ANG HIJRA
Ang biglang pagyakap sa Islam ng mga tribong Aws at Khazraj, at ang posibilidad na magkaisa ang mga Muslim ng Mecca at ang mga Muslim ng Medina, ay labis na nagpasindak at nagpangitngit sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Nang mabalitaan ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Mecca ang ikalawang bay’a sa ’Aqaba, naging lubhang marahas at lubhang mapanganib ang kanilang pakikitungo. Hindi na matiis ng mga Muslim ang manatili sa Mecca. Dahil sa huling bay’a sa ’Aqaba, ang Medina ay naging lugar para sa mga Muslim na doon sila makasusumpong ng kapanatagan at kanlungan. Ninanais nilang makahanap ng paraan upang lumipat mula sa lungsod na ito at pumunta sa isang lupain na doon ay makahihinga sila nang kaunti at makapamumuhay nang kahit kaunting kalayaan. Inilahad nila ang kanilang kalagayan sa ating Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), at humingi sila ng pahintulot na lumipat. Pinayuhan niya ang kanyang mga Sahâba na magtiis, sapagkat hindi pa ibinibigay ang pahintulot na lisanin ang Mecca. Sa wakas ay dumating ang banal na pahintulot para sa Hijra na kanilang hinihintay. Nang araw na iyon, dumating ang ating minamahal na Propeta sa mga Sahâba nang puspos ng kagalakan at sinabi: “Ipinabatid na sa akin ang lugar na inyong lilipatan. Iyon ay ang Yathrib (Medina). Lumipat kayo roon. Makipagbuklod kayo roon sa inyong mga kapatid na Muslim. Ginawa sila ng Allâhu ta’âlâ na inyong mga kapatid. Ginawa Niya ang Yathrib (Medina) para sa inyo na isang bayan na doon ay makasusumpong kayo ng kaligtasan at kapanatagan.” Sa pahintulot at payo ng ating Pinunong Rasûlullah, nagsimulang lumipat ang mga Muslim sa Medina nang pangkat-pangkat, sunud-sunod.1 Mahigpit na ipinagbilin ng ating Pinuno, ang Propeta, sa mga lumilipat na kumilos sila nang may lubos na pag-iingat. Upang hindi makatawag ng pansin ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan, naglalakbay ang mga Muslim sa maliliit na karaban at kumikilos nang palihim hangga’t maaari. Si Abû Salama, ang unang lumipat sa Medina, ay labis na pinahirapan ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Pagkalipas ng ilang panahon ay napansin ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ang nangyayari. Sinimulan nilang pabalikin mula sa daan ang mga Muslim na nakikita nilang naglalakbay para sa Hijra, ihiwalay ang mga babae sa kanilang mga asawa, at ibilanggo ang sinumang kanilang mahuli, at pinahirapan nila sila sa iba’t ibang paraan. Ginawa nila ang lahat ng uri ng pagpapahirap upang patalikurin sila sa kanilang relihiyon. Ngunit dahil natatakot silang sumiklab ang isang digmaang sibil, hindi sila nangahas na patayin sila. Gayunman, sinamantala ng mga Muslim ang bawat pagkakataon at tinahak ang mga daan patungong Medina. Isang araw, nagsukbit din ng kanyang tabak si Hadrat ’Umar. Dinala niya ang kanyang mga palaso at ang kanyang sibat, at sa harap ng lahat ay nagsagawa siya ng tawâf sa Ka’ba nang pitong ulit. Pagkatapos ay sinabi niya nang malakas sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan na naroon: “Narito, ako rin ay lumilipat sa landas ng Allâhu ta’âlâ upang ipagtanggol ang aking relihiyon. Ang sinumang nais na mabalo ang kanyang asawa, maulila ang kanyang mga anak at paiyakin ang kanyang ina, harangin niya ako sa likod ng lambak na iyan!…” Sa gayon ay naglakbay patungong Medina si Hadrat ’Umar at mga dalawampung Muslim nang hayagan sa liwanag ng araw, nang walang anumang pangamba. Dahil sa takot sa kanya, walang sinumang nangahas na gumalaw sa karabang ito. Mula noon ay hindi na naputol ang mga paglipat, at pangkat-pangkat na nakarating sa Medina ang mga Sahâba.
