ANG MGA BAY’A SA ’AQABA

Ang unang bay’a sa ’Aqaba

Sa ikalabing-isang taon ng bi’tha, sa buwan ng Dhu’l-hijja, muling dumating sa Mecca si As’ad ibn Zurâra at ang labing-isa niyang kasamahan sa panahon ng hajj. Isang buong taon na ang lumipas mula sa nauna nilang pakikipagkita sa Pinuno ng mga sanlibutan. Nang taong iyon, higit kaysa sa alinmang taon ang mga pagpapahirap at pang-aapi ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan sa mga Muslim. Palagi nilang sinusubaybayan ang ating Pinunong Rasûlullah, at pinahihirapan nila ang sinumang nakikipag-usap sa kanya. Nang malaman ito ng mga taga-Medina, nakipagkasundo sila sa ating Propeta na makipagkita sa kanya sa ’Aqaba sa oras ng gabi. Pagsapit ng gabi ay nagkita sila. Ipinahayag nila ang kanilang katapatan, nangako na susunod sila sa lahat ng kanyang utos at nais, at nagsagawa sila ng bay’a. Sa kasunduang ito ay nangako sila “na hindi sila magtatambal ng katuwang sa Allâhu ta’âlâ, hindi sila makikiapid, hindi sila magnanakaw, iiwasan nila ang paninirang-puri, at hindi nila papatayin ang kanilang mga anak dahil sa takot sa kahihiyan at sa takot na mawalan ng ikabubuhay”.1

Ang 12 lalaking ito – ang dalawa sa kanila ay kabilang sa tribong Aws at ang iba ay sa tribong Khazraj – ay ginawa ng ating minamahal na Propeta na mga kinatawan ng kanilang mga tribo. Ipaliliwanag nila ang Islam sa kanilang mga tribo, at sila ang mananagot sa ngalan ng mga tribong iyon sa harap ng ating Pinunong Rasûlullah. Si As’ad ibn Zurâra naman ang itinalagang kinatawan sa ngalan nilang lahat. Sila ang 5 na naroon sa pagkikita sa ‘Aqaba noong nakaraang taon at ang 7 na bagong yumakap sa Islam: mula sa mga anak ni Mâlik ibn Najjâr: As’ad ibn Zurâra, ‘Awf ibn Hârith at Mu’âdh ibn Hârith; mula sa mga anak ni Zurayq ibn ‘Âmir: Râfi’ ibn Mâlik at Dhakwân ibn ’Abdu Qays; mula sa mga anak ni Ghanm ibn ’Awf: ’Ubâda ibn Sâmit; mula sa mga anak ni Ghusayna: Yazîd ibn Tha’laba; mula sa mga anak ni ’Ajlân ibn Zayd: ’Abbâs ibn ’Ubâda; mula sa mga anak ni Harâm ibn Ka’b: ’Uqba ibn ’Âmir; mula sa mga anak ni Sawâd ibn Ghanm: Qutba ibn ’Âmir; mula sa mga anak ni ’Abdulashhal ibn Jusham: Abu’l-Haytham Mâlik ibn Tayyihân; at mula sa mga anak ni ’Amr ibn ’Awf: ’Uwaym ibn Sâ’ida.

