ANG PAGSAKOP SA KHAYBAR
Sa maliwanag na Medina ay may mga Hudyong Muslim lamang sa panlabas ngunit mapagkunwari (munâfiq) sa katotohanan. Bago lumipat sa Medina si Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), ginawa ng mga taga-Medina na kanilang pinuno si ’Abdullah ibn Ubayy ibn Salûl. Binigyan pa nila siya ng koronang nagayakan ng mga hiyas. Nang parangalan ni Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ang Medina sa kanyang pagdating, nagsimulang magpakita ng paggalang at pagmamahal sa ating minamahal na Pinuno, ang Propeta, ang lahat ng taga-Medina, at sinundan nila siya. Nawalan ng halaga si Ibn Salûl at naiwan sa isang sulok. Hindi na siya binigyan ng pansin. Dahil dito, kumilos si Ibn Salûl upang patayin si Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) o bigyan siya ng kapahamakan. Isang araw, nagtipon ang mga Hudyo sa kanyang piling. Gumawa sila ng ilang plano tungkol dito at humingi ng tulong kay Labîd ibn ’Âsim. Sinabi ni Labîd: “Sa ganito at ganoong pook ay may matandang babaeng nagngangalang Khayra. Napakahusay niya sa pangkukulam. Hanapin ninyo siya.” Natagpuan nila ang isinumpang babaeng iyon at binigyan siya ng isang libong gintong dirham at sampung pirasong tela. Sinabi nila: “Kung mapapahamak mo si Muhammad, bibigyan ka pa namin ng marami.” Nagbaon ng mga karayom ang matandang babae sa isang inakay ng kalapati, nagbuhol ng mga sinulid, at ibinalot ang mga ito sa inakay. Inilagay niya ito sa isang sirang balon sa labas ng Medina at tinakpan ang bunganga. Nagkasakit si Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam). Hindi na makagalaw ang kanyang mga bahagi ng katawan. Binigyan siya ng iba’t ibang gamot, ngunit walang naitulong. Nagpatuloy ang kalagayang ito sa loob ng siyam na araw.
Pagkatapos, dumating si Jibrîl ’alaihis-salâm at ipinabatid ang nangyari. Dinala nila si Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) doon. Binuksan niya ang balon at inilabas ang kalapati. Ngunit hindi maalis ang mga buhol sa mga sinulid. Dinala ni Jibrîl ’alaihis-salâm ang mga sûra Mu’awwidhatayn (al-Falaq at an-Nâs) at sinabi: “O Muhammad ’alaihis-salâm! Bigkasin ninyo ang mga sûra na ito sa ibabaw ng mga buhol na iyon.” Sinimulang bigkasin ni Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ang mga sûra. Sa bawat âyat na kanyang binibigkas, nagsimulang kumalag ang isa sa mga buhol at lumabas ang isa sa mga karayom. Nang mabigkas niya nang buo ang mga sûra (ang 11 âyat ng dalawang sûra), kumalag ang lahat ng buhol. Lubusang gumaling si Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) sa sakit at bumalik ang kanyang kalusugan. Pagkatapos, ipinatawag niya ang mga isinumpang taong iyon at sinaway sila. Binigyan sila ng mga taga-Medina ng gayon na lamang kabibigat na parusa anupa’t sila ay napuksa. Nahuli rin ang Hudyong si Labîd at dinala sa harap ng ating Pinunong Rasûlullah. Nang itanong sa kanya ng ating Pinuno, ang Propeta: “Bakit mo ito ipinagawa?”, sumagot siya: “Dahil sa pagmamahal ko sa ginto.” Nang sabihin ng ilan sa mga Sahâba: “Yâ Rasûlallah! Kung pahihintulutan ninyo, pugutan namin ng ulo ang Hudyong ito!”, sinabi ng ating minamahal na Propeta, na hindi kailanman nagparusa sa sinuman dahil sa kanyang sarili: “Ang banal na kaparusahang makikita niya sa huli ay higit na mabigat”, at hindi niya pinahintulutang patayin si Labîd.1 Nang paalisin ang mga Hudyo sa Medina, pumunta sila sa mga hilagang bahagi ng Arabia. Ang ilan sa kanila ay nanatili at nanirahan sa Khaybar. Ang iba naman ay pumunta sa Syria sa hilaga. Pinalayas sila sa kanilang mga tirahan dahil nagsabwatan sila para salakayin ang ating Pinunong Rasûlullah. Ngunit ang galit, ang pagnanasa at ang pagnanais ng paghihiganti laban sa mga Muslim sa kanilang kalooban ay hindi kailanman namatay. Sa kabaligtaran, lalo itong tumindi araw-araw: nais nilang wakasan sa lalong madaling panahon ang buhay ng Sultan ng sansinukob, ang Habîb ng Allâhu ta’âlâ, at lipulin ang relihiyon ng Islam.
Sinabi ng ilan sa kanilang mga pinuno: “Pumunta tayo sa mga Ghatafân upang humingi ng tulong at makipaglaban kasama nila laban sa mga Muslim!” Sinabi naman ng iba: “Tawagin din nating tumulong ang mga Hudyo ng Fadak, Taymâ at Wâdi’l-Qurâ, at bago pa tayo salakayin ng mga Muslim, salakayin na natin ang kanilang lungsod at gawin ang lahat ng ating paghihiganti!…” Tinanggap ng mga Hudyo ng Khaybar ang mungkahing ito at tinawag nilang tumulong ang mga tribong Hudyo sa paligid at ang mga Ghatafân. Sa mga Ghatafân pa lamang, napakaraming piling mandirigma ang dumating, at nagsimula ang mga paghahanda sa Khaybar. Habang ginagawa nila ang mga paghahandang ito, nabalitaan ng Pinuno ng mga sanlibutan (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ang kalagayan ng mga Hudyo. Binigyan niya si Hadrat ’Abdullah ibn Rawâha ng tatlong Sahâba at ipinadala siya agad upang alamin ang nangyayari sa Khaybar. Mabilis na dumating sa Khaybar si ’Abdullah ibn Rawâha at ang kanyang tatlong kasama. Isa itong mayamang lungsod na may walong matitibay na kuta, iba pang mas maliliit na kuta, mabubungang lupain, at napakaraming ubasan at hardin. Ipinadala ni Hadrat ’Abdullah ang isa sa kanyang mga kasama sa kuta ng Shiqq, ang isa sa Katîba, at ang pangatlo sa kuta ng Natât. Siya naman ay pumasok sa isa pang kuta. Sa loob ng tatlong araw, mula sa malapit ay pinagmasdan nila ang kalagayan ng mga Hudyo at ang kanilang paghahanda sa digmaan. Pagkaraan ng tatlong araw, nagkita-kita sila sa napagkasunduang lugar, mabilis na bumalik sa Medina, at isa-isang ikinuwento sa ating Pinuno, ang Propeta, ang mga paghahanda ng mga Hudyo.
