Ang mga lugar na pinagpadalhan ng mga tagakolekta ng zakât
Inatasan niya si Hadrat Abû Mûsâ Ash’arî na magturo sa Mecca ng Qur’ân al-karîm at ng mga bagay ng relihiyon.1 Itinalaga niya si Abû Sufyân ibn Harb bilang emir ng Najrân, sa lalawigan ng Yemen, at binigyan siya ng katulong na si Kathîr ibn ’Abdullah. Nang matapos ang mga gawain sa Mecca, nakarating sila sa Marr az-Zahrân. Doon din ipinamahagi ang natirang samsam. Pagkatapos, muli siyang naglakbay kasama ang kanyang maluwalhating mga Sahâba, at sa katapusan ng buwan ng Dhu’l-qa’da ay nakarating sila sa Medina. Umalis sila sa Medina noong ikasampu ng pinagpalang buwan ng Ramadân, noong isang Miyerkoles. Tumagal nang humigit-kumulang tatlong buwan ang kampanyang ito.
Isang araw, sumisid ako sa dagat ng dalamhati at nalublob sa pagmumuni,
Nilayuan ng sarili, nawala ako at hindi ko na alam kung sino ako,
Inalala ko ang aking pagsuway at natakot ako sa aking wakas,
Doon ay narinig ko ang isang sayyid na bumigkas ng panimulang taludtod na ito:
Kayo si Ahmad, Mahmûd at Muhammad, aking Pinuno,
Kayo ang sultang pinatatag ng Haqq para sa amin, aking Pinuno.
Nasa pag-asa kami; hindi kami dumadaing sa kawalang-pag-asa,
Ang puhunan ng îmân ay hindi namin hahayaang masayang,
Hindi namin iiwan ang inyong pintuan upang sumilong sa mga dayuhan,
Sa inyong lilim, hindi kami tumitingin sa sinumang iba.
Kayo si Ahmad, Mahmûd at Muhammad, aking Pinuno,
Kayo ang sultang pinatatag ng Haqq para sa amin, aking Pinuno.
Şeyh Galib
Ang ilang pangyayari sa ikawalong taon ng Hijra
Apat na tao mula sa Banû Tha’laba ang dumating sa pagtitipon ni Rasûlullah. Sinabi nila: “Ipinadala kami ng aming bayan. Narinig namin na ang Islam ay hindi ganap kapag hindi lumipat.” Sinabi niya: “Saan man kayo naroroon, manatili kayo sa taqwâ; kahit hindi kayo lumipat, walang pinsala. Hindi mapipinsala ang inyong relihiyon at ang inyong bayan.” Pagkatapos, ipinadala sila sa bahay ni Ramla bint Hârith at pinakain. Pagkatapos, binigyan ang bawat isa sa kanila ng tig-aapat na ûqiyya na pilak at pinayagan silang umuwi. Sa parehong taon, pumanaw si Zaynab, ang anak na babae ni Rasûlullah (sall-Allâhu ‘alaihi wa sallam). Ipinagawa para sa kanya ang isang andas; ito ang kauna-unahang andas sa Islam. Siya ang asawa ni Abu’l-‘Âs. Noong panahon ng Badr, nang ihatid siya ni Abu’l-‘Âs paalis ng Mecca patungong Medina, hinagisan ni Habbâr ng sibat sa daan ang kamelyo ni Hadrat Zaynab. Nang mahulog siya sa kamelyo, nakunan siya at nagkasakit. Ito ang naging sanhi ng kanyang kamatayan. Dalawang anak ang naiwan niya. Sa buwan ng Dhu’l-hijja ng taong iyon, isinilang si Ibrâhîm, ang anak na lalaki ni Rasûlullah. Ang kanyang ina ay si Mâriya Khâtûn (radiy-Allâhu ta’âlâ ‘anhâ). Dumating si Abû Râfi’ upang magdala ng masayang balita. Dahil dito, nagpalaya siya ng isang alipin. Bilang ’aqîqa, nagkatay siya ng isang tupang lalaki. Ipinaahit niya ang ulo ng bata at nagbigay ng pilak na kasimbigat ng buhok ng bata bilang sadaqa.