Ang araw na sumikat sa Medina

Matapos ang unang bay’a (kasunduan) sa ’Aqaba, bumalik sa Medina si Hadrat As’ad ibn Zurâra at ang kanyang mga kasamahan. Araw at gabi nilang ipinaliwanag ang Islam sa kanilang mga tribo at inanyayahan sila sa tunay na relihiyon. Bunga ng paanyayang ito, nagsimulang lumaganap nang mabilis ang Islam sa Medina. Umabot pa ito sa puntong ang mga tribong Aws at Khazraj, na dating magkaaway, ay nagkaisa at humiling sa ating Pinunong Rasûlullah ng isang guro upang lalo pa nilang matutuhan ang Islam. Kaya ipinadala ni Rasûl-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) sa Medina bilang guro si Hadrat Mus’ab ibn ’Umayr, isa sa kanyang mga Sahâba sa Mecca, upang ituro ang Qur’ân al-karîm at ang Islam. Nanirahan si Hadrat Mus’ab sa bahay ni Hadrat As’ad. Magkasama silang nagbahay-bahay at ipinabatid nila ang Islam sa lahat. Hiniling nila sa mga tao na mahalin si Rasûlullah at mangako na buong puso at kaluluwa silang magsisikap upang ipagtanggol siya laban sa lahat ng kanyang mga kaaway. Inihanda nila sila para sa bay’a na isasagawa kay Rasûlullah. Ang pinuno ng tribo ni Hadrat As’ad ibn Zurâra ay si Sa’d ibn Mu’âdh, at magkamag-anak sila. Dahil kaugalian noon sa mga Arabe ang umiwas sa paglapastangan sa kamag-anak, hindi pumunta sa bahay ni Hadrat As’ad ibn Zurâra si Sa’d ibn Mu’âdh, na hindi pa noon sumasampalataya, upang hadlangan ang gawaing ito. Bilang pinuno ng tribo, ayaw niyang siya mismo ang humawak sa usaping ito. Kaya sinabi niya kay Usayd ibn Hudayr, isa sa mga pangunahing tao ng kanyang tribo: “Pumunta ka sa ating pook, tingnan mo ang taong iyon na dumating, at gawin mo ang nararapat mong gawin. Kung hindi lamang anak ng aking tiya si As’ad, hindi ko ito ipauubaya sa iyo.”

