ANG PAGLALAKBAY PARA SA ’UMRAT AL-QADÂ

Isang taon na ang lumipas mula sa kapayapaan sa Hudaybiya. Isang buwan bago ang ’Îd al-Adhâ, sa simula ng buwan ng Dhu’l-qa’da, iniutos ni Rasûl-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) sa kanyang mga Sahâba na maghanda para sa ’umra. Ang lahat ng pumunta sa Hudaybiya at lumahok sa Bay’at ar-Ridwân, maliban sa mga pumanaw na, ay kailangang dumalo sa ’umra. Sa utos na ito, tinapos ng dalawang libong Sahâba ang kanilang paghahanda. Bumili ng pitumpung kamelyo upang ialay. Sina Nâjiya ibn Jundub at apat sa kanyang mga kasama ay inatasang dalhin ang mga ito sa Mecca habang pinaparaan sa pastulan. Bukod dito, isandaang mangangabayo ang inilagay sa ilalim ng utos ni Hadrat Muhammad ibn Maslama, at ipinadala siya nang mas maaga upang dalhin ang mga sandata para sa digmaan, gaya ng baluti, sibat at espada. Hindi mapagkakatiwalaan ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Sa anumang pag-atake, gagamitin ang mga sandatang ito. Sinabi ng ilan sa mga Sahâba: “Yâ Rasûlallah! Ayon sa kapayapaan sa Hudaybiya, hindi tayo darating para sa ’umra na may anumang sandata maliban sa mga espadang nasa kaluban!” Sinabi ng Pinuno ng mga sanlibutan: “Hindi natin ipapasok ang mga sandatang ito sa Haram, sa piling ng mga Quraysh. Ngunit ilalagay ang mga ito sa malapit sa atin, abot-kamay, kung sakaling salakayin tayo ng mga Quraysh.”

Sa Madîna al-Munawwara, iniwan si Abû Dharr Ghifârî bilang kahalili.1 Isinasalaysay ding si Abû Ruhm Ghifârî ang iniwan. Dalawang libong Sahâba ang naglakbay patungong Mecca kasama ang ating minamahal na Propeta. Labis ang pananabik ng mga Sahâba. Makikita nilang muli ang mga tahanan, ang mga kalan at ang tinubuang-bayan na iniwan nila sa loob ng maraming taon sa landas ng Allâhu ta’âlâ, alang-alang sa ating minamahal na Propeta… Dadalawin nila ang Ka’ba al-Mu’azzama na kanilang hinaharap sa limang salât sa isang araw… Makikita nilang muli ang kanilang mga kamag-anak na naging Muslim ngunit hindi nakapunta sa Medina dahil sa kasunduan. Ipakikita nila ang dangal at karangalan ng Islam sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Quraysh, na sa loob ng maraming taon ay nagpaiyak sa kanila ng dugo sa halip na luha, nagpahagulgol sa kanila sa ilalim ng pang-aapi, at ginawang martir ang marami sa kanilang mga kapatid upang pilitin silang sambahin ang kanilang mga diyus-diyusan. Marahil, kapag nakita ito ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan, sisibol sa kanilang puso ang pag-ibig sa Islam at magiging Muslim sila!..

Ang mga nanatili sa Medina ay sinamahan ang Pinuno ng mga sanlibutan ng mga takbîr hanggang sa dalisdis ng Wadâ’, at matapos siyang ihatid ay bumalik… Nang makarating ang ating minamahal na Propeta sa Dhu’l-Hulayfa, mga sampung kilometro mula sa Medina, nagsuot siya ng ihrâm. Sinundan siya ng maluwalhating mga Sahâba. Lahat ay nakabalot ng puti. Nagsimula na ang paglalakbay patungong Makka al-Mukarrama upang isagawa ang ’umra. Umalingawngaw na ang lupa at langit ng mga sigaw na “Labbayk, Allâhumma labbayk! Labbayk, lâ sharîka laka labbayk! Innal-hamda wan-ni’mata laka wal-mulk, lâ sharîka lak!” (Narito ako, O Allah, narito ako! Sa Iyong tawag ay paulit-ulit akong tumugon sa aking salita at sa aking pagkatao, at sa Iyong utos ay nagpasakop ako. Wala Kang katambal; sa buo kong pagkatao ay bumaling ako sa Iyo. Ang papuri at ang biyaya ay para lamang sa Iyo. Ang paghahari ay Iyo rin. Wala Kang katambal.)

