ANG PANGYAYARI SA BI’R MA’ÛNA

Muli, noong buwan ng Safar ng taon ding iyon, dumating sa Medina si Abû Barâ ’Âmir ibn Mâlik, ang pinuno ng mga anak ni ’Âmir sa rehiyon ng Najd sa Arabia. Dinalaw niya si Rasûl-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam). Ipinaliwanag sa kanya ng ating Pinuno, ang Propeta, ang Islam at pinayuhan siyang maging Muslim. Hindi naging Muslim si Abû Barâ, ngunit ipinahayag niya na ang Islam ay isang maganda at marangal na relihiyon. Bukod dito, hiniling niya na ipadala roon ang ilan sa mga Sahâba upang lumaganap ang Islam sa Najd. Sinabi ng ating minamahal na Propeta: “Hindi ako panatag sa mga taga-Najd tungkol sa mga ipadadala ko!” Sinabi ni ’Âmir: “Ilalagay ko sila sa ilalim ng aking pangangalaga. Sa gayon ay walang sinumang makapananakit sa kanila.”

Tinanggap ng Pinuno ng mga sanlibutan ang matibay na pangakong ito, at naghanda siya mula sa Ashâb as-Suffa ng isang delegasyong may pitumpung tao. Binibigkas nila ang Qur’ân al-karîm sa gabi. Silang lahat ay hâfiz ng Qur’ân. Tinatawag silang Ashâb al-qurrâ. Ang mga pangalan ng ilan sa kanila ay ang mga sumusunod: ‘Âmir ibn Fahr, ‘Amr ibn Damrî, ‘Atiyya ibn ‘Abdullah, Anas ibn Mu’âwiya, Hakam ibn Kaysân, Hârith ibn Simma, Ka’b ibn Zayd, Mâlik ibn Thâbit, Mundhir ibn ‘Amr, Râfi’ ibn Mazil, Sa’îd ibn Huzâm, Salîm ibn Milhân, Suhayl ibn ’Âmir, Tufayl ibn As’ad at ’Urwa ibn Salt (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anhum). Sa utos ni Rasûlullah ay naglakbay sila sa pamumuno ni Hadrat Mundhir ibn ’Amr. Nagpasulat din si Rasûlullah ng tig-iisang liham at ipinadala ang mga ito sa mga pinuno ng Banû ’Amr at ng Banû Najd.

Si Abû Barâ, na nagnanais na maparangalan ng Islam ang kanyang tribo, ay naunang umalis kaysa sa Ashâb as-Suffa. Dumating siya sa kanyang tribo, ipinahayag na inilagay niya ang delegasyon sa ilalim ng kanyang pangangalaga, at mahigpit niyang ipinagbilin na walang sinumang gagalaw sa kanila. Pumayag ang lahat na hindi sila gagalawin, maliban sa kanyang pamangking si ’Âmir ibn Tufayl. Sinandatahan ni ’Âmir ibn Tufayl, ang pamangkin ni Abû Barâ, ang mga tauhan ng tatlong tribo, pinamunuan niya sila, at pinalibutan niya ang mga Sahâbang dumating sa Bi’r Ma’ûna. Ang mga Sahâba, na napalibutan sa lahat ng apat na panig, ay humawak sa kanilang mga espada, at silang lahat ay nakipaglaban nang buong kabayanihan hanggang sa huling patak ng kanilang dugo. Maliban sa dalawa sa kanila, lahat ay uminom ng inumin ng pagkamartir. Binihag nila si Hadrat ’Amr ibn Umayya. Si Hadrat Ka’b ibn Zayd naman ay iniwan nila sa pag-aakalang patay na siya.

Ang mga huling salita ng mga pinagpalang Sahâbang ito na naging martir ay: “O aking Panginoon! Sa sandaling ito ay walang iba kundi Ikaw ang makapagbabalita kay Rasûlullah ng aming kalagayan. Iparating Mo sa kanya ang aming salâm!” Nang sandaling iyon ay dumating si Jibrîl ’alaihis-salâm sa ating Pinuno, ang Propeta, nang lubhang malungkot, iniparating ang kanilang salâm, at nagsabi: “Nakarating na sila sa Allâhu ta’âlâ. Ang Allâhu ta’âlâ ay nalugod sa kanila, at sila ay nalugod sa Allâhu ta’âlâ.”

