ANG LABANAN LABAN SA BANÛ QURAYZA

Nang bumalik si Rasûl-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) mula sa Labanan sa Trinsera patungong Madîna al-Munawwara, pumunta siya sa bahay ng ating ina na si Hadrat ’Âisha. Hinubad niya ang kanyang mga sandata at ang kanyang baluti. Natabunan ng alikabok ang kanyang pinagpalang katawan. Naghugas siya. Sa sandaling iyon, dumating ang isang mangangabayo sa anyo ni Hadrat Dihya, suot ang kanyang baluti at dala ang kanyang mga sandata. Siya si Jibrîl ’alaihis-salâm. Nang lumapit sa kanya ang ating Pinuno, ang Propeta, ipinaabot sa kanya ni Jibrîl ang utos: “O Sugo ng Allâhu ta’âlâ! Iniuutos sa inyo ng Haqq ta’âlâ na agad kayong sumugod laban sa mga anak ni Qurayza!” Ipinatawag ng Sultan ng sansinukob si Hadrat Bilâl at ibinigay sa kanya ang sumusunod na utos upang ipahayag sa mga Sahâba: “O aking mga Sahâba! Bumangon kayo, sumakay kayo sa inyong mga kabayo at kamelyo! Ang mga sumusunod ay magsagawa ng salât sa hapon (’asr) sa lupain ng mga anak ni Qurayza!”

Isinuot agad ni Habîb-i akram ang kanyang baluti at ibinigkis ang kanyang espada. Isinuot niya ang helmet sa kanyang pinagpalang ulo, isinakbat ang kalasag sa likod at kinuha ang sibat. Pagkatapos ay sumakay siya sa kabayo. Pumunta siya sa kanyang mga Sahâba, ibinigay kay Hadrat ’Alî ang watawat ng Islam, at ipinadala siya bilang pangunang pangkat sa kuta ng mga Hudyo ng Qurayza, na nasa kapatagan sa timog-silangan lamang ng Medina. Iniwan niya si ’Abdullah ibn Umm Maktûm sa Medina bilang kahalili.1

Pinaligiran ng maluwalhating mga Sahâba ang ating minamahal na Propeta nang lisanin nila ang Medina sa gitna ng mga takbîr na “Allâhu akbar! Allâhu akbar!” Sa daan, nakasalubong nila ang mga anak ni Ghanm. Nakabigkis ang kanilang mga sandata at hinihintay nila ang ating Pinunong Rasûlullah. Itinanong sa kanila ng ating Pinuno, ang Propeta: “May dumaan ba sa inyo?” Sinabi nila: “Yâ Rasûlallah! Dumaan sa amin si Dihya Kalbî. Nakasakay siya sa isang ensilyadong puting mula. Sa ibabaw ng mula ay may telang pelus na satin.” Sinabi sa kanila ng ating minamahal na Propeta:

“Siya si Jibrîl. Ipinadala siya sa Banû Qurayza upang yanigin ang kanilang mga kuta at ihagis ang takot sa kanilang mga puso…” Nang makarating sila sa kuta ng mga Hudyo ng Qurayza, umabot na sa tatlong libo ang bilang ng hukbo ng Islam. Itinayo ni Hadrat ’Alî ang watawat ng Islam sa harap ng kuta ng mga Hudyo ng Qurayza. Nang makita ito ng mga Hudyo, nagsalita sila ng masama laban sa ating Pinuno, ang Propeta. Bumalik si Hadrat ’Alî at ibinalita sa ating Pinuno ang kalagayan. Nang dumating doon si Rasûl-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) kasama ang tatlong libong kawal, dahil sa habag ay inanyayahan niya sila sa Islam. Tinanggihan ng mga Hudyo ang magandang alok na ito. Tinanggihan din nila ang alok ng ating minamahal na Propeta: “Kung gayon, magpasakop kayo sa utos ng Allâhu ta’âlâ at ng Kanyang Rasûl, lumabas kayo sa kuta at sumuko.”

Dahil dito, sinabi ng Pinuno ng mga sanlibutan kay Hadrat Sa’d ibn Abî Waqqâs, ang guro ng mga mamamana: “O Sa’d! Sumulong ka at paulanan mo sila ng palaso!” Sinimulan ni Hadrat Sa’d at ng iba pang mamamana na ipukol ang mga palaso mula sa kanilang mga lalagyan sa kuta ng mga Hudyo sa gitna ng mga sigaw ng takbîr. Tumugon din ang mga Hudyo ng mga palaso at bato at sinimulan ang labanan. Ang pulutong na ito ng mga Hudyo, na sumalakay mula sa likuran sa mga sandali ng kahinaan ng mga Muslim at hindi tumanggap, dahil sa inggit, sa pagiging propeta ni Muhammad ’alaihis-salâm, ay walang lakas ng loob na buksan ang pintuan ng kuta at lumabas sa larangan.