Dahil pinupuri nila ang Allâhu ta’âlâ, nananalangin sa Kanya, at binabanggit ang Kanyang pinagpalang pangalan (dhikr), naging puno ng galak ang paglalakbay.

Nang malapit na sa Mecca ang pangkat na nasa unahan sa ilalim ng utos ni Muhammad ibn Maslama, nakita ito ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Quraysh. Lumapit sila nang takot at nagtanong: “Ano ito?” – na para bang sinasabi: “Ganito ba ang napagkasunduan natin isang taon na ang nakararaan?” Ibinigay ni Muhammad ibn Maslama sa kanila ang sagot na ito, na nagpalamig sa kanilang mga buto: “Sila ang mga mangangabayo ng Sugo ng Allâhu ta’âlâ… Kung pahihintulutan ng Allâhu ta’âlâ, bukas ay darating din siya at pararangalan ang lugar na ito!…” Puno ng takot na bumalik ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan at dinala ang balita sa Mecca. Sinabi ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Mecca: “Nanunumpa kami na nanatili kami sa kasunduan. Bakit makikipaglaban sa amin si Muhammad?…” Agad silang nagpadala ng delegasyon mula sa kanilang hanay upang makipag-usap sa ating Pinuno, ang Propeta.

“Labbayk, Allâhumma labbayk! Labbayk, lâ sharîka laka labbayk! Innal-hamda wan-ni’mata laka wal-mulk, lâ sharîka lak!” Talbiya

Sa sandaling iyon, dumating ang Pinuno ng mga sanlibutan (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) sa pook na Batn Ya’jaj, kung saan nakikita ang Mecca. Doon nila iniwan ang lahat ng kanilang sandata, maliban sa mga espadang suot nila. Upang bantayan ang mga sandata, naglagay sila ng dalawandaang Sahâba bilang bantay. Nang matapos ang mga paghahandang ito, humingi ang delegasyon ng Quraysh ng pahintulot na makipag-usap sa ating Pinuno, ang Propeta, at humarap sa kanya. Nang tanggapin sila, sinabi nila: “O Muhammad! Mula nang kasunduan sa Hudaybiya, wala kaming ginawang anumang pagtataksil sa inyo. Gayunman, papasok ka ba sa Mecca, sa piling ng sarili mong bayan, na may dalang mga sandatang ito? Ayon sa ating kasunduan, wala kayong dapat dalhin kundi mga espadang nasa kaluban!…” Dahil dito, sumagot ang Pinuno ng mga sanlibutan: “Mula pa sa aking pagkabata hanggang ngayon, kilala akong tumutupad sa aking salita at tapat. Hindi kami papasok sa Haram na may ibang sandata maliban sa aming mga espadang nasa kaluban. Ngunit nais kong ang mga sandata ay nasa isang lugar na malapit sa akin.” Naunawaan ng delegasyon na hindi tama ang balitang dumating sa kanila, at napanatag sila. Sinabi nila: “O Muhammad! Sa katunayan, laging katapatan at kabutihan lamang ang nakita namin sa iyo. Nababagay rin iyon sa iyo.” At bumalik sila. Pagdating sa Mecca, ipinabatid nila sa mga Quraysh ang kalagayan. Napanatag din sila.

