Tal’at al-Yaman, Juhfa, Ghadîr Khumm, Qudayd, at sa lambak ng ’Usfân. Dito ay sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta, kay Hadrat Abû Bakr: “Sina Hûd at Sâlih ’alaihimas-salâm ay dumaan dito habang bumibigkas ng talbiya para sa hajj; may nakabalot na magaspang na tela sa kanilang baywang, nakasuot ng guhitang tela, at nakasakay ang bawat isa sa isang bata at mapulang kamelyo na ang panali ay hinabi mula sa hibla ng palma ng datiles.”1 Dumaan sila sa Ghanîm, Marr az-Zahrân, at Sarif at nakarating sa Dhû Tuwâ. Doon sila nagpalipas ng gabi, at matapos isagawa ang salât sa madaling-araw, dumaan sila sa Hajûn at pumasok sa Mecca mula sa dalisdis ng Kadâ. Pagkaraan ng 10-araw na paglalakbay, dumating sila sa Mecca sa ika-4 na araw ng Dhu’l-hijja. Dahil sumama rin ang mga dumating mula sa Yemen at iba pang lugar upang magsagawa ng hajj, lumampas sa 90,000 ang bilang ng mga Muslim. (Ayon sa isang salaysay, isang daan at labing-apat na libo ang bilang nila, at ayon sa isa pa, humigit-kumulang isang daan at dalawampung libo.)

“O Allah! Gawin Mo ito para sa akin na isang mabrûr at tinanggap na hajj, na walang pagkukunwari, pagpapasikat at paghahangad ng katanyagan!” Hadîth sharîf

Nang makita ng ating Pinunong Rasûlullah ang Baytullah, nanalangin siya nang ganito:

“O Allah! Dagdagan Mo ang karangalan, kadakilaan, kamahalan, at dangal ng Tahanang ito. At dagdagan Mo rin ang karangalan, kamahalan, paggalang at kabutihan ng mga nagpaparangal dito sa pamamagitan ng hajj at ’umra.”

Pagkatapos ay sinimulan niya ang mga gawain (manâsik). Sa buong hajj, nanatili siya sa isang tolda na itinayo sa Abtah, sa pagitan ng Mecca at Minâ. Noong ika-8 ng Dhu’l-hijja (araw ng Tarwiya), nagtungo ang ating minamahal na Propeta sa Minâ, at noong ika-9 (araw ng ’Arafa), sa ’Arafât. Dumating siya sa lambak ng ’Urana, sa gitna ng lambak ng ’Arafât, at huminto roon. Pagkatapos ng tanghali, nakasakay sa kanyang kamelyong si Qaswâ, binigkas niya ang Sermon ng Pamamaalam at nagpaalam sa mga Sahâba (radiy-Allâhu ’anhum).2

DUMATING AKO SA INYO!
O kanlungan ng mga makasalanan, dumating ako upang sumilong sa inyo!
Marami akong nagawang pagkakamali, dumating ako upang magmakaawa sa inyo!
Naligaw ako sa mga madilim na lugar, nalubog sa mga latian,
Dumating ako sa bukal ng liwanag na nagbibigay-liwanag sa tuwid na landas.
Isang buhay na lamang ang natitira sa akin na malapit nang lumisan, O buhay ng lahat ng buhay!
Nararapat ba na sabihing: “Dumating ako upang ialay ang aking buhay”?
Kayo ang manggagamot ng mga nagdurusa, at ako ay may sakit sa puso.
Upang gamutin ang sugat ng aking puso, dumating akong kumatok sa inyong pintuan.
Ang magdala ng anuman sa pintuan ng mga bukas-palad ay pagkakamali;
Dumating ako upang halikan ang alikabok na pinarangalan ninyo sa pagtapak dito.
Ang aking mga kasalanan ay kasindami ng mga bundok, ang aking mukha ay kasing-itim ng alkitran!
Dumating ako upang lubos na maligtas sa pasanin at sa kaitiman na ito.
Tiyak na lilinisin ang lahat ng isang patak mula sa karagatan ng inyong kagandahang-loob,
Bagaman kasing-itim ng aking mukha, dumating ako dala ang aklat ng aking mga gawa.
Kung maidudukdok ko lamang ang aking mukha sa inyong pintuan, O minamahal na higit na mahal sa aking buhay!
Ang mga bagay na hindi nagagawa ng tubig ay nagagawa ng alikabok na iyon!