ANG PANGYAYARI SA RAJÎ’

Si Hadrat ‘Âsim ibn Thâbit, isa sa mga piling mamamana sa Labanan sa Uhud, ay pumatay sa labanang iyon sa magkapatid na mapagsamba sa diyus-diyusan na sina Musâfi’ ibn Talha at Hârith. Ang kanilang ina, si Sulâfa bint Sa’d, na kilala sa matinding pagkikimkim ng poot, ay nangako ng isang daang kamelyo sa sinumang magdadala ng ulo ni Hadrat ’Âsim ibn Thâbit, na pumatay sa dalawa niyang anak. Sumumpa siya na iinom ng alak sa bungo ni Hadrat ’Âsim. Bukod dito, dahil pinatay ni ’Abdullah ibn Unays si Khâlid ibn Sufyân mula sa mga anak ni Lihyân sa isang sariyya na ipinadala ng ating Pinunong Rasûlullah, nakipagkasundo ang mga anak ni Lihyân sa mga tribong ’Adal at Qâra. Ang dalawang tribong ito, na naninirahan sa paligid ng Mecca, ay gumawa ng isang plano at naghanda ng mga sugo. Sinabi nila sa mga sugo: “Sabihin ninyo na kayo ay naging Muslim. Sabihin ninyo: ‘Magbibigay kami ng zakât; humihingi kami ng mga guro na tatanggap nito at magtuturo sa amin ng Islam.’ Papatayin natin ang isang bahagi ng mga darating at kukunin natin ang ating paghihiganti. Ang isang bahagi naman ay dadalhin natin sa Mecca at ipagbibili sa mga Quraysh.”

Noong buwan ng Safar ng ikaapat na taon ng Hijra, isang delegasyong may anim o pitong tao mula sa dalawang tribong ito ang pumunta sa ating Pinuno, ang Propeta, at nagsabi: “Naging Muslim na kami; padalhan ninyo kami ng mga gurong magtuturo sa amin ng Qur’ân al-karîm at ng relihiyon.”

Nang panahong iyon ay naghanda ang ating minamahal na Propeta ng isang sariyya na binubuo ng sampung tao upang suriin kung naghahanda o hindi para sa digmaan ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Mecca. Nang dumating din mula sa mga tribong ’Adal at Qâra ang ganitong delegasyon at humingi ng mga guro, ipinadala niya kasama ng mga dumating ang pangkat na ito ng mga tagamanman na may sampung tao, upang siyasatin, suriin at iulat ang kalagayan.

Sa sariyyang ito ay naroon, mula sa mga Sahâba, sina Marthad ibn Abî Marthad, Khâlid ibn Abî Bukayr, ’Âsim ibn Thâbit, Khubayb ibn ’Adiyy, Zayd ibn Dathinna, ’Abdullah ibn Târiq, Mu’attib (Mughîr) ibn ’Ubayd, at tatlo pang Sahâba na hindi alam ang mga pangalan (radiy-Allâhu ’anhum).

Ang pangkat na ito ng mga tagamanman, sa pamamagitan ng pagtatago sa araw at paglalakad sa gabi, ay nakarating isang madaling-araw sa tubigan ng Rajî’. Nagpahinga sila roon nang ilang sandali at kumain ng mabuting uri ng datiles ng Medina na tinatawag na ’ajwa. Pagkatapos ay umalis sila roon, umakyat sa isang kalapit na bundok at nagtago.

Isang babae mula sa tribong Hudhayl na nagpapastol ng mga tupa ang dumating din sa tubigan ng Rajî’. Nang makita niya ang mga buto ng datiles, naunawaan niya na may kumain doon ng datiles ng Medina. Sumigaw siya: “May mga dumating dito mula sa Medina!”, at ibinalita niya ito sa kanyang tribo.

Nang sandaling iyon, isa sa delegasyon ng mga tribong ’Adal at Qâra, na kasama ng sariyyang ito ng sampung Sahâba, ay umalis sa kanila sa isang pagdadahilan. Agad siyang pumunta sa mga anak ni Lihyân at nagbalita sa kanila.