Dahil dito, kinuha ni Usayd ibn Hudayr ang kanyang sibat at pumunta sa bahay na kinaroroonan ni Hadrat Mus’ab ibn ’Umayr. Pagdating doon ay nagsimula siyang magsalita nang may galit: “Bakit kayo pumarito sa amin? Nililinlang ninyo ang mga tao! Kung ayaw ninyong mawalan ng buhay, umalis kayo agad dito!” Nang makita ni Mus’ab ibn ’Umayr ang kanyang galit, sumagot siya nang lubhang malumanay at magalang: “Maupo ka muna sandali at pakinggan mo ang aming sasabihin! Unawain mo ang aming layunin; kung magustuhan mo, tatanggapin mo ito. Kung hindi, pipigilan mo kami…” Huminahon si Usayd, nagsabing: “Totoo ang sinabi mo,” itinusok ang kanyang sibat sa lupa at naupo. Pinakinggan niya ang matamis na pananalita ni Hadrat Mus’ab, ang kanyang mga salitang tumatagos sa puso ng tao, at ang mga âyat ng Qur’ân al-karîm na binigkas niya sa magandang tinig. Nawala siya sa sarili at napabulalas: “Napakaganda nito!” Pagkatapos ay nagtanong siya: “Ano ang kailangang gawin upang pumasok sa relihiyong ito?” Ipinaliwanag nila sa kanya, at binigkas ni Usayd ibn Hudayr ang kalima-i shahâda at naging Muslim. Sa labis na kagalakan ay hindi mapakali sa kanyang kinauupuan si Hadrat Usayd, at sinabi niya: “Aalis ako at magpapadala ako sa inyo ng isang tao. Kapag naging Muslim siya, wala nang matitira sa kanyang bayan sa Medina na hindi sasampalataya…” – at mabilis siyang tumayo at umalis. Tuwiran siyang pumunta kay Sa’d ibn Mu’âdh. Nang makita siya ni Sa’d ibn Mu’âdh, sinabi niya: “Nanunumpa ako na hindi na taglay ni Usayd sa kanyang pagbabalik ang mukhang taglay niya nang umalis siya rito.” Pagkatapos ay nagtanong siya: “Ano ang ginawa mo, O Usayd?” Dahil lubhang ninanais ni Hadrat Usayd ibn Hudayr na maging Muslim si Sa’d ibn Mu’âdh, sumagot siya: “Nakausap ko ang taong iyon (si Mus’ab ibn ’Umayr), at wala akong nakitang anumang kasamaan sa kanila. Ngunit nabalitaan namin na ang Banû Hâritha, na naghihinala dahil kinukupkop ng iyong pinsang si As’ad ang ganoong tao sa kanyang bahay, ay kumilos na upang patayin siya.” Lubhang tumimo kay Sa’d ibn Mu’âdh ang mga salitang ito. Sapagkat ilang taon bago nito, sa isang digmaan, tinalo nila ang Banû Hâritha at pinilit silang magkanlong sa Khaybar. Pagkalipas ng isang taon ay pinatawad nila sila at pinahintulutang bumalik sa kanilang lupain. Ang isiping sa kabila nito ay ganito pa ang kanilang ikikilos ay labis na ikinagalit ni Sa’d ibn Mu’âdh. Gayunman, sa katotohanan ay walang ganoong pangyayari. Ginamit ni Usayd ibn Hudayr ang pakanang ito upang hadlangan si Sa’d ibn Mu’âdh na saktan ang kanyang tiya at ang anak nitong si As’ad ibn Zurâra, at sa gayon ay si Mus’ab ibn ’Umayr. Sa ganitong paraan ay inihanda niya ang daan upang pumanig si Sa’d sa kanila at sa wakas ay maging Muslim. Sa mga salitang ito ni Usayd ibn Hudayr, napalundag si Sa’d ibn Mu’âdh mula sa kanyang kinauupuan at pumunta kay Hadrat As’ad ibn Zurâra. Pagdating doon, nakita niya sina As’ad at Mus’ab ibn ’Umayr na nakaupo at nag-uusap sa lubos na kapanatagan at katahimikan. Lumapit siya sa kanila at nagsabi: “O As’ad! Kung hindi tayo magkamag-anak, hindi mo magagawa ang mga ito…” Sumagot sa mga salitang ito si Hadrat Mus’ab ibn ’Umayr: “O Sa’d! Sandali lamang, maupo ka, pakinggan mo kami at unawain… Kung magustuhan mo ang aming mga salita, mabuti; kung hindi mo magustuhan, hindi namin ito iaalok sa iyo. At ikaw naman ay tatayo at aalis!” Sa harap ng malumanay at matatamis na salitang ito, huminahon si Sa’d ibn Mu’âdh, naupo sa isang tabi at nagsimulang makinig sa kanila. Una munang ipinaliwanag ni Hadrat Mus’ab ibn ’Umayr kay Sa’d ibn Mu’âdh ang Islam. Inilahad niya ang mga saligan ng Islam. Pagkatapos, sa kanyang matamis at magandang tinig, binigkas niya ang isang bahagi ng Qur’ân al-karîm. Habang bumibigkas siya, nagbabago ang kalagayan ni Sa’d ibn Mu’âdh at nawawala siya sa sarili. Sa harap ng walang-kapantay na kariktan ng pananalita ng Qur’ân al-karîm, lumambot ang kanyang puso at labis siyang naantig. Hindi na niya mapigil ang sarili at nagtanong: “Ano ang ginagawa ninyo upang pumasok sa relihiyong ito?” Agad na itinuro sa kanya ni Mus’ab ibn ’Umayr ang kalima-i shahâda. Naging Muslim din siya sa pagbigkas ng: “Ash-hadu an lâ ilâha illallâh wa ash-hadu anna Muhammadan ’abduhû wa rasûluh.” Dahil sa kapanatagan at kagalakang nadama niya sa pagiging Muslim, hindi mapakali si Sa’d ibn Mu’âdh sa kanyang kinauupuan. Agad siyang umuwi at nagsagawa ng ghusl (ang malaking paliligo) gaya ng itinuro sa kanya. Pagkatapos ay ipinatawag niya ang pagtitipon ng kanyang bayan. Isinama niya si Usayd ibn Hudayr at pumunta sa lugar na kinaroroonan ng mga tao. Hinarap niya ang mga anak ni ’Abdulashhal at nagsabi: “O mga anak ni ’Abdulashhal! Paano ninyo ako nakikilala?” Sabay-sabay silang sumagot: “Ikaw ang aming pinuno at ang pinakadakila sa amin; sumusunod kami sa iyo!” Sa mga salita nilang ito ay sinabi ni Sa’d ibn Mu’âdh: “Kung gayon ay ipinababatid ko sa inyong lahat: pinarangalan ako ng pagiging Muslim. Nais ko na kayo rin ay sumampalataya sa Allâhu ta’âlâ at sa Kanyang Rasûl. Kung hindi kayo sasampalataya, hindi na ako makikipag-usap ni makikipagkita sa sinuman sa inyo!…”