“Ipinabatid na sa akin ang lugar na inyong lilipatan. Iyon ay ang Yathrib (Medina). Lumipat kayo roon” at “Makipagbuklod kayo roon sa inyong mga kapatid na Muslim. Ginawa sila ng Allâhu ta’âlâ na inyong mga kapatid. Ginawa Niya ang Yathrib (Medina) para sa inyo na isang bayan na doon ay makasusumpong kayo ng kaligtasan at kapanatagan” Hadîth sharîf
Ang daan ng Hijra
Samantala, humingi rin ng pahintulot na lumipat si Hadrat Abû Bakr. Sinabi ni Rasûl-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam): “Magtiis ka. Umaasa ako na pahihintulutan din ako ng Allâhu ta’âlâ. Magkasama tayong lilipat.” Nang magtanong si Hadrat Abû Bakr: “Maialay nawa para sa inyo ang aking ama at ang aking ina! May ganoon bang posibilidad?”, pinasaya siya ng ating Propeta sa pagsasabing: “Oo, mayroon.” Bumili si Hadrat Abû Bakr ng dalawang kamelyo sa halagang walong daang dirham at nagsimulang maghintay sa araw na iyon. Sa Mecca ay natira na lamang ang ating minamahal na Propeta, si Hadrat Abû Bakr, si Hadrat ’Alî, ang mga dukha, ang mga maysakit, ang matatanda at ang mga mananampalatayang ibinilanggo ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan.
Sa kabilang dako, mainit na sinalubong at pinatuloy bilang mga panauhin ng mga taga-Medina (ang mga Ansâr) ang mga taga-Mecca na lumipat (ang mga Muhâjirûn). Nabuo sa pagitan nila ang isang matibay na pagkakaisa.
Sa posibilidad na lumipat din si Rasûlullah at mamuno sa mga Muslim, nataranta ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Mecca. Nagtipon sila sa Dâr an-Nadwa, na pinagtitipunan nila upang pag-usapan ang mahahalagang bagay, at nagsimula silang mag-usap kung ano ang kanilang gagawin. Nagpakita sa kanila ang shaytân sa anyo ng Shaykh Najdî, ibig sabihin, sa anyo ng isang matandang lalaking taga-Najd. Pinakinggan niya ang kanilang usapan. Iba’t ibang mungkahi ang iniharap, ngunit wala ni isa man ang nagustuhan. Pagkatapos ay nakisali ang shaytân sa usapan at sinabi ang kanyang palagay: “Wala ni isa sa inyong naisip ang magiging lunas. Sapagkat ang kanyang nakangiting mukha at matamis na dila ay sumisira sa bawat hakbang. Mag-isip kayo ng ibang paraan.”
Sinabi ni Abû Jahl, ang pinuno ng Quraysh: “Pumili tayo ng isang malakas na lalaki mula sa bawat tribo. Sugurin nila si Muhammad nang may tabak sa kanilang mga kamay. Tagpasin nila siya ng tabak at padanakin ang kanyang dugo. Hindi malalaman kung sino ang pumatay sa kanya. Sa gayon ay mapipilitan silang tumanggap ng bayad-dugo (diya). Babayaran naman natin ang kanyang bayad-dugo, at makaliligtas tayo sa suliraning ito.” Nagustuhan din ng shaytân ang palagay na ito, sinang-ayunan ito at masigasig na hinikayat.2
Habang abala sa paghahandang ito ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan, dumating si Jibrîl ’alaihis-salâm at ipinabatid kay Rasûl-i akram ang pasiya ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Sinabi rin niya na huwag siyang matulog sa kanyang higaan nang gabing iyon, at ipinabatid niya ang utos ng Allâhu ta’âlâ na lumipat. Sa banal na utos na ito, sinabi ng ating minamahal na Propeta kay Hadrat ’Alî na humiga siya sa kanyang higaan at ibalik sa mga may-ari ang mga ipinagkatiwala sa kanya, at idinagdag: “Humiga ka at matulog sa aking higaan ngayong gabi, at magtalukbong ka ng balabal kong ito! Huwag kang matakot; walang anumang pinsalang darating sa iyo.”
Humiga si Hadrat ’Alî gaya ng iniutos ng ating Pinuno, ang Propeta. Dalawampu’t tatlong taong gulang siya noon. Handa siyang ialay nang walang anumang takot ang kanyang sariling buhay kapalit ni Habîbullah.
