ANG LABANAN SA MÛTA

Sa ikawalong taon ng Hijra, muling nagpadala ang Dakilang Pinuno ng sansinukob (’alaihi afdalus-salawât), ang awa para sa mga sanlibutan, ng mga kinatawan sa iba’t ibang tribo at pamahalaan upang ipalaganap ang Islam. May ilang nagbunga nang mabuti; ngunit si Hadrat Hârith ibn ’Umayr, na ipinadala sa gobernador ng Busrâ, ay nabihag ng mga sundalong Kristiyano sa nayon ng Mûta sa distrito ng Balqâ sa Syria. Dinala si Hadrat Hârith kay Shurahbîl ibn ’Amr, ang gobernador ng Syria, at bagaman isang kinatawan, pinatay siya nang walang-hiya; sa gayon, naging martir siya.1

Labis na nalungkot ang ating minamahal na Propeta sa balitang ito at agad na iniutos na magtipon ang kanyang magigiting na Sahâba. Ang mga Sahâba na tumanggap ng utos na ito ay humingi ng patawad sa kanilang mga anak, nagpaalam, at nagmamadaling nagtipon sa kampo ng Jurf. Pagkatapos pangunahan ni Habîb-i akram ang salât sa tanghali, sinabi niya: “Sa mga taong ito na lalabas para sa jihâd, itinalaga kong kumander si Zayd ibn Hâritha! Kung maging martir si Zayd ibn Hâritha, pumalit sa kanya si Ja’far ibn Abî Tâlib. Kung maging martir si Ja’far ibn Abî Tâlib, pumalit sa kanya si ’Abdullah ibn Rawâha. Kung maging martir din si ’Abdullah ibn Rawâha, pumili ang mga Muslim sa kanilang hanay ng angkop na tao at gawin siyang kanilang kumander!”

Dahil dito, naunawaan ng mga Sahâba na magiging martir ang mga bayaning binanggit ang pangalan, at nagsimula silang umiyak: “Yâ Rasûlallah! Sana ay manatili silang buhay upang makinabang kami sa kanila!..” Hindi sumagot ang ating Pinuno, ang Propeta, at nanahimik.2 Narinig din ang mga salitang ito nina Hadrat Zayd, Ja’far at ’Abdullah, na naroon, at pinuspos sila ng malaking galak. Sapagkat ang pinakamalaki nilang layunin ay ang maging martir habang ipinalalaganap ang relihiyon ng Allâhu ta’âlâ. Naibigay na ang magandang balita, at narinig nila ito ng sarili nilang mga tainga. Natapos ng mga mujâhid ang kanilang paghahanda at naghintay sa kanilang mga kumander. Ibinigay ng ating minamahal na Propeta ang puting watawat ng Islam kay Hadrat Zayd ibn Hâritha. Iniutos niya sa kanya na pumunta sa lugar kung saan naging martir si Hârith ibn ’Umayr at ipahayag doon ang Islam. Kung hindi nila ito tatanggapin, iniutos niyang makipaglaban siya sa kaaway. Nang magpaalam si Hadrat ’Abdullah ibn Rawâha, kasama ang iba pang mga kumander na kasama niya, umiyak siya. Tinanong siya: “O anak ni Rawâha! Bakit ka umiiyak?” Ang makata na si ’Abdullah ibn Rawâha ay nagsabi:

Ang dahilan ng aking mga luha
Ay hindi ang pag-ibig sa mundo,
At, sumpa man sa Allah, hindi rin
Ang pangungulila ko sa inyo.
Ito ang tunay na dahilan:
Sa Kanyang Qur’ân al-karîm
Ang ating Panginoon ay nagsabi
Sa isang âyat nang ganito:
“Alamin ninyo nang tiyak na
Sa inyong lahat
Walang sinumang
Hindi daraan sa Impiyerno…”
Narinig ko ang âyat na ito
Nang bigkasin ito ni Rasûlullah.
Kapag dumaan ako sa Impiyerno,
Paano ko iyon matitiis!

Ipinanalangin siya ng kanyang mga kasamahan: “Idugtong ka nawa ng Allâhu ta’âlâ sa hanay ng Kanyang mga minamahal na alipin, at mapabilang ka nawa sa mga matuwid!” Pagkatapos, sinabi ni Hadrat ’Abdullah ibn Rawâha: “Ngunit hinihiling kong patawarin ako ng Allâhu ta’âlâ. At nais kong maging martir sa isang hataw ng espada na nagpapatalsik at nagpapabula ng dugo, o sa isang saksak ng sibat na nagpapaso sa aking atay at bituka!…” Nang maghanda ang hukbo sa pag-alis, pumunta si Hadrat ’Abdullah ibn Rawâha sa ating Pinuno, ang Propeta, nagpaalam sa kanya, at nagtanong: “Yâ Rasûlallah! Mayroon ba kayong ipapayo sa akin na maisasaulo ko at hindi ko na malilimutan kailanman?” Sinabi sa kanya ng ating Pinuno, ang Propeta: “Bukas ay darating ka sa isang lupain kung saan kakaunting-kaunti ang nagsasajda sa Allâhu ta’âlâ. Gumawa ka roon ng maraming sajda at magsagawa ng maraming salât.” Nang sabihin ni ’Abdullah ibn Rawâha: “Yâ Rasûlallah! Mayroon pa ba kayong payo?”, sinabi ng ating minamahal na Propeta: “Alalahanin mo palagi ang Allâhu ta’âlâ. Sapagkat ang pag-alaala (dhikr) sa Allâhu ta’âlâ ay tumutulong sa iyong abutin ang inaasam mo.”

