ANG MI’RÂJ

Ipinaliwanag ng ating minamahal na Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ang Islam sa bawat taong kanyang nakita at sa bawat tribo, kapwa sa mga dumating para sa hajj at sa mga dumating sa Mecca at sa mga perya upang mangalakal. Hiniling niya sa kanila na ipagtanggol siya at tulungan siya sa pagpaparating ng Islam sa mga tao. Ngunit walang sinumang naging Muslim, at walang sinumang pumayag na ipagtanggol siya. Bukod dito, nilait nila siya, inapi, pinahirapan, kinutya, at tinawag na sinungaling. Ang Pinuno ng mga sanlibutan ay lubhang pagod, gutom, uhaw, nababagabag at labis na nalulungkot. Ganito lumilipas ang kanyang mga araw, at nagpapatuloy ang kalagayang ito hanggang sa hatinggabi. Patuloy siyang sinusundan ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Mecca; hindi lamang nila hinahadlangang maging Muslim ang mga taong dumarating upang dumalaw sa Ka’ba, kundi hindi rin sila tumitigil sa pang-aapi sa Habîb-i akram. Wala nang lugar na mapupuntahan ang ating Pinunong Rasûlullah. Kaaway ang nasa bawat dako. Lumipas ang ilang buwan sa Mecca nang may matinding kagipitan.

Sa gabi ng ika-27 ng pinagpalang buwan ng Rajab, tuwiran siyang pumunta sa bahay ni Umm Hânî, ang anak na babae ng kanyang tiyo na si Abû Tâlib, na nasa pamayanan ni Abû Tâlib. Hindi pa sumasampalataya si Umm Hânî noon. Nang itanong niya: “Sino iyan?”, sumagot ang ating Pinunong Rasûlullah: “Ako si Muhammad, ang anak ng iyong tiyo. Kung tatanggapin mo ako, dumating ako bilang panauhin.”

Sinabi ni Umm Hânî: “Iaalay ko ang aking buhay para sa isang panauhing gaya mo, na tapat sa pananalita, mapagkakatiwalaan, maharlika at marangal. Kaya lamang, kung ipinabatid mo sana nang mas maaga ang iyong pagdating, may naihanda sana ako. Ngayon ay wala akong maipakakain sa iyo.” Sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah: “Hindi ako humihingi ng pagkain o inumin. Wala akong pagpapahalaga sa alinman sa mga iyon. Sapat na sa akin ang isang lugar upang sambahin ang aking Panginoon at magsumamo sa Kanya.”

Pinapasok ni Umm Hânî ang ating minamahal na Propeta at binigyan siya ng isang banig, isang palanggana at isang pitsel. Ang pagpaparangal sa dumarating na panauhin at ang pagtatanggol sa kanya laban sa kaaway ay itinuturing ng mga Arabe na pinakamarangal na tungkulin. Kapag may nangyaring masama sa panauhin sa isang bahay, iyon ay malaking kahihiyan para sa may-ari ng bahay. Inisip ni Umm Hânî: “Marami siyang kaaway sa Mecca. May mga nais pa ngang pumatay sa kanya. Upang maingatan ang aking dangal, babantayan ko siya hanggang umaga.” Kinuha niya ang tabak ng kanyang ama at nagsimulang lumibot sa paligid ng bahay. Lubhang nasaktan si Rasûlullah nang araw na iyon. Nagsagawa siya ng wudû at nagsimulang magsumamo sa kanyang Panginoon, humingi ng kapatawaran, at manalangin upang sumampalataya ang mga alipin ng Allah at makamit nila ang kaligayahan. Siya ay lubhang pagod, gutom at nalulungkot. Humiga siya sa banig at agad na nakatulog.

Sa sandaling iyon ay sinabi ng Allâhu ta’âlâ kay Jibrîl ’alaihis-salâm: “Labis Kong pinalungkot ang Aking minamahal na Propeta. Labis Kong sinaktan ang kanyang pinagpalang katawan at ang kanyang maselang puso. Sa ganitong kalagayan, patuloy pa rin siyang nagsusumamo sa Akin. Wala siyang iniisip na iba maliban sa Akin. Humayo ka, dalhin mo ang Aking Habîb! Ipakita mo sa kanya ang Aking Paraiso at ang Aking Impiyerno. Makita nawa niya ang mga biyayang inihanda Ko para sa kanya at para sa mga nagmamahal sa kanya. Makita nawa niya ang mga parusang inihanda Ko para sa mga hindi sumasampalataya sa kanya at para sa mga nananakit sa kanya sa pamamagitan ng kanilang mga salita, mga sulat at mga gawa. Ako ang aaliw sa kanya. Ako ang magbebenda sa mga sugat ng kanyang maselang puso.”

Nang dumating si Jibrîl ’alaihis-salâm kay Rasûlullah, natagpuan niya siyang mahimbing na natutulog.

Hindi niya maatim na gisingin siya. Siya ay nasa anyo ng isang tao. Hinagkan niya ang talampakan ng kanyang pinagpalang paa. Dahil walang puso at dugo si Jibrîl, ginising si Rasûlullah ng kanyang malamig na mga labi. Agad niyang nakilala si Jibrîl ’alaihis-salâm at sinabi: “O kapatid kong Jibrîl! Bakit ka dumating sa ganitong di-pangkaraniwang oras? May nagawa ba akong pagkakamali? Nagalit ko ba ang aking Panginoon? Mapait na balita ba ang dala mo sa akin?” At labis siyang natakot na baka magalit ang kanyang Panginoon.

“Hindi ako humihingi ng pagkain o inumin. Wala akong pagpapahalaga sa alinman sa mga iyon. Sapat na sa akin ang isang lugar upang sambahin ang aking Panginoon at magsumamo sa Kanya” Hadîth sharîf

Sinabi ni Jibrîl ’alaihis-salâm: “O pinakadakila sa lahat ng nilikha! O minamahal ng Lumikha, O pinuno ng mga propeta, O marangal at dakilang Propeta, na bukal ng lahat ng kabutihan at pinagmumulan ng lahat ng kadakilaan! Binabati kayo ng salâm ng inyong Panginoon at tinatawag kayo sa Kanya. Pakisuyo, tumayo kayo at tayo’y humayo.” Nagsagawa ng wudû ang ating minamahal na Propeta. Inilagay ni Jibrîl ’alaihis-salâm sa pinagpalang ulo ng ating Pinunong Rasûlullah ang isang turbante na yari sa nûr, pinagsuot siya ng isang kasuotang yari sa nûr, at ikinabit sa kanyang pinagpalang baywang ang isang sinturong yari sa rubi. Iniabot niya sa kanyang pinagpalang kamay ang isang tungkod na yari sa esmeralda, na ginayakan ng apat na raang perlas. Ang bawat perlas ay kumikinang na gaya ng planetang Venus. Pinagsuot niya ang kanyang pinagpalang mga paa ng mga sandalyas na yari sa luntiang esmeralda.

Pagkatapos ay magkahawak-kamay silang pumunta sa Ka’ba. Doon ay binuksan ni Jibrîl ’alaihis-salâm ang pinagpalang dibdib ng ating minamahal na Propeta. Kinuha niya ang kanyang puso at hinugasan ito ng tubig ng Zamzam. Pagkatapos ay nagdala siya ng isang mangkok na puno ng karunungan at îmân, ibinuhos ito sa loob ng kanyang puso, at isinara ang kanyang dibdib.