Sa gabi ng Hijra, pinaligiran ng mga di-mananampalataya ang pinagpalang tahanan ng ating Pinunong Rasûlullah. Nang gabing iyon ay bumaba ang mga unang âyat ng sûra Yâ-Sîn. Nang lumabas ang ating Pinuno, ang Propeta, mula sa kanyang pinagpalang tahanan, binigkas niya sa kanila ang ika-9 na marangal na âyat ng sûra Yâ-Sîn, na may kahulugang “Naglagay Kami ng harang sa harap nila at ng harang sa likod nila, at tinakpan Namin sila; kaya hindi na sila nakakikita”; pagkatapos ay dumampot siya ng isang dakot na lupa at isinaboy ito sa ulo ng mga di-mananampalataya. (Isinasalaysay na ang lahat ng nadampian ng lupang ito sa ulo ay napatay sa Labanan sa Badr.) Ligtas at walang pinsalang nakadaan sa gitna nila ang ating Pinunong Rasûlullah at nakarating sa bahay ni Hadrat Abû Bakr. Wala ni isa man sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan ang nakakita sa kanya.
“O Abû Bakr! Magtiis ka. Umaasa ako na pahihintulutan din ako ng Allâhu ta’âlâ. Magkasama tayong lilipat” Hadîth sharîf
Pagkaraan ng ilang sandali, may isang taong lumapit sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan at nagtanong: “Ano ang hinihintay ninyo rito?” Sumagot sila: “Ang paglabas ni Muhammad sa kanyang bahay.” Sinabi ng taong iyon: “Nanunumpa ako na nakadaan na si Muhammad sa gitna ninyo at nakaalis na, at sinabuyan pa niya ng lupa ang inyong mga ulo.” Inilagay ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ang kanilang mga kamay sa kanilang ulo. Totoo nga, may nakita silang lupa sa kanilang ulo. Pinagpag nila ang lupa sa kanilang mukha at sa kanilang ulo. Agad nilang sinugod ang pinto at pumasok sa loob. Nang makita nila si Hadrat ’Alî sa higaan ng Rasûl ’alaihis-salâm, itinanong nila kung nasaan si Rasûl-i akram.
Sinabi ni Hadrat ’Alî: “Hindi ko alam! Ako ba ang inatasan ninyong magbantay sa kanya?” Dahil dito ay magaspang nilang tinulak-tulak si Hadrat ’Alî. Lumabas ang mga di-mananampalataya at nagsimulang hanapin ang ating Pinunong Rasûlullah. Ikinulong nila si Hadrat ’Alî nang ilang panahon sa tabi ng Ka’ba, at pagkatapos ay pinakawalan siya.3
Pagkatapos ay pumunta sila sa bahay ni Hadrat Abû Bakr at tinanong ang anak niyang babae na si Asmâ. Nang hindi siya sumagot, pinalo nila siya. Bagaman hinanap nila sa lahat ng dako, hindi nila sila natagpuan, at halos mabaliw sila sa galit. Si Abû Jahl, ang pinakamabangis sa kanila, ay nagpasigaw ng mga tagapagbalita sa Mecca at sa paligid nito, at nangako na magbibigay siya ng 100 kamelyo sa sinumang makatagpo at magbabalik sa ating minamahal na Propeta at kay Hadrat Abû Bakr, o magtuturo kung nasaan sila. Ang ilan na nakarinig sa pangakong ito at nag-imbot sa yaman ay nag-armas, sumakay sa kanilang mga kabayo at nagsimulang maghanap.
Nang dumating ang ating Pinunong Rasûlullah sa bahay ni Hadrat Abû Bakr at nagsabi: “Pinahintulutan na akong lumipat,” nagtanong nang may pananabik si Hadrat Abû Bakr as-Siddîq: “Hayaan ninyong ipahid ko ang aking mukha sa alikabok ng inyong pinagpalang mga paa, yâ Rasûlallah!… Kasama ba ninyo ako?” Sumagot ang ating Pinuno: “Oo…” Napaiyak sa kagalakan si Hadrat as-Siddîq. Sa gitna ng kanyang mga luha ay sinabi niya: “Maialay nawa para sa inyo ang aking ama at ang aking ina at ang aking buhay, yâ Rasûlallah! Handa na ang mga kamelyo. Tanggapin ninyo ang alinmang inyong naisin.” Sinabi ng Sultan ng mga sanlibutan: “Hindi ako sasakay sa kamelyong hindi akin. (Tatanggapin ko lamang ito) kung babayaran ko.” Sa harap ng tiyak na utos na ito, napilitan si Hadrat as-Siddîq na sabihin ang halaga ng kamelyo. Ipinatawag ni Hadrat Abû Bakr ang isang lalaking nagngangalang ’Abdullah ibn Urayqit, na kilala bilang gabay, at inupahan niya siya upang ituro sa kanila ang daan, at iniutos niya sa kanya na dalhin ang mga kamelyo pagkalipas ng tatlong araw sa yungib sa bundok Thawr.