Ang hukbo ng Islam na tatlong libong katao ay kumilos sa gitna ng mga sigaw na “Allâhu akbar! Allâhu akbar!” Ang ating minamahal na Propeta at ang mga Sahâba na nanatili sa Medina ay sumunod sa mga mujâhid, ang mga ghâzî, hanggang sa dalisdis ng Wadâ’. Doon ay ganito ang sinabi ng Pinuno ng mga sanlibutan sa pinagpalang hukbo ng Islam: “Pinapayuhan ko kayong tuparin ang mga utos ng Allâhu ta’âlâ at iwasan ang ipinagbawal Niya, maging mabuti sa mga Muslim na kasama ninyo at pakitunguhan sila nang mabuti. Makipaglaban kayo sa landas ng Allâhu ta’âlâ at banggitin ninyo ang Kanyang pangalan. Huwag kayong mandaya sa mga kayamanang kinukuha bilang samsam. Huwag kayong magtaksil sa isang kasunduan. Huwag kayong pumatay ng mga bata! Makakatagpo kayo roon, sa mga simbahan ng mga Kristiyano, ng ilang taong lumayo sa mga tao at inilaan ang sarili sa pagsamba. Mag-ingat kayong huwag silang hawakan! Bukod sa kanila, makakasalubong din ninyo ang ilang taong sa kanilang ulo ay nagpugad ang mga shaytân: pugutan ninyo ng ulo ang mga iyon ng inyong mga espada. Huwag kayong pumatay ng mga babae at ng mga uugud-ugod na matatanda. Huwag kayong magsunog ng mga puno at huwag ninyong putulin ang mga ito. At huwag kayong gumiba ng mga bahay!”

Sa pinakamataas na kumander, si Zayd ibn Hâritha, sinabi rin niya: “Kapag nakasagupa mo ang iyong kaaway sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan, anyayahan mo sila sa isa sa tatlong bagay!… (Kung magiging Muslim sila,) anyayahan mo silang lumikas sa Medina, ang tahanan ng mga Muhâjirûn! Kung tanggapin nila ang iyong paanyaya, ipaalam mo sa kanila na magkakaroon sila ng parehong karapatan ng mga Muhâjirûn at pasanin ang parehong tungkulin ng mga Muhâjirûn.

Kung magiging Muslim sila at mas gugustuhin nilang manatili sa sarili nilang lupain, ipaalam mo sa kanila na sila ay magiging gaya ng mga Arabeng nomada sa hanay ng mga Muslim, na ang parehong hatol ng Allah na ipinapatupad sa mga Arabeng nomada ay ipatutupad sa kanila, na wala silang makukuhang bahagi sa samsam ng digmaan, at na ang makikinabang lamang sa samsam ay yaong nakikipaglaban sa panig ng mga Muslim!

Kung hindi nila tatanggapin ang Islam, anyayahan mo silang magbayad ng jizya! Huwag mong galawin ang tumanggap nito. At kung hindi rin sila pumayag magbayad ng jizya, makipaglaban ka sa kanila habang nanganganlong ka sa tulong ng Allâhu ta’âlâ!…”

Pagkatapos ng mga payong ito, nagpaalam siya sa mga mujâhid. Umalis ang hukbo ng Islam sa tunog ng takbîr. Ang mga naiwan ay kumaway sa mga umalis at nanalangin: “Ingatan nawa kayo ng Allâhu ta’âlâ sa bawat panganib at ibalik Niya kayong ligtas at malusog…” Hanggang sa mawala sila sa abot-tanaw, tinanaw nila ang hukbo nang may luhaang mga mata at pananabik…

“Itinalaga kong kumander si Zayd ibn Hâritha! Kung maging martir siya, pumalit sa kanya si Ja’far ibn Abî Tâlib. Kung maging martir siya, pumalit sa kanya si ’Abdullah ibn Rawâha. Kung maging martir din siya, pumili kayo ng isa sa inyong hanay” Hadîth sharîf