Iniutos ng ating minamahal na Propeta sa kanyang mga Sahâba na magmadaling maghanda. Upang maiwasang salakayin ng mga Hudyo ang Madîna al-Munawwara, nagpasiya siyang lusubin ang Khaybar. Nang mabalitaan ng mga Hudyo sa Medina ang pasyang ito, nataranta sila. Upang pahinain ang loob ng mga Muslim, sinabi nila: “Nanunumpa kami: kung nakita sana ninyo ang mga kuta ng Khaybar at ang matatapang na mandirigmang nagkakatipon doon, hindi sana kayo kailanman tumuntong doon!… Ang mga kutang may matataas na tore sa tuktok ng mga bundok ay binabantayan ng mga bayaning nakabaluti. Libu-libong sundalo mula sa lahat ng dako ang dumating upang tulungan sila!… Masasakop ba ninyo ang Khaybar kailanman?!…” Bilang tugon, sinabi ng mga magigiting na Sahâba: “Ipinangako ng Allâhu ta’âlâ sa Kanyang Habîb na masasakop niya ang Khaybar,” at ipinahayag nilang hindi sila kailanman matatakot sa mga Hudyo. Lalong nalungkot ang mga Hudyo sa katatagang ito ng mga Sahâba at lalo silang nabahala. Ang pinuno ng mga mapagkunwari, si ’Abdullah ibn Ubayy, ay nagpadala nang madalian ng balita sa Khaybar: “Sumusugod sa inyo si Muhammad na may maliit na hukbo. Walang dapat katakutan, ngunit mag-ingat kayo at ilagay ninyo ang inyong mga ari-arian sa inyong mga kuta. Lumabas kayo sa mga kuta at salubungin sila!” Tinapos ng mga Sahâba ang kanilang paghahanda, humingi ng kapatawaran sa mga kasambahay at nagpaalam sa kanila, at nagtipon sa paligid ng ating Pinuno, ang Propeta. Dalawandaang mangangabayo at isang libo’t apatnaraang kawal na naglalakad sila. Handa sila sa mga utos ng kanilang minamahal na Propeta, upang ipalaganap ang relihiyon ng Allâhu ta’âlâ, magsagawa ng jihâd at makamtan ang antas ng pagkamartir. Sa sandaling iyon, ilang kababaihan ang humiling sa ating Pinuno, ang Propeta, ng gawain: sa digmaan, ang paghahanda ng pagkain ng mga Sahâba, ang pag-aalaga sa mga sugatan at maysakit, ang pagbebenda ng mga sugat, ang paghahanda ng mga gamot, at ang paggawa ng iba pang gawaing kaya nila. Naawa sa kanila ang ating Pinunong Rasûlullah at hindi niya ipinagkait sa kanila ang gantimpalang iyon. Sa gayon, sumama sa mga mujâhid ang dalawampung babaeng mujâhid, sa pangunguna ni Hadrat Umm Salama, ang pinagpalang asawa ng ating minamahal na Propeta.2
Iniwan ni Rasûl-i akram (sall-Allâhu ‘alaihi wa sallam) si Hadrat Sibâ’ ng tribong Ghifâr sa Medina bilang kahalili niya at nagbigay ng utos na umalis patungong Khaybar. (Isinasalaysay ding si Numayla ibn ’Abdullah ang iniwan.) Nagsimula ang paglalakbay sa mga takbîr. Ang mga Sahâba na hindi nakasama sa digmaan dahil sa hadlang, at ang mga hindi pinayagan dahil napakabata pa, ay tumingin nang may inggit sa ating Pinuno, ang Propeta, at sa kanilang magigiting na ama, lolo, tiyo, tiyo sa panig ng ina, at nakatatandang kapatid na lalaki, at hinatid nila sila ng mga takbîr at panalangin.
“Masasakop ang kuta ng Khaybar sa pamamagitan ni ’Alî ibn Abî Tâlib” Hadîth sharîf
Noon ay buwan ng Muharram ng ikapitong taon ng Hijra. Ang banal na watawat ng ating Pinuno, ang Propeta, ay dala ni Hadrat ’Alî, at ang pamumuno sa kanang pakpak ay hawak ni Hadrat ’Umar.3 Para sa kaliwang pakpak, nagtalaga siya ng isa pa sa mga Sahâba. Masaya ang naging paglalakbay. Pinupuri ng mga makata, sa pamamagitan ng kanilang mga tula, ang Allâhu ta’âlâ dahil sa mga biyayang ipinagkaloob Niya, nagbibigkas ng salawât para sa ating minamahal na Propeta, at pumupuri sa maluwalhating mga Sahâba. At ang mga Sahâba, na parang patungo sa isang pagdiriwang, ay pinaalingawngaw ang buong paligid sa sabay-sabay na pagsigaw ng: “Allâhu akbar! Allâhu akbar! Lâ ilâha illallâhu wallâhu akbar!”