“O aking mga Sahâba! Bumangon kayo, sumakay kayo sa inyong mga kabayo at kamelyo! Ang mga sumusunod ay magsagawa ng salât sa hapon sa lupain ng mga anak ni Qurayza!” Hadîth sharîf

Nagpatuloy ang labanan sa anyo ng pagkubkob. Ang mga mapagkunwari na kasama ng mga kawal ng Islam ay palihim na nagpadala ng mga balita sa kuta: “Huwag kayong susuko kailanman! Kahit hilingin nilang umalis kayo sa Medina, huwag kayong pumayag! Kung ipagpapatuloy ninyo ang pakikipaglaban, tutulungan namin kayo ng buong lakas namin at wala kaming anumang ipagkakait sa inyo. At kung palayasin nila kayo sa Medina, aalis din kaming kasama ninyo!…” Sa balitang ito, ipinagpatuloy ng mga Hudyo, na umaasa sa tulong ng mga mapagkunwari, ang pagtatanggol nang may bagong lakas ng loob at pag-asa. Humaba ang pagkubkob at halos isang buwan na, ngunit walang dumating na tulong mula sa mga mapagkunwari. Pinasok ng takot ang kanilang mga puso at ipinabatid nilang nais nilang makipagkasundo.

Upang gawin ang kasunduan, pumunta ang isang Hudyong nagngangalang Nabbâsh ibn Qays sa ating Pinunong Rasûlullah at nagsabi: “O Muhammad! Ipakita rin ninyo sa amin ang habag na ipinakita ninyo sa mga anak ni Nadîr. Ang aming mga ari-arian at mga sandata ay sa inyo! Huwag lamang ninyong padanakin ang aming dugo. Pahintulutan ninyo kaming lumisan sa aming lupain kasama ang aming mga anak at asawa. Pahintulutan din ninyo kaming magdala ng isang kargada ng kamelyo para sa bawat pamilya, maliban sa mga sandata!…” Sinabi ng Pinuno ng mga sanlibutan: “Hindi! Hindi ko matatanggap ang alok na ito!” Sa pagkakataong ito ay sinabi ni Nabbâsh: “Isinuko na namin ang pagdadala ng mga ari-arian. Huwag ninyong padanakin ang aming dugo! Payagan ninyong dalhin namin ang aming mga babae at anak!” Sinabi ng ating minamahal na Propeta: “Hindi! Wala kayong ibang daan kundi ang magpasakop sa aking hatol nang walang pasubali at walang kundisyon, sumunod at sumuko!” Bumalik sa kuta ang Hudyong si Nabbâsh na nanlulupaypay at ibinalita ang usapan. Sa pagkakataong ito, nalubog sa matinding kawalan ng pag-asa at dalamhati ang mga anak ni Qurayza.2 Isa sa kanilang mga pinuno, si Ka’b ibn Asad, ay natauhan at nagpahayag ng ganitong pag-amin at mungkahi sa kanyang bayan: “O aking bayan! Gaya ng nakikita ninyo, isang malaking sakuna ang dumating sa atin. Sa ganitong kalagayan, mayroon akong tatlong payo para sa inyo. Piliin ninyo mula sa mga ito ang gusto ninyo at kumilos ayon doon! Ang una: sundin natin ang lalaking ito at tanggapin natin ang kanyang pagiging propeta! Sumpa man sa Allah, alam nating lahat na siya ang propetang isinugo ng Allah at ang mga katangian niya ay nakita natin sa ating mga aklat. Kung sasampalatayanan natin siya, maliligtas ang ating mga dugo, mga anak, mga asawa at mga ari-arian. Ang tanging dahilan kung bakit hindi natin siya sinusunod ay ang ating inggit sa mga Arabe at ang katotohanang hindi siya kabilang sa mga Anak ni Israel. Ngunit iyon ay bagay na ang Allah ang nakaaalam. Halikayo, sundin natin siya!…” Sabay-sabay na tumutol ang mga Hudyo at nagsabi: “Hindi! Hindi namin ito tatanggapin, at wala kaming susundan kundi ang aming sarili!”

Pagkatapos ay ibinigay ni Ka’b ang ikalawa niyang mungkahi: “Patayin nating lahat ang ating mga anak at asawa at, kapag wala nang naiwang sinumang aalalahanin natin sa likuran natin, sumugod tayo laban sa mga Muslim at makipaglaban tayo hanggang kamatayan!…” Tinanggihan din ito ng mga Hudyo.