Wumawagayway ang banal na watawat sa mga kamay ni Zayd ibn Hâritha, at ang mga mujâhid ay nagsimula ng mahaba at di-pamilyar na paglalakbay upang paglingkuran ang relihiyon ng Allâhu ta’âlâ. Mabilis na sumulong ang hukbo ng Islam patungong Syria. Walang naging kaguluhan sa paglalakbay, at masigla ang damdamin. Hindi na makapaghintay ang mga mujâhid na makaharap ang kaaway sa lalong madaling panahon. Isa sa pinakamainit ang pananabik sa pagkamartir ay si Hadrat ’Abdullah ibn Rawâha. Ganito ang salaysay ni Zayd ibn Arqam: “Ako ay isang ulila na lumaki sa pangangalaga ni ’Abdullah ibn Rawâha. Nang lumabas siya patungong Mûta, pinasakay niya ako sa likod niya sa kanyang kamelyo. Sa gabi, nang makalakad kami nang ilang sandali, lumabas sa kanyang mga labi ang mga taludtod na ito:

O aking kamelyo! Kung dadalhin mo ako sa balon sa buhanginan
At mula roon ay ihahatid pa ako sa apat na hintuan,
Hindi na kita ipadadala sa ibang paglalakbay pagkatapos nito;
Alamin mong malapit ka nang mawalan ng panginoon.
Hindi na ako babalik sa aking tahanan;
Umaasa akong mamatay akong martir sa digmaang ito.
Sa huling hintuan, mabilis akong nilampasan ng mga mananampalataya;
O anak ni Rawâha, maging ang pinakamalapit sa iyo,
Ay nagdaan at pinutol ang mga ugnayan ng pagkakapatiran,
Iniwan ka nila sa Haqq ta’âlâ at umalis.
Hindi ko na iniisip ang naiwan kong ari-arian:
Ang mga puno at ang mga datiles – wala akong pakialam!

Nang marinig ko ito, umiyak ako. Tinapik ako ni ‘Abdullah ibn Rawâha ng kanyang latigo at sinabi: ‘O pilyo! Ano ang nangyayari sa iyo? Ano ang masamang naidudulot sa iyo ng ganitong pagsasalita ko? Kung ipagkakaloob sa akin ng Allâhu ta’âlâ ang pagiging martir, babalik ka sakay ng hayop at makakauwi ka sa bahay. At ako ay maliligtas sa lahat ng alalahanin, pighati, lungkot at pangyayari ng mundo at makakatagpo ng kapahingahan.’ Bumaba siya at nagsagawa ng salât na dalawang rak’a. Sa pagtatapos, matagal siyang nanalangin, at pagkatapos ay tinawag niya ako: ‘O bata!’ Nang sabihin kong: ‘Ano iyon?’, sinabi niya: ‘Sa paglalakbay na ito, inshâ-Allâh, ang pagiging martir ay mapapasaakin!’”

Nang malapit na ang magigiting na Sahâba sa Syria, matagal nang nakatanggap ng balita ang gobernador ng Syria, si Shurahbîl ibn ’Amr, na papalapit ang hukbo ng Islam. Agad niyang ipinabatid ang kalagayan kay Heraclius, ang emperador ng Bisantiyo, tumanggap ng malaking tulong mula sa kanya at napanatag. Sapagkat ayon sa mga impormasyong nakalap niya, tatlo hanggang limang libo lamang ang mga Muslim. Ang sarili niyang hukbo naman ay lampas sa isandaang libo, at hindi mabilang ang kanyang mga sandata. Nang makarating ang mga Sahâba (’alaihimur-ridwân) sa Ma’ân sa lupain ng Syria, nalaman nila na ang mga Bisantino ay sumusulong laban sa kanila na may hukbong isandaang libo. Tumigil sila roon at nanatili nang dalawang gabi. Tinipon ng kumander na si Hadrat Zayd ibn Hâritha ang kanyang mga kasamahan at ipinaliwanag sa kanila ang kalagayan. Tinanong niya sila kung ano ang dapat gawin laban sa hukbong Bisantino. Sinabi ng ilang Sahâba: “Huwag nating harapin ang hukbong Bisantino; magsagawa tayo ng biglaang pagsalakay sa kanilang lupain. Kumuha tayo ng mga bihag at bumalik sa Medina.” Sinabi naman ng iba: “Sumulat tayo ng liham kay Rasûl ’alaihis-salâm at ipabatid sa kanya ang bilang ng kaaway. Hilingin natin sa kanyang magpadala agad ng mga sundalo sa atin, o itanong natin sa kanya kung ano ang dapat nating gawin.” Nang malapit na nilang pasyahan na ang ikalawang palagay ang tama, sumabat sa usapan si Hadrat ’Abdullah ibn Rawâha at nagsabi:

“Alalahanin mo palagi ang Allâhu ta’âlâ. Sapagkat ang pag-alaala (dhikr) sa Allâhu ta’âlâ ay tumutulong sa iyong abutin ang inaasam mo” Hadîth sharîf