Sa bawat tigil ng paglalakbay, ginagawa ng Sultan ng sansinukob ang panalanging ito: “O Allah! Sa Iyo ako nanganganlong laban sa pagkabalisa sa hinaharap, laban sa dalamhati sa nakaraan, laban sa kahinaan at katamaran, laban sa kakuriputan, kaduwagan at utang na bumabaluktot sa likod, at laban sa paghahari ng mga mapaniil at di-makatarungan!”
Nang malapit na sila sa Khaybar, pinahinto ng ating minamahal na Propeta ang kanyang mga Sahâba. Itinaas niya ang kanyang mga kamay at nagsimulang manalangin: “O Allah, Panginoon ng mga langit at ng lahat ng nililiman ng mga ito! O Allah, Panginoon ng mga lupa at ng lahat ng nasa ibabaw ng mga ito! O Allah, Panginoon ng mga shaytân at ng mga iniligaw nila! O Allah, Panginoon ng mga hangin at ng lahat ng ipinapadpad ng mga ito! Hinihiling namin sa Iyo ang kabutihan at ang kapakanan ng pook na ito, ang kabutihan at ang kapakanan ng mga taong naninirahan dito, at ang kabutihan at ang kapakanan ng lahat ng nasa pook na ito. Nanganganlong kami sa Iyo laban sa kasamaan ng pook na ito, laban sa kasamaan ng mga tao, at laban sa kasamaan ng lahat ng nasa loob nito!”
Mula sa mga labi ng mga Sahâba ay narinig: “Âmîn, âmîn.” Pagkatapos, sinabi niya sa kanyang mga Sahâba: “Magpatuloy kayo sa pagsasabi ng ‘Bismillâhir-rahmânir-rahîm’.”
Muling nagpatuloy sa paglalakbay ang mga Sahâba, na nakapaligid kay Rasûl-i akram. Dumating sila sa kuta ng Natât, isa sa pinakamatibay sa Khaybar.
Doon sila nagkampo. Gabi na noon. Ayon sa pinagpalang kaugalian ng ating Pinunong Rasûlullah, hindi sumasalakay hangga’t hindi pa umaga, at inaanyayahan muna sa Islam. Kung hindi tatanggapin ang alok, magsisimula ang labanan. Kaya naghintay ng umaga ang mga Sahâba. Walang isa man sa mga Hudyo ang nakapansing dumating na ang hukbo ng Islam. Matapos pangunahan ng Pinuno ng sansinukob ang salât sa madaling-araw (subh), tinapos niya ang kanyang mga paghahanda at pinakilos ang mga mujâhid. Dalawandaang mangangabayo at isang libo’t apatnaraang kawal na naglalakad ang lumapit sa mga pader ng kuta ng Natât sa maayos na hanay. Sa sandaling iyon, ang mga Hudyong lumabas sa kuta upang magtrabaho sa mga ubasan, hardin at bukirin ay biglang humarap sa mga sundalo ng Islam at natigilan sila sa pagkagulat.
Sa sigaw na: “Nanunumpa kami na sila si Muhammad at ang kanyang maayos na hukbo!…”, nagsimula silang tumakas pabalik. Nang makita sila ng ating minamahal na Propeta sa ganoong kalagayan, sinabi niya: “Allâhu akbar! Allâhu akbar! Wasak na ang Khaybar”, at inulit niya ang pinagpalang mga salitang ito nang tatlong beses. Ipinabatid ng ating Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), sa mga Hudyo na kailangan nilang maging Muslim, o sumuko at magbayad ng kharâj at jizya; kung hindi, magkakaroon ng digmaan at dadanak ang dugo. Pumunta ang mga Hudyo kay Sallâm ibn Mishkam, isa sa kanilang mga pinuno, at iniharap sa kanya ang kalagayan. Pinasigla sila ni Sallâm sa labanan sa mga salitang: “Noong una, sinabi ko na sa inyong lusubin si Muhammad, ngunit ayaw ninyo. Huwag naman kayong magpakita ng kahinaan sa pakikipaglaban sa kanya ngayon man lamang. Mas mabuti pang mamatay habang nakikipaglaban sa mga Muslim kaysa mabuhay na nag-iisa at pinabayaan!…” Mabilis na pinagtipon ng mga Hudyo ang kanilang mga anak at asawa sa kuta ng Katîba, ang kanilang mga imbak na pagkain sa Nâ’im, at ang kanilang mga sundalo sa kuta ng Natât.
Sa alok ng hukbo ng Islam na maging Muslim sila, tumugon ang mga Hudyo ng mga palaso. Sinalo ng mga mujâhid ang mga palaso gamit ang kanilang mga kalasag. Sa utos ng ating minamahal na Propeta, binanat ang mga busog at sa gitna ng sigaw na “Allâhu akbar!…” ay lumipad ang mga palaso sa mga Hudyong nasa mga tore ng kuta. Nagsimula na ang labanan. Sa isang panig, nakikipaglaban ang Sultan ng sansinukob at ang kanyang magigiting na Sahâba upang ipalaganap ang Islam at maging dahilan upang maging Muslim ang mga Hudyo at maligtas sa Impiyerno. Sa kabilang panig ay ang mga Hudyong hindi nakikinig sa anumang payo, na nais saksakin ang mga Muslim sa likod sa bawat pagkakataon, at nagmamatigas na ayaw makita ang katotohanan. Nang makita nilang ang Pangwakas sa mga Propeta (Khâtam al-Anbiyâ) ay hindi nagmula sa kanilang sariling bayan, hindi nila siya tinanggap dahil sa inggit. Mula pa sa pagkabata ng ating Pinuno, ang Propeta, sinubukan na nila ang bawat katusuhang pumasok sa kanilang isip upang alisin siya sa daan, ngunit sa pangangalaga ng Allâhu ta’âlâ, wala silang nagawa.