Ang ating unang qibla: Masjid al-Aqsâ / Jerusalem

Pagkatapos ay itinuro ni Jibrîl ’alaihis-salâm ang isang puting hayop na nagngangalang Burâq, na dinala niya mula sa Paraiso, at sinabi: “Yâ Rasûlallah! Sumakay kayo rito! Hinihintay ng lahat ng anghel ang inyong pagdating.” Sa sandaling iyon ay dinapuan ng lungkot ang ating Pinuno, ang Propeta, at siya ay napalubog sa malalim na pagninilay. Nang kausapin ng Allâhu ta’âlâ si Jibrîl ’alaihis-salâm: “O Jibrîl! Itanong mo sa kanya! Bakit nalulungkot ang Aking Habîb?”, sumagot ang ating Pinuno (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam): “Nakatanggap ako ng ganito kalaking karangalan at pagpaparangal. Pagkatapos ay sumagi sa aking isip: ano kaya ang magiging kalagayan ng aking umma, na mahina, sa Araw ng Paghuhukom? Paano nila papasanin nang naglalakad sa loob ng limampung libong taon sa kapatagan ng ’Arasât ang ganito karaming kasalanan, at paano nila tatawirin ang Sirât, na isang landas na tatlumpung libong taon ang haba?” Pagkatapos ay dumating ang banal na utos: “O Aking Habîb! Panatagin mo ang iyong kalooban. Para sa iyong umma, gagawin Kong parang isang iglap ang panahong limampung libong taon. Huwag kang malungkot.”

Sumakay ang ating Pinuno, ang Propeta, sa Burâq. Napakabilis ng takbo ng Burâq: sa isang hakbang ay umaabot ito sa lampas pa ng natatanaw ng mata. Habang naglalakbay, sinabi ni Jibrîl ’alaihis-salâm sa ating minamahal na Propeta na bumaba sa ilang hintuan at magsagawa ng salât. Dahil dito, eksaktong tatlong beses bumaba ang Pinuno ng mga sanlibutan at nagsagawa ng salât. Itinanong sa kanya ni Jibrîl ’alaihis-salâm kung alam niya ang mga lugar na kanyang pinagsagawaan ng salât. Siya mismo ang nagbigay ng sagot: ipinabatid niya na ang unang lugar na kanyang binabaan ay Medina, at na lilipat siya sa lungsod na ito; na ang sumunod na lugar ay ang Tûr-i Sînâ, kung saan nakipag-usap si Hadrat Mûsâ sa Allâhu ta’âlâ sa paraang walang direksiyon at hindi maaaring malaman; at na sa huli ay nagsagawa siya ng salât sa Betlehem, kung saan isinilang si ’Îsâ ’alaihis-salâm. Pagkatapos ay dumating sila sa Masjid al-Aqsâ sa Jerusalem.

Sa Masjid al-Aqsâ, binutas ni Jibrîl ’alaihis-salâm ang isang bato sa pamamagitan ng kanyang daliri at itinali roon ang Burâq. Nagtipon doon sa anyong tao ang mga kaluluwa ng ilan sa mga naunang propeta. Para sa salât nang sama-sama, isa-isang hiniling sa mga propetang sina Âdam, Nûh at Ibrâhîm (’alaihimus-salâm) na sila ang maging imam. Humingi sila ng paumanhin at hindi tumanggap. Sinabi ni Jibrîl: “Habang naririto kayo, hindi maaaring maging imam ang iba,” at pinauna niya si Habîbullah.

Naging imam ng mga propeta ang ating Pinuno, ang Propeta, at pinangunahan niya ang salât na may dalawang rak’a. Ganito niya isinalaysay ang sumunod na nangyari: “Dinalhan ako ni Jibrîl (‘alaihis-salâm) ng isang sisidlan ng alak ng Paraiso at ng isang sisidlan ng gatas. Kinuha ko ang gatas. Sinabi sa akin ni Jibrîl (‘alaihis-salâm): ‘Pinili ninyo ang fitra (ang kaligayahan ng dalawang daigdig).’ Pagkatapos ay inialok nila sa akin ang dalawa pang baso. Tubig ang laman ng isa, at pulot ang isa pa; ininom ko ang dalawa. Sinabi ni Jibrîl: ‘Ang pulot ay tanda na magpapatuloy ang inyong umma hanggang sa Muling Pagkabuhay, at ang tubig naman ay tanda na malilinis ang inyong umma mula sa kanilang mga kasalanan.’ Pagkatapos ay sabay kaming umakyat sa langit. Kumatok si Jibrîl (‘alaihis-salâm) sa pintuan. Itinanong nila: ‘Sino ka?’ ‘Ako si Jibrîl.’ ‘At sino ang kasama mo?’ ‘Siya si Muhammad (‘alaihis-salâm).’ ’Ipinadala na ba sa kanya (ang kapahayagan at ang paanyaya sa Mi’râj upang umakyat sa langit)?’ ‘Oo, ipinadala na,’ sabi niya. ‘Maligayang pagdating sa taong dumating! Napakabuting manlalakbay ng taong ito na dumarating!’ sabi nila, at agad na nabuksan ang pintuan, at natagpuan ko ang aking sarili sa harap ni Âdam (‘alaihis-salâm). Sinabi niya sa akin: ‘Maligayang pagdating,’ at nanalangin para sa akin… Sa kanan at kaliwa ni Âdam ‘alaihis-salâm ay nakatayo na parang mga anino ang mga kaluluwa ng ilang tao. Tuwing tumitingin si Âdam ‘alaihis-salâm sa kanan ay ngumingiti siya, at tuwing tumitingin siya sa kaliwa ay umiiyak siya. Sinabi ni Jibrîl ‘alaihis-salâm: ‘Yâ Rasûlallah, ang mga aninong ito ay ang mga kaluluwa ng mga anak na nagmula sa supling ni Âdam. Ang mga nasa kanan ay mga taga-Paraiso, at ang mga nasa kaliwa ay mga taga-Impiyerno! Kapag tumitingin siya sa kanan ay ngumingiti siya, at kapag tumitingin siya sa kaliwa ay umiiyak siya!’

“O pinakadakila sa lahat ng nilikha! O minamahal ng Lumikha, O pinuno ng mga propeta, O marangal at dakilang Propeta, na bukal ng lahat ng kabutihan at pinagmumulan ng lahat ng kadakilaan! Binabati kayo ng salâm ng inyong Panginoon at tinatawag kayo sa Kanya. Pakisuyo, tumayo kayo at tayo’y humayo” Jibrîl ’alaihis-salâm

Doon ay nakakita ako ng napakaraming anghel. Silang lahat ay nakatayo (qiyâm) nang may pagpapakumbaba at kababaang-loob, at abala sa dhikr na “Subbûhun quddûsun Rabbul-malâ’ikati war-rûh”. Itinanong ko kay Jibrîl: ‘Ito ba ang pagsamba ng mga anghel na ito?’ ‘Oo. Mula nang sila ay likhain hanggang sa Muling Pagkabuhay, sila ay mananatiling nakatayo. Hilingin ninyo sa Haqq ta’âlâ na ipagkaloob ang pagsambang ito sa inyong umma,’ sabi niya. Hiniling ko ito sa Haqq ta’âlâ. Tinanggap Niya ang aking panalangin. Iyon ang pagtayo (qiyâm) sa salât.

(Doon) ay napadaan ako sa isang pangkat. Dinudurog ng mga anghel ang kanilang mga ulo, at bumabalik ang mga ito sa dati nilang anyo. Muli nila itong hinahampas, at muli itong bumabalik sa dati. ‘Sino sila?’ tanong ko. ‘Sila ang mga nag-iiwan ng salât ng Jumu’a at ng salât nang sama-sama, at ang mga hindi gumaganap nang ganap sa rukû’ at sa mga sajda,’ sabi niya.

Nakakita ako ng isang pangkat. Sila ay gutom at hubad. Itinataboy sila ng mga zabânî upang manginain sa Impiyerno. ‘Sino sila?’ tanong ko. ‘Sila ang mga hindi naaawa sa mga dukha at hindi nagbibigay ng zakât,’ sabi niya.