O aking bayan, bakit kayo nag-aalinlangan?
Hindi ba tayo lumabas upang maging martir?
Kailanman ay hindi tayo nakipaglaban sa mga di-mananampalataya
Dahil sa dami natin sa sandata at sa mangangabayo.
Sa lakas ng relihiyong ito
Na ipinagkaloob sa atin ng Allâhu ta’âlâ, nakipaglaban tayo na parang mga leon.
Humayo kayo, makipaglaban kayo – tiyak na may kabutihan doon:
Ang wakas ng bagay na ito ay pagiging martir o tagumpay.
Sumpa man sa Allah, noong araw ng Badr, dalawa ang ating kabayo;
Sa Uhud, isang kabayo, at napakakaunting sandata.
Kung nakatakda na magwagi tayo sa labanang ito:
Gayon nga ang ipinangako sa atin ng Allah at ng Propeta.
Hindi kailanman binabawi ng Haqq ta’âlâ ang Kanyang pangako;
Kaya, O mga mananampalataya, sumulong kayo!
At kung ang pagiging martir ang itinakda para sa atin,
Makikita nating muli sa Paraiso ang ating mga kapatid na mga martir.

Pinalakas ng mga salitang ito ni Hadrat ’Abdullah ibn Rawâha ang loob ng mga mujâhid. Sinabi nila: “Sumpa man sa Allah, ang anak ni Rawâha ay nagsasabi ng totoo.” Nagpasiya na sila: lalaban sila hanggang maging martir. Nang makarating ang maluwalhating mga Sahâba sa nayon ng Mûta, nakaharap nila ang hukbong Bisantino na isandaang libo.

ANG LABANAN SA MÛTA

Ang mga bundok at bato ay puno ng mga sundalong kaaway. Sa isang panig, isang hukbo ng Islam na tatlong libong katao, na umalis mula pa sa malayong Medina at dumating hanggang sa Syria upang ipalaganap ang relihiyon ng Allâhu ta’âlâ; sa kabilang panig, isang kawan ng isandaang libong di-mananampalataya, na nagtipon upang sakalin ang Islam… Sa unang tingin, may pagkakaibang lakas na hindi mapaghahambing: ayon sa pagkakaibang ito, ang bawat Muslim ay kailangang lumaban sa mahigit tatlumpung Bisantino. Pumorma sa hanay ng labanan ang dalawang panig. Sa sandaling iyon, sa utos ng ating Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), isang delegasyon mula sa hukbo ng Islam ang pumunta sa kampo ng mga Bisantino. Iminungkahi nila sa hukbong Bisantino na tanggapin ang Islam o kaya ay magbayad ng jizya. Ngunit tinanggihan ng mga Bisantino ang paanyayang ito. Wala nang panahong sayangin. Ang kumander na si Hadrat Zayd ibn Hâritha, hawak sa kamay ang banal na watawat ng Islam, ay nag-utos sa kanyang hukbo na sumalakay. Ang mga mujâhid, na naghihintay sa sandaling ito, ay humagibis na parang mga palaso sa mga sigaw na “Allâhu akbar!” Hinugot nila ang kanilang mga espada na parang mga kidlat at sumugod na parang unos sa kalagitnaan ng kaaway… Ang halinghing ng mga kabayo, ang kalansing ng mga espada, ang mga sigaw ng takbîr, at ang hiyaw ng mga tinamaan ay umabot sa langit; sa pinakasimula pa lamang ng labanan, ang larangan ay naging lawa ng dugo. Sa bawat hataw ng espada, ang maluwalhating mga Sahâba ay nagpapabagsak ng ulo o ng braso.

Si Hadrat Zayd, hawak sa kamay ang puting watawat ni Rasûlullah, ay lumaban sa gitna mismo ng kaaway at sumigaw ng “Allah, Allah”. Sa mga hataw ng kanyang espada, sa isang iglap ay lumikha siya ng puwang sa paligid niya at pinagsisi ang kaaway na humarap sa kanya. Ang maluwalhating mga Sahâba, na nakakita sa kanilang kumander na buong-giting na lumalaban, ay hindi nahuli sa kanya: ang bawat isa sa kanila ay nagsikap, nang mag-isa, na abutin ng espada at pabagsakin ang tatlumpung kaaway. Sa isang sandali, ilang sibat ang sabay-sabay na bumaon sa pinagpalang dibdib ng kumander na si Hadrat Zayd. Pagkatapos ay sumunod pa ang ibang mga sibat. Lubusang natusok ang katawan ng maluwalhating Sahâbang ito. Sa wakas, bumagsak si Zayd ibn Hâritha sa mainit na lupa at ininom ang matamis na inumin ng pagiging martir na labis niyang inasam.