Sa ikatlo niyang mungkahi, sinabi ni Ka’b: “Gabi ito ng Biyernes papasok ng Sabado. Dahil alam ng mga Muslim na hindi tayo nakikipaglaban sa gabing ito, maaari silang makaramdam ng kaligtasan at mawalan ng pag-iingat. Bunutin natin ang ating mga espada at sabay-sabay tayong lumabas sa pintuan. Sa ganitong biglaang pagsalakay, marahil ay mananalo tayo!…”

Tinanggihan din ito ng mga Hudyo sa pagsasabing: “Hindi namin maaalis ang pagbabawal sa pagtatrabaho tuwing Sabado!” Tanging ang magkapatid na sina Asîd at Tha’laba, at ang kanilang pinsang si Asad, ang tumanggap sa unang mungkahi at pinarangalan ng Islam. Lumabas sila sa kuta at sumama sa maluwalhating mga Sahâba.3 Matagal na nagtalo ang mga Hudyo sa isa’t isa. Sa wakas, itinaas nila ang watawat ng pagsuko at hiniling sa ating Pinuno, ang Propeta, na magtalaga ng isang tagahatol upang humatol tungkol sa kanila. Sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah: “Pumili kayo ng sinumang naisin ninyo mula sa aking mga Sahâba bilang tagahatol.” Sinabi nila: “Magpapasakop kami sa hatol na ibibigay ni Sa’d ibn Mu’âdh.” Pumayag ang ating Pinuno, ang Propeta, at iniutos na dalhin si Hadrat Sa’d ibn Mu’âdh.

Malubhang nasugatan si Sa’d ibn Mu’âdh sa Labanan sa Trinsera. Pinaalagaan siya ng ating Pinunong Rasûlullah sa isang tolda sa Masjid an-Nabawî. Nang mapili siyang tagahatol, dinala nila si Hadrat Sa’d sa kuta ng Qurayza sa isang andas. Sa daan, sinabi ni Hadrat Sa’d sa sarili niya: “Sumpa man sa Allah, sa landas ng Allâhu ta’âlâ ay hindi ko papansinin ang paninisi ng sinumang manisi sa akin!” Sa harap ng ating Pinunong Rasûlullah, ibinaba nila siya mula sa andas. Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “O Sa’d! Ang mga taong ito ay pumayag magpasakop ayon sa iyong hatol. Halika, ipabatid mo sa akin ang hatol mo tungkol sa kanila.” Ngunit sinabi ni Sa’d ibn Mu’âdh: “Maialay nawa para sa inyo ang aking buhay, yâ Rasûlallah! Tunay na ang Allâhu ta’âlâ at ang Kanyang Rasûl ang higit na may karapatang humatol.” Sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah: “Inutusan ka ng Allâhu ta’âlâ na humatol tungkol sa kanila.” Humingi si Hadrat Sa’d ng tiyak na pangako sa mga Hudyo na magpapasakop sila sa kanyang hatol. Nagsimulang maghintay nang may pananabik sa hatol ang magkabilang panig. Pagkatapos ay ipinahayag ni Hadrat Sa’d ang dakilang hatol na ito, na nagpakita ng kanyang kadakilaan, nakapagpapanlamig sa kaibuturan ng mga buto, at karapat-dapat sa kanyang antas:

“Ito ang aking hatol: ang lahat ng lalaking nasa tamang pag-iisip at sumapit na sa gulang ng bulûgh ay pugutan ng ulo! Ang kanilang mga babae at anak ay bihagin, at ang kanilang mga ari-arian ay hatiin sa mga Muslim!…”

Sa tiyak na hatol na ito, natigilan ang mga Hudyo na parang naging bato, sapagkat sa kanilang sariling aklat, ang parusa para sa mga gumagawa ng ganitong kapangahasan ay ganoon din mismo. Nakasulat doon: “Kapag lumapit ka sa isang lungsod upang makipagdigma laban dito, anyayahan mo ito sa kapayapaan. Kung tanggapin nila ito at buksan ang kanilang mga pintuan, magbigay sa iyo ng tributo ang lahat ng nasa loob at maglingkod sa iyo. Ngunit kung magpasiya silang makipagdigma, kubkubin mo sila. Kapag nanalo ka laban sa kanila sa biyaya ng Allâhu ta’âlâ, patayin mo sa espada ang lahat ng kanilang lalaki. Kunin mo bilang samsam ang kanilang mga babae, mga anak at mga ari-arian!…”

Dahil ang hatol na ibinigay ni Hadrat Sa’d ibn Mu’âdh ay tumutugma sa banal na hatol, binati siya ng Pinuno ng mga sanlibutan, ang ating minamahal na Propeta, at ipinahayag ang kanyang pagpapahalaga sa mga salitang: “Humatol ka tungkol sa kanila ayon sa hatol ng Allâhu ta’âlâ sa itaas ng pitong langit, sa Lawh al-Mahfûz!”