Dahil sa balitang ito ay kumilos ang mga anak ni Lihyân. Nagpadala sila laban sa maliit na sariyyang ito ng isang hukbong may dalawang daang tao, na ang isang daan ay mga mamamana. Natagpuan ng dumating na kawan ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan si Hadrat ’Âsim ibn Thâbit at ang kanyang mga kasamahan sa tuktok ng bundok at pinalibutan sila. Samantala, sumama rin sa kanila ang taong nagbalita sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan tungkol sa kalagayan ng sampung Sahâba. Noon ay naunawaan ng mga Sahâba na sila ay nalinlang; nagpasiya silang lumaban at binunot nila ang kanilang mga espada. Nang mapansin ito ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan, sinikap nilang linlangin sila sa pagsasabing: “Kung bababa kayo sa amin, wala ni isa sa inyo ang papatayin namin. Tiyak ang aming pangako. Sumpa man sa Allah, hindi namin nais na patayin kayo. Ngunit nais naming makakuha ng pantubos para sa inyo mula sa mga taga-Mecca.”

“Para sa mga tumugon pa rin sa panawagan ng Allâhu ta’âlâ at ng Kanyang Propeta matapos silang masugatan, at lalo na para sa mga gumagawa ng kabutihan at umiiwas sa kasamaan sa kanila, ay may napakalaking gantimpala” Âl ’Imrân: 172

Ang pangyayari sa Rajî’

Tinanggihan nina ’Âsim ibn Thâbit, Marthad ibn Abî Marthad at Khâlid ibn Abî Bukayr (radiy-Allâhu ’anhum) ang lahat ng kanilang alok sa pagsasabing: “Kailanman ay hindi namin tatanggapin ang mga salita at mga pangako ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan.” Sinabi ni Hadrat ’Âsim ibn Thâbit: “Sumumpa ako na hindi ko kailanman tatanggapin ang pangangalaga ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Sumpa man sa Allah, hindi ako magpapalinlang sa kanilang pangangalaga at sa kanilang mga salita upang bumaba at sumuko.” Itinaas niya ang kanyang mga kamay at nanalangin: “O Allah! Ipabatid Mo sa Iyong Propeta ang aming kalagayan.” Tinanggap ng Allâhu ta’âlâ ang panalangin ni Hadrat ’Âsim at ipinabatid sa ating Pinunong Rasûlullah ang tungkol sa kanila.

Sinabi ni Hadrat ’Âsim sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan: “Hindi kami natatakot mamatay, sapagkat may malinaw kaming pagkaunawa sa aming relihiyon (kapag kami ay namatay, magiging martir kami at papasok sa Paraiso).” Nang sabihin ng pinuno ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan: “O ’Âsim! Huwag mong ipahamak ang iyong sarili at ang iyong mga kasamahan; sumuko ka!”, sumagot si ’Âsim ibn Thâbit sa pamamagitan ng mga palaso. Habang namamana siya, binibigkas niya ang mga taludtod na ito:

Ako’y malakas, wala akong anumang kakulangan.
Nakabanat ang makapal na bagting ng aking busog.
Ang kamatayan ay katotohanan, ang buhay ay walang kabuluhan at lumilipas.
Ang lahat ng itinakda ay tiyak na darating.
Ang mga tao, maaga man o huli, ay babalik sa Allah.
Kung hindi ako makikipaglaban sa inyo,
Mawawalan ng bait ang aking ina (dahil sa dalamhati).

May pitong palaso sa lalagyan ni ’Âsim. Sa bawat palasong kanyang pinakawalan ay nakapatay siya ng isang mapagsamba sa diyus-diyusan. Nang maubos ang kanyang mga palaso, marami pa siyang pinagtutusok ng kanyang sibat. Ngunit nabali rin ang kanyang sibat. Agad niyang binunot ang kanyang espada, binali ang kaluban nito at itinapon. (Nangangahulugan ito na: “Makikipaglaban ako hanggang sa mamatay ako; hindi ako susuko.”) Pagkatapos ay nanalangin siya: “O Allah! Hanggang sa araw na ito ay iningatan ko ang Iyong relihiyon. Nagsusumamo ako sa Iyo na sa katapusan ng araw na ito ay ipagtanggol at ingatan Mo ang aking katawan.” Umaalingawngaw sa mga bundok ang mga sigaw na “Allâhu akbar!” ni Hadrat ’Âsim ibn Thâbit at ng ibang mga Sahâba. Sampung mujâhid ang nakikipaglaban hanggang kamatayan laban sa dalawang daang tao, at ang mga lumalapit sa kanila ay tumatanggap ng parusa sa kanilang ginagawa. Sa huli, si ’Âsim (radiy-Allâhu ’anh), na nasugatan sa dalawa niyang binti, ay bumagsak sa lupa. Dahil labis ang takot sa kanya ng mga di-mananampalataya, hindi sila naglakas-loob na lumapit sa kanya kahit nang bumagsak na siya, at ginawa nila siyang martir sa pamamagitan ng pamamana mula sa malayo. Nang araw na iyon, sa sampung Sahâba na naroon, pito ang naging martir at tatlo ang nabihag.