Mahahalagang pangyayari sa ikasiyam na taon ng Hijra
Noong ikasiyam na taon ng Hijra, sa simula ng buwan ng Muharram, nagtalaga ang Pinuno ng mga sanlibutan ng mga tagakolekta ng zakât (‘âmil, sâ’î) para sa mga tribo. Hangga’t maaari, bawat tribo ay binigyan ng ‘âmil mula sa sarili nitong hanay. Ipinadala niya si Ibn Husayb Aslamî sa mga Aslam at mga Ghifâr; si ‘Abbâd ibn Bishr sa Banû Sulaym at sa Muzayna; si ‘Amr ibn ‘Âs sa Fazâra; si Dahhâk ibn Sinân sa Banû Kilâb; si Râfi’ ibn Makîth Juhanî sa Juhayna; at si Bishr ibn Sufyân Ka’bî sa Banû Ka’b at sa Banû Tamîm.
Pagkalipas ng isang taon, nagpadala ang mga taga-Tâ’if ng delegasyong may anim na tao sa Medina, sa harap ng ating minamahal na Propeta, upang maging Muslim. Nang lisanin ng Pinuno ng mga sanlibutan ang Tâ’if isang taon bago noon, nanalangin siya: “O aking Panginoon! Ituro Mo sa Thaqîf ang tamang landas, dalhin Mo sila sa amin.” At dumating na nga ang Thaqîf upang maging Muslim. Labis na nagalak si Rasûl-i akram sa kanilang pagiging Muslim, nagkaloob sa kanila ng ilang natatanging karapatan at ipinadala sila pabalik sa Tâ’if. Itinalaga niya si Hadrat ’Uthmân ibn Abi’l-’Âs bilang kanilang gobernador.2
Ang pagpanaw ng Negus
Noon ay buwan ng Rajab ng ikasiyam na taon ng Hijra. Isang araw, sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah sa kanyang mga Sahâba: “Ngayong araw, pumanaw ang isang matuwid ninyong kapatid. Bumangon kayo at magsagawa ng salât para sa kanya.” Pinangunahan ng ating Pinuno, ang Propeta, bilang imam ang salât para sa patay (janâza) nang wala ang yumao. Pagkatapos, sinabi niya: “Humingi kami ng kapatawaran sa Allâhu ta’âlâ para sa inyong kapatid, ang Negus na si Ashama.”
Makalipas ang ilang panahon, sa balitang dumating mula sa Abisinya, nalaman na pumanaw ang Negus na si Ashama (rahmatullâhi ta’âlâ ’alaih). Natapat ito sa araw na pinangunahan ng ating Pinuno, ang Propeta, sa Medina ang salât para sa patay para sa kanya.3
“Saan man kayo naroroon, manatili kayo sa taqwâ; kahit hindi kayo lumipat, walang pinsala. Hindi mapipinsala ang inyong relihiyon at ang inyong bayan” Hadîth sharîf
Ang aking buhay ay iaalay sa inyong landas,
Maganda ang pangalan, maganda ang katauhan, Muhammad,
Halina kayo, mamagitan kayo para sa abang lingkod ninyo,
Maganda ang pangalan, maganda ang katauhan, Muhammad.
Maraming dusa ang dumarating sa mga mananampalataya,
Sa Kabilang-buhay ay sasakanila ang lasap at kagalakan,
Mustafâ ng labing-walong libong sanlibutan,
Maganda ang pangalan, maganda ang katauhan, Muhammad.
Na naglakbay sa pitong patong ng mga langit at naglibot sa ibabaw ng Kursî,
Na sa Mi’râj ay humiling sa Haqq para sa kanyang umma,
Maganda ang pangalan, maganda ang katauhan, Muhammad.
Ano ang gagawin ni Yunus sa dalawang daigdig kung wala kayo?
Kayo ang tunay na propeta, walang alinlangan at walang hinala,
Ang hindi sumusunod sa inyo ay yumayaon nang walang îmân,
Maganda ang pangalan, maganda ang katauhan, Muhammad.