Hindi nakatutol ang mga Hudyo sa hatol na ito na nakatala sa kanilang sariling aklat. Ang lahat ng lalaking nasa tamang pag-iisip at sumapit na sa gulang ng bulûgh ay dinala sa Medina na nakatali ang mga kamay sa kanilang leeg. Kinabukasan, sa utos ni Rasûlullah, isinagawa nina Hadrat ’Alî at Hadrat Zubayr ang hatol. Ang mga bata, mga babae at mga ari-arian ay hinati sa mga Sahâba.4 Sa gayon, nilinis ang Medina at ang paligid nito mula sa tusong, taksil at manggugulong bayang ito, na sumalakay mula sa likuran sa mga pinakamahirap na panahon ng mga Muslim, sumira sa lahat ng kasunduan at nagtangkang alisin sa daigdig ang ating Pinuno, ang Propeta, mula pa sa kanyang pagkabata. Sa mga bihag ay may isang babaeng nagtamo ng kaligayahang maging Muslim. Ang babaeng ito, na nagngangalang Rayhâna, ay napunta sa bahagi ng ating Pinuno, ang Propeta. Binigyan siya ng ating Pinunong Rasûlullah ng kalayaang pumili: manatili sa sarili niyang relihiyon o maging Muslim. Sinabi ni Rayhâna: “Nais kong manatili sa sarili kong relihiyon.” Ipinadala siya sa bahay ni Umm Mundhir. Nang maglaon, ang kanyang puso ay napalapit sa Islam sa pamamagitan ng payo at pagsisikap ni Tha’laba ibn Sa’ya. Dahil dito, sinabi ng ating Propeta kay Rayhâna: “Nais mo bang tahakin ang landas ng Allâhu ta’âlâ at ng Kanyang Rasûl? Sa palagay ko ay angkop iyon.” Sinabi ni Rayhâna: “Oo.” Lubhang nagalak ang ating minamahal na Propeta sa kanyang pasiya; dahil sa habag, upang magalak din siya at upang maging napakataas ang kanyang antas sa Paraiso, pinalaya niya siya at tinanggap siyang asawa. Ibinigay niya sa kanya ang mahr at isinagawa ang nikâh sa kanya. Ang kanilang kasal ay naganap din sa bahay ni Umm Mundhir. Sa gayon, nagtamo si Rayhâna (radiy-Allâhu ’anhâ) ng karangalang maging ina ng lahat ng Muslim.5

“Hindi! Wala kayong ibang daan kundi ang magpasakop sa aking hatol nang walang pasubali at walang kundisyon, sumunod at sumuko!” Hadîth sharîf

Ang pagiging martir ni Sa’d ibn Mu’âdh

Matapos ibigay ni Sa’d ibn Mu’âdh ang kanyang hatol tungkol sa mga Hudyo ng Banû Qurayza, dinala siyang muli sa kanyang tolda. Lumala ang kanyang sugat at naging malubha ang kanyang kalagayan. Lumapit sa kanya ang ating Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), niyakap siya at nanalangin nang ganito: “O Allah! Si Sa’d ay nakipaglaban sa Iyong landas upang matamo ang Iyong kasiyahan. Pinatotohanan din niya ang Iyong Rasûl. Pagaanin Mo ang kanyang kalagayan…” Nang marinig ni Hadrat Sa’d ibn Mu’âdh ang mga pinagpalang salitang ito ng ating minamahal na Propeta, idinilat niya ang kanyang mga mata at bumulong: “Yâ Rasûlallah! Iniaalay ko sa inyo ang aking pagbati at paggalang. Nagpapatotoo ako na kayo ang propeta ng Allâhu ta’âlâ.” Pagkatapos nito, dinala si Sa’d ibn Mu’âdh ng kanyang mga kamag-anak mula sa toldang kinaroroonan niya patungo sa bahay ng mga anak ni ’Abdulashhal. Noong gabing iyon, lubhang lumubha ang kanyang kalagayan. Lumapit sa ating Pinuno, ang Propeta, si Jibrîl ’alaihis-salâm at nagsabi: “Yâ Rasûlallah! Sino ang pumanaw ngayong gabi mula sa inyong umma, na ang kanyang pagpanaw ay ibinalita bilang mabuting balita sa mga anghel?” Kaagad na itinanong ng Sultan ng sansinukob ang kalagayan ni Sa’d ibn Mu’âdh. Sinabi nilang dinala na siya sa kanyang bahay. Pumunta ang ating Pinuno, ang Propeta, kay Sa’d ibn Mu’âdh kasama ang ilan sa kanyang marangal na mga Sahâba. Dahil sa napakabilis nilang paglalakad sa daan, sinabi ng marangal na mga Sahâba: “Napagod kami, yâ Rasûlallah!” Ipinaliwanag ng ating Pinuno, ang Propeta, ang dahilan ng kanilang pagmamadali: “Kung paanong nauna sa atin ang mga anghel sa bangkay ni Hanzala, mauuna rin sila sa atin sa bangkay ni Sa’d. Hindi tayo makararating nang mas maaga.”

