Ang panalangin para sa ulan

Sa ikaanim na taon ng Hijra, nagkaroon ng kakila-kilabot na tagtuyot; wala kahit isang patak na bumagsak mula sa langit. Dahil dito, walang damong tumubo sa lupa, at nagdusa sa gutom ang mga tao at hayop. Noong isang Biyernes sa pinagpalang buwan ng Ramadân, ipinabatid nila sa ating minamahal na Propeta ang kanilang hiling: “Yâ Rasûlallah! Kung mananalangin lamang kayo upang pagkalooban tayo ng Allâhu ta’âlâ ng ulan!…” Lumabas ang ating Pinuno, ang Propeta, kasama ang kanyang mga Sahâba sa kaparangan at nagsagawa ng dalawang rak’a na salât nang walang adhân at walang iqâma. Ibinaligtad ng ating Pinuno, ang Propeta, ang kanyang pinagpalang balabal (ridâ) at binigkas ang takbîr. Pagkatapos ay itinaas niya ang kanyang pinagpalang mga kamay hanggang sa makita ang kanyang pinagpalang mga kilikili sa pagitan ng kanyang mga manggas, at nagsimulang manalangin: “O Allah! Pagkalooban Mo kami ng ulan!…” Sinasabi ng marangal na mga Sahâba: “Âmîn! Âmîn!” Sa sandaling iyon, napakalinaw ng kalangitan; walang kahit isang ulap. Habang nananalangin si Rasûl-i akram, nagsimulang umihip ang hangin at nakitang tinatakpan ng mga ulap ang kalangitan. Pagkatapos ay nagsimula ang manipis na ulan. Sa pagkakataong ito, nanalangin ang Pinuno ng mga sanlibutan: “O Allah! Ibuhos Mo ang ulang ito na parang isinasalin mula sa timba at gawin Mo itong kabutihan para sa amin!” Sa sandaling iyon, nagsimulang bumuhos ang ulan na parang isinasalin mula sa timba. Walang bahagi ng damit ng ating Pinuno, ang Propeta, at ng marangal na mga Sahâba na hindi nabasa. Bago pa sila makauwi, naging lawa ng tubig ang buong paligid. Lahat ay lumulusong sa tubig habang naglalakad. Hindi tumigil ang ulan. Sa araw na iyon, sa kinabukasan… sa kinabukasan pa… Sa oras ng susunod na Biyernes, sinabi ng marangal na mga Sahâba: “Yâ Rasûlallah! Nagsisimulang gumuho ang aming mga bahay dahil sa tubig-ulan, at nagsisimula nang malunod ang aming mga hayop. Kung mananalangin lamang kayo sa Allâhu ta’âlâ upang tumigil ang ulan!…” Ngumiti ang ating minamahal na Propeta, itinaas ang kanyang pinagpalang mga kamay at nanalangin nang ganito:

“O aking Panginoon! Ipadala Mo ang ulang ito sa mga bukirin, sa mga lugar na tinutubuan ng mga puno at sa mga lambak!” Sa sandaling iyon, tumigil ang ulang bumabagsak sa loob ng isang linggo, at nagsimulang umulan sa mga lugar na ipinanalangin.

Nalublob sa nûr ang mga sanlibutan
Sa gabing isinilang si Muhammad,
Nagkahiwalay ang mananampalataya at ang mapagkunwari
Sa gabing isinilang si Muhammad.
Mula langit hanggang lupa ay sumikat ang nûr,
Nagtipon ang Pito at ang Apatnapu,
Napipi ang dila ng monghe
Sa gabing isinilang si Muhammad.

“Ngayon, ang pinakamahusay sa ating mga mangangabayo ay si Abû Qatâda, at ang pinakamahusay sa ating mga naglalakad na kawal ay si Salama ibn Akwa’” Hadîth sharîf