Noong ika-27 ng buwan ng Safar ng ikalabintatlong taon ng bi’tha, sa araw ng Huwebes, naglakbay ang ating Pinuno, ang Propeta, at si Abû Bakr as-Siddîq, na may dalang kaunting pagkain.
Naglalakad si Hadrat Abû Bakr sa paligid ni Rasûlullah, kung minsan sa kanan, kung minsan sa kaliwa, kung minsan sa harap at kung minsan sa likod. Nang itanong ng ating Propeta kung bakit niya ito ginagawa, sinabi niya: “Upang hadlangan ang panganib na maaaring dumating mula sa anumang dako. Kung may pinsalang darating, sa akin muna ito dumating. Maialay nawa ang aking buhay para sa inyong dakilang pagkatao, yâ Rasûlallah!”
Sinabi ng Dakilang Pinuno ng sanlibutan: “O Abû Bakr! Nais mo bang ang kapahamakang darating sa akin ay sa iyo dumating sa halip na sa akin?” Sumagot si Hadrat as-Siddîq: “Oo, yâ Rasûlallah! Nanunumpa ako sa Allâhu ta’âlâ, na nagsugo sa inyo bilang tunay na propeta na may tunay na relihiyon, na nais kong ang kapahamakang darating ay sa akin dumating sa halip na sa inyo.”4
Dahil makitid ang sandalyas ng ating minamahal na Propeta, napunit ito sa daan; nasugatan ang kanyang pinagpalang mga paa, at wala na siyang lakas na lumakad. Sa matinding hirap ay inakyat nila ang bundok at nakarating sa yungib. Nang dumating sila sa bukana, sinabi ni Hadrat Abû Bakr: “Alang-alang sa Allah, yâ Rasûlallah, huwag kayong pumasok! Ako muna ang papasok. Kung may anumang nakapipinsala roon, sa akin ito dumating, at huwag nawang dumampi ang anumang lungkot o sakit sa inyong pinagpalang pagkatao” – at pumasok siya. Winalisan niya at nilinis ang loob. Sa kanan at kaliwa nito ay may maraming butas, malalaki at maliliit. Pinunit niya ang kanyang balabal at tinakpan ang mga butas, ngunit may isang naiwang bukas. Tinakpan din niya iyon ng kanyang sakong, at inanyayahan si Rasûlullah na pumasok. Pumasok ang ating Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), inihilig ang kanyang pinagpalang ulo sa kandungan ni Abû Bakr at nakatulog.
Nang sandaling iyon ay tinuklaw ng ahas ang paa ni Hadrat as-Siddîq. Upang hindi magising si Rasûlullah, nagtiis siya at hindi man lamang gumalaw. Ngunit nang pumatak ang kanyang luha sa pinagpalang mukha ni Rasûlullah, sinabi niya: “Ano ang nangyari, O Abû Bakr?” Sinabi ni Hadrat Abû Bakr: “Tinuklaw ang aking paa ng isang ahas mula sa butas na tinakpan ko ng aking paa.” Nang pahiran ng ating Pinunong Rasûlullah ng kaunting pinagpalang laway ang sugat ni Abû Bakr upang gumaling ito, agad na nawala ang sakit at siya ay gumaling.
Habang nasa loob ang ating Pinunong Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) at si Abû Bakr as-Siddîq, sinundan ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ang mga bakas hanggang sa makarating sila sa bukana ng yungib. Nakita nila na may sapot na hinabi ang isang gagamba sa bukana nito at na may pugad na ginawa ang dalawang kalapati. Sinabi ng tagasunod ng bakas na si Kurz ibn ’Alqama: “Dito naputol ang bakas.” Sinabi ng mga di-mananampalataya: “Kung pumasok sila rito, dapat sanang napunit ang sapot ng gagamba sa ibabaw ng bukana.”
Nang sabihin ng ilan: “Nakarating na tayo hanggang dito; pumasok ang isa sa inyo sa yungib at tumingin!..”, sinabi ng di-mananampalatayang si Umayya ibn Khalaf: “Wala ba kayong kahit kaunting bait? Ano ang gagawin ninyo sa yungib na ito na nababalot ng patung-patong na sapot ng gagamba? Nanunumpa ako na hinabi ng gagambang ito ang sapot nito bago pa isinilang si Muhammad.”