“Kung gayon ay ipinababatid ko sa inyong lahat: pinarangalan ako ng pagiging Muslim. Nais ko na kayo rin ay sumampalataya sa Allâhu ta’âlâ at sa Kanyang Rasûl” Sa’d ibn Mu’âdh (radiy-Allâhu ’anh)

Sanat as-Surûr (ang taon ng kagalakan)

Nang marinig ng mga anak ni ’Abdulashhal na naging Muslim ang kanilang pinunong si Sa’d ibn Mu’âdh at na inaanyayahan din niya sila sa Islam, sabay-sabay silang lahat na naging Muslim. Nang araw na iyon, hanggang sa pagsapit ng gabi ay pinaalingawngaw nila sa himpapawid ng Medina ang kalima-i shahâda at ang tinig ng takbîr.2 Hindi nagtagal matapos maging Muslim nang sama-sama ang mga anak ni ’Abdulashhal, tinanggap din ang Islam ng lahat ng mamamayan ng Medina at ng mga tribong Aws at Khazraj. Ang bawat tahanan ay naliwanagan ng nûr ng Islam. Dinurog nina Sa’d ibn Mu’âdh at Usayd ibn Hudayr ang lahat ng diyus-diyusang pag-aari ng kanilang mga tribo. Nang ipabatid ito sa ating minamahal na Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), labis siyang natuwa. Puspos ng kagalakan ang mga Muslim sa Mecca. Kaya ang taong ito (621 M.) ay tinawag na “Sanat as-Surûr” (ang taon ng kagalakan).

As-salâtu was-salâmu ’alaika yâ Rasûlallah!
As-salâtu was-salâmu ’alaika yâ Habîballah!
As-salâtu was-salâmu ’alaika yâ Sayyidal-awwalîna wal-âkhirîn!

