ANG PAGIGING OBLIGADO NG HAJJ

Ang pagpapadala kina Hadrat Abû Bakr at Hadrat ’Alî sa hajj

Noong taong iyon, naglakbay patungong Mecca ang mga maluwalhating Sahâba, sa pamumuno ni Hadrat Abû Bakr, kasama ang isang karaban ng tatlong daang tao. Nang panahong iyon, ipinanaog ang mga unang marangal na âyat ng sûra Barâ’a. Ipinabatid doon ang ilang tuntunin hinggil sa mga kasunduan. Ipinadala rin ng ating minamahal na Propeta si Hadrat ’Alî sa Mecca upang ipabatid ang mga tuntuning ito.2

Ayon sa isang kaugalian na laganap noon sa mga Arabe, ang paggawa ng kasunduan, o ang pagpapawalang-bisa ng isang nagawang kasunduan, ay ipinapahayag ng mismong gumawa nito o ng isang kamag-anak na itinalaga niya. Kaya ipinadala ng ating Pinuno, ang Propeta, si Hadrat ’Alî para sa bagay na ito upang sundan ang karaban ng hajj patungong Mecca. Naabutan ni Hadrat ’Alî ang karaban, at sama-sama silang pumasok sa Mecca.3 Nagbigay si Hadrat Abû Bakr ng khutba at ipinaliwanag ang pagsamba ng hajj. Ang mga Sahâba (’alaihimur-ridwân) ay nagsagawa ng hajj ayon sa mga tuntuning itinuro sa kanila. Habang isinasagawa ang pagsamba ng hajj, nagbigay rin si Hadrat ’Alî ng khutba sa Minâ, sa lugar na tinatawag na “Jamrat al-’Aqaba”. Sinimulan niya ang kanyang khutba sa ganitong paraan:

“O mga tao! Ipinadala ako sa inyo ni Rasûlullah.” Pagkatapos ay binigkas niya ang unang marangal na âyat ng sûra Barâ’a. Pagkatapos ay sinabi niya: “Inatasan akong ipabatid sa inyo ang apat na bagay.” Ang apat na puntong ito ay ang mga sumusunod:

1. Walang sinumang makapapasok sa Paraiso maliban sa mga mananampalataya.

2. Pagkatapos ng taong ito, wala nang mapagsamba sa diyus-diyusan na maaaring lumapit sa Ka’ba.

3. Walang sinumang magsasagawa pa ng tawâf sa Ka’ba nang hubad. (Noon, nagsasagawa ng tawâf sa Ka’ba nang hubad ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan.)

4. Ang sinumang may kasunduan kay Rasûlullah, mananatiling may bisa iyon hanggang matapos ang itinakdang panahon. Sa iba pa ay ipinagkaloob ang palugit na apat na buwan. Pagkatapos nito ay wala nang kasunduan o proteksiyon para sa sinumang mapagsamba sa diyus-diyusan.

“Naroon (sa Ka’ba) ang mga malilinaw na tanda, ang Maqâm ni Ibrâhîm. Ang sinumang pumasok doon ay ligtas sa pananalakay. Para sa mga makatatagpo ng daan patungo roon (yaong may kakayahan), ang hajj sa (at ang pagdalaw sa) Tahanang iyon ay karapatan ng Allâhu ta’âlâ sa mga tao, isang fard” Âl ’Imrân: 97

Mula noong araw na iyon, wala nang mapagsamba sa diyus-diyusan na lumapit sa Ka’ba, at wala nang nagsagawa ng tawâf sa Ka’ba nang hubad. Matapos maipabatid ang mga puntong ito, naging Muslim ang karamihan sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Nang matupad ang tungkulin ng hajj, bumalik sa Medina sina Hadrat Abû Bakr at Hadrat ’Alî kasama ang mga Sahâba na kasama nila.4

Ang sariyya (ekspedisyon) ni Khâlid ibn Walîd sa Yemen

Noong ikasampung taon ng Hijra, sa buwan ng Rabî’ al-awwal, ipinadala ng ating minamahal na Propeta si Khâlid ibn Walîd kasama ang apat na raang mujâhid upang anyayahan sa Islam ang mga anak ni Hârith ibn Ka’b na naninirahan sa paligid ng Yemen. Sa utos ng ating Pinunong Rasûlullah, inanyayahan ni Hadrat Khâlid ibn Walîd ang tribong ito sa Islam nang tatlong araw na sunud-sunod. Tumugon sila sa paanyaya at naging mga Muslim.