Si Hadrat Ja’far, na sumunod kay Zayd ibn Hâritha, ay agad na kinuha ang watawat. Nang makita ng mga mujâhid na iwinawagayway ang watawat ng Islam, ipinagpatuloy nila ang labanan nang may panibagong sigla. Si Hadrat Ja’far din ay lumaban nang buong-giting gaya ni Zayd ibn Hâritha. Habang sinasalakay niya ang kaaway ay pinalalakas niya ang loob at sigla ng kanyang mga kasama. Ang bagong kumander na ito, na buong-tapang na lumalaban, ay iwinawasiwas ang kanyang espada sa lalong mabilis at maliksing galaw at hindi binigyan ng sandali ng pahinga ang kaaway. Si Hadrat Ja’far, na lumalaban nang wala sa sarili sa tindi ng damdamin, ay napalayo nang husto sa unahan ng kanyang mga kasama. Mag-isa siyang lumaban sa gitna ng mga Bisantino at tinamaan ng espada ang bawat isa sa kanila. Ngunit hindi nagtagal at naunawaan niyang wala nang balikan sa daang ito. Sinabi ng magiting na kumander: “Ang dapat kong gawin ay tamaan ng aking espada ang bawat isa sa mga di-mananampalataya!”, at mula sa pinagpalang mga salitang “Allâhu akbar!.. Allâhu akbar!..” ay kumuha siya ng panibagong lakas ng espiritu. Sa bawat hataw ng espada, naaalis niya ang isang kaaway, at wala siyang pinapalapit sa kanya. Nang hindi inaalis sa kanyang dila ang pinagpalang pangalan ng Allâhu ta’âlâ, lumaban siya nang may walang-ubos na lakas. Sa wakas, hinataw ng isang sundalong kaaway ng kanyang espada ang kanang braso ni Hadrat Ja’far. Si Hadrat Ja’far, na naputol ang kanang kamay, ay hinawakan ng kanyang kaliwang kamay ang banal na watawat ng Islam bago ito bumagsak sa lupa. Itinaas niya ito at muling iwinagayway. Pagkatapos ay isa pang hataw ng espada… Naputol din ang kanyang kaliwang kamay. Sa pagkakataong ito, sinubukan niyang iwagayway ang watawat sa pamamagitan ng pagdiin nito sa kanyang dibdib sa pagitan ng kanyang mga naputol na braso. Ngunit sa ilalim ng mga espada ng kaaway na sunud-sunod at mabagsik na bumagsak, narating niya ang antas ng pagiging martir na labis niyang inasam. Lumipad ang kanyang pinagpalang rûh sa pinakamataas na antas ng Paraiso… Mahigit siyamnapung sugat ng espada at sibat ang nabilang sa kanyang katawan.3 Nang makita ng magigiting na mujâhid na naging martir ang kanilang kumander, kinuha nila ang watawat ng Islam na bumagsak sa lupa at iniabot ito kay Hadrat ’Abdullah ibn Rawâha.

“O aking bayan, bakit kayo nag-aalinlangan? Hindi ba tayo lumabas upang maging martir?” ’Abdullah ibn Rawâha (radiy-Allâhu ’anh)

Iwinagayway ni ’Abdullah sa kanyang kabayo ang watawat at buong-lakas na sumugod sa kaaway. Habang pinababagsak niya ang kaaway na lumitaw sa harap niya ay sinabi niya:

O aking kaluluwa (nafs), tiyak na susuko ka sa akin;
Ngayon ay magiging martir ako – ito ang aking panunumpa sa labanang ito.
Alinman sa pumayag kang kusang-loob,
O pipilitin kitang tanggapin ito.
Kung hindi ka mapapatay sa labanang ito, sabihin mo sa akin, O aking kaluluwa,
Hindi ka ba kailanman mamamatay?
Kung gagawin mo ang ginawa ni Ja’far ibn Abî Tâlib
At ni Zayd ibn Hâritha, alamin mong tama ang ginagawa mo.
Naging martir sila; O aking kaluluwa, huwag kang magpahuli,
Kung hindi ay magiging kaawa-awa ka – sige, sumugod ka!