Mahigit sampung libong sundalong Hudyo ang nagpapaulan ng mga palaso sa labing-animnaraang maluwalhating mujâhid. Pinoprotektahan ng mga Sahâba ang kanilang sarili ng mga kalasag laban sa sunud-sunod na palasong ito, at tuwing may pagkakataon, ibinabalik nila sa mga Hudyo ang mga palasong nahulog sa lupa. Ngunit ilang Sahâba ang nasugatan.
Sa isang sandali, nakitang lumapit si Hadrat Hubâb ibn Mundhir kay Habîbullah nang may malaking paggalang at nagtanong: “Maialay nawa para sa inyo ang aking buhay, yâ Rasûlallah! Hindi kaya mabuting itayo natin ang ating kampo sa ibang lugar?” Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Inshâ-Allâhu ta’âlâ, paglubog ng araw, ililipat natin ito!” Nakapasok na ang mga mujâhid sa abot ng mga palaso. Ang mga palasong pinakakawalan ng mga Hudyo mula sa kuta ay umaabot hanggang sa likod ng kampo ng Islam.4 Nagpatuloy ang labanan sa mga palaso hanggang gabi sa araw na iyon. Humigit-kumulang limampung Sahâba ang nasugatan ng mga palaso. Nang sumapit ang gabi, inatasan si Hadrat Muhammad ibn Maslama na humanap ng bagong lugar para sa kampo. Ipinahayag niyang angkop ang pook na tinatawag na Rajî’, at doon inilipat ang kampo ng Islam.
“Kaming mga propeta ay hindi nag-iiwan ng mana. Ang iniiwan namin ay sadaqa para sa mga mahirap” Hadîth sharîf
Ang Pagsakop sa Khaybar
Ginamot ang mga sugatan.5 Kinabukasan, humarap sa Natât ang magigiting na Sahâba at nakipaglaban hanggang gabi. Sa ikatlo, ikaapat at ikalimang araw rin ay nagpatuloy ang pagkubkob. Palaging nasa depensa ang mga Hudyo. Sa mga araw na iyon, nagkaroon ng matinding pananakit ng ulo ang ating minamahal na Propeta, kaya hindi siya nakasama sa mga mujâhid sa loob ng dalawang araw. Sa unang araw, ibinigay niya ang watawat kay Hadrat Abû Bakr, at sa ikalawang araw kay Hadrat ’Umar. Silang dalawa ay nakipaglaban nang napakatindi laban sa mga Hudyo sa pangunguna ng mga Sahâba, ngunit hindi nila nasakop ang kuta. Samantala, ang mga Hudyo, na lumakas ang loob, ay nagbukas ng mga pinto ng kuta at sumalakay. Nagsimula na ang harapang sagupaan. Lubhang uminit ang labanan. Tuwing sinasabi ng ating Pinuno, ang Propeta, sa kanyang mga Sahâba: “Bigkasin ninyo ang takbîr: Allâhu akbar! Allâhu akbar!…”, tinataga nila ang kaaway ng espada nang may pag-ibig at alab sa gitna ng mga takbîr. Sa isang sandali, naging martir si Mahmûd, ang kapatid ni Muhammad ibn Maslama. Nagpatuloy nang matindi ang mga labanan hanggang gabi.
Kinabukasan, lumabas mula sa kuta si Marhab, isa sa mga pinakatanyag na kumander ng Khaybar, na balot ng baluti. Malakas at matipunong tao siya, parang higante. Hanggang noon, wala pang kampeong humarap sa kanya na nakatalo sa kanya. Humarap siya sa mga mujâhid at nagsimulang magyabang: “Ako si Marhab, na kilala sa tapang at kabayanihan!” Habang nagyayabang siya, isang mujâhid ang lumundag mula sa gitna ng mga Sahâba. Sumigaw siya kay Marhab: “At ako si ’Âmir, na hindi natatakot ihagis ang sarili sa gitna ng pinakamatindi at pinakamabagsik na digmaan!”, at agad siyang tumayo sa harap ni Marhab. Buong lakas na hinataw ng higanteng si Marhab si Hadrat ’Âmir ng kanyang espada; nakasulat sa espadang iyon ang: “Ang tamaan nito ay mamamatay!…” Sa kaparehong sandali, itinaas ng matapang na si ’Âmir ang kanyang kalasag. Nang tumama ang malapad na espada sa kalasag, umalingawngaw sa paligid ang matinding tunog, at bumaon ang espada sa kalasag.
Nanganlong si Hadrat ’Âmir sa Lumikha, sumigaw ng “Yâ Allah!” at hinataw ng kanyang espada ang mga binting may baluti ni Marhab. Pagtama ng espada sa bakal na baluti, tumalbog ito at biglang tumama sa sarili niyang binti. Dahil sa marahas na pagtalbog ng espada, naputol ang arterya sa binti ni Hadrat ’Âmir. Tumakbo ang mga Sahâba, binuhat si ’Âmir at dinala sa kampo upang gamutin. Ngunit doon ay naging martir si ’Âmir (radiy-Allâhu ’anh) at lumipad sa pinakamataas na Paraiso.6
Nagpatuloy ang mga labanan nang buong tindi. Pagsapit ng gabi, iminungkahi ng ating minamahal na Propeta sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Ghatafân, na dumating na may apat na libong sundalo upang tulungan ang mga Hudyo at nakilahok sa labanan, na humiwalay sila at bumalik sa kanilang lupain. Ipinangako rin niyang kung gagawin nila iyon, ibibigay niya sa kanila ang isang taong ani ng datiles ng Khaybar. Ngunit tinanggihan ng mga Ghatafân ang mungkahing ito. Dahil dito, iniutos ng Pinuno ng mga sanlibutan (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) sa kanyang mga Sahâba na magpalipas ng gabi sa paligid ng kutang kinaroroonan ng mga Ghatafân. Labis na natakot ang mga Ghatafân na salakayin sila ng mga mujâhid sa gabi, kaya hindi sila makatulog. Nang gabing iyon, isang tinig na hindi alam kung saan nagmula ang nagpahayag na sinalakay ang lupain ng mga Ghatafân at nasamsam ang kanilang mga asawa, anak at ari-arian. Tatlong beses na inulit ang tinig na ito, at narinig ito ng lahat ng Ghatafân sa gitna ng matinding takot. Narinig din ng kanilang kumander na si ’Uyayna ang parehong tinig nang tatlong beses; at nang malapit nang magbukang-liwayway, isinama niya ang kanyang mga sundalo, nagmamadaling lumisan sa Khaybar, at tinahak ang daan patungo sa kanilang lupain. Kinaumagahan, nagulat ang mga Hudyo na iniwan ng mga Ghatafân ang Khaybar nang walang dahilan, at nahulog sila sa kawalan ng pag-asa. Labis din silang nagsisi na tinawag nila ang mga Ghatafân upang tumulong.