Mula sa bukal ng araw ay laging bumababa ang dalisay na tubig ng biyaya,
Kung kailangan ng tubig ng arkitektong nagpapanibago sa inyong libingan.
Ang takot sa Impiyerno ay naghagis ng apoy ng dalamhati sa aking nagniningas na puso;
Aking pag-asa na ang ulap ng inyong kagandahang-loob ay magbuhos ng tubig sa apoy na iyon.
Dahil sa pagpapala ng inyong papuri, naging mga hiyas ang mga salita ni Fuzûlî,
Gaya ng tubig na bumabagsak mula sa ulap ng Abril na nagiging perlas na pang-hari.
Kapag sa Araw ng Pagtitipon ay nagising ang mga natulog sa kapabayaan,
At ang mga matang gising ay magbuhos ng tubig ng mga luha ng pananabik,
Pag-asa ko na sa Araw ng Pagtitipon ay hindi ako maiiwang pinagkaitan,
At na ang bukal ng pagkikita sa inyo ay magbigay ng tubig sa akin na uhaw sa inyong tanawin.
Fuzûlî

Mga pangyayari sa ikasampung taon ng Hijra

Noong ikasampung taon ng Hijra, kumalat ang Islam sa buong Tangway ng Arabia. Gaya noong ikasiyam na taon, sa taong ito rin ay dumarating sa Medina ang mga tao mula sa lahat ng dako ng Arabia nang pangkat-pangkat; nagpapaligsahan sila sa isa’t isa upang makamit ang karangalang maging Muslim at makamtan ang walang hanggang kaligayahan. Wala nang anumang lakas na natitira sa Arabia na makalalaban sa mga Muslim; ang Islam ay namayani sa lahat ng dako. Ang ilang tribong Hudyo at Kristiyano lamang ang hindi naging Muslim.

Sa taon ding iyon, nagpadala si Rasûl-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ng liham sa mga Kristiyano ng Najrân at inanyayahan sila sa Islam. Pumili sila ng labing-apat na tao at ipinadala sa Medina upang suriin ang kalagayan ni Rasûlullah. Pagkaraan ng ilang panahon, gumawa ang delegasyon ng kasunduang pangkapayapaan. Ang ilan sa kanila ay kusang naging Muslim sa kalaunan. Sa taong iyon ay pumanaw si Bâdhân, ang gobernador ng Yemen. Nang dumating ang balita ng kanyang pagpanaw, hinati ni Rasûlullah ang kanyang lupain at ibinigay ang isang bahagi sa kanyang anak na si Shahr, isang bahagi kay Abû Mûsâ Ash’arî, isang bahagi kay Ya’lâ ibn Umayya, at isang bahagi kay Mu’âdh ibn Jabal.

Nagpadala ang ating Pinuno, ang Propeta, sa taong iyon ng mga gobernador sa lahat ng rehiyon na kinalatan ng Islam. Ipinadala rin si Hadrat ’Alî, kasama ang tatlong daang tao, upang anyayahan sa Islam ang tribong Mudlij sa Yemen. Una silang lumaban at pinana ang mga kawal ng Islam. Agad silang ginantihan. Dalawampung tao ang napatay. Karamihan ay nagkawatak-watak. Pinigilan ni Hadrat ’Alî (radiy-Allâhu ’anh) ang mga Sahâba na tugisin ang kaaway. Pinayuhan niya sila at muling inanyayahan sa Islam. Tinanggap nila ito at sumampalataya. Nagmadaling bumalik sa Medina sina ’Alî at ang mga Sahâba at naabutan nila si Rasûlullah sa Mecca. Sa taon ding iyon, gaya noong ikasiyam na taon, patuloy na dumating ang mga kinatawan. Ang isa ay ang kinatawan ng Ghâmid, ang isa pa ay ang sa Banû Hanîfa. Dumating sila sa pagtitipon ni Rasûlullah at naging Muslim.

Dumating si Fîrûz, ang anak ng kapatid na babae ng Negus, at naging Muslim. Dumating din ang isang delegasyon ng ’Abdulqays at naging Muslim.

Noong taong iyon, pumanaw si Ibrâhîm, ang anak ni Rasûlullah, sa edad na isa’t kalahating taon. Nang mawala kay Rasûlullah ang kanyang laman at dugo, napuno ng luha ang kanyang pinagpalang mga mata. Inilibing si Hadrat Ibrâhîm sa sementeryo ng Baqî’, sa tabi ni ’Uthmân ibn Maz’ûn. Ang kanyang libingan din ang kauna-unahang sinabuyan ng tubig.5

Kawawa ang inyong umma; huwag ninyong pansinin ang kanilang pagsuway,
Huwag ninyo siyang itaboy, huwag ninyo siyang sunugin sa Impiyerno dahil sa pananabik,
Maawa kayo, awa! Huwag ninyo kaming sunugin sa apoy ng paghihiwalay;
Sa madaling salita, huwag ninyong iwan ang inyong aliping si Gâlib, na pasan ang mga kasalanan.
Kayo si Ahmad, Mahmûd at Muhammad, aking Pinuno,
Kayo ang sultang pinatatag ng Haqq para sa amin, aking Pinuno.
Şeyh Galib

“Mag-ingat kayo sa sumpa ng inaapi. Walang tabing sa pagitan ng panalangin ng inaapi at ng Haqq ta’âlâ” Hadîth sharîf

Ang pagkalat ng Islam sa Tangway ng Arabia