Nais ng mga anak ni Lihyân na pugutin ang pinagpalang ulo ni ’Âsim ibn Thâbit upang ipagbili ito kay Sulâfa bint Sa’d. Ngunit dahil tinanggap ng Allâhu ta’âlâ ang panalangin ni Hadrat ’Âsim ibn Thâbit, nagpadala Siya ng isang kawan ng mga bubuyog. Tulad ng isang ulap ay nanatili sila sa ibabaw ni ’Âsim ibn Thâbit. Hindi siya malapitan ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Sa huli ay sinabi nila: “Hayaan na ninyo; pagsapit ng gabi ay magkakawatak-watak ang mga bubuyog, at pupugutan natin siya ng ulo at dadalhin ito.”

Sa gabi ay nagpabuhos ang Allâhu ta’âlâ ng isang malakas na ulan. Umagos ang mga baha mula sa mga lambak, at tinangay ng mga ito ang pinagpalang bangkay ni Hadrat ’Âsim ibn Thâbit sa isang lugar na hindi alam. Gaano man nila ito hinanap, hindi nila ito natagpuan. Dahil dito ay hindi nagtagumpay ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan na putulin ang kahit anong bahagi ni Hadrat ’Âsim ibn Thâbit.

“O Allah! Hanggang sa araw na ito ay iningatan ko ang Iyong relihiyon. Nagsusumamo ako sa Iyo na sa katapusan ng araw na ito ay ipagtanggol at ingatan Mo ang aking katawan” ’Âsim ibn Thâbit (radiy-Allâhu ’anh)

Nang banggitin ang pangyayari ng pagtatanggol ng mga bubuyog kay Hadrat ’Âsim, sinabi ni Hadrat ’Umar: “Tiyak na iniingatan ng Allâhu ta’âlâ ang Kanyang mananampalatayang alipin. Kung paanong iningatan ni ’Âsim ibn Thâbit ang kanyang sarili mula sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan habang siya ay buhay, gayundin, matapos ang kanyang kamatayan, iningatan ng Allâhu ta’âlâ ang kanyang bangkay at hindi Niya hinayaang mahawakan ito ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan.” Kaya kapag binabanggit si ’Âsim ibn Thâbit, tinatawag siyang “ang iningatan ng mga bubuyog”.1

Ang tatlong Sahâba na nabihag ay sina Khubayb ibn ’Adiyy, Zayd ibn Dathinna at ’Abdullah ibn Târiq (radiy-Allâhu ’anhum). Iginapos ng mga anak ni Lihyân ang tatlo sa pamamagitan ng mga bagting ng busog. Sa kanilang tatlo, ayaw pumayag si ’Abdullah ibn Târiq na madala sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Mecca. Lumaban siya upang hindi madala. Sumigaw siya: “Ang aking mga kasamahang ginawang martir ay pinarangalan ng Paraiso!” Nilagot niya ang gapos ng kanyang mga kamay, ngunit pinagbabato siya ng mga anak ni Lihyân at ginawa rin siyang martir. Nagtiis sina Hadrat Khubayb ibn ’Adiyy at Zayd ibn Dathinna sa kaisipang: “Baka magkaroon kami ng pagkakataong maisagawa ang tungkulin ng pagmamanman na ibinigay sa amin ni Rasûlullah.”