“Noong araw na sinakop namin ang kuta ng Khaybar, ipinagbawal ni Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ang pagkain ng karne ng asnong inaalagaan at ang pag-aasawa ng babae sa pamamagitan ng kasal na mut’a” Hadrat ’Alî (radiy-Allâhu ’anh)
Ang kagitingan ni Hadrat ’Alî
Nang araw ding iyon, nagkaroon ng matinding labanan sa harap ng Khaybar, ngunit hindi nasakop ang kuta. Sa gabi, ibinalita ng Sultan ng sansinukob ang magandang balita: “Bukas, ibibigay ko ang watawat sa isang bayaning umiibig sa Allâhu ta’âlâ at sa Kanyang Rasûl, at iniibig din ng Allâhu ta’âlâ at ng Kanyang Rasûl. Isasakatuparan ng Allâhu ta’âlâ ang pagsakop sa pamamagitan ng kanyang kamay!”
Nang gabing iyon, naghintay nang may pananabik ang mga Sahâba sa umaga. Bawat isa sa kanila ay umaasang sa kanya ibibigay ang watawat at nanalangin sa Allâhu ta’âlâ para dito. Binigkas ni Hadrat Bilâl Habashî ang adhân para sa salât sa madaling-araw (subh) sa kanyang maalab at magandang tinig. Habang binibigkas ang adhân, nagkaroon ang lahat ng kakaibang damdamin, kakaibang kasiyahan; hindi nabubusog ang sinuman sa banal na kasiyahang iyon. Matapos pangunahan ng ating minamahal na Propeta ang salât sa madaling-araw para sa kanyang mga Sahâba, tumayo siya. Iniutos niyang dalhin ang pinagpalang watawat ng Islam. Habang dinadala ang banal na watawat, nakatayong naghihintay ang mga Sahâba at nakikinig nang may buong pansin sa mga salitang lalabas mula sa pinagpalang mga labi ni Rasûl-i akram.
Sa wakas, sinabi ng Pinuno ng mga sanlibutan: “Nanunumpa ako sa Allâhu ta’âlâ, na nagparangal kay Muhammad ng pagiging propeta, na ibibigay ko ang watawat na ito sa isang bayaning hindi marunong tumakas”, at habang iginagala ang kanyang pinagpalang mga mata sa kanyang mga Sahâba, nagtanong siya: “Nasaan si ’Alî?” Sinabi ng mga Sahâba: “Yâ Rasûlallah! Masakit ang kanyang mga mata.” Sinabi ng ating Pinuno: “Tawagin ninyo siya sa akin.” Sa mga araw na iyon, may sakit sa mata si Hadrat ’Alî at hindi niya maimulat ang kanyang mga mata. Pinuntahan nila siya, sinabi ang nangyayari, hinawakan siya sa pinagpalang bisig, at dinala sa ating Pinunong Rasûlullah. Nanalangin ang Sultan ng sansinukob sa Allâhu ta’âlâ upang pagalingin si Hadrat ’Alî, binasa ang kanyang pinagpalang mga daliri sa kanyang bibig at ipinahid sa mga mata ni ’Alî. Sa sandaling iyon, wala nang anumang kirot sa mga mata ni Hadrat ’Alî. Bukod dito, nanalangin siya para sa kanya: “O aking Panginoon! Alisin Mo sa kanya ang hirap ng init at lamig!” Pagkatapos, sa kanyang pinagpalang mga kamay, binihisan niya si Hadrat ’Alî ng baluti, ibinigkis sa baywang ni ’Alî ang sarili niyang espada, ibinigay sa kanyang kamay ang puting watawat ng Islam, at sinabi: “Lumaban ka hanggang ipagkaloob sa iyo ng Allâhu ta’âlâ ang tagumpay. Mag-ingat, huwag kang lilingon sa likod!” Sinabi ni Hadrat ’Alî: “Maialay nawa para sa inyo ang aking buhay, yâ Rasûlallah! Lalabanan ko sila hanggang tanggapin nila ang relihiyon ng Islam.” Sinabi ng ating minamahal na Propeta: “Sumpa man sa Allah, kung sa pamamagitan mo ay mapatnubayan ng Allâhu ta’âlâ kahit isang tao lamang sa kanila, higit na mabuti iyon para sa iyo kaysa magkaroon ka ng maraming pulang kamelyo at ibigay mo ang mga ito bilang sadaqa sa landas ng Allâhu ta’âlâ.”7
Habang papalapit si Hadrat ’Alî sa kuta ng mga Hudyo na hawak ang watawat, sumunod sa kanya ang maluwalhating mga Sahâba. Nang makalapit na siya nang husto sa kuta at maitayo ang watawat sa paanan ng isang bato, bumukas ang pinto ng kuta ng Natât.