Nang makarating sa tabi ni Sa’d ibn Mu’âdh, natagpuan siya ng ating Pinuno, ang Propeta, na pumanaw na. Tumayo siya sa tabi ng kanyang ulunan at, sa pagbanggit ng kunya ni Sa’d ibn Mu’âdh, sinabi: “O Abû ’Amr! Ikaw ang pinakamahusay sa mga pinuno. Loobin nawa ng Allâhu ta’âlâ na pagkalooban ka ng kaligayahan, pagpapala at ng pinakamabuting gantimpala! Tinupad mo ang pangakong ibinigay mo sa Allâhu ta’âlâ. At ibibigay rin sa iyo ng Allâhu ta’âlâ ang ipinangako Niya sa iyo!” Sa sandaling iyon, umiiyak na bumigkas ang ina ni Sa’d ibn Mu’âdh ng ganitong taludtod:6

Paano ito matitiis ng kanyang kawawang ina, aba!
Humihingi ito ng pagtitiis; umiiyak ako sa sinapit ko!

Isinalaysay ni Aslam ibn Hârith: “Dumating si Rasûlullah sa bahay ni Sa’d ibn Mu’âdh. Naghihintay kami sa may pintuan. Pumasok si Rasûl-i akram (sall-Allâhu ‘alaihi wa sallam) at naglakad siya nang napakalalaki ang mga hakbang. Sumunod kami sa kanya. Nang senyasan kami ni Rasûlullah na huminto, huminto kami at bumalik. Walang tao sa loob maliban sa bangkay ni Sa’d. Matapos manatili si Rasûlullah sa loob nang ilang sandali, lumabas siya. Nagtaka ako at nagtanong: ‘Yâ Rasûlallah! Ano ang karunungan sa paglalakad ninyo nang napakalalaki ang mga hakbang?’ Dahil dito, sinabi niya: ’Hindi pa ako nakapunta sa ganito kasikip na pagtitipon. (Napuno ito ng mga anghel.) Isa sa mga anghel ang kumuha sa akin sa ibabaw ng kanyang pakpak, at sa gayon lamang ako nakaupo.’ Pagkatapos ay sinabi niya, sa pagbanggit ng kunya ni Sa’d ibn Mu’âdh: ‘Kaginhawahan nawa para sa iyo, O Abû ‘Amr! Kaginhawahan nawa para sa iyo, O Abû ‘Amr! Kaginhawahan nawa para sa iyo, O Abû ‘Amr!’”

Labis na ikinalungkot ni Rasûlullah at ng mga Sahâba ang kanyang pagpanaw; lumuha sila at umiyak. Nagtipon ang lahat ng marangal na mga Sahâba para sa kanyang libing. Pinamunuan ng ating minamahal na Propeta ang salât para sa patay (janâza) at binuhat ang kanyang andas. Habang binubuhat ng mga Sahâba ang andas ni Sa’d ibn Mu’âdh, sinabi nila: “Yâ Rasûlallah! Hindi pa kami nakakita ng andas na ganito kagaan buhatin!” Dahil dito, sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Bumaba ang mga anghel; sila ang bumubuhat sa kanya.” Habang dumaraan ang andas, sinabi ng mga mapagkunwari, upang siraan siya: “Ang gaan-gaan niya!” Nang magkagayon, sinabi ng ating minamahal na Propeta: “Pitumpung libong anghel ang bumaba para sa libing ni Sa’d. Hanggang ngayon, hindi pa sila bumaba sa lupa nang ganito karami.”

Isinalaysay ni Abû Sa’îd Khudrî na sinabi ng kanyang lolo: “Isa ako sa mga humukay ng libingan ni Sa’d ibn Mu’âdh. Nang simulan naming hukayin ang libingan para sa kanya, kumalat sa paligid ang amoy ng almiskle mula sa libingan!” At sinabi ni Shurahbîl ibn Hasana: “Nang ilibing si Sa’d ibn Mu’âdh, may isang taong kumuha ng isang dakot na lupa mula sa kanyang libingan. Nang dalhin niya ito pagkatapos sa kanyang bahay, naging almiskle ang lupang iyon. Habang ibinababa ang kanyang bangkay sa libingan, nakaupo ang ating Propeta sa tabi ng libingan; namasa ng luha ang kanyang pinagpalang mga mata, hinawakan niya ng kamay ang kanyang pinagpalang balbas at labis na nalungkot. Sinabi niya: ‘Dahil sa pagpanaw ni Sa’d ibn Mu’âdh, nayanig ang ‘Arsh.’” Minsan, isang napakahalagang damit ang ibinigay na regalo sa ating Propeta. Nang sabihin ng mga Sahâba kung gaano ito kaganda, sinabi niya: “Ang mga panyo ni Sa’d ibn Mu’âdh sa Paraiso ay mas maganda pa kaysa rito.”