Dinala silang dalawa ng mga anak ni Lihyân sa Mecca. Ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan na ang mga kamag-anak ay napatay sa mga labanan sa Badr at Uhud ay nag-aalab sa poot at pagnanasang maghiganti at naghahanap ng pagkakataon. Binili si Hadrat Khubayb ng isa sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan, si Hujayr ibn Abî Ihâb Tamîmî, upang ipaghiganti ang kanyang kapatid na napatay sa Labanan sa Badr; at binili ni Safwân ibn Umayya si Hadrat Zayd ibn Dathinna upang ipaghiganti ang kanyang amang si Umayya ibn Khalaf na napatay sa Labanan sa Badr. Ang balak ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ay patayin silang dalawa. Ngunit dahil nasa mga buwan sila na itinuturing nilang bawal ang makipagdigma, ikinulong nila sila at hinintay na lumipas ang panahong iyon. Ikinulong nila sila sa magkahiwalay na lugar. Ang dalawang Sahâba ay nagpakita ng malaking pagtitiis, katatagan at kamaharlikaan sa pagkabihag na ito.

Si Mâwiya, isang pinalayang aliping babae na nakatira sa bahay na pinagkulungan kay Hadrat Khubayb ibn ’Adiyy (ang babaeng ito ay naging Muslim kalaunan), ay nagsalaysay nang ganito:

“Ikinulong si Khubayb sa isang silid sa bahay na tinitirhan ko. Wala akong nakitang bihag na higit na mabuti kaysa sa kanya. Isang araw ay tumingin ako at nakita kong may hawak siya sa kanyang kamay na isang malaking kumpol ng ubas, kasinlaki ng isang pitsel. Kumakain siya mula rito. Araw-araw ay nakikita siyang may hawak na ganitong kumpol ng ubas. Sa panahong iyon, at sa Mecca pa, ay talagang imposibleng makakita ng ubas. Ang Allâhu ta’âlâ ang nagbibigay sa kanya ng kabuhayan. Sa silid na pinagkulungan sa kanya ay nagsasagawa siya ng salât at bumibigkas ng Qur’ân al-karîm. Ang mga babaeng nakikinig sa Qur’ân al-karîm na binibigkas niya ay napapaiyak at naaawa sa kanya. Kapag minsan ay nagtatanong ako: ‘May kahilingan ka ba?’, sinasabi niya: ‘Bigyan mo ako ng tubig-tabang, huwag mo akong dalhan ng karne ng mga hayop na kinatay para sa mga idolo, at ipabatid mo sa akin nang maaga kung kailan nila ako papatayin; wala na akong ibang hihilingin.’ Nang mapagpasiyahan ang araw ng pagpatay sa kanya, pinuntahan ko siya at sinabi ko sa kanya. Nang malaman niya ito, hindi siya nagpakita ng kahit kaunting pagbabago o ng anumang bakas ng lungkot.

Nang malapit na ang araw na iyon, sinabi niya na nais niyang maglinis ng katawan bago siya mamatay, at humingi siya ng isang labaha. Ibinigay ko ang isang labaha sa kamay ng aking anak at ipinadala ko ito sa kanya. Nang makarating sa kanya ang bata, bigla akong natakot. Sinabi ko: ‘Naku! Gigilitan ng taong ito ang bata sa pamamagitan ng labaha. Papatayin din naman siya anuman ang mangyari.’ Tumakbo ako upang tingnan ang bata. Kinuha ni Khubayb ang labahang ipinadala ko mula sa kamay ng bata, at pinaupo niya ang bata sa kanyang tuhod upang lambingin ang bata. Nang makita ko ito, labis akong natakot at nagsimulang magsisigaw. Nang maunawaan niya ang nangyayari, sinabi niya: ‘Inaakala mo bang papatayin ko ang batang ito? Walang ganitong bagay sa aming relihiyon. Ang pagkitil ng buhay nang walang katarungan ay hindi angkop sa aming kalagayan at dangal.’”

Dumating na ang araw na itinakda ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan upang patayin sina Khubayb ibn ’Adiyy at Zayd ibn Dathinna. Nang araw na iyon, maaga sa umaga ay kinalag nila ang kanilang mga tanikala at dinala sila sa labas ng Mecca, sa lugar na tinatawag na Tan’îm. (Ang Tan’îm ay 5–8 km ang layo mula sa Ka’ba. Ang bundok na naroon ay tinatawag ding bundok ng Tan’îm.) Nagtipon ang mga taga-Mecca at ang mga pangunahing tao ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan upang panoorin ang pagbitay sa kanila. Sa paligid ay may napakaraming tao.