Matapos sumagot ang ating minamahal na Propeta ng “Wa ’alaihis-salâm,” hinarap niya ang mga Sahâba nang labis na nalulungkot at ipinabatid ang nangyari sa pagsasabing: “Nakaharap ng inyong mga kapatid ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Pinagtataga sila ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan at pinagtutusok ng mga sibat…”

“Sila (ang mga martir ng Bi’r Ma’ûna) ay nakarating na sa Allâhu ta’âlâ. Ang Allâhu ta’âlâ ay nalugod sa kanila, at sila ay nalugod sa Allâhu ta’âlâ” Hadîth sharîf

Ang pangyayari sa Bi’r Ma’ûna

Ang inyong kaluluwa ay isang tuldok ng nûr ng Allah, yâ Rasûlallah; Ang inyong kagandaha’y nagpapasigla sa kaluluwa at nagbubukas ng puso, yâ Rasûlallah. Ang pagsikat ng inyong pagkataong puno ng mga tanda ng awa Ay pumawi sa dilim ng kawalang-pananampalataya; kilala na ng lahat ang îmân, yâ Rasûlallah. Sa hardin ng rosas ng pagkapropeta, kayo lamang ang puno ng rosas, At ang huling supling na itinanim ng Allah ay kayo, yâ Rasûlallah. Magmagandang-loob kayo, O Pinuno, marangal na katibayan ng Mawlâ! Ang inyong biyaya ang lunas sa dalamhati ni Necîb, yâ Rasûlallah. Sultan III. Ahmed (Necîb)

Sa pangyayaring ito, habang nakikipaglaban sa kaaway, ibinaon ng isang lalaking nagngangalang Jabbâr ang kanyang sibat sa likod ni Hadrat ’Âmir ibn Fuhayra. Nang sandaling iyon ay sinabi ni Hadrat ’Âmir: “Sumpa man sa Allah, natamo ko ang Paraiso!”, at sa harap ng mga mata ni Jabbâr at ng ibang mga mapagsamba sa diyus-diyusan ay iniakyat siya patungo sa langit. Namangha ang lahat sa kalagayang ito, ngunit sa kanila ay si Jabbâr lamang, na siyang pumatay sa kanya bilang martir, ang naging Muslim.

Labis na nalungkot ang ating Pinuno, ang Propeta, sa mga pangyayari sa Rajî’ at Bi’r Ma’ûna. Sa loob ng isang buwan, pagkatapos ng bawat salât, ay nanalangin siya ng kapahamakan para sa mga tribong gumawa ng masaklap na pangyayaring ito. Tinanggap ng Allâhu ta’âlâ ang panalangin ng Kanyang Rasûl. Binigyan Niya ang mga tribong iyon ng isang kakila-kilabot na tagtuyot at taggutom. Pagkatapos ay pitong daang tao ang namatay dahil sa isang nakahahawang sakit.1

Kayo ang manggagamot ng mga sanlibutan, at ako, na may pusong lubhang maysakit,
Sa pag-asang gumaling, ay dinala ko ito sa inyo.
Sa aking likod ay bundok ng kasalanan, at ang mukha ko’y dilaw na tulad ng dayami;
Puno ng pag-asa, dinala ko ang mga iyon dito upang maglaho.
O Dakilang Pinuno ng mga sanlibutan, ako’y umiibig at humahanga sa inyo;
Dahil sa pagkawalay sa inyo ay umiiyak ako gabi’t araw.
Ang inyong dakilang awa ay tubig ng buhay, at ako’y nauuhaw;
Kung walang kahit isang patak nito, mamamatay ako, malalagutan ng hininga.
Ang purihin siya dahil sa kanyang pag-uugali ay walang-saysay na pagsisikap;
Ang ilarawan siya sa salita ay higit pang mahirap kaysa rito.
Mapagpatawad siya, at marangal, at lubhang mapagbigay:
Mula sa tubig ay perlas, mula sa bato ay hiyas, mula sa tinik ay rosas ang nagmumula.
Kung nagsasabog ng liwanag ang araw, iyon ay mula sa kanyang nûr;
Ang butil ng pawis sa rosas ay nagmumula sa kanyang mukhang-rosas.
Ang paglalarawan sa kanya ay higit pang mataas kaysa rito, ngunit
Kung magsasalita ako nang higit na mataas, itinatatwa ito ng mga dayuhan.
Maaari pang ipagkasya ang sanlibutan sa isang butil;
Ang ilarawan siya sa salita ay higit pang mahirap kaysa rito.
Mawlânâ Khâlid Baghdâdî

“Sumpa man sa Allah, natamo ko ang Paraiso!” ’Âmir ibn Fuhayra (radiy-Allâhu ’anh)

Ang kampanya laban sa Banû Nadîr