Napadaan ako sa isang pangkat. Inilagay sa kanilang harapan ang masasarap na pagkain. Sa kabilang panig naman ay may nakalatag na bangkay. Iniiwan nila ang masasarap na pagkaing iyon at kinakain ang bangkay. ‘Sino sila?’ tanong ko. ‘Sila ang mga lalaki at babaing nag-iwan ng halâl at bumaling sa harâm; mga taong kumakain ng harâm gayong mayroon silang halâl na ari-arian,’ sabi niya.

Nakakita ako ng (ilang) tao na dahil sa bigat ng pasanin sa kanilang likod ay wala nang lakas upang gumalaw. Sa ganoong kalagayan ay tinatawag nila ang mga tao at hinihiling na dagdagan pa ang pasanin sa kanila. ‘Sino sila?’ tanong ko. ‘Sila ang mga nagtataksil sa ipinagkatiwala sa kanila. Kahit nakamkam na nila ang karapatan ng mga tao, patuloy pa rin silang nang-aapi,’ sabi niya.

Napadaan kami sa isang pangkat ng mga taong pumuputol ng sarili nilang laman at kinakain ito. ‘Sino sila?’ tanong ko. Sinabi ni Jibrîl (‘alaihis-salâm): ‘Sila ang mga naninira ng kapwa nang talikuran at ang mga nagdadala ng tsismis.’

Nakakita ako ng isang pangkat ng mga taong itim ang mukha at bughaw ang mata; ang kanilang itaas na labi ay umaabot hanggang sa kanilang noo, ang kanilang ibabang labi ay nakalawit hanggang sa kanilang mga paa, at dumadaloy mula sa kanilang bibig ang dugo at nana. Pinaiinom sila mula sa mga sisidlang apoy ng nakalalasong dugo at nana na dumadaloy mula sa Impiyerno, at sila ay umaatungal na gaya ng mga asno. ‘Sino sila?’ tanong ko. ‘Sila ang mga umiinom ng nakalalasing na inumin,’ sabi niya.

Nakatagpo kami ng isang pangkat ng mga taong pinarurusahan: hinila ang kanilang dila mula sa kanilang ulo at ang kanilang anyo ay binago at ginawang anyo ng khinzîr (baboy). Sinabi ni Jibrîl (‘alaihis-salâm): ‘Sila ang mga nagbibigay ng huwad na patotoo.’

Nakatagpo kami ng isa pang bayan. Namamaga at nakalawit pababa ang kanilang mga tiyan, naging bughaw ang kanilang kulay, nakagapos ang kanilang mga kamay at paa, at hindi sila makatayo mula sa kanilang kinalalagyan. Itinanong ko sila kay Jibrîl. ‘Sila ang mga kumakain ng patubo,’ sabi niya.1

Nakatagpo kami ng ilang babae. Itim ang kanilang mga mukha at bughaw ang kanilang mga mata. Pinagsuot sila ng mga kasuotang apoy. Hinahampas sila ng mga anghel ng mga batutang apoy. Sumisigaw sila na gaya ng mga aso at mga baboy. ‘Sino sila?’ tanong ko. Sinabi ni Jibrîl: ‘Sila ang mga babaing nangangalunya at nananakit sa kanilang asawa.’

Nakakita ako ng isang pangkat. Napakarami nila. Ikinulong sila sa mga lambak ng Impiyerno. Sinusunog sila ng apoy, muli silang binubuhay, at muli silang sinusunog ng apoy. ‘Sino sila?’ tanong ko. ‘Sila ang mga naghimagsik laban sa kanilang mga ama,’ sabi niya.

Napadaan ako sa isang pangkat. Nagtatanim sila ng butil, at sa isang iglap ay tumutubo ito at nagkakauhay. ‘Sino sila?’ tanong ko. Sinabi ni Jibrîl: ‘Sila ang mga sumasamba alang-alang sa Allâhu ta’âlâ.’

Nakarating ako sa isang dagat. Hindi maaaring ilarawan ang kamangha-manghang kalagayan ng dagat na ito. Ito ay higit na maputi kaysa gatas at may mga alon na tulad ng mga bundok. ‘Anong dagat ito?’ tanong ko. ‘Ang pangalan ng dagat na ito ay ang Dagat ng Buhay. Kapag bubuhayin na ng Haqq ta’âlâ ang mga patay, magpapaulan Siya mula sa dagat na ito. Ang mga katawang nabulok at nagkalat ay mabubuhay at babangon mula sa libingan na gaya ng pagtubo ng damo,’ sabi niya…

Pagkatapos ay umakyat kami sa ikalawang langit. Muling kumatok si Jibrîl (‘alaihis-salâm) sa pintuan. Itinanong: ‘Sino ka?’ ‘Ako si Jibrîl.’ ‘At sino ang kasama mo?’ ‘Siya si Muhammad ‘alaihis-salâm.’ ‘Ipinadala na ba sa kanya ang kapahayagan at ang paanyaya sa Mi’râj?’ ‘Oo, dumating na,’ sabi niya. ‘Maligayang pagdating sa taong dumating! Napakabuting manlalakbay ng taong ito na dumarating!’ ang sinabi, at agad na nabuksan ang pintuan. Natagpuan ko ang aking sarili sa piling ng magpinsang sina ‘Îsâ at Yahyâ ibn Zakariyyâ (‘alaihimas-salâm), na mga anak ng magkapatid na babae. Sinabi nila sa akin: ‘Maligayang pagdating,’ at nanalangin para sa akin… (Si ’Îsâ ’alaihis-salâm ay katamtaman ang taas, at maputi na kakulay ng trigo ang kanyang balat.)

Nakatagpo ako ng isang pangkat ng mga anghel. Nakatayo sila nang nakahanay, at silang lahat ay nasa rukû’. Mayroon silang sariling tasbîh. Palagi silang nananatili sa rukû’; hindi nila itinataas ang kanilang ulo at hindi tumitingin sa itaas. Sinabi ni Jibrîl (‘alaihis-salâm): ‘Ganito ang pagsamba ng mga anghel na ito. Hilingin ninyo ito sa Haqq ta’âlâ upang ipagkaloob sa inyong umma.’

Nanalangin ako. Tinanggap Niya ito at ipinagkaloob ang rukû’ sa salât. Pagkatapos ay umakyat kami sa ikatlong langit. Matapos ang gayunding tanong at sagot, nabuksan ang pintuan, at natagpuan ko ang aking sarili sa piling ni Yûsuf (‘alaihis-salâm). Nakita ko na ipinagkaloob sa kanya ang kalahati ng kagandahan. Sinabi niya sa akin: ‘Maligayang pagdating,’ at nanalangin para sa akin…

Nakakita ako ng napakaraming anghel. Nakahanay sila, at silang lahat ay nasa sajda. Mula nang sila ay likhain ay nasa sajda sila, at nagpupuri sila sa pamamagitan ng tasbîh na sa kanila lamang. Sinabi ni Jibrîl (‘alaihis-salâm): ‘Ganito ang pagsamba ng mga anghel na ito. Hilingin ninyo sa Allâhu ta’âlâ na gawing magaan ang gawaing ito para sa inyong umma.’ Hiniling ko ito sa Haqq ta’âlâ. Tinanggap Niya ito at ipinagkaloob sa inyo sa salât.