Sa lugar na pagbibitayan nila sa mga bihag, nagtayo ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng dalawang bitayan. Nang nais na nilang itaas at igapos si Hadrat Khubayb sa bitayan, sinabi niya: “Pakawalan ninyo ako; hayaan ninyo akong magsagawa ng salât na may dalawang rak’a.” Pinakawalan nila siya at sinabi: “Magsagawa ka roon.” Agad na tumayo si Khubayb para sa salât at nagsagawa ng salât na may dalawang rak’a nang may lubos na kapakumbabaan. Ang nagtipong mga mapagsamba sa diyus-diyusan, ang mga babae at ang mga bata ay nanonood sa kanya nang may pananabik. Nang matapos niya ang kanyang salât, sinabi niya: “Sumpa man sa Allah, kung hindi lamang ninyo aakalaing pinahahaba ko ang salât dahil sa takot sa kamatayan, pinahaba ko sana ang salât at nagsagawa pa ako nang higit.” Ang unang nagsagawa ng salât na may dalawang rak’a habang binibitay sa ganitong paraan, at naging dahilan upang ito ay maging kaugalian at sunna, ay si Hadrat Khubayb ibn ’Adiyy. Nang marinig ng ating Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), na nagsagawa siya ng salât na may dalawang rak’a habang binibitay, itinuring niyang angkop at nararapat ang gawa niyang ito.2

Matapos niyang isagawa ang kanyang salât, itinaas nila si Hadrat Khubayb sa bitayan at iginapos siya. Ibinaling nila ang kanyang mukha mula sa qibla patungo sa direksiyon ng Medina. Pagkatapos ay sinabi nila: “Halika, talikuran mo ang iyong relihiyon! Palalayain ka namin.” Sumagot siya nang ganito: “Sumpa man sa Allah, hindi ako tatalikod! Kahit maging akin ang buong mundo at ibigay sa akin, hindi pa rin ako tatalikod sa Islam!”

Nang matanggap ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ang sagot na ito, sinabi nila: “Nais mo ba ngayon na si Muhammad ang nasa iyong kalagayan at siya ang papatayin? Kung sasabihin mong ‘oo’, maliligtas ka at makauupo nang panatag sa iyong bahay!” Sinabi ni Khubayb: “Hindi ako kailanman papayag kahit na matinik lamang ang paa ni Muhammad ’alaihis-salâm!”

Nanunuya at nagtatawanan, sinabi ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan: “O Khubayb! Talikuran mo ang relihiyon ng Islam! Kung hindi ka tatalikod, tiyak na papatayin ka namin!” Sumagot si Khubayb: “Yamang ako ay nasa landas ng Allâhu ta’âlâ, walang anumang halaga sa akin ang mapatay.”

Pagkatapos nito ay nanalangin si Khubayb: “O Allah! Dito ay wala akong nakikitang ibang mukha kundi ang mukha ng kaaway. O Allah! Iparating Mo mula sa akin ang salâm sa Iyong Rasûl. Ipabatid Mo sa Iyong Rasûl ang ginawang ito sa amin!”, at sinabi niya: “As-salâmu ’alaika yâ Rasûlallah.” Nang sandaling ginagawa ni Khubayb ang panalanging ito, nakaupo ang ating minamahal na Propeta kasama ang mga Sahâba. Isinalaysay ni Zayd ibn Hâritha: “Isang araw, habang nakaupo si Rasûlullah kasama ang kanyang mga Sahâba, sinabi niya: ‘Wa ‘alaihis-salâm.’ Sinabi ng mga Sahâba: ‘Yâ Rasûlallah! Sagot ito sa salâm ng sino?’ Sinabi niya: ’Sagot ito sa salâm ng ating kapatid na si Khubayb. Iniparating sa akin ni Jibrîl (’alaihis-salâm) ang salâm ni Khubayb.’”3

Ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Quraysh na nagtipon sa palibot ni Khubayb ay nagsabi: “Heto ang taong pumatay sa inyong mga ama,” at inudyukan nila ang mga kabataan na salakayin siya ng kanilang mga sibat, at sinimulan nilang sugatan ang kanyang pinagpalang katawan. Nang sandaling iyon ay bumaling ang mukha ni Khubayb sa Ka’ba. Ibinaling ito ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan patungo sa Medina. Nanalangin si Hadrat Khubayb: “O Allah! Kung ako ay isang aliping tinatanggap sa Iyong piling, ibaling Mo ang aking mukha sa qibla.” Muling bumaling ang kanyang mukha sa qibla. Wala ni isa sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan ang nakapagbaling ng kanyang mukha sa ibang direksiyon maliban sa Ka’ba. Samantala, sa ibabaw ng bitayan ay bumigkas si Khubayb ng isang tula na nagpapahayag na siya ay ginagawang martir nang nag-iisa at tulad ng isang dayuhan sa gitna ng mga kaaway. Nang simulan siyang pahirapan ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan sa pamamagitan ng pagbaon sa kanyang katawan ng mga sibat na hawak nila, sinabi niya: “Sumpa man sa Allah, yamang papatayin ako bilang isang Muslim, hindi ako nalulungkot kung saang tagiliran man ako bumagsak kapag ako ay tinamaan! Ang lahat ng ito ay nasa landas ng Allâhu ta’âlâ.”

“Hindi ako kailanman papayag kahit na matinik lamang ang paa ni Muhammad ’alaihis-salâm!” Khubayb ibn ’Adiyy (radiy-Allâhu ’anh)

Pagkatapos nito ay binigkas ni Khubayb ang ganitong sumpa laban sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan: “O Allah! Lipulin Mo ang lahat ng mapagsamba sa diyus-diyusan ng Quraysh! Pagwatak-watakin Mo ang kanilang mga pangkat! Kunin Mo isa-isa ang kanilang mga buhay; huwag Mong hayaang mabuhay ang sinuman sa kanila!” Nang marinig ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ang sumpang ito, labis silang natakot, at ang ilan sa kanila ay tumakas at lumayo roon. Ang ilan sa mga naiwan ay nagsimulang sunud-sunod na ibaon ang kanilang mga sibat; ibinaon ng isa sa kanila ang sibat sa kanyang dibdib, at lumabas ang sibat sa kanyang likod. Habang bumubulwak ang dugo mula sa kanyang katawan, at habang nakabitin at umuugoy siya sa bitayan at nalalagutan ng huling hininga, naging martir si Khubayb sa pagsasabing: “Ash-hadu an lâ ilâha illallâh wa ash-hadu anna Muhammadan ’abduhû wa rasûluh.”4

Ang bangkay ni Khubayb ibn ’Adiyy (radiy-Allâhu ’anh) ay nanatiling nakabitin sa bitayan nang apatnapung araw. Hindi nabulok o bumaho ang kanyang katawan. Palagi itong dinadaluyan ng sariwang dugo. Ipinadala ng ating minamahal na Propeta ang mga Sahâbang sina Hadrat Zubayr ibn ’Awwâm at Miqdâd ibn Aswad upang kunin ang kanyang bangkay. Pumasok sila sa Mecca nang palihim sa gabi. Ibinaba nila si Khubayb mula sa bitayan na pinagbitinan sa kanya, isinakay siya sa isang kamelyo at naglakbay patungong Medina. Nang malaman ito ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan, sumugod sila laban sa kanila sa isang malaking pulutong. Upang maipagtanggol ang kanilang sarili, inilapag ng dalawang Sahâba ang bangkay sa lupa. Makalipas ang ilang sandali ay nakita nila na ang lupa sa lugar na pinaglapagan nila ng bangkay ay bumuka, tinanggap ang bangkay sa loob nito at muling nagsara. Pagkatapos ay ipinagpatuloy nila ang kanilang paglalakbay patungong Medina.

Iginapos din nila si Hadrat Zayd ibn Dathinna sa isa pang bitayang itinayo nila. Pinilit nila siyang talikuran ang kanyang relihiyon. Ngunit wala silang natamo kundi ang pagtibayin ang îmân ni Zayd. Dahil dito ay pinaulanan nila ng palaso si Zayd. Sa huli ay ginawa siyang martir ni Nistâs, ang pinalayang alipin ni Safwân ibn Umayya.