Lumabas ang mga pangkat na panalakay ng mga Hudyo. Sila ang mga pinakapiling bayani ng Khaybar. Bawat isa sa kanila ay may dalawang patong na baluti at balot ng bakal na pananggalang. Isa sa kanila ang naglakad papunta kay Hadrat ’Alî at tumayo sa harap niya upang makipaglaban. Siya si Hârith, ang kapatid ni Marhab, na walang katulad sa tapang. Sumalakay siya nang mabilis… Habang pinupuno ng tunog ng dalawang talim na bakal ang larangan, bumaba ang Dhu’l-Fiqâr na parang kidlat at hiniwalay ang ulo ni Hârith sa kanyang katawan. Sa sandaling iyon, umakyat sa langit ang mga sigaw na “Allâhu akbar! Allâhu akbar!” Nang marinig ni Marhab na napatay ang kanyang kapatid, sumugod siya nang buong bilis sa larangan kasama ang mga sundalong nasa ilalim ng kanyang utos at tumayo sa harap ni Hadrat ’Alî. Dalawang patong din ang kanyang baluti. Nakabigkis ang dalawang espada at sa kanyang napakalaking tindig, para ngang higante si Marhab. Sa kanyang buong poot, nagsimula siyang purihin ang sarili: “Ako si Marhab, na sa mga pinakamatinding labanan ay inihahagis ang sarili sa gitna at buong-giting na nakikipaglaban! Kahit ang mga umaatungal na leon ay binubutasan ko ng aking sibat o espada!…”
Sumagot si Hadrat ’Alî (karram-Allâhu wajhah wa radiy-Allâhu ’anh): “Ako ang pinangalanan ng aking ina na Haydar (Leon). Para akong leong kahanga-hanga ang tindig! Ako ang bayaning magpapabagsak sa iyo sa lupa sa isang hataw!..”
Nang marinig ni Marhab mula kay Hadrat ’Alî ang salitang “Haydar”, pinasok ng takot ang kanyang puso. Sapagkat nang gabing iyon, sa kanyang panaginip, nilapa siya ng isang leon. Ito kaya ang leong nakita niya sa panaginip? Pagkatapos, sumalakay ang higanteng si Marhab, at sinalubong siya ni Hadrat ’Alî ng kanyang kalasag. Saka siya nanganlong sa Allâhu ta’âlâ, sumigaw ng “Yâ Allah!…” at ibinagsak ang Dhu’l-Fiqâr sa ulo ng kâfir nang may gayong lakas na hiniwa ng espada sa dalawa ang makapal na kalasag na bakal na itinaas ni Marhab laban dito at ang kanyang helmet na bakal, at biniyak ang kanyang ulo mula sa tuktok hanggang sa batok. Bumulwak na parang bukal ang dugo mula sa kanyang leeg, at bumagsak sa lupa ang kanyang napakalaking katawan. Ang nakakatakot na tunog ng Dhu’l-Fiqâr ay narinig sa lahat ng sulok ng Khaybar. Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Magalak kayo! Naging madali na ang Pagsakop sa Khaybar.” Humanga ang mga Sahâba sa kabayanihang ito ni Hadrat ’Alî at pinaalingawngaw ang langit ng mga sigaw na “Allâhu akbar! Allâhu akbar!..”
Nagpatuloy ang labanan nang buong tindi. Sa isang sandali na ang mga Sahâba, habang nakikipaglaban, ay nakarating na sa tabi ng pinto ng kuta, hinataw ng isang Hudyo ng kanyang espada ang kalasag ni Hadrat ’Alî. Bumagsak sa lupa ang kalasag, ngunit walang panahon para yumuko at damputin ito. Ang Hudyo, na ayaw palampasin ang pagkakataon, ay inagaw ang kalasag at tumakas pabalik. Ang Leon ng Allâhu ta’âlâ, na labis na nalungkot dito, ay pinalayas ang mga kaaway sa paligid niya gamit ang Dhu’l-Fiqâr, at nagpasiya pagkatapos na gamitin bilang kalasag ang pinto ng kuta. Sa mga salitang “Bismillâhir-rahmânir-rahîm”, hinawakan niya ang mga singsing ng napakalaking pintong bakal. Niyanig niya at hinugot mula sa pader ang mga kawit nito… Habang binubunot ni Hadrat ’Alî ang pinto, nayanig ang kuta mula sa mga pundasyon nito. Ang pintong ito, na hindi maigalaw ng walo o sampung matitipunong lalaki, ay ginamit niyang kalasag sa isang kamay, at sa gayon ay nagsimula siyang lumaban. Ang kamangha-manghang pangyayaring ito ay isang himala ng ating minamahal na Propeta at isang karâma ni Hadrat ’Alî.8
Isa-isang humarap sa kanya ang anim pang pinakamatapang na kampeon ng mga Hudyo. Sila rin ay tinalo ni Hadrat ’Alî sa pahintulot ng Allâhu ta’âlâ, at pumasok siya sa kuta kasama ang kanyang magigiting na kasamahan. Sa loob na ng kuta nagaganap ang labanan. Sa maikling panahon, wala nang natirang makakaharap sa kanila. Itinayo nila ang watawat ng Islam sa kuta. Sa gayon, nasakop ang Natât, ang kanilang pinakamatibay na kuta. Hinalikan ng ating minamahal na Propeta si Hadrat ’Alî sa mga mata at sinabi: “Dahil sa kagitingang ipinakita mo, nalulugod sa iyo ang Allâhu ta’âlâ at ang Kanyang Rasûl.” Nang marinig ni ’Alî ang mga pinagpalang salitang ito, umiyak siya sa tuwa. Nang itanong ng ating Pinuno, ang Propeta: “Bakit ka umiiyak?”, sumagot siya: “Maialay nawa para sa