Habang nagtatalo sa bukana ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan, sa loob ay nabalisa si Hadrat Abû Bakr at nagsabi: “Yâ Rasûlallah! Sumpa man sa Allah, hindi ako nag-aalala para sa aking sarili. Ngunit natatakot ako na may mangyari sa inyong dakilang pagkatao. Kung mapatay ako, iisang tao lamang ako; walang magbabago. Ngunit kung may pinsalang dumating sa inyo, mapapahamak ang buong umma at guguho ang relihiyon.” Sinabi ng Sultan ng sansinukob: “O Abû Bakr! Huwag kang malungkot!.. Tunay na kasama natin ang Allâhu ta’âlâ.”
Nang sabihin ni Abû Bakr as-Siddîq: “Yâ Rasûlallah! Maialay nawa para sa inyo ang aking buhay! Kung yumuko ang isa sa kanila at tumingin, makikita niya tayo!”, sinabi ng ating Pinuno: “O Abû Bakr! Dalawa tayo, at ang ikatlo ay ang Allâhu ta’âlâ. Huwag kang malungkot!.. Tunay na kasama natin ang Haqq ta’âlâ.” Bumalik ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan nang hindi tumitingin sa loob.5
Tungkol dito ay sinabi ng Allâhu ta’âlâ sa Qur’ân al-karîm ayon sa kahulugan: “Kung hindi ninyo siya tutulungan (ang Aking Habîb), (alalahanin ninyo ang panahong iyon:) nang palayasin siya ng mga di-mananampalataya (mula sa Mecca) bilang ikalawa sa dalawa (kasama ni Hadrat Abû Bakr), nang sila ay nasa yungib (sa tuktok ng bundok Thawr), tinulungan siya ng Allâhu ta’âlâ (si Rasûlullah). Noon ay sinabi niya sa kanyang kasama (kay Abû Bakr as-Siddîq): ‘Huwag kang malungkot; tunay na kasama natin ang tulong at saklolo ng Allâhu ta’âlâ.’ Ibinaba ng Allâhu ta’âlâ sa kanya ang Kanyang sakîna, na nagbibigay ng kapanatagan sa mga puso, pinalakas siya (ang Kanyang Habîb) ng isang hukbong hindi ninyo nakita (isang espirituwal na hukbo; iningatan Niya siya sa pamamagitan ng mga anghel), at lubusang ibinaba ang salita ng mga di-mananampalataya. At ang salita (ng tawhîd) ng Allâhu ta’âlâ ang pinakamataas (ipinalaganap Niya sa buong daigdig ang pangalan ng Allah at pinangibabaw ito). Ang Allâhu ta’âlâ ang ganap na Makapangyarihan. Siya lamang ang may-ari ng paghatol at ng karunungan.”6
“Alang-alang sa Allah, yâ Rasûlallah, huwag kayong pumasok! Ako muna ang papasok. Kung may anumang nakapipinsala roon, sa akin ito dumating, at huwag nawang dumampi ang anumang lungkot o sakit sa inyong pinagpalang pagkatao” Abû Bakr as-Siddîq (radiy-Allâhu ’anh)
Nanatili ang ating minamahal na Propeta at si Hadrat Abû Bakr sa yungib na ito nang tatlong araw at tatlong gabi. Si ’Abdullah, ang anak ni Hadrat Abû Bakr, ay pumupunta sa yungib sa gabi at ibinabalita sa kanila ang kanyang mga narinig sa Mecca; at si ’Âmir ibn Fuhayra, ang pinalayang alipin ni Abû Bakr at pastol ng kanyang mga kawan, ay nagdadala sa kanila ng gatas sa gabi at binubura ang mga bakas.
Sa ikaapat na araw, sa gabi ng Linggo papasok ng Lunes, sa oras ng madaling-araw, nilisan ng ating minamahal na Propeta ang yungib ng Thawr at sumakay sa kanyang kamelyong si Qaswâ. Ayon sa isang salaysay, pinaangkas niya sa kanyang likuran si Hadrat Abû Bakr. Sa kabilang kamelyo naman sumakay sina Hadrat ’Âmir ibn Fuhayra at ’Abdullah ibn Urayqit, na bihasa sa mga daan.