Pagkatapos ay narating ko ang ikaapat na langit. May pintuan itong yari sa nûr, na gawa sa purong pilak. May nakakabit ditong kandadong yari sa nûr. Nakasulat sa kandado: “Lâ ilâha illallâh Muhammadun Rasûlullah”. Matapos ang gayunding tanong at sagot, natagpuan ko ang aking sarili sa piling ni Idrîs (‘alaihis-salâm). Sinabi niya sa akin: ‘Maligayang pagdating,’ at nanalangin para sa akin. Sinabi ng Allâhu ta’âlâ tungkol sa kanya (ayon sa kahulugan): “Itinaas Namin siya sa isang mataas na kalagayan.”2

Nakakita ako ng isang anghel na nakaupo sa isang luklukan, nababagabag at nalulungkot. Napakarami ng anghel sa kanyang paligid, kaya ang Haqq ta’âlâ lamang ang nakaaalam ng kanilang bilang. Sa kanyang kanan ay nakakita ako ng mga anghel na puspos ng liwanag (nûrânî). Nakasuot sila ng luntian at may napakabangong samyo. Dahil sa kagandahan ng bawat isa sa kanila, hindi matitigan ang kanilang mukha. Sa kanyang kaliwang panig ay may mga anghel na nagbubuga ng apoy mula sa kanilang bibig. Sa kanilang harapan ay may mga sibat at latigong yari sa apoy. Gayon ang kanilang mga mata, anupa’t walang sinumang may lakas na tumingin sa mga ito. Ang anghel na nakaupo sa trono ay may mga mata mula ulo hanggang paa. Palagi siyang nakatingin sa talaang nasa kanyang harapan, at hindi niya inaalis ang kanyang paningin dito kahit sandali. Sa kanyang harapan ay may isang puno. Sa bawat dahon nito ay nakasulat ang pangalan ng isang tao. Sa kanyang harapan ay may isang bagay na parang palanggana. Kung minsan ay kumukuha siya mula rito ng isang bagay sa pamamagitan ng kanyang kanang kamay at iniaabot ito sa mga anghel na puspos ng liwanag na nasa kanyang kanan, at kung minsan naman ay kumukuha siya ng isang bagay sa pamamagitan ng kanyang kaliwang kamay at ibinibigay ito sa mga anghel ng kadiliman (zulmânî) na nasa kanyang kaliwa. Nang tingnan ko ang (anghel na ito), sumapit ang takot sa aking puso. Itinanong ko kay Jibrîl: ‘Sino ang anghel na ito?’ ‘Siya si ‘Azrâ’îl. Walang sinumang may lakas na makita ang kanyang mukha,’ sabi niya. Lumapit siya sa kanya at sinabi: ’O ’Azrâ’îl!

“‘Maligayang pagdating sa taong dumating! Napakabuting manlalakbay ng taong ito na dumarating!’ sabi nila, at agad na nabuksan ang pintuan, at natagpuan ko ang aking sarili sa harap ni Âdam (’alaihis-salâm)” Hadîth sharîf

Siya ang Propeta ng huling panahon, ang habîb, ang minamahal ng Allâhu ta’âlâ.’ Itinaas ni ‘Azrâ’îl (‘alaihis-salâm) ang kanyang ulo at ngumiti. Tumayo siya, nagbigay-galang sa akin, at sinabi: ‘Maligayang pagdating! Walang nilikha ang Haqq ta’âlâ na higit na marangal kaysa sa inyo. Ang inyong umma rin ay higit na dakila kaysa sa lahat ng umma. Higit akong naaawa sa inyong umma kaysa sa kanilang mga ama at mga ina.’ Sinabi ko: ‘May kahilingan ako sa iyo. Mahina ang aking umma. Pakitunguhan mo sila nang may kahinahunan. Kunin mo ang kanilang mga kaluluwa nang may kagaanan.’ Sinabi niya: ’Sumpa man sa Allâhu ta’âlâ, na nagsugo sa inyo bilang huling propeta at humirang sa inyo bilang Kanyang habîb: araw at gabi ay pitumpung ulit na nag-uutos sa akin ang Allâhu ta’âlâ:

“Kunin mo ang mga kaluluwa ng umma ni Muhammad nang may kahinahunan at kagaanan, at pangasiwaan mo ang kanilang mga gawain nang may kabutihan.” Kaya ako rin ay higit na mahabagin sa inyong umma kaysa sa kanilang mga ina at mga ama.’ Pagkatapos ay umakyat kami sa ikalimang langit. Doon ay nakatagpo namin si Hârûn3 (‘alaihis-salâm). Sinabi niya sa akin: ‘Maligayang pagdating,’ at nanalangin ng kabutihan para sa akin. Nakita ko ang pagsamba ng mga anghel ng ikalimang langit. Silang lahat ay nakatayo at nakatingin sa mga daliri ng kanilang mga paa; hindi sila kailanman tumitingin sa ibang dako, at nagpupuri sila nang malakas. Itinanong ko kay Jibrîl (‘alaihis-salâm): ‘Ganito ba ang pagsamba ng mga anghel na ito?’ ‘Oo, hilingin ninyo sa Haqq ta’âlâ na ipagkaloob ang pagsambang ito sa inyong umma,’ sabi niya. Nanalangin ako. Ipinagkaloob ito ng Haqq ta’âlâ. Pagkatapos ay umakyat kami sa ikaanim na langit. Doon ay nakatagpo namin si Mûsâ (‘alaihis-salâm). Sinabi niya sa akin: ‘Maligayang pagdating,’ at nanalangin ng kabutihan para sa akin.

Pagkatapos ay umakyat kami sa ikapitong langit. Matapos ang gayunding tanong at sagot, natagpuan ko si Ibrâhîm (‘alaihis-salâm) na nakasandal ang likod sa Bayt al-Ma’mûr. Sa Bayt al-Ma’mûr na iyon ay pumapasok araw-araw ang pitumpung libong anghel (at hindi na muling dumarating ang kanilang pagkakataon). Binati ko ng salâm si Ibrâhîm (‘alaihis-salâm). Tinugon niya ang aking salâm at sinabi: ‘Maligayang pagdating, O mabuting propeta, O mabuting anak.’ (Pagkatapos ay sinabi niya:) ‘O Muhammad! Ang lupa ng Paraiso ay napakapino at ang alabok nito ay malinis. Sabihin mo sa iyong umma na magtanim sila roon ng maraming puno.’ Itinanong ko: ‘Paano nagtatanim ng puno sa Paraiso?’ Sinabi niya: ‘Sa pamamagitan ng pagbigkas ng tasbîh na “Lâ hawla wa lâ quwwata illâ billâh”’ (at ayon sa isang salaysay: ‘“Subhânallâhi wal-hamdu lillâhi wa lâ ilâha illallâhu wallâhu akbar”’). Pagkatapos ay dinala ako (ni Jibrîl ’alaihis-salâm) sa Sidrat al-Muntahâ. Ang Sidrat al-Muntahâ ay isang punong ang ugat ay nasa ikaanim na langit at ang katawan at mga sanga ay nasa itaas ng ikapitong langit; ang mga dahon nito ay gaya ng mga tainga ng elepante at ang mga bunga nito ay kasinlaki ng mga tore.4 Para bang isa itong punong lumililim sa lahat ng langit at sa Paraiso sa pamamagitan ng lilim nito. Kapag nahahayag ang nûr ng kamahalan at kadakilaan ng Allâhu ta’âlâ, nababalot ito ng mga kulay, ginagayakan ng mga rubi, esmeralda at iba pang katulad na mamahaling bato, at nagiging gayon kaganda na walang sinuman sa mga nilikhang nilikha ng Allâhu ta’âlâ ang makapaglalarawan ng kagandahan nito.

Inihatid ako ni Jibrîl (‘alaihis-salâm) lampas sa Sidrat al-Muntahâ at nagpaalam sa akin. Sinabi ko: ‘O Jibrîl! Iiwan mo ba akong mag-isa?’ Nabagabag si Jibrîl (‘alaihis-salâm). Nagsimula siyang manginig sa harap ng kamahalan ng Haqq ta’âlâ at sinabi: ‘O Muhammad! Kapag humakbang pa ako ng (isa pang) hakbang, mapapahamak ako dahil sa kadakilaan ng Allâhu ta’âlâ. Masusunog at maglalaho ang aking buong katauhan.’”