Si Hadrat ’Abdullah din ay sumabak, sa gitna ng mga sigaw na “Allâhu akbar!”, sa walang-awang pakikipaglaban sa kaaway. Sa isang sandali, tinamaan ng espada ang kanyang daliri, at ang naputol na daliri ay nagsimulang lumawit sa kanyang kamay. Ang pinagpalang kumander na ito, na nag-aapoy sa pag-ibig sa Allâhu ta’âlâ at sa Kanyang Rasûl, ay agad na tumalon mula sa kabayo patungo sa lupa. Inapakan niya ng kanyang paa ang sugatang daliring humahadlang sa kanya sa paglaban, at sinabi: “Hindi ka ba kundi isang sugatang daliri lamang? At sa landas pa ng Allâhu ta’âlâ ka nasaktan!”, at hinila niya ito hanggang matanggal. Parang kidlat siyang tumalon sa kanyang kabayo at muling nagsimulang lumaban nang buong lakas. Ngunit dahil hindi niya narating ang antas ng pagiging martir gaano man siya lumaban, nagsimula siyang sisihin ang sarili… Paulit-ulit niyang sinalakay ang kaaway. Sa wakas, bumagsak siya sa lupa dahil sa saksak ng sibat. Naging martir siya habang lumalaban sa landas ng Allâhu ta’âlâ at ng Kanyang Rasûl, at ang kanyang pinagpalang rûh ay lumipad patungong Paraiso… Sa sandaling iyon, si Abu’l-Yusr Ka’b ibn ’Umayr, na lumalaban sa tabi ni Hadrat ’Abdullah, ay sinubukang iwagayway ang watawat. Iginala niya ang kanyang mga mata sa mga Sahâba at naghanap ng mas matanda at mas bihasa kaysa sa kanya. Nang makita niya si Thâbit ibn Aqram, iniabot niya sa kanya ang watawat. Itinayo ni Hadrat Thâbit ang watawat sa harap ng mga mujâhid at sinabi: “O mga kapatid ko! Magmadali kayong pumili ng isa sa inyong hanay bilang kumander at sundin ninyo siya!” Sinabi nila: “Ikaw ang pinili namin”, ngunit hindi ito tinanggap ni Hadrat Thâbit. Nanatili ang kanyang mga mata kay Hadrat Khâlid ibn Walîd. Sinabi niya sa kanya: “O Abû Sulaymân! Kunin mo ang watawat!” Si Hadrat Khâlid, na kamakailan lamang sumapi sa mga Muslim, ay hindi tinanggap ang banal na watawat dahil sa paggalang, at mula sa kanyang pinagpalang mga labi ay lumabas ang mga salitang ito: “Hindi ko matatanggap ang watawat na ito mula sa iyo! Mas karapat-dapat ka rito kaysa sa akin. Sapagkat mas matanda ka at nagkaroon ka ng karangalang lumaban sa tabi ni Rasûlullah sa Labanan sa Badr!…” Ngunit mahalaga ang oras. Sa paligid nila, walang-awang nakikipaglaban ang mga Sahâba sa kaaway at sinisikap na paurungin ang kaaway na isandaang libo. Inulit ni Hadrat Thâbit ang kanyang mga salita: “O Khâlid! Kunin mo agad ang banal na watawat ni Rasûlullah! Sumpa man sa Allah, kinuha ko lamang ito upang ibigay sa iyo. Mas alam mo ang sining ng digmaan kaysa sa akin!” At itinanong niya sa mga mujâhid sa paligid niya: “O mga kapatid ko! Ano ang palagay ninyo kung si Khâlid ang maging kumander?” Sinabi nila nang iisang tinig: “Ginawa namin siyang aming kumander.” Dahil dito, tinanggap ni Hadrat Khâlid, nang may malaking paggalang at pagpipitagan, ang watawat na iniabot ng Pinuno ng mga sanlibutan sa pamamagitan ng kanyang pinagpalang kamay, at hinalikan ito. Tumalon siya sa kanyang kabayo at sumugod sa kaaway nang buong karingalan at nakasisindak na tindig.4

Muling sumalakay ang magigiting na Sahâba sa likod ng kanilang bagong kumander. Lumaban si Hadrat Khâlid nang may hindi pa nakikitang tapang at husay at pinabagsak ang sinumang humarang sa kanya. Sa isang sandali, pinaghiwalay ni Hadrat Qutba ibn Qatâda ang ulo ni Mâlik ibn Zâfila, isa sa mga kumander ng kaaway, mula sa kanyang katawan. Nabasag ang loob ng mga Bisantino. Ngunit paubos na ang oras: gabi na at nagsisimula nang dumilim. Napakadelikado ang makipaglaban sa dilim. Sapagkat maaaring mapagkamalang tamaan ang sariling mga kasama…

Kaya umatras ang dalawang panig sa kani-kanilang kampo. Ginamot ang mga sugatan. Si Hadrat Khâlid ay isang henyo sa sining ng digmaan. Nais niyang harapin ang kaaway sa umaga sa pamamagitan ng bagong taktika at guluhin ito. Nang gabing iyon, pinagpalit niya ang mga puwesto ng mga sundalo. Ang mga nasa kanan ay inilagay niya sa kaliwa, ang mga nasa kaliwa sa kanan, ang mga nasa harap sa likod, at ang mga nasa likod sa harap.

Kinaumagahan, muling sumalakay ang magigiting na mujâhid at nagsimulang lumaban sa gitna ng mga sigaw na “Allâhu akbar”. Nakita ng mga sundalong kaaway sa unang pagkakataon ang mga taong sumasalakay sa kanila. Hindi ito ang mga taong nakalaban nila noong nakaraang araw.