Ang paghahanap ni Abû Sufyân ng paghihiganti

Pagbalik ni Abû Sufyân mula sa Labanan sa Trinsera, isang araw habang nakaupo siya sa gitna ng kanyang tribo, sinabi niya sa kanila: “Wala ba talagang sinumang gaganti kay Muhammad para sa atin?!” Narinig ng isang beduino ang mga salitang ito at pumunta kay Abû Sufyân. Sinabi niya: “Kung tutugunan mo ang aking mga pangangailangan, gagawin ko ang gawaing ito. Alam na alam ko ang daan. Mayroon din akong matalas na punyal. At wala akong kinatatakutang sinuman.” Tinugunan ni Abû Sufyân ang kanyang mga pangangailangan at tinupad ang kanyang mga nais. Bumili siya ng isang kamelyo, ibinigay ito sa kanya at sinabing ilihim ang bagay na ito. Lumabas ang beduino sa Mecca sa gabi at sa maikling panahon ay nakarating sa Medina. Nalaman niyang ang Propeta ’alaihis-salâm ay nasa tribo ng Banû ’Abdulashhal. Itinali niya ang kanyang kamelyo sa isang lugar at pumunta roon nang naglalakad. Nagpapayo ang Propeta ’alaihis-salâm sa masjid ng tribong iyon. Nang makita niya mula sa malayo ang beduino, sinabi niya: “Ang taong dumarating na ito ay may masamang balak. Ngunit ang kagandahang-loob at biyaya ng Allâhu ta’âlâ ay magiging tabing sa pagitan ko at niya.”

Lumakad ang beduino patungo kay Rasûlullah. Sa sandaling iyon, hinawakan siya ni Usayd ibn Hudayr at hinila pabalik. “Lumayo ka kay Rasûlullah, O isinumpa!” sabi niya, at inabot niya ang kamay sa bigkis ng lalaki. Nakita niya ang punyal na nasa bigkis ng beduino at naunawaan niyang masama ang kanyang layunin. Nagpatirapa ang beduino sa mga paa ni Usayd at sumigaw: “Huwag mong galawin ang aking dugo!” Dinala siya ni Usayd kay Rasûlullah. Sinabi ng Propeta ’alaihis-salâm: “O beduino, sabihin mo ang katotohanan: sino ka? Walang anumang makapagbibigay sa iyo ng pakinabang maliban sa totoong salita. Kung magsisinungaling ka, ipinabatid na sa akin ng Allâhu ta’âlâ ang iyong balak.” Humingi ng kaligtasan ang beduino at ipinaalam ang kalagayan. Sa utos ni Rasûlullah ’alaihis-salâm, ikinulong nila siya.

Kinabukasan, ipinatawag niya siya at sinabi: “Binigyan kita ng kaligtasan; pumunta ka kahit saan mo naisin. Ngunit hayaan mong ihandog ko sa iyo ang isang bagay na higit na mabuti kaysa roon.” Nagtanong ang beduino: “Ano iyon?” Sinabi ng Propeta ’alaihis-salâm: “Nais kong magpatotoo ka sa pagkakaisa ng Allah at sa aking pagiging rasûl.” Agad na binigkas ng beduino ang kalima-i shahâda at sinabi: “Yâ Rasûlallah! Hindi ako kailanman natakot sa sinuman. Nang makita ko kayo, nawala ang aking isip. Alam ninyo ang nasa isip ko. Walang nakaaalam nito maliban sa akin at kay Abû Sufyân. Naunawaan kong kayo ang Sugo ng Allah at nasa Kanyang pangangalaga kayo; ang balak ni Abû Sufyân ay balak ng shaytân.”