Ang ikalawang bay’a sa ’Aqaba

Sa ikalabindalawang taon ng bi’tha, umabot na sa sukdulan at naging di-matiis ang pang-aapi ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Mecca sa mga Muslim. Sa Medina naman, dahil sa paglilingkod nina As’ad ibn Zurâra at Mus’ab ibn ’Umayr, ang mga taga-Aws at taga-Khazraj ay puspos ng pag-ibig at pananabik: handa silang salubungin nang bukas ang mga bisig ang mga Muslim, yakapin sila, at gawin ang anumang sakripisyo alang-alang sa kanila. Ninanais din nila na parangalan ng ating Pinunong Rasûlullah ng kanyang pagdating ang Medina sa lalong madaling panahon, at nangangako sila na hindi nila ipagkakait alang-alang sa kanya ang kanilang ari-arian at ang kanilang buhay. Dumating ang panahon ng hajj. Sa buwan ng Dhu’l-hijja, kasama ni Mus’ab ibn ’Umayr, dumating sa Mecca ang 73 lalaki at 2 babaeng Muslim na taga-Medina. Pagkatapos ng hajj, muli silang lahat na nakipagkita sa ating Propeta sa ’Aqaba. Ang 12 kinatawan, kabilang si As’ad ibn Zurâra, ay nakiusap at nag-alok sa ngalan ng kanilang mga tribo na lumipat ang ating Propeta sa Medina. Matapos bigkasin sa kanila ng ating Pinunong Rasûlullah ang ilang marangal na âyat mula sa Qur’ân al-karîm, humingi siya sa kanila ng matibay na pangako, upang matiyak na ipagtatanggol nila siya gaya ng pagtatanggol at pag-iingat nila sa kanilang sariling buhay, sa kanilang mga asawa at sa kanilang mga anak. Naroon din si Hadrat ’Abbâs, ang tiyo ng ating Pinunong Rasûlullah, na hindi pa noon Muslim. Hinarap niya nang ganito ang pangkat na dumating para sa bay’a: “O mga taga-Medina! Siya ang anak ng aking kapatid. Siya ang pinakamamahal ko sa lahat ng tao. Kung pinaniniwalaan ninyo siya, kung naniniwala kayo sa dinala niya mula sa Allah, at kung nais ninyo siyang isama at dalhin, kailangang magbigay kayo sa akin ng isang matibay na pangakong magpapanatag sa akin. Gaya ng alam ninyo, si Muhammad ’alaihis-salâm ay kabilang sa amin. Ipinagtanggol namin siya laban sa mga hindi naniniwala sa kanya. Namumuhay siya sa aming piling nang may dangal at karangalan, at nasa ilalim ng pag-iingat. Sa kabila ng lahat ng ito, tinalikuran niya ang lahat at nagpasiyang sumama sa inyo at sumabay sa inyo. Kung may sapat kayong lakas pandigma upang makipaglaban kapag nagkaisa ang lahat ng tribong Arabe at sinalakay kayo, saka ninyo pasukin ang gawaing ito. Pag-usapan din ninyo nang mabuti ang bagay na ito sa inyong sarili, upang hindi kayo magkahati-hati sa paglaon. Tutuparin ba ninyo ang inyong pangako at maipagtatanggol ba ninyo siya laban sa kanyang mga kaaway? Kung magagawa ninyo ito nang nararapat, mabuti. Ngunit kung iiwan ninyo siyang mag-isa matapos siyang lumabas sa Mecca, iurong na ninyo ito ngayon pa lamang, upang makapamuhay siya sa kanyang bayan nang may dangal at nasa ilalim ng pag-iingat.” Nalungkot ang mga Muslim na taga-Medina sa mga salitang ito ni Hadrat ’Abbâs. Para bang narinig nila na kapag dinala nila sa kanilang bayan ang ating Pinunong Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), hindi nila siya maipagtatanggol laban sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan at iiwan nila siya sa unang kagipitan. Si Hadrat As’ad ibn Zurâra, isa sa mga Sahâba na taga-Medina, ay humarap sa ating Pinuno, ang Propeta, at nagsabi: “Yâ Rasûlallah! Kung pahihintulutan ninyo, may ilang salita akong nais sabihin. Hayaan ninyong ihain ko ito sa inyo.” Nang pahintulutan siya ng Karangalan ng sansinukob, sinabi ni Hadrat As’ad: “Maialay nawa para sa inyo ang aking ama at ang aking ina, yâ Rasûlallah! Ang bawat paanyaya ay may sariling daan at paraan, malumanay man o mahigpit. Ngayon ay inaanyayahan ninyo kami sa isang bagay na lubhang mahirap tanggapin ng mga tao. Sapagkat napakahirap para sa mga tao na iwan ang mga diyus-diyusang sinasamba nila mula pa noon at tanggapin ang Islam. Gayunman, tinanggap namin ang Islam nang buong puso. Ipinag-utos din ninyo na putulin namin ang ugnayan sa aming mga kamag-anak na mapagsamba sa diyus-diyusan, at tinanggap din namin iyon nang may katapatan (ikhlâs). Alam ninyo na napakahirap ding tanggapin ito. Binuksan namin ang aming mga bisig para sa inyong dakilang pagkatao, gayong maging ang inyong mga tiyo ay naging kaaway ninyo at hindi kayo ipinagtanggol, at itinuring namin ang marangal na tungkuling ito bilang tungkuling nakaatang sa amin. Nagkakaisa kaming lahat sa mga salitang ito. Ang sinasabi ng aming dila ay pinatototohanan ng aming puso. Nanunumpa kami na ipagtatanggol namin ang inyong pinagpalang katawan hanggang sa huling patak ng aming dugo, gaya ng pag-iingat namin sa aming sariling mga asawa at mga anak. Kung sisirain namin ang kasunduang ito, mapabilang nawa kami sa pangkat ng mga sawimpalad (mapapahamak), dahil hindi namin tinupad ang salitang ibinigay namin sa Allâhu ta’âlâ. Yâ Rasûlallah! Tapat kami sa salita naming ito. Pagtagumpayin nawa kami ng Allâhu ta’âlâ!” Pagkatapos ay nagpatuloy siya: “Yâ Rasûlallah! Kunin ninyo sa amin ang garantiyang nais ninyo para sa inyong sarili, at itakda ninyo ang mga kondisyong nais ninyo.”