Ang mga pinuno ng Quraysh ay umalis sa Mecca dahil sa poot at inggit at umakyat sa mga bundok, upang hindi makita ang masayang mga sandaling ito ng ating Pinuno, ang Propeta, at ng kanyang mga Sahâba. Ipinauna ng ating minamahal na Propeta ang mga markadong kamelyong ialay sa pook na Dhû Tuwâ. Pagkatapos, tinapos niya ang mga paghahanda kasama ang kanyang mga Sahâba at kumilos upang pumasok sa banal na lungsod ng Mecca. Pinaligiran ng mga Sahâba ang Pinuno ng mga sanlibutan. Ang Sultan ng sansinukob, sakay ng kanyang kamelyong si Qaswâ, ay nagpapasinag ng nûr sa paligid niya, tulad ng araw na tumatakip sa pag-iral ng libu-libong bituin. O aking Panginoon! Anong ganda! Anong maringal na tanawin iyon!…

Sa mga dila ay umaalingawngaw ang mga sigaw na “Labbayk, Allâhumma labbayk! Labbayk, lâ sharîka laka labbayk!…”; sa mga puso ay naroon ang pag-ibig sa Allâhu ta’âlâ at sa Kanyang Rasûl.

Hakbang-hakbang silang sumulong patungo sa dakilang Ka’ba. Habang papalapit sila, lalong tumindi ang kanilang damdamin; halos umapaw ang kanilang puso. Pinuno ng talbiya, na isinisigaw ng lahat nang iisang tinig, ang Mecca, at habang higit na nakikita ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ang dakilang tanawing ito, lalo silang natutunaw sa loob at nararamdaman nilang dahan-dahang dumadaloy sa kanilang puso ang maligamgam at matamis na inumin ng pag-ibig. Sa puso ng marami sa kanila, sumibol na ang pag-ibig sa Islam… Sa wakas, nagwagi ang Sultan ng sansinukob, ang Pinuno ng dalawang daigdig, ang ating minamahal at marangal na Propetang si Muhammad (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam)…

Narito, ang ating minamahal na Propeta at ang kanyang maluwalhating mga Sahâba ay pumasok sa Ka’ba al-Mu’azzama na nakabigkis ang mga espada. Si Hadrat ’Abdullah ibn Rawâha ang nauuna at hawak ang renda ni Qaswâ, ang kamelyo ng ating Pinuno, ang Propeta. Ang ilang mapagsamba sa diyus-diyusan ng Mecca, kasama ang kanilang mga asawa at anak, ay nakahanay sa Dâr an-Nadwa at pinagmamasdan ang ating minamahal na Propeta at ang kanyang magigiting na Sahâba. Habang sumusulong si ’Abdullah ibn Rawâha, ibinagsak niya ang mga taludtod na ito sa ulo ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan na parang maso, hanggang sa kailaliman ng kanilang puso:

O mga di-mananampalataya, lumayo kayo sa daan ng Propeta,
Sapagkat ipinadala sa kanya ng Allâhu ta’âlâ ang Qur’ân.
Lahat ng mabuti at kabutihan ay nasa kanyang relihiyon,
At ang mamatay para sa relihiyong ito ang pinakamabuting kamatayan.
Siya ang tunay na Rasûlullah, tinanggap ko siya nang buong puso,
Sa bawat salita niya ay naniniwala ako, ngayon ay tinanggap ko siya.
O mga di-mananampalataya! Nang itanggi ninyo
Na ang Qur’ân ay ibinaba ng Allâhu ta’âlâ,
Gaya ng biglang pagbagsak ng aming mga hataw,
At gaya ng paghiwalay namin ng inyong mga ulo sa katawan,
At kung hindi rin kayo maniniwala sa kahulugan nito,
Ang mga hataw ay babagsak din sa inyong mga ulo sa gayon ding paraan.
Nagsisimula ako sa pinagpalang pangalan ng Allah,
Na maliban sa Kanyang relihiyon ay walang tunay na relihiyon.
At muli akong nagsisimula sa pangalan ng Allah:
Si Muhammad ay Kanyang alipin at Kanyang rasûl.

Hindi nakapagpigil si Hadrat ’Umar at nais siyang bigyang-babala: “O Ibn Rawâha! Paano ka makabibigkas ng mga tula sa harap ni Rasûlullah at sa Haram ash-Sharîf?” Ngunit sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “O ’Umar! Huwag mo siyang pigilan! Nanunumpa ako sa Allâhu ta’âlâ na ang kanyang mga salita ay higit na mabilis at higit na malakas ang tama sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Quraysh kaysa sa ulan ng palaso. O Ibn Rawâha, magpatuloy ka!”