inyo ang aking buhay, yâ Rasûlallah! Umiiyak ako sa tuwa. Sapagkat nalulugod sa akin ang Allâhu ta’âlâ at ang Kanyang Rasûl.” Dahil dito, sinabi ng ating minamahal na Propeta: “Hindi lamang ako, kundi pati si Jibrîl, si Mîkâ’îl at ang lahat ng anghel ay nalulugod sa iyo.” Sa sandaling iyon, apatnaraang Muslim mula sa tribong Daws ang dumating upang tulungan ang ating Pinuno, ang Propeta.9 Pagkatapos, nagpatuloy nang matindi ang labanan upang sakupin ang iba pang kuta. Nang bumagsak nang isa-isa ang natitirang pitong matitibay na kuta ng Khaybar, nagpadala ng delegasyon ang mga Hudyo, na wala nang malulusutan, at humingi ng kapayapaan. Tinanggap ng ating Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ang mungkahing ito, at napagkasunduan ang mga sumusunod na punto: 1. Hindi padadanakin ang dugo ng mga Hudyong lumaban sa mga Muslim sa kampanyang ito. 2. Ang mga Hudyong aalis sa Khaybar ay maaari lamang magdala ng kanilang mga anak at isang kargada ng kamelyo ng mga kinakailangang kagamitan sa bahay. 3. Ang lahat ng iba pang natitirang gumagalaw at di-gumagalaw na ari-arian; ang lahat ng sandata gaya ng baluti, espada, kalasag, pana at palaso; ang lahat ng kasuotan maliban sa suot nila; ang mga tela, ang ginto at gayundin ang mga kayamanan; ang lahat ng hayop gaya ng kabayo, kamelyo at tupa… anuman ang mayroon, lahat ay mananatili para sa mga Muslim. 4. Walang anumang bagay na dapat iwan sa mga Muslim ang itatago sa anumang paraan. Ang sinumang magtago ay mawawalan ng kaligtasan at proteksiyon ng Allâhu ta’âlâ at ng Kanyang Rasûl…
“Ako ang pinangalanan ng aking ina na Haydar (Leon). Para akong leong kahanga-hanga ang tindig!” Hadrat ’Alî (radiy-Allâhu ’anh)
Si Kinâna ibn Rabî’, na hindi sumunod sa mga kundisyong ito at nagbaon ng kanyang mga kayamanan sa lupa sa mga supot na balat, ay pinarusahan. Hindi mabilang ang nakuhang samsam. Ang mabubungang lupain at mga taniman ng datiles ng Khaybar ay buong napunta sa hukbo ng Islam.10 Sa sandaling iyon, bumalik sa Khaybar upang tulungan ang mga Hudyo ang mga Ghatafân na bumalik na sa kanilang lupain. Nang makita nilang nasakop ng ating Pinuno, ang Propeta, ang Khaybar at sumuko ang mga Hudyo, sinabi nila: “O Muhammad! Ipinangako mo sa aming ibibigay mo sa amin ang datiles ng Khaybar sa loob ng isang taon kung lilisanin namin ang Khaybar. Tinupad namin ang aming salita. Halika, ibigay mo sa amin ang mga iyon!” Sinabi sa kanila ng ating Pinuno: “Sa inyo na ang ganito at ganoong bundok.” Nagtangkang magbanta ang mga Ghatafân: “Kung gayon, lalabanan namin kayo.” Sinabi ni Rasûl-i akram: “Ang Janafa ang magiging lugar ng ating labanan.” Ang Janafa ay pangalan ng isa sa mga rehiyon ng mga Ghatafân. Nang marinig ito ng mga Ghatafân, umatras sila sa takot at umalis.
Ang ating minamahal na Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), at ang kanyang magigiting na Sahâba ay labis na napagod sa Pagsakop sa Khaybar. Habang ginagamot ang mga sugatan ay nagpapahinga sila.
Si Zaynab, ang asawa ni Sallâm ibn Mishkam, isa sa mga pinuno ng mga Hudyo, ay nagnais na lasunin at patayin ang ating Pinuno, ang Propeta. Para rito, nagkatay siya ng tupa, niluto ito, at naglagay ng napakaraming lason sa karne. Pagkatapos ay humarap siya sa ating Pinunong Rasûlullah at sinabing may dala siyang handog. Tinanggap ito ni Rasûl-i akram at tinawag ang kanyang mga Sahâba, at lahat ay sama-samang naupo upang kumain. Pumilas ang Pinuno ng mga sanlibutan ng isang piraso mula sa inihaw na tupa at, sa mga salitang “Bismillâhir-rahmânir-rahîm”, inilapit ito sa kanyang pinagpalang bibig. Matapos nguyain nang ilang beses, agad niya itong inilabas mula sa kanyang pinagpalang bibig at sinabi: “O aking mga Sahâba! Iurong ninyo ang inyong mga kamay sa pagkaing ito! Sapagkat ang pirasong balikat na ito ay nagpabatid sa akin na ito ay may lason.” Agad na iniurong ng mga Sahâba ang kanilang mga kamay sa pagkain. Ngunit ang katawan ni Hadrat Bishr ibn Barâ, na kumain ng isang subo ng karne, ay agad na nangitim at naging martir siya. Dumating si Jibrîl ’alaihis-salâm sa ating minamahal na Propeta at pinayuhan siyang magpagawa ng hijâma sa pagitan ng kanyang pinagpalang mga balikat at paalisan ng dugo, upang maligtas sa bisa ng lasong humalo sa kanyang pinagpalang laway. Ginawa ito. Pagkatapos, ibinaon sa lupa ang nilasong inihaw. Si Zaynab, na gumawa nito, ay nahuli at dinala sa kanyang harapan.