“O Allah! Si Sa’d ay nakipaglaban sa Iyong landas upang matamo ang Iyong kasiyahan. Pinatotohanan din niya ang Iyong Rasûl. Pagaanin Mo ang kanyang kalagayan” Hadîth sharîf

Nang lumabas kay Abû Sufyân ang gayong kasamaan, iniutos ng Guro ng sansinukob (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) kina ’Amr ibn Umayya at Damra ibn Aslam na pumunta sa Mecca at patayin si Abû Sufyân kung makakakita sila ng pagkakataon. Nang makarating ang dalawang Sahâbang ito sa Haram at habang nagsasagawa ng tawâf, nakilala sila ng isang aliping babae. Sumigaw siya: “O mga taga-Mecca, huwag kayong pabaya! Sila sina ’Amr ibn Umayya at Damra ibn Aslam!” Nang makilala sila ng mga tao, naghiwalay ang dalawa. Pumasok si ’Amr sa isang yungib sa isa sa mga bundok ng Mecca at nagtago. Pumunta naman si Ibn Aslam sa Medina. Pagkalipas ng ilang araw, lumabas din si ’Amr mula sa yungib. Humarap sa kanya ang dalawang espiya ni Abû Sufyân. Pinana niya ang isa sa kanila at napatay ito. Tumakas ang isa. Pagkatapos ay nakarating si ’Amr sa Medina nang ligtas at buo. Nang malaman ito ni Abû Sufyân, labis siyang natakot.

Ilang mahahalagang pangyayari sa ikalimang taon ng Hijra

Nagpakasal si Rasûl-i akram sa buwan ng Dhu’l-qa’da kay Zaynab bint Jahsh.7 Sa taong ito, ipinahayag ang mga marangal na âyat tungkol sa hijâb, at iniutos sa mga babaeng Muslim ang pagtatakip.8 Ang tribo ng Muzayna, na naninirahan malapit sa Madîna al-Munawwara, ay nagpadala ng delegasyon, naging Muslim at ibinilang sa mga Muhâjirûn.9 Gayundin, sa taong ito ay nagkaroon ng lindol at eklipse ng Buwan. Bukod pa rito, sa taong ito ay ginawang fard ang hajj. Matapos ang Labanan sa Trinsera, tinanggap ng ilan sa mga tribo sa paligid ang lakas ng pamahalaang Islâm. Sinimulan na nilang isipin na ang pinakatamang daan ay ang mamuhay nang may pakikipagkaibigan sa mga Muslim, at maging Muslim pa. Ang ilan sa kanila ay pumunta sa ating Pinuno, ang Propeta, at nagkamit ng karangalang maging Muslim.

Ang Pinuno ng mga sanlibutan (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), upang ipalaganap ang relihiyon ng Islam, ay bumuo ng mga pangkat mula sa kanyang mga Sahâba at ipinadala sila upang anyayahan ang mga tribo sa paligid sa Islam. Sa ilang tribo ay personal siyang pumunta. Ang mga tribong tulad ng mga tao ng Dûmat al-Jandal ay tumanggap sa mga payong ibinigay sa kanila at naging Muslim. Ang mga tribong tulad ng mga Ghatafân at ng mga anak ni Lihyân naman ay tumakas dahil sa takot na makaharap ang hukbo ng Islam. Sa gayon ay nasindak ang mga tribo sa paligid.

Ang kampanya sa Banû Lihyân

Pinatay bilang martir ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan sina ‘Âsim ibn Thâbit, Khubayb ibn ‘Adiyy at ang kanilang mga kasama (radiy-Allâhu ‘anhum ajma’în) sa pangyayari sa Rajî’. Labis itong ikinalungkot at ikinabagabag ng ating Pinuno, ang Propeta. Naghintay siya ng angkop na sandali upang singilin ang Banû Lihyân sa kanilang ginawa, sapagkat sila ay nagtaksil. Nang maging paborable ang mga kalagayan, kumilos sila laban sa Banû Lihyân kasama ang isang puwersang may dalawandaang katao. Sa Medina, iniwan niya si ‘Abdullah ibn Umm Maktûm bilang kahalili. Upang linlangin ang kaaway, kumilos sila na tila patungong Syria at dumating sa tubigan ng Rajî’, kung saan namartir ang mga mananampalatayang iyon. Doon ay humingi sila ng kapatawaran sa Haqq ta’âlâ para kay ’Âsim at sa kanyang mga kasama. Nang mabalitaan ng mga tao ng Banû Lihyân na dumarating ang hukbo ng Islam, tumakas sila sa mga bundok.

Isang araw silang nanatili roon. Nagpadala ng mga kawal sa paligid, ngunit sa kabila ng lahat ng paghahanap, hindi sila natagpuan. Gayunman, sapat na sa kanila ang takot na iyon. Pagkatapos ay dumating sila sa ’Usfân. Sinabi ni Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) kay Hadrat Abû Bakr (radiy-Allâhu ’anh): “Sa isang puwersang may sampung katao, halughugin ninyo ang paligid hanggang sa Ghanîm at bumalik kayo.” Narinig ng mga di-mananampalataya ang ingay ng hukbo ng Islam, at pinasok ng takot ang kanilang mga puso. Nawala sila sa mga bundok. Walang natagpuang sinuman. Ngunit para sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan sa paligid, ang paglalakbay na ito ay tila isang katibayan ng pangingibabaw ng mga Muslim. Pagkatapos ay bumalik sila sa Medina. Ang paglalakbay na ito ay tumagal nang labing-apat na araw.