Hanggang dito ay kasama ng Pinuno ng mga sanlibutan si Jibrîl ’alaihis-salâm. Dito ay ipinakita ni Jibrîl ’alaihis-salâm ang kanyang sarili kay Rasûlullah sa anyong kanyang pinagkalikhaan: nakabukas ang kanyang anim na raang libong pakpak, at mula sa bawat pakpak ay nagsisihulog ang mga perlas at mga rubi.

Pagkatapos ay dumating ang isang luntiang latag mula sa Paraiso na tinatawag na Rafraf, na ang ningning ay higit na maliwanag kaysa sa araw. Walang tigil itong abala sa dhikr ng Allâhu ta’âlâ, at pinupuno ng tinig ng kanyang tasbîh ang daigdig na kinaroroonan nito. Binati nito ng salâm ang ating Pinuno, ang Propeta. Umupo ang ating Pinunong Rasûlullah sa Rafraf. Sa isang iglap ay umakyat sila sa napakatataas na dako, at dumaan sila sa pitumpung libong tabing na tinatawag na hijâb. Napakalayo ng pagitan ng bawat hijâb. Sa bawat tabing ay may mga anghel na may takdang tungkulin. Isa-isang idinaan ng Rafraf ang ating Pinuno, ang Propeta, sa mga tabing na iyon. Sa gayon ay nilampasan nila ang Kursî, ang ’Arsh at ang mga daigdig ng mga kaluluwa. Tuwing dumaraan sa isang tabing ang Habîb-i akram at Nabiyy-i muhtaram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), naririnig niya ang utos: “Huwag kang matakot, O Muhammad! Lumapit ka, lumapit ka!” Naging gayon siya kalapit na narating niya ang kalagayan ng Qâba Qawsayn. Sa paraang hindi malalaman, hindi mauunawaan at hindi mailalarawan, narating niya ang mga kataasang ninais ng Allâhu ta’âlâ. Nang walang lugar, walang panahon, walang direksiyon at walang katangian ay naganap ang ru’ya, ibig sabihin: nakita niya ang Allâhu ta’âlâ. Nang walang mata, walang tainga, walang kasangkapan at walang tagapamagitan ay nakipag-usap siya sa kanyang Panginoon. Nakamit niya ang mga biyayang hindi malalaman o mauunawaan ng anumang nilikha.

Sinabi ni Hadrat Imâm Rabbânî sa kanyang “Maktûbât”: “Hindi nakita ng Dakilang Pinunong iyon (’alaihis-salâtu was-salâm) ang kanyang Panginoon sa mundong ito noong gabi ng Mi’râj. Nakita niya Siya sa Kabilang-buhay. Sapagkat lumabas nang gabing iyon ang Rasûl ’alaihis-salâm sa saklaw ng panahon at lugar. Natagpuan niya ang isang sandaling walang simula at walang wakas. Nakita niya ang simula at ang wakas bilang iisang tuldok. Nakita niya nang gabing iyon ang pagpasok sa Paraiso, libu-libong taon pagkaraan, ng mga papasok sa Paraiso, at ang kanilang pananatili sa Paraiso. Ang pagkakita sa kalagayang iyon ay hindi pagkakita sa mundong ito. Iyon ay pagkakita sa pamamagitan ng pagkakita ng Kabilang-buhay.”

Nang sabihin sa ating Pinuno, ang Propeta: “Purihin mo ang iyong Panginoon!”, agad niyang sinabi: “At-tahiyyâtu lillâhi was-salawâtu wat-tayyibât” (ibig sabihin: ang lahat ng papuri, pagbubunyi at pagpupuring binibigkas ng mga dila, ang lahat ng paglilingkod at pagsunod na ginagawa ng katawan, at ang lahat ng kabutihan at pagkakawanggawang ginagawa sa pamamagitan ng ari-arian ay para sa Allâhu ta’âlâ).

“Walang nilikha ang Haqq ta’âlâ na higit na marangal kaysa sa inyo. Ang inyong umma rin ay higit na dakila kaysa sa lahat ng umma” ’Azrâ’îl ’alaihis-salâm

Una, binati ng Allâhu ta’âlâ ang Kanyang Habîb, nang walang mata, walang tainga, walang tagapamagitan at walang lugar, sa pamamagitan ng mga salitang: “As-salâmu ’alaika ayyuhan-nabiyyu wa rahmatullâhi wa barakâtuh” (O Aking Rasûl! Sumaiyo nawa ang Aking salâm, ang Aking pagpapala at ang Aking awa). Sumagot ang ating Pinuno, ang Propeta: “As-salâmu ’alainâ wa ’alâ ’ibâdillâhis-sâlihîn” (O aking Panginoon! Sumaamin din nawa ang salâm, at sa Iyong mabubuting alipin).

Nang marinig ito ng mga anghel, sabay-sabay nilang sinabi: “Ash-hadu an lâ ilâha illallâh, wa ash-hadu anna Muhammadan ’abduhû wa rasûluh” (Nalalaman ko at pinaniniwalaan, na para bang nakita ko ng aking sariling mga mata, na walang diyos na karapat-dapat sambahin maliban sa Allâhu ta’âlâ, at na si Muhammad ’alaihis-salâm ay Kanyang alipin at Kanyang rasûl).

Nang sabihin ng ating Pinuno, ang Propeta: “As-salâmu ’alainâ…”, sinabi ng Allâhu ta’âlâ: “O Aking Habîb! Walang ibang naririto maliban sa ating dalawa. Bakit mo sinabi ang ‘‘alainâ’ (sa amin)?” Sumagot ang ating Pinunong Rasûlullah:

“O aking Panginoon! Bagaman ang mga katawan ng aking umma ay wala sa piling ko, ang kanilang mga kaluluwa ay kasama ko. Ang aking mapagkalingang tingin at ang aking buong malasakit ay hindi malayo sa kanila. Binati Mo ako ng salâm at inilayo Mo ako sa lahat ng kasamaan. Paano ko maipagkakait sa aking dukha at nababagabag na umma, na dinatnan ng pagsubok (fitna) ng huling panahon, ang dakilang karangalan at kagandahang-loob na ito? Paano ko sila hindi mabibigyan ng bahagi sa ganitong biyaya?”

Sinabi ng Allâhu ta’âlâ: “O Aking Habîb! Ngayong gabi ay ikaw ang Aking panauhin. Humiling ka sa Akin: ano ang nais mo?” Sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam): “Ang aking umma ang nais ko (O aking Panginoon!)”

Ayon sa isang salaysay, inulit ng Haqq ta’âlâ ang tanong na ito nang pitong daang ulit. Sa bawat pagkakataon ay sumagot ang ating Pinunong Rasûlullah: “Ang aking umma ang nais ko.” Nang sabihin ng Allâhu ta’âlâ: “Lagi mong hinihiling ang iyong umma,” humiling siya: “O aking Panginoon! Ako ang humihiling, Ikaw ang nagbibigay. Ipagkaloob Mo sa akin ang aking buong umma.” Sinabi ng Haqq ta’âlâ: “Kung ipagkakaloob Ko sa iyo ngayong gabi ang iyong buong umma, hindi mahahayag ang Aking awa at ang iyong karangalan. Ipinagkaloob Ko sa iyo ngayong gabi ang isang bahagi nito. Ipinagpaliban Ko ang dalawang bahagi. Sa Araw ng Paghuhukom, ikaw ang hihiling at Ako ang magpapatawad. Upang sa gayon ay mahayag ang Aking awa at ang iyong karangalan (ang iyong dangal).”