Hinikayat sila ng ating Pinuno, ang Propeta, sa Islam at bumigkas siya ng Qur’ân al-karîm. Pagkatapos ay sinabi niya: “Ang kondisyon ko para sa aking Panginoon ay sambahin ninyo ang Allâhu ta’âlâ at huwag kayong magtambal ng anumang bagay sa Kanya. Ang kondisyon ko para sa aking sarili at sa aking mga Sahâba ay kupkupin ninyo kami, tulungan ninyo ako at ang aking mga Sahâba, at ipagtanggol ninyo kami mula sa lahat ng bagay na ipinagtatanggol at iniingatan ninyo ang inyong sarili.”

Sinabi ni Barâ ibn Ma’rûr: “Nanunumpa ako sa Allâhu ta’âlâ, na nagsugo sa inyo bilang propeta na may tunay na relihiyon at Aklat, na ipagtatanggol namin kayo gaya ng pagtatanggol at pag-iingat namin sa aming mga asawa at mga anak! Tanggapin ninyo ang aming bay’a, yâ Rasûlallah!” Upang patibayin ang kasunduang ginawa sa ating Pinuno, ang Propeta, sinabi ni ’Abbâs ibn ’Ubâda, isa sa mga Muslim na taga-Medina, sa kanyang mga kasamahan: “O mga taga-Khazraj! Alam ba ninyo kung bakit ninyo tinanggap si Muhammad ’alaihis-salâm?” Sumagot sila: “Oo.” Kaya sinabi niya: “Tinatanggap ninyo siya at sinusunod kapwa sa panahon ng kapayapaan at sa panahon ng digmaan. Kung iiwan ninyong nag-iisa at walang katulong ang ating Propeta kapag may pinsalang dumating sa inyong mga ari-arian at kapag nasawi ang inyong mga kamag-anak at mga mahal sa buhay, gawin na ninyo iyon ngayon pa lamang. Sumpa man sa Allah, kung gagawin ninyo ang ganoong bagay, mapapahamak kayo sa mundong ito at sa Kabilang-buhay! Ngunit kung tiyak sa inyong isip na mananatili kayong tapat sa kanya sa kanyang ipinaaanyaya, kahit mawala ang inyong mga ari-arian at mapatay ang inyong malalapit na kamag-anak, tanggapin ninyo siya. Sumpa man sa Allah, ito ay mabuti para sa inyong mundo at sa inyong Kabilang-buhay.” Pagkatapos ay sinabi ng kanyang mga kasamahan: “Mawala man ang aming mga ari-arian at mapatay man ang aming mga mahal sa buhay, hindi namin tatalikuran ang aming Propeta. Hindi kami kailanman hihiwalay sa kanya. Mamatay man, hindi kami uurong!”

“Kung sisirain namin ang kasunduang ito, mapabilang nawa kami sa pangkat ng mga sawimpalad (mapapahamak), dahil hindi namin tinupad ang salitang ibinigay namin sa Allâhu ta’âlâ. Yâ Rasûlallah! Tapat kami sa salita naming ito. Pagtagumpayin nawa kami ng Allâhu ta’âlâ!” As’ad ibn Zurâra (radiy-Allâhu ’anh)