Tiyak na may dumating na bagong hukbo upang tulungan ang mga Muslim!… Inakala ng mga sundalong Bisantino na dumating ang karagdagang puwersa, nilukob sila ng takot, at nabasag ang kanilang loob. Nataranta sila at nagsimulang tumakas. Sinamantala ito ng hukbo ng Islam at sinalakay sila nang mabangis.

Matapos mapalayas ang kaaway, nakarating sila sa kuta ng Mûta. Sinakop din nila ang kuta at pinatay ang marami sa mga maharlika nito. Lalo pang mahusay na lumaban sa araw na iyon si Hadrat Khâlid at ang magigiting na Sahâba, tinamaan ang kaaway ng espada at ipinadala ang mga rûh ng libu-libo sa kanila sa Impiyerno. Sa araw na iyon, siyam na espada ang nabali sa mga kamay ni Hadrat Khâlid ibn Walîd.5 Sa pamamagitan ng biyaya ng Allâhu ta’âlâ at ng pagpapala ng mga panalangin ni Rasûl-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), natalo ng tatlong libong mujâhid, ang mga ghâzî, ang isang hukbo ng kaaway na isandaang libong sundalo. Labinlima ang naging martir sa dakilang labanang ito. Sa gayon, ipinakita sa Imperyong Bisantino ang hangganan nito at napigilan itong sumalakay pa nang higit sa timog… Si Rasûl-i akram, Nabiyy-i muhtaram, bago pa man dumating sa kanya ang anumang balita mula sa larangan ng digmaan, ay tinipon ang kanyang mga Sahâba sa masjid upang ipabatid sa kanila ang nangyari sa Mûta. Sa pinagpalang mukha ng ating minamahal na Propeta ay makikitang labis siyang nalulungkot, at sa takot na dagdagan pa ang kanyang kalungkutan, walang naglakas-loob na magtanong sa kanya. Sa wakas, sinabi ng isa sa mga Sahâba: “Maialay nawa para sa inyo ang aming mga buhay, yâ Rasûlallah! Mula nang makita namin ang kalungkutang taglay ninyo, nagdurugo ang aming kalooban; ang Haqq ta’âlâ lamang ang nakaaalam kung gaano kalaki ang aming lungkot!” Dumaloy ang mga luha mula sa pinagpalang mga mata ng ating minamahal na Propeta, at sinabi niya: “Ang kalungkutang nakikita ninyo sa akin, na nagpalubog sa akin sa pighati, ay ang pagiging martir ng aking mga Sahâba. Nagpatuloy ang kalagayang ito hanggang makita ko sila sa Paraiso bilang magkakapatid, nakaupo sa mga trono nang magkaharap. Hinawakan ni Zayd ibn Hâritha ang watawat. Sa wakas, naging martir siya. Pumasok na siya ngayon sa Paraiso. Doon ay tumatakbo siya nang paroo’t parito. Pagkatapos, kinuha ni Ja’far ibn Abî Tâlib ang watawat. Sinalakay niya ang mga hukbo ng kaaway, lumaban, at sa wakas ay naging martir din. Pumasok siya sa Paraiso bilang martir at lumilipad sa pamamagitan ng dalawang pakpak na rubi saanman niya naisin. Pagkatapos ni Ja’far, kinuha ni ’Abdullah ibn Rawâha ang watawat. Hawak ang watawat, nakipaglaban siya sa mga kaaway, naging martir, at pumasok sa Paraiso. Ipinakita sila sa akin sa Paraiso sa mga trono na yari sa ginto. O Allah! Patawarin Mo si Zayd!… O Allah! Patawarin Mo si Ja’far! O Allah! Patawarin Mo si ’Abdullah ibn Rawâha!”

“O Khâlid! Kunin mo agad ang banal na watawat ni Rasûlullah! Sumpa man sa Allah, kinuha ko lamang ito upang ibigay sa iyo. Mas alam mo ang sining ng digmaan kaysa sa akin!” Thâbit ibn Aqram (radiy-Allâhu ’anh)