Sinabi ng ating minamahal na Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) sa isang hadîth sharîf: “Nang gabing iyon (ang gabi ng Mi’râj), hiniling ko sa Allâhu ta’âlâ na ipagkatiwala sa akin ang pagtutuos sa aking buong umma. Sinabi ng Haqq ta’âlâ: ‘O Muhammad! Ang nais mo rito ay walang sinumang makaalam ng mga pagkakamali ng iyong umma. Ang nais Ko naman ay ito: dahil ikaw ay isang mahabaging propeta, ang kanilang mga pagkakamali at masasamang gawa ay dapat manatiling nakatago hindi lamang sa mga taga-labas kundi pati sa iyo. O Muhammad! Ikaw ang kanilang gabay. Ako ang kanilang Panginoon. Ngayon mo lamang sila nakita. Ako ay tumingin at tumitingin sa kanila mula sa walang simula hanggang sa walang hanggan. O Muhammad! Kung hindi Ko ibig makipag-usap sa iyong umma, hindi Ko sila tutuusin sa Araw ng Paghuhukom. Hindi Ko itatanong ang alinman sa kanilang mga kasalanan, malaki man o maliit.’”

“Sinabi ng Allâhu ta’âlâ: ‘O Muhammad! Buksan mo ang iyong pinagpalang mga mata at tumingin ka sa ilalim ng iyong mga paa.’ Tumingin ako at nakakita ng isang dakot na lupa. Sinabi ng Haqq ta’âlâ: ‘Ang lahat ng umiiral ay ang lupa sa ilalim ng iyong mga paa. Dinala mo ba sa harapan ng Kaibigan ang lupang iyon na Akin? Higit na madali sa Akin ang patawarin ang iyong umma kaysa ang patawarin ang alikabok na kumapit sa laylayan ng isang kaibigan.’”

Ibinigay Ko sa iyo ang iyong umma, O Habîb!
Ang Aking Paraiso’y itinakda Kong mapasakanila.
O Aking Habîb, ano ba ang iyong hiniling?
Isang dakot na lupa ba ang iyong ipinanalangin?

Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta, sa isang hadîth sharîf: “Nagtanong ako sa Haqq ta’âlâ ng maraming tanong. Narinig ko ang mga sagot. Pinagsisihan ko na ako ay nagtanong. (Ang ilan sa mga ito ay ang mga sumusunod:)

‘O aking Panginoon! Binigyan Mo si Jibrîl ng anim na raang libong pakpak. Bilang katapat nito, ano ang Iyong kagandahang-loob sa akin?’ Sinabi ng Haqq ta’âlâ: ‘Ang isang hibla ng iyong buhok ay higit na mahal sa Akin kaysa sa anim na raang libong pakpak ni Jibrîl. Alang-alang sa isang hibla ng iyong buhok, palalayain Ko sa Araw ng Paghuhukom ang libu-libong suwail na makasalanan. O Muhammad! Kapag ibinuka ni Jibrîl ang kanyang mga pakpak, pinupuno nito ang pagitan ng silangan at kanluran. Kapag ikaw ay namagitan, ipagkakaloob Ko silang lahat sa iyo, mapuno man ng mga suwail ang pagitan ng silangan at kanluran.’ Sinabi ko: ‘Pinagpatirapa Mo ang mga anghel sa harap ng aking amang si Âdam (‘alaihis-salâm). Bilang katapat nito, ano ang Iyong pagpaparangal sa akin?’

Sinabi ng Haqq ta’âlâ: ‘Ang pagpapatirapa ng mga anghel kay Âdam ay dahil nasa kanyang noo ang iyong nûr. O Muhammad! Binigyan Kita ng bagay na higit na dakila kaysa roon. Inilapit Ko ang iyong pangalan sa Aking pangalan at isinulat Ko ito sa ibabaw ng ‘Arsh-i a’lâ. Noon ay hindi pa nalilikha si Âdam; wala pa siyang pangalan ni bakas. Isinulat Ko ang iyong pangalan sa pintuan ng mga langit, sa mga hijâb, sa mga pintuan ng mga Paraiso, sa mga palasyo at mga puno, sa bawat dako ng Paraiso. Walang anumang bagay sa Paraiso na hindi nakasulatan ng “Lâ ilâha illallâh Muhammadun Rasûlullah”. Ang kalagayang ito ay higit na dakila kaysa sa kalagayang ibinigay kay Âdam.’

Yamang ikaw ang Aking iniibig, O marangal,
Hindi ba’t sa iyo ang dalawang daigdig, O kaibig-ibig?
Ginawa Kong salamin ng Aking Sarili ang iyong pagkatao,
Isinulat Ko ang iyong pangalan kasama ng Aking pangalan.

‘O aking Panginoon! Binigyan Mo si Nûh (‘alaihis-salâm) ng isang daong. Bilang katapat nito, ano ang ipinagkaloob Mo sa akin?’ Sinabi Niya: ‘Ibinigay Ko sa iyo ang Burâq, at sa loob ng isang gabi ay pinarating Kita mula sa lupa hanggang sa ‘Arsh. Nakita mo ang Paraiso at ang Impiyerno. At ibinigay Ko sa iyong umma ang mga masjid, upang sa Araw ng Paghuhukom ay sumakay ang iyong umma sa mga masjid na iyon gaya ng pagsakay sa mga barko, tawirin ang Sirât sa panahong kasingbilis ng pagkurap ng mata, at maligtas mula sa Impiyerno.’ ‘O aking Panginoon! Ibinaba Mo sa mga Anak ni Israel ang manna at ang karne ng isang ibong kahawig ng pugo.’ Sinabi ng Haqq ta’âlâ: ’Ipinagkaloob Ko sa iyo at sa iyong umma ang biyaya ng mundong ito at ng Kabilang-buhay. Binago Ko ang anyo ng mga Anak ni Israel mula sa anyong tao tungo sa anyo ng oso, unggoy at baboy. Hindi Ko ginawa iyon sa sinuman sa iyong umma. Kahit gumawa sila ng mga gawang tulad ng kanilang mga gawa, hindi Ko itinuring na karapat-dapat sa kanila ang kapahamakang ito. O Muhammad! Binigyan Kita ng isang sûra na walang katulad sa Tawrât at sa Injîl. Ang sûrang iyon ay ang sûra al-Fâtiha. Ang sinumang bumigkas ng sûrang iyon, ang kanyang katawan ay magiging harâm sa Impiyerno. At pagagaanin Ko ang parusa sa kanyang ina at ama. O Muhammad! Wala Akong nilikhang higit na akram (mahalaga, dakila, marangal) kaysa sa iyo. Para sa iyo at sa iyong umma ay ginawa Kong fard ang limampung salât sa isang araw at gabi.

“Nang gabing iyon (ang gabi ng Mi’râj), hiniling ko sa Allâhu ta’âlâ na ipagkatiwala sa akin ang pagtutuos sa aking buong umma” Hadîth sharîf

O Muhammad! Ang sinumang tumanggap sa Aking kaisahan at hindi nagtatambal sa Akin, para sa kanila ang Paraiso. Para sa iyong umma na ganito ay ginawa Kong harâm ang Impiyerno. Ang Aking awa sa iyong umma ay nanaig sa Aking galit.

O Muhammad! Sa Aking harapan ay ikaw ang akram, ang pinakamarangal sa lahat ng nilikha. Sa Araw ng Paghuhukom ay pararangalan Kita nang gayon na lamang, na ang buong sanlibutan ay mamamangha. O Aking Habîb! Hangga’t hindi ka pa pumapasok sa Paraiso, ipinagbabawal ito sa ibang mga propeta at sa kanilang mga umma. Hangga’t hindi pa pumapasok ang iyong umma, walang ibang umma ang papasok. O Muhammad! Nais mo bang makita ang Aking inihanda para sa iyo at sa iyong umma?’ Sinabi ko: ‘Nais ko, O aking Panginoon!’ Hinarap Niya si Isrâfîl at sinabi: ‘O Isrâfîl! Sabihin mo kay Jibrîl, ang Aking alipin, ang Aking pinagkakatiwalaan at ang Aking rasûl, na dalhin niya ang Aking Habîb sa Paraiso at ipakita sa kanya ang Aking inihanda sa Paraiso para sa Aking Habîb at sa kanyang umma. Upang ang kanyang pinagpalang puso ay mapalaya mula sa pagkabahala.’”