Pagkatapos ay humarap sila sa ating Pinuno, ang Propeta, at nagtanong: “Yâ Rasûlallah! Kung tutuparin namin ang kasunduang ito, ano ang para sa amin?” Sinabi noon ng ating minamahal na Propeta: “Ang pagkalugod ng Allâhu ta’âlâ at ang Paraiso!” Nagbigay ng salita ang bawat isa sa kanila bilang kinatawan at katiwala ng kanyang bayan. Una, nakipagkamay si Hadrat As’ad ibn Zurâra at nagsabi: “Nagsasagawa ako ng bay’a upang tuparin ang salitang ibinigay ko sa Allâhu ta’âlâ at sa Kanyang Rasûl, at upang isakatuparan ang aking pangakong tutulungan siya ng aking buhay at ng aking ari-arian.” Kasunod niya, ang bawat isa ay nagsagawa ng bay’a sa ganitong paraan, at ipinahayag nila ang kanilang kasiyahan at ang kanilang pagsuko sa pagsasabing: “Tinanggap namin ang paanyaya ng Allâhu ta’âlâ at ng Kanyang Rasûl; nakinig kami at tumalima.” Sa gayon ay inialay nila nang walang pag-aatubili ang kanilang buhay at ang kanilang ari-arian alang-alang kay Rasûlullah. Ang bay’a sa mga babae ay isinagawa sa salita lamang. Ang ating minamahal na Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ay kumuha sa kanila ng pangako “na hindi sila magtatambal ng anumang bagay sa Allâhu ta’âlâ, hindi sila magnanakaw, hindi sila maninirang-puri, hindi sila makikiapid, hindi nila papatayin ang kanilang mga anak, hindi sila magsisinungaling, at hindi nila sasalungatin ang mabubuting gawain…” Habang nagsasagawa ng bay’a ang mga taga-Medina sa ating Pinuno, ang Propeta, may isang tinig na sumigaw mula sa burol ng ’Aqaba: “O mga nagkakampo sa Minâ! Nagkasundo ang Propeta at ang mga Muslim na taga-Medina na makipagdigma sa inyo!” Tungkol sa tinig na ito ay sinabi ng ating Propeta: “Ito ang shaytân ng ’Aqaba,” at sa sumigaw ay sinabi niya: “O kaaway ng Allâhu ta’âlâ! Ikaw rin ay aking pananagutin!” At sa mga taga-Medina na nagsagawa ng bay’a ay sinabi niya: “Bumalik kayo agad sa inyong mga kampo.” Sinabi ni ’Abbâs ibn ’Ubâda: “Yâ Rasûlallah! Nanunumpa ako na kung nanaisin ninyo, bukas ng umaga ay susugurin namin ang mga di-mananampalataya na nasa Minâ at papatayin naming lahat sa tabak.” Natuwa ang ating Pinuno, ang Propeta, ngunit sinabi niya: “Hindi pa iniuutos sa atin na kumilos nang ganito. Sa ngayon ay bumalik muna kayo sa inyong mga lugar.” Ayon sa salaysay ni Imâm Nasâ’î mula kay ’Abdullah ibn ’Abbâs, ang mga Ansâr na dumalo sa bay’a sa ’Aqaba ay kabilang din sa mga Muhâjirûn, dahil pumunta sila kay Rasûlullah.3

Ang sipres ay nagmamataas sa samo ng batu-bato, maliban na lamang
Kung hawakan ang laylayan nito, lumuhod sa paanan nito at magsumamo ang tubig.
Nais ng rosas na inumin ang dugo ng ruwisenyor, maliban na lamang kung sa isang lalang
Ay pumasok sa likas ng sanga ng rosas at iligtas ito ng tubig.
Pinaningning nito ang dalisay nitong likas para sa mga tao ng sanlibutan;
Ang landas ni Ahmad Mukhtâr ang sinundan ng tubig.
Ang pinuno ng sangkatauhan, dagat ng mga hinirang na perlas –
Ang kanyang mga himala sa apoy ng masasama ay tubig.
Upang sariwain ang ningning ng hardin ng rosas ng pagkapropeta,
Sa kanyang himala ay pinabukal mula sa matigas na bato ang tubig.
Ang kanyang himala sa sanlibutan ay dagat na walang pampang;
Mula roon, sa libong templo ng apoy ng mga di-mananampalataya ay umabot ang tubig.
Kinakagat sa pagkamangha ang daliri ng sinumang makarinig nito:
Sa araw ng kagipitan, mula sa kanyang mga daliri ay ibinigay niya sa mga Ansâr ang tubig.