Ang pangyayari ng Laylat at-Ta’rîs
Sa pagbalik nila mula sa kampanya sa Khaybar, huminto sila upang magpahinga sa pook na Ta’rîs. Nang gabing iyon, tinawag ni Rasûlullah si Hadrat Bilâl at sinabi: “O Bilâl! Huwag kang matulog ngayong gabi! Bantayan mo ang bukang-liwayway at gisingin mo kami para sa salât.” Pagkatapos, natulog si Rasûlullah kasama ang mga Sahâba. Nagsagawa ng salât si Hadrat Bilâl sa loob ng ilang sandali. Ibinaling niya ang kanyang mukha sa silangan at isinandal ang kanyang likod sa kanyang mga dala. Habang naghihintay sa oras ng salât, nakatulog siya. Labis ang kanilang pagod kaya walang nakapagmulat ng mata hanggang sa painitin ng mga sinag ng araw ang lupa at tumama sa kanilang mga mukha. Si Rasûlullah ang unang nagising. Sa madaling sabi, bumangon sila at nagsagawa ng wudû. Binigkas ni Hadrat Bilâl ang iqâma, at isinagawa nila nang sama-sama ang salât sa madaling-araw bilang bayad (qadâ). Nang matapos ang salât, sinabi ni Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam): “Kung ang isang tao ay nakalimot sa kanyang salât, isagawa niya ito sa sandaling maalala niya. Sapagkat sinabi ng Haqq ta’âlâ: ‘Aqimis-salâta li-dhikrî (magsagawa ng salât upang alalahanin Ako, upang gunitain ang Aking kadakilaan).’”
Ang pagbabalik ng araw alang-alang kay Hadrat ’Alî
Sa pagbalik nila mula sa kampanya sa Khaybar, nagpapahinga si Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) sa Sahbâ. Ipinatong niya ang kanyang pinagpalang ulo sa tuhod ni Hadrat ’Alî (radiy-Allâhu ’anh). Sa sandaling iyon, nagsimulang dumating ang kapahayagan (wahy). Nasa guhit-tagpuan ng langit ang araw. Hindi pa naisasagawa ni Hadrat ’Alî (radiy-Allâhu ’anh) ang salât sa hapon (’asr). Nang matapos ang kapahayagan, lumubog ang araw. Nanalangin si Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) nang ganito: “O aking Panginoon! Kung si ’Alî (radiy-Allâhu ’anh) ay nasa Iyong panig at nasa panig ng Iyong Rasûl, ibalik Mo ang araw.” Matapos maisagawa ni Hadrat ’Alî ang salât, lumubog muli ang araw. Sinabi ni Asmâ bint ’Umays: “Nakita kong ang araw, na lumubog na, ay muling sumikat at nagliwanag sa lupa.”
Ang Labanan sa Wâdi’l-Qurâ
Naganap ang kampanyang ito sa buwan ng Jumâdâ al-âkhira, sa Wâdi’l-Qurâ. Nang mabalitaan ng mga Hudyo sa rehiyong iyon na dumating si Rasûlullah kasama ang hukbo ng Islam sa Wâdi’l-Qurâ, naghanda sila para sa digmaan sa tulong ng isang pangkat ng mga Arabeng mapagsamba sa diyus-diyusan. Lumabas sila mula sa kanilang mga tirahan at pumuwesto sa hanay ng labanan. Ipinahanay rin ng Propeta ’alaihis-salâm ang kanyang hukbo at ibinigay ang watawat sa isa sa mga Sahâba. Inanyayahan niya ang mga di-mananampalataya sa Islam at sinabi: “Kung sasampalataya kayo, maililigtas ninyo ang inyong buhay at ari-arian.” Hindi nila tinanggap ang payo. Isa sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan ang lumabas at humamon ng isahang labanan. Pinatay siya ni Zubayr ibn ’Awwâm (radiy-Allâhu ’anh). Isa pa ang humarap kay Hadrat ’Alî. Agad na ipinadala ni Hadrat Imâm ang kâfir na iyon sa apoy ng Impiyerno. May dumating pang isa, at pinatay rin niya ang lalaking iyon. Pinatay ni Abû Dujâna (radiy-Allâhu ’anh) ang dalawang Hudyo. Nang araw na iyon, labinlimang di-mananampalataya ang napatay. Pagsapit ng gabi, bumalik ang bawat isa sa sarili niyang kampo. Kinaumagahan, muling hinugot ng dalawang panig ang kanilang mga espada at naghanda sa labanan. Nang ang araw ay sumapit sa taas ng isang sibat, pinasok ng takot ang puso ng mga di-mananampalataya at tumakas sila. Maraming ari-arian at samsam ang kinuha ng mga mujâhid. Natakot din ang mga Hudyo ng Taymâ sa sinapit na ito ng mga Hudyo ng Wâdi’l-Qurâ. Upang mapanatili ang kanilang mga ari-arian, pumayag silang magbayad ng jizya, at nagkaroon ng kapayapaan.
“Hindi ko binuhat ang pinto ng kuta ng Khaybar sa pamamagitan ng lakas ng katawan, kundi sa pamamagitan ng lakas na espirituwal” Hadrat ’Alî (radiy-Allâhu ’anh)
Ang Labanan sa Wâdi’l-Qurâ