Ang Pinuno ng mga sanlibutan, ang ating minamahal na Propeta, ay pumunta kay Jibrîl ’alaihis-salâm kasama si Isrâfîl ’alaihis-salâm. Upang tuparin ang utos ng Allâhu ta’âlâ, dinala ni Jibrîl ’alaihis-salâm ang ating Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), sa Paraiso. Naghihintay ang mga anghel na may hawak na mga pinggan: ang isa ay puno ng mga kasuotan ng Paraiso (hulla), at ang isa naman ay puno ng nûr. Sinabi ni Jibrîl ’alaihis-salâm: “Yâ Rasûlallah! Ang mga anghel na ito ay nilikha walumpung libong taon bago si Âdam ’alaihis-salâm. Sa lugar na ito ay naghihintay sila nang may pananabik upang isaboy sa inyo at sa inyong umma ang laman ng mga pinggan. Kapag kayo at ang inyong umma ay tumapak sa pintuan ng Paraiso sa Araw ng Paghuhukom sa utos ng Allâhu ta’âlâ, isasaboy ng mga anghel na ito sa inyo ang mga mamahaling bato ng mga pinggan.” Sinalubong sila ng anghel na nangangasiwa sa Paraiso, na nagngangalang Ridwân. Nagbigay siya ng magagandang balita sa ating Pinuno, ang Propeta, at sinabi: “Hinati ng Haqq ta’âlâ ang Paraiso sa tatlong bahagi, upang ibigay ang dalawa rito sa inyong umma at ang isa sa mga umma ng ibang mga propeta.” At inilibot niya siya sa buong Paraiso. Sinabi ng Habîb-i akram: “Nakakita ako ng isang ilog sa gitna ng Paraiso.

Ito ay dumadaloy sa itaas ng ‘Arsh. Mula sa iisang lugar ay lumalabas ang tubig, gatas, alak at pulot. Hindi sila kailanman naghahalo. Ang pampang ng ilog na iyon ay yari sa krisolito. Ang mga bato sa loob nito ay mga mamahaling hiyas, ang putik nito ay ambar, at ang mga damo nito ay sapran. Inilagay sa paligid nito ang mga basong pilak na higit na marami kaysa sa mga bituin sa langit. Sa paligid nito ay may mga ibong ang leeg ay gaya ng leeg ng kamelyo. Ang sinumang kumain ng kanilang karne at uminom mula sa ilog na iyon ay magkakamit ng kaluguran ng Haqq ta’âlâ. Itinanong ko kay Jibrîl: ‘Anong ilog ito?’ ‘Ito ang Kawthar. Ibinigay ito sa inyo ng Haqq ta’âlâ. Mula sa Kawthar na ito ay dumadaloy ang tubig sa mga halamanan ng walong Paraiso,’ sabi niya. Sa pampang ng ilog na iyon ay nakakita ako ng mga tolda. Lahat ng mga iyon ay yari sa perlas at rubi. Itinanong ko ang mga iyon kay Jibrîl. ‘Iyon ang mga tahanan ng inyong mga asawa,’ sabi niya. Sa mga toldang iyon ay nakakita ako ng mga hûrî. Ang kanilang mga mukha ay nagniningning na gaya ng araw, at silang lahat ay umaawit nang malakas ng iba’t ibang himig. Sinasabi nila: ’Kami ay masaya at nagagalak. Hindi kami kailanman dinadatnan ng lungkot.

Kami ay nagagayakan at hindi kailanman hubad. Kami ay bata at hindi kailanman tumatanda. Kami ay mabuti ang ugali at hindi kailanman nagagalit. Kami ay laging ganito at hindi kailanman namamatay.’ Umaabot ang kanilang mga himig at tinig sa mga palasyo at mga puno ng kaligayahan at pinupuno ang bawat dako. Napakaganda ng kanilang tinig, kaya kung umabot sa mundo ang mga himig na iyon, mawawala sa mundo ang kamatayan at ang pighati. Sinabi ni Jibrîl: ‘Nais ba ninyong makita ang kanilang mga mukha?’ ‘Nais ko,’ sabi ko. Binuksan niya ang pinto ng isang tolda. Tumingin ako. Nakakita ako ng gayon kagagandang anyo na kahit ilarawan ko ang kanilang kagandahan sa buong buhay ko ay hindi ko ito matatapos. Ang kanilang mga mukha ay higit na maputi kaysa gatas, ang kanilang mga pisngi ay higit na mapula kaysa rubi at higit na maningning kaysa araw. Ang kanilang balat ay higit na malambot kaysa seda at nagliliwanag na gaya ng buwan, at ang kanilang samyo ay higit na mabango kaysa almiskle. Ang kanilang buhok ay itim na itim: ang sa isa ay nakatirintas, ang sa isa ay nakapusod, ang sa isa naman ay nakalugay; kapag sila ay nakaupo, ito ay nasa kanilang paligid na parang tolda, at kapag sila ay tumayo, ito ay umaabot hanggang sa kanilang mga paa. Sa harapan ng bawat isa sa kanila ay may nakatayong isang lingkod. Sinabi ni Jibrîl: ‘Sila ay para sa inyong umma.’”

Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam): “Nakita ko ang mga halamanan at mga hardin ng walong Paraiso at ang lahat ng uri ng biyaya. Pagkatapos ay sumagi sa aking isip na nais ko ring makita ang Impiyerno at ang mga antas nito. Hinawakan ni Jibrîl ang aking kamay at dinala ako kay Mâlik, ang pinakadakilang anghel ng Impiyerno. Sinabi niya: ‘O Mâlik! Nais makita ni Hadrat Muhammad ang mga lugar ng mga kaaway sa Impiyerno; ipakita mo sa kanya ang Impiyerno.’” Nang alisin ni Mâlik ang takip ng Impiyerno, nagsimulang kumulo at umalon ang Impiyerno nang gayon na lamang, kaya nakita mismo ng ating Pinuno, ang Propeta (’alaihis-salâtu was-salâm), kung paano dinadakma at sinusunog ng Impiyerno ang lahat ng bagay, ang mga parusa ng pagkauhaw sa Impiyerno, ang mga tanikala ng parusa, ang mga ahas at alakdan ng parusa, at ang ilan sa mga parusang naroon.

“Binuksan ni Mâlik ang mga antas ng Impiyerno. Nakita ko ang pitong antas (lahat ng mga ito). Ang ikapitong antas ay tinatawag na Hâwiya. Ang parusa roon ay higit na mabigat nang maraming ulit kaysa sa ibang mga antas. Itinanong ko kay Mâlik: ‘Anong mga tao ang pinarurusahan sa antas na ito?’ Sinabi ni Mâlik: ‘Dito pinarurusahan si Fir’awn at si Qârûn at ang mga mapagkunwari (munâfiq) ng inyong umma.’ Ang ikaanim na antas ay Lazâ. Doon pinarurusahan ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan (ang mga walang anumang relihiyon). Ang ikalimang antas ay Hutama. Doon pinarurusahan ang mga sumasamba sa apoy at sa toro, at ang mga Budista.