Sinabi sa kanya ng ating Pinuno: “Ikaw ba ang naglagay ng lason sa inihaw na tupang ito?” Inamin niya ang kanyang ginawa: “Oo! Nilason ko ito!” Nang itanong ng ating Pinuno, ang Propeta: “Bakit mo ito ginustong gawin?”, sinabi niya: “Pinatay mo ang aking asawa, ang aking ama at ang aking tiyo. Sinabi ko sa aking sarili: ‘Kung talagang propeta siya, ipapabatid ito sa kanya ng Allah. Kung hindi, tatalab sa kanya ang lasong ito at mamamatay siya. Sa gayon ay maaalis siya sa atin.’” Labis na nalungkot ang mga Sahâba sa pangyayaring ito. Nang itanong nila: “Maialay nawa para sa inyo ang aming mga buhay, yâ Rasûlallah! Papatayin ba namin siya?”, pinatawad din siya ng Pinuno ng mga sanlibutan, na nagpapatawad sa bawat paghamak na ginawa sa kanyang sariling pagkatao. Nang makita ni Zaynab ang dakilang habag na ito, binigkas niya ang kalima-i shahâda at naging Muslim.11 Kabilang sa samsam at mga bihag na nakuha sa Khaybar si Safiyya, ang anak ni Huyayy ibn Akhtab. Bilang karapatan ng pinakamataas na kumander, napunta siya sa bahagi ng ating Pinuno, ang Propeta. Pinalaya ng Pinuno ng mga sanlibutan ang kanyang bihag. Labis na naantig dito si Safiyya, binigkas nang buong puso ang kalima-i shahâda, at naging Muslim. Labis na natuwa rito ang ating minamahal na Propeta; pinarangalan niya ang ating ina na si Hadrat Safiyya sa pamamagitan ng pagpapakasal sa kanya at pinasaya siya. Sa gayon, naging ina ng mga mananampalataya si Hadrat Safiyya. Idinaos ang kanyang kasal sa pook na Sahbâ, at nagbigay ng walîma, ibig sabihin, handaan sa kasal, ng melon at datiles.12
Sa pinagpalang mga mata ng ating ina na si Safiyya ay may nakitang pasa.
Nang itanong ng ating minamahal na Propeta: “Ano ang markang ito?”, sinabi niya: “Isang gabi, nakita ko sa aking panaginip na bumaba ang buwan mula sa langit at nahulog sa aking kandungan. Nang ikuwento ko ito sa aking asawang si Kinâna, sinabi niya: ‘Itinakda mo ang iyong puso na maging asawa ng haring Arabe na sumusugod sa atin!’, at sinampal niya ako sa mata, at gaya ng nakikita ninyo, nagkapasa ito.” Pagkatapos ng Pagsakop sa Khaybar, lumapit ang mga Hudyo sa ating Pinuno, ang Propeta, na may ganitong mungkahi: “O Muhammad! Aalis kami sa Khaybar. Ngunit napakahusay namin sa pagsasaka at sa pangangalaga ng mga bukirin, ubasan at hardin. Kung nais mo, paupahan mo sa amin ang mga mabubungang lupaing ito. Bubungkalin namin ang mga lupaing ito at ibibigay namin sa iyo ang kalahati ng ani!” Walang panahon ang ating minamahal na Propeta at ang mga Sahâba upang pagtuunan ng pansin ang gawaing pagsasaka. Nagsisikap sila upang ipalaganap ang relihiyon ng Islam at walang tigil na nagtatrabaho, araw at gabi, para sa jihâd fî sabîlillâh.13 Natuwa ang ating Pinuno, ang Propeta, sa mungkahing ito at sinabi: “Sa kondisyong mapapaalis namin kayo kapag nais namin.” Tinanggap ito ng mga Hudyo at nagsimulang bungkalin ang mga lupain ng Khaybar.14 Bumalik na matagumpay sa Medina ang ating Pinuno, ang Propeta, kasama ang kanyang mga Sahâba. Sa mga araw na iyon, ang mga huling Sahâba na nasa Abisinya pa bilang mga lumikas, kabilang si Umm Habîba (radiy-Allâhu ’anhâ), ay sumakay, sa pamumuno ni Ja’far ibn Abî Tâlib, sa dalawang barkong ipinagkaloob sa kanila ng Negus, at bumaba sa daungan ng Jâr. Mula roon, dumating sila sa Medina sakay ng mga kamelyo. Labis siyang natuwa nang makita niyang dumating, sa pamumuno ni Ja’far ibn Abî Tâlib, ang kanyang mga Sahâba na lumikas sa Abisinya labindalawang taon bago noon. Hinalikan niya si Hadrat Ja’far sa noo, niyakap sa kanyang dibdib, at sinabi:
“O aking mga Sahâba! Iurong ninyo ang inyong mga kamay sa pagkaing ito! Sapagkat ang pirasong balikat na ito ay nagpabatid sa akin na ito ay may lason” Hadîth sharîf
“Hindi ko alam kung magagalak ako sa Pagsakop sa Khaybar o sa pagdating ni Ja’far. Dalawang ulit ang inyong Hijra: lumikas kayo sa lupain ng Abisinya at gayon din sa aking tirahan.” Iniabot nila kay Rasûlullah ang mga handog at ang liham na ipinadala ng Negus na si Ashama. Sa taong iyon din idinaos ang kasal sa ating ina na si Umm Habîba. Tatlumpu’t anim na taong gulang noon ang ating ina na si Umm Habîba. Ang samsam na nakuha sa Khaybar ay hinati sa lahat ng Sahâba na lumahok sa Kasunduan sa Hudaybiya, sa mga lumahok sa Pagsakop sa Khaybar, sa mga Sahâba na bumalik mula sa Abisinya, at sa tribong Daws na lumahok sa pagsakop.15
Sa Pagsakop sa Khaybar, napasailalim sa pamamahala ng ating Pinuno, ang Propeta, ang lahat ng Hudyo sa Arabia. Wala na silang kakayahang tulungan ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Naunawaan din ng mga tribo at pamahalaan sa paligid na ang mga Muslim, na sumakop sa kuta ng Khaybar – na tila hindi masasakop pagdating sa sandata at sundalo –, ay may malaking lakas, at nagsimula silang mag-ingat sa pamahalaang Islâm na ito. Nalubog sa matinding kalungkutan at kawalan ng pag-asa ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Mecca dahil sa Pagsakop sa Khaybar. Pagkatapos ng pagsakop na ito, napakaraming tribo, malaki at maliit, ang pumunta sa Madîna al-Munawwara upang maging Muslim at naparangalan silang mapabilang sa mga Sahâba – maging ang mga Ghatafân… Ang ilang tribong ayaw sumunod ay napasuko sa pamamagitan ng pagpapadala ng mga hukbo.