Pagkaraan ng ilang sandali, sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta, kay Hadrat ’Abdullah ibn Rawâha: “Sabihin mo: ‘Walang diyos kundi ang Allâhu ta’âlâ! Siya ang Nag-iisa! Siya ang tumutupad sa Kanyang pangako! Siya ang tumutulong sa alipin Niyang ito! Siya ang nagpapalakas sa Kanyang mga sundalo! At Siya lamang ang nagpapatakas sa mga tribong nagkaisa!’”

Dahil dito, nagsimulang magsabi si ’Abdullah ibn Rawâha nang ganito:

Walang ibang diyos kundi ang Allâhu ta’âlâ!
Wala Siyang katambal, lâ ilâha illallâh!
Siya ang nagbibigay ng lakas sa hukbo ng mga Muslim!
At Siya ang nagpapakalat at nagpapabagsak sa mga di-mananampalataya!

Inulit din ng mga Muslim ang mga salitang ito. Nang pumasok ang ating minamahal na Propeta sa Baytullah, inilantad niya ang kanyang pinagpalang kanang balikat. Ang kagandahan ng kanyang pinagpalang katawan ay nakasisilaw sa mga mata, umaakit sa mga puso, at nagpapasinag ng nûr na parang araw. Pagkatapos, sinabi niya: “Patawarin nawa ng Allâhu ta’âlâ, sa Kanyang awa, ang mga bayaning magpapakita ngayon ng lakas at sigla sa harap ng mga taong ito ng shirk!” Dahil dito, inilantad ng mga Sahâba ang kanilang kanang balikat at nagsagawa ng tawâf sa Ka’ba nang tatlong beses sa mabilis na hakbang at kahanga-hangang tindig. Ngunit sa pagitan ng Rukn al-Yamânî at ng sulok ng Hajar al-Aswad, mabagal silang lumakad. Ang ating Pinuno, ang Propeta, at ang kanyang mga Sahâba ay pumunta sa Hajar al-Aswad at hinalikan ito, o itinaas nila mula sa malayo ang kanilang mga kamay at itinutok ang mga palad sa Hajar al-Aswad.

“Nanunumpa ako sa Allâhu ta’âlâ na ang kanyang mga salita (ni Ibn Rawâha) ay higit na mabilis at higit na malakas ang tama sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Quraysh kaysa sa ulan ng palaso” Hadîth sharîf

Sinundan ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ang mga Sahâba mula sa malayo at namangha sa kanilang kahanga-hanga at buong-pagmamalaking lakad. Sapagkat sinabihan sila na mula nang pumunta sa Medina ang mga Muslim, humina at nagkasakit sila, at ikinalat ang mga ganitong balita. Ngunit ang nasaksihan nila ay ang kabaligtaran, at lalong lumaki ang kanilang pagkamangha.

Ang natitirang apat na ikot ng tawâf ay natapos sa mabagal at marahang mga hakbang. Pagkatapos ng tawâf, nagsagawa sila ng salât na dalawang rak’a sa Maqâm Ibrâhîm. Pagkatapos, nagsagawa sila ng sa’y nang pitong beses sa pagitan ng mga burol ng Safâ at Marwa. Matapos katayin ang mga alay, ipinaahit ng ating Pinuno, ang Propeta, ang kanyang pinagpalang ulo. Pinag-agawan sa hangin ang kanyang pinagpalang mga buhok. Nag-ahit din ng ulo ang mga Sahâba. Sa gayon, nagkatotoo ang panaginip na nakita ni Rasûl-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) eksaktong isang taon bago noon. Natapos ang pagdalaw para sa ’umra, at sumapit ang oras ng salât sa tanghali (zuhr). Nang utusan ng Pinuno ng mga sanlibutan si Hadrat Bilâl na bigkasin ang adhân sa Ka’ba, agad na tumupad si Bilâl Habashî sa utos. Habang binibigkas niya sa Ka’ba ang Adhân-i Muhammadî, nayanig ang buong Mecca. Nakinig ang mga Sahâba sa adhân nang may malaking kababaang-loob at inulit ito nang mahinang tinig. Nang matapos ang adhân, naging imam si Habîbullah. Ang salât sa tanghali na isinagawa nilang lahat nang sama-sama ay may kakaibang bisa sa puso ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan.