Ang kampanya sa al-Ghâba

Tinatawag din itong kampanya sa Dhû Qarad. May dalawampung kamelyong may kasamang mga bisiro si Rasûlullah. Ang anak ni Abû Dharr (radiy-Allâhu ’anh) ang nagpapastol sa kanila sa kaparangan. Isang lalaki mula sa tribo ng Fazâra na nagngangalang ’Uyayna ibn Hisn ang dumating nang gabi ng Martes papasok ng Miyerkoles kasama ang apatnapung mangangabayo; pinatay nila bilang martir ang anak ni Abû Dharr at tinangay ang mga kamelyo.

Nang makarating ang balitang ito kay Rasûlullah, iniwan niya si ‘Abdullah ibn Umm Maktûm bilang kahalili sa Medina at siya mismo ay umalis kasama ang limang daang mangangabayo. Ibinigay niya ang watawat kay Hadrat Miqdâd ibn Aswad (radiy-Allâhu ‘anh) at ipinadala siya bilang pangunang pangkat kasama ang ilan sa mga Sahâba. Ipinadala rin niya si Salama ibn Akwa’ (radiy-Allâhu ’anh) laban sa mga di-mananampalataya. Nagtayo ng kampo si Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) sa isang lugar na tinatawag na Dhû Qarad.

Naabutan ng pangunang pangkat ang hulihan ng kaaway. Pinatay ni Abû Qatâda (radiy-Allâhu ‘anh) ang di-mananampalatayang si Mas’ada Fazârî. Pinatay ni ‘Ukkâsha (radiy-Allâhu ‘anh) ang isang di-mananampalatayang nagngangalang Ibbân ibn ‘Amr. Isang tao mula sa mga Muslim ang namartir. Hinabol ni Salama ibn Akwa’ (radiy-Allâhu ‘anh) ang mga di-mananampalataya. Mahusay siyang mamamana. Marami siyang napatay sa mga isinumpang iyon at karamihan ay nasugatan niya. Pinilit niya silang iwanan ang maraming kagamitan. Kumuha siya ng sampung kamelyo mula sa kamay ng mga di-mananampalataya. Nang dumating sa kampo si Abû Qatâda (radiy-Allâhu ‘anh), nanalangin si Rasûlullah para sa kanya nang ganito: “O Allah! Pagkalooban Mo si Abû Qatâda ng kalusugan at gawin Mo siyang masigla hanggang sa katapusan ng kanyang buhay!” Ibinigay ni Rasûlullah ang kabayo at mga sandata ni Mas’ada Fazârî kay Hadrat Abû Qatâda. Pagkatapos ni Abû Qatâda, dumating din si Salama ibn Akwa’. Kasama niya ang dalawang kabayong naiwan ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Tinanggap siya ng ating Propeta, binati at pagkatapos ay sinabi: “Ngayon, ang pinakamahusay sa ating mga mangangabayo ay si Abû Qatâda, at ang pinakamahusay sa ating mga naglalakad na kawal ay si Salama ibn Akwa’.”

Ang paglalakbay na ito ay naging hindi malilimutang aral para sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan na buong tapang na naglakas-loob na abutin ang pag-aari ng Propeta, at para rin sa ibang mga tribo. Nanatili sila nang isang gabi at isang araw sa Dhû Qarad. Pagkatapos ay bumalik sila sa Medina. Ang paglalakbay na ito ay tumagal nang limang araw.

“Ang mga panyo ni Sa’d ibn Mu’âdh sa Paraiso ay mas maganda pa kaysa rito” Hadîth sharîf

Habag, kagalakan at kaligayahan ang inyong pagdating, yâ Rasûlallah,
Lunas sa hapdi ng mga umiibig ang inyong pagpapakita, yâ Rasûlallah.
Propeta na kayo noong si Âdam ay nasa pagitan pa ng tubig at putik;
Nararapat na kayo ang imam ng mga propeta, yâ Rasûlallah.
Ang mga ganap ay nagkamit ng kaganapan sa pamamagitan ng inyong nûr;
Ang inyong pag-iral ay ang ganap na salamin ng Allah, yâ Rasûlallah.
Sa pamamagitan ninyo ay narating nila Siya at ang iba’t ibang espirituwal na kaluguran;
Para sa mga nangangailangan, kaloob ang inyong gawa, yâ Rasûlallah.
Mamagitan kayo para kay Hüdâyî, sa lantad at sa lihim;
Isa siyang pulubing kumapit sa inyong pintuan, yâ Rasûlallah!
Aziz Mahmûd Hüdâyî