Ang ikaapat na antas ay Jahîm. Doon pinarurusahan ang mga sumasamba sa araw at sa mga bituin. Ang ikatlong antas ay Saqar. Doon pinarurusahan ang mga Kristiyano. Ang ikalawang antas ay Sa’îr. Doon pinarurusahan ang mga Hudyo. Ang unang antas ay Jahannam. Ang parusa nito ay higit na magaan kaysa sa parusa ng ibang mga antas. (Gayunman) ay nakakita ako roon ng pitumpung libong dagat ng apoy. Ang bawat dagat ay gayon kalaki na kung ihahagis nila ang mga lupa at mga langit sa iisang dagat at uutusan ang isang anghel na hanapin ang mga ito, hindi niya matatagpuan ang mga ito, maghanap man siya nang isang libong taon. Ang mga zabânî (ang mga anghel na nangangasiwa sa Impiyerno) ay gayon kalalaki na kung ilagay ng isa sa kanila ang mga lupa at mga langit sa isang sulok ng kanyang bibig, hindi ito mapapansin kailanman. Umaalon ang mga dagat na iyon at lumilikha ng nakapangingilabot na mga ugong. Kung umabot sa mundo kahit ang mahinang alingawngaw ng ugong na iyon, mapapahamak ang lahat ng nilalang na may buhay.

Nagtanong ako: ‘Para kanino ang antas na ito?’ Hindi sumagot si Mâlik. Muli akong nagtanong. Nanahimik siya… Sinabi ni Jibrîl kay Mâlik: ‘Hinihintay niya ang iyong sagot.’ Humingi siya ng paumanhin: ‘Ipagpaumanhin ninyo ako.’ Sinabi ko: ‘Anuman iyon, sumagot ka, upang ngayon pa lamang ay may magawa nang paghahanda laban dito.’ Sinabi ni Mâlik: ‘Yâ Rasûlallah! Ito ay para sa mga suwail ng inyong umma. Pangaralan ninyo sila, upang maingatan nila ang kanilang sarili mula sa nakapangingilabot na lugar na ito. Lumayo sila sa mga bagay na kakaladkad sa kanilang katawan sa ganitong parusa. Sa araw na iyon ay hindi ako maaawa sa mga suwail. Hindi ako magpapakita ng habag maging sa kanilang matatandang puti na ang balbas, maging sa kanilang kabataan.’”

“Ang Mi’râj ay ang lugar na doon nagwawakas ang isip at nagsisimula ang îmân” Hadîth sharîf

Nagsimulang umiyak ang Pinuno ng mga sanlibutan. Inalis niya ang turbante sa kanyang pinagpalang ulo at nagsimulang mamagitan at magsumamo (sa Allâhu ta’âlâ). Binanggit niya ang kahinaan ng kanyang umma at sinabing hindi nila makakayanan ang ganitong parusa, at gayon siya umiyak na umiyak ding kasama niya si Jibrîl ’alaihis-salâm at ang lahat ng anghel. Pagkatapos ay dumating mula sa Allâhu ta’âlâ ang salita: “O Aking Habîb! Dakila ang iyong katayuan at ang iyong halaga sa Akin; tinanggap ang iyong panalangin. Panatagin mo ang iyong kalooban. Tinupad Ko ang iyong nais. Bibigyan Kita ng gayong kalagayan na sa pamamagitan ng iyong pamamagitan ay patatawarin Ko ang napakaraming suwail, hanggang sa sabihin mo: ‘Sapat na.’ O Aking Habîb! Ang sinumang sumunod sa Aking utos ay maliligtas sa parusa at kaparusahan at makakamit ang Aking awa. Makakamit niya ang karangalang makita Ako sa Paraiso. Para sa iyo at sa iyong umma ay ginawa Kong fard ang limampung salât sa isang araw at gabi.”

Nagpatuloy ang ating Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam): “Mula sa lugar na iyon ay narating ko (pagkatapos) ang ‘Arsh. Dumaan ako sa mga langit at dumating sa lugar na kinaroroonan ni Mûsâ (‘alaihis-salâm). Itinanong niya sa akin: ‘Ano ang ginawang fard ng Haqq ta’âlâ para sa iyo at sa iyong umma?’ Sinabi ko: ‘Ginawa Niyang fard sa akin ang pagsasagawa ng limampung salât sa bawat araw at gabi.’ Sinabi niya: ‘Bumalik ka sa iyong Panginoon at hilingin mo sa Kanya na pagaanin ito nang kaunti. Sapagkat hindi ito makakayanan ng iyong umma. Sinubok at sinuri ko ang mga Anak ni Israel.’ Kaya bumalik ako sa aking Panginoon at sinabi: ‘O aking Panginoon! Pagaanin Mo nang kaunti (ang utos na ito) para sa aking umma!’ Pagkatapos ay ibinawas Niya ang lima lamang mula sa limampung salât. Bumalik ako kay Mûsâ (‘alaihis-salâm) at sinabi: (Ibinawas Niya ang lima.) Sinabi niya: ‘Bumalik ka sa iyong Panginoon! Hilingin mo sa Kanya na pagaanin pa ito nang kaunti. Sapagkat hindi ito makakayanan ng iyong umma.’ Sa gayon ay pabalik-balik ako sa pagitan ni Mûsâ (‘alaihis-salâm) at ng aking Panginoon, hanggang sa sinabi ng Allâhu ta’âlâ sa huli: ‘Ibinaba Ko ang salât na ito sa lima. Sa bawat salât ay may sampung gantimpala. Kaya sa huli ay limampung salât pa rin ito. Sapagkat ang sinumang naglayon ng isang mabuting gawa ngunit hindi ito nagawa, isinusulat para sa kanya ang isang gantimpala; kung nagawa naman niya ito, isinusulat ang eksaktong sampung gantimpala kapalit ng isa. Ngunit ang sinumang naglayon ng isang kasalanan ngunit hindi ito ginawa, walang anumang isinusulat; kung ginawa niya ito, itinatala lamang ito bilang iisang kasalanan.’ Pagkatapos ay bumaba ako kay Mûsâ (‘alaihis-salâm) at isinalaysay ang nangyari. Muli niyang sinabi: ‘Bumalik ka at hilingin mo sa Kanya na pagaanin pa ito nang kaunti.’ Noon ay sinabi ko sa kanya: ‘Dahil napakadalas ko nang dumulog sa aking Panginoon, nahihiya na ako ngayon.’”5 Sa gayon ay inaliw ng Allâhu ta’âlâ ang pinagpalang puso ng ating minamahal na Propeta, na nasugatan ng mga pagsubok na kanyang tiniis. Ipinagkaloob Niya sa kanya ang mga biyayang hindi Niya ibinigay sa alinman sa Kanyang mga nilikha at hindi malalaman o mauunawaan ninuman.

Halika rito, ikaw na nasusunog sa apoy ng pag-ibig,
Ikaw na nag-aakalang ikaw ay mangingibig ng Minamahal.
Halika’t pakinggan ang Mi’râj ng Dakilang Pinuno ng sanlibutan, nang malinaw;
Kung ikaw ay mangingibig, masunog ka sa apoy ng pag-ibig nang walang atubili.
Gabi iyon na papasok ng Lunes – isang balitang tiyak –
At ang gabing iyon pala ay ang Laylat al-Qadr.
Siya na may maharlikang kapalaran at mataas na kalagayan
Ay nasa bahay ni Umm Hânî nang gabing iyon.
Ang mga nauna sa kanya’y hindi nakaabot sa kapalarang ito,
Walang sinumang nagkamit ng ganitong kadakilaan.
Sapagkat nakita niya ang lahat at lumampas pa roon,
At narating niya ang Dakilang Harapang iyon.
Ang Dhu’l-Jalâl, na malaya sa anim na direksiyon,
Ay ipinakita sa kanya ang Kanyang kagandahan, nang walang paano at gaano.
Hayagang nakita niya ang Panginoon ng kamahalan;
Gayundin Siya makikita ng kanyang umma sa Kabilang-buhay.
Ikaw na nag-Mi’râj at sa Akin ay nagsumamo,
Ginawa Kong Mi’râj ng iyong umma ang salât.

“O Aking Habîb! Ang sinumang sumunod sa Aking utos ay maliligtas sa parusa at kaparusahan at makakamit ang Aking awa. Makakamit niya ang karangalang makita Ako sa Paraiso” Hadîth qudsî