Tumutulo pa rin ang mga luha mula sa pinagpalang mga mata ng Pinuno ng mga sanlibutan. Habang lumuluha, nagpatuloy siya: “Pagkatapos ni ’Abdullah ibn Rawâha, kinuha ni Khâlid ibn Walîd ang watawat. Ngayon ay tumindi na ang labanan. O Allah! Siya (Khâlid ibn Walîd) ay isa sa Iyong mga espada. Tulungan Mo siya!…”6 Sa pahintulot ng Allâhu ta’âlâ, nakita ng ating minamahal na Propeta bilang himala ang nangyayari sa larangan ng digmaan, na mahigit isang libong kilometro ang layo, at ipinabatid niya ito sa kanyang mga Sahâba. Nang araw na maging martir si Hadrat Ja’far ibn Abî Tâlib, matapos niyang isalaysay ang pangyayaring ito, tumayo siya at pumunta sa bahay ni Hadrat Ja’far. Tapos na ng kanyang asawang si Asmâ ang mga gawain sa bahay; pinaliguan na niya ang kanyang mga anak at sinuklayan ang kanilang buhok. Sinabi ng ating minamahal na Propeta: “O Asmâ! Nasaan ang mga anak ni Ja’far? Dalhin mo sila sa akin!” Nang dalhin ni Asmâ Khâtûn ang mga bata, niyakap sila ng ating Pinunong Rasûlullah sa kanyang dibdib, hinalikan nang hinalikan at inamoy nang matagal. Hindi ito nakayanan ng kanyang pinagpalang puso; nagsimulang umagos nang walang patid ang mga luha mula sa kanyang pinagpalang mga mata. Nang makita ito ng asawa ni Hadrat Ja’far, nagtanong siya nang may pagsusumamo: “Maialay nawa para sa inyo ang aking ama at ang aking ina at ang aking buhay, yâ Rasûlallah! Bakit ipinakikita ninyo sa aking mga anak ang habag na ipinakikita ninyo sa mga ulila? Nakatanggap ba kayo ng masakit na balita tungkol kay Ja’far at sa kanyang mga kasama?!” Labis na naantig ang Pinuno ng mga sanlibutan at sinabi niya: “Oo!… Naging martir sila ngayong araw!…” Niyakap din ng ating ina na si Hadrat Asmâ ang kanyang mga anak na ulila at nagsimulang umiyak. Hindi na nakayanan ng ating minamahal na Propeta ang tagpong ito nang matagal at umalis siya roon.7

Nang makabalik si Habîb-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) sa kanyang pinagpalang tahanan, sinabi niya sa kanyang mga dalisay na asawa: “Huwag ninyong kaligtaang ipaghanda ng pagkain ang pamilya ni Ja’far!” Sa loob ng tatlong araw, pagkain ang ipinadala sa mga pamilya ng mga martir. Makalipas ang ilang araw ay dinala ni Hadrat Ya’lâ ibn Umayya sa Medina ang masayang balita. Bago pa niya maisalaysay ang nangyari, sinabi sa kanya ni Rasûl-i akram: “Kung nais mo, ikaw ang magbalita ng nangyari; kung nais mo, ako ang magsasabi sa iyo,” at isinalaysay niya nang detalyado ang naganap sa larangan ng digmaan. Dahil dito, sinabi ni Hadrat Ya’lâ ibn Umayya: “Nanunumpa ako sa Allâhu ta’âlâ, na nagsugo sa inyo bilang propeta taglay ang tunay na relihiyon at ang Aklat, na wala kayong iniwang isa mang pangyayaring naranasan ng mga mujâhid na hindi ninyo isinalaysay.” Sinabi ng ating Pinuno: “Inalis ng Allâhu ta’âlâ para sa akin ang layo sa pagitan, at nakita ko ang larangan ng digmaan sa pamamagitan ng sarili kong mga mata.”

Makalipas ang ilang araw, ipinabatid ng mga mensahero na papalapit na sa Medina ang hukbo ng Islam. Tumayo ang ating Pinuno, ang Propeta, kasama ang kanyang mga Sahâba at lumabas ng Medina upang salubungin sila. Sa malayo ay umaangat ang ulap ng alikabok at wumawagayway ang banal na watawat ng Islam. Ang kislap ng mga espada at mga kalasag ay nagpakinang sa paligid na parang salamin… Nakikita sa lahat ang matinding damdamin. Makalipas ang ilang sandali, pumasok sa Medina ang mga mujâhid na ghâzî, sa pangunguna ni Hadrat Khâlid ibn Walîd, radiy-Allâhu ta’âlâ ’anhum ajma’în…

“O Allah! Patawarin Mo si Zayd!… O Allah! Patawarin Mo si Ja’far! O Allah! Patawarin Mo si ’Abdullah ibn Rawâha!” Hadîth sharîf

Dumating ang mga hûrî,
Binalot nila siya sa lampin ng nûr,
Idinikit nila ang kanilang mukha kay Muhammad,
Sa gabing isinilang si Muhammad.
Bumukas ang pintuan ng mga langit,
Ang awa ay isinabog sa daigdig,
Tinabas ang mga kasuotan ng Paraiso,
Sa gabing isinilang si Muhammad.
Sabi ni Yunus: “O mga kapatid,
Mula sa mga mata ay umaagos ang mga luhang may dugo,
Nagpatirapa ang mga bundok at mga bato,
Sa gabing isinilang si Muhammad.”

Makka al-Mukarrama [1890]