Para sa ating minamahal na Propeta, itinayo sa Abtah ang isang tolda na yari sa balat. Tatlong araw na nanatili ang mga Sahâba sa mga toldang nasa paligid nito. Sa mga oras ng salât, nagtitipon sila sa Baytullah at nagsasagawa ng kanilang mga salât nang sama-sama. Sa ibang mga oras, dinadalaw nila ang kanilang mga kamag-anak at nagiging halimbawa sa kanila sa pamamagitan ng mabuting pag-uugali na ipinagkaloob sa kanila ng Islam. Para bang natutunaw ang kanilang mga kamag-anak sa magandang asal na ito ng mga Sahâba at hindi maitago ang kanilang paghanga. Sa tatlong araw na ito, para bang nasakop ang Mecca mula sa loob.

Natapos ang tatlong araw… Dumating na ang oras ng pamamaalam. Nang malapit nang gumabi, sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Walang isa man sa mga Muslim (na dumating para sa ‘umra) ang magpapalipas ng gabi sa Mecca; lahat ay maglalakbay na!” Dahil dito, inayos ng lahat ang kanilang mga gamit, at naglakbay patungong Medina… Nang nasa Juhfa siya, nakasalubong niya si Hadrat ‘Abbâs, at iminungkahi ni Hadrat ‘Abbâs: “Yâ Rasûlallah! Nabalo si Maymûna bint Hârith. Hindi ba ninyo siya mapapangasawa?” Dahil dito, ipinadala ng ating Pinuno, ang Propeta, si Abû Râfi’ at isang lalaking Ansâr sa Mecca upang hingin ang kanyang kamay. Nakasakay sa kamelyo si Hadrat Maymûna nang matanggap niya ang balitang hinihingi siya ni Rasûlullah, at sinabi niya: “Ang kamelyo at ang nakasakay rito ay kay Rasûlullah.” Ibinigay niya ang sarili sa ating Pinuno, ang Propeta. Ipinaubaya niya ang pag-aayos ng kailangan sa kanyang nakatatandang kapatid na babae, si Umm al-Fadl, at ipinaubaya naman ito ng huli sa kanyang asawang si Hadrat ’Abbâs. Nang pabalik na sila sa Medina mula sa ’umra at makarating sa pook na Sarif, tumanggap si Hadrat ’Abbâs mula sa ating Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ng bigay-kaya (mahr) na apatnaraang dirham at isinagawa ang nikâh ni Hadrat Maymûna kay Rasûlullah. Doon din idinaos ang kasal. Si Hadrat Maymûna, na pinarangalan ng nikâh kay Rasûlullah, ang naging huli niyang asawa. Pagkatapos nito, hindi na nag-asawa ang ating Propeta.

“Patawarin nawa ng Allâhu ta’âlâ, sa Kanyang awa, ang mga bayaning magpapakita ngayon ng lakas at sigla sa harap ng mga taong ito ng shirk!” Hadîth sharîf

Naglakas-loob akong magkaloob sa inyo ng isang kandelero, yâ Rasûlallah!
Hangad kong paglingkuran ang inyong dakilang tarangkahan, yâ Rasûlallah!
Hindi karapat-dapat sa inyong Hardin (Rawda) ang aking munting handog;
Tanggapin ito, magbigay kayo ng kabutihan at biyaya, yâ Rasûlallah!
Sino pa ang mayroon ako maliban sa inyo, na pagsasabihan ko ng aking kalagayan?
Mula sa inyo nagmumula ang kabutihan at kagandahang-loob, yâ Rasûlallah!
Kanlungan, awa, isandaang ulit na awa: bumagsak ako sa inyong pintuan;
Maawa kayo, mamagitan kayo para sa akin, yâ Rasûlallah!
Sa dalawang daigdig, ilagay ninyo sa inyong pangangalaga ang makatarungang Khan Mahmûd;
Sa simula at sa wakas, sa inyo ang paghahari, yâ Rasûlallah!
II. Mahmud Hân