Ang Pinuno ng mga sanlibutan (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ay nilisan ang Makka al-Mukarrama, ang kanyang bayan, ang pinakamahalaga sa lahat ng lungsod, na pinuri ng Allâhu ta’âlâ. Ibinaling niya ang kanyang kamelyo patungo sa Haram ash-Sharîf, at nang may dalamhati ay sinabi niya: “Sumpa man sa Allah! Ikaw ang pinakamabuti sa mga lugar na nilikha ng Allâhu ta’âlâ, at ang pinakamamahal sa harap ng aking Panginoon! Kung hindi ako pinalayas mula sa iyo, hindi sana ako umalis. Wala nang bayang mas maganda at mas mahal para sa akin kaysa sa iyo. Kung hindi ako pinalayas ng aking bayan mula sa iyo, hindi sana ako aalis, at hindi ako maghahanap ng bayan at tahanan sa ibang lugar maliban sa iyo.”
Nang sandaling iyon ay bumaba si Jibrîl ’alaihis-salâm at nagsabi: “Yâ Rasûlallah! Nananabik ba kayo sa inyong bayan? Nangungulila ba kayo rito?” Sumagot ang ating Pinuno: “Oo, nananabik ako!” Binigkas ni Jibrîl ’alaihis-salâm ang ika-85 na marangal na âyat ng sûra al-Qasas, na nagdadala ng magandang balita na sa huli ay babalik siya sa Mecca, at inaliw niya ang kanyang pinagpalang puso.
Tahimik na lumipas ang paglalakbay. Bagaman hinanap sila ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan sa lahat ng dako, hindi nila sila matagpuan; iningatan ng Haqq ta’âlâ ang Kanyang Habîb mula sa kanilang kasamaan. Nang dumating ang ating Pinunong Rasûlullah sa isang lugar na tinatawag na Qudayd, huminto sila sa harap ng tolda ng isang matalino at malinis ang puring babae na nagngangalang Umm Ma’bad, na kilala sa kanyang pagkamapagbigay. Nais nilang bumili ng pagkain, datiles at karne sa kaukulang bayad. Sinabi ni Umm Ma’bad: “Kung mayroon lamang, hindi ko ito ipagbibili sa inyo kapalit ng salapi, kundi maghahanda ako ng piging at pararangalan kayo. Dahil sa taggutom at sa kahirapan ng pamumuhay, wala nang natira sa amin.” Nang itanong nila: “Mayroon bang gatas?”, sumagot siya: “Wala. Tigang ang mga hayop.” Itinuro ng Sultan ng sansinukob (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ang isang payat na tupang nakatayo sa tabi ng tolda at sinabi: “O Umm Ma’bad! Bakit nakatali rito ang tupang ito?” Sumagot siya: “Napag-iwanan ito ng kawan dahil lubha itong maysakit at mahina. Hindi ito nakasama dahil wala itong lakas.” Nang sabihin niya: “Mayroon ba itong kahit kaunting gatas? Pahihintulutan ba ninyo akong gatasan ang tupang ito?”, sinabi ni Umm Ma’bad: “Maialay nawa para sa inyo ang aking ama at ang aking ina! Wala itong gatas, ngunit walang anumang hadlang upang gatasan ninyo ito.”
Lumapit ang ating Pinunong Rasûlullah sa tupa at binanggit ang pangalan ng Allâhu ta’âlâ. Matapos manalangin ng pagpapala, hinaplos niya ng kanyang pinagpalang kamay ang suso ng tupa. Nang sandaling iyon ay napuno ng gatas ang suso at nagsimulang umagos. Agad silang nagdala ng sisidlan at pinuno ito. Una niya itong ibinigay kay Umm Ma’bad. Matapos uminom si Umm Ma’bad, ibinigay niya ito kay Hadrat Abû Bakr at sa iba pa, at uminom sila hanggang sa mabusog. Sa huli ay uminom siya mismo. Pagkatapos ay muli niyang hinipo ng kanyang pinagpalang kamay ang suso ng tupa, ginatasan ito, at hiningi ang pinakamalaking sisidlan na nasa tolda. Pinuno rin niya iyon at ibinigay kay Umm Ma’bad. Ayon sa salaysay, nabuhay pa ang tupang iyon nang labingwalong taon, at dahil sa pagpapala ng Karangalan ng sanlibutan, nabubuhay sila sa gatas nito umaga at gabi. Matapos silang umalis, dumating ang asawa ni Umm Ma’bad at nakita ang gatas. Natuwa siya at nagtanong: “Saan nanggaling ang gatas na ito?” Sumagot si Umm Ma’bad: “May isang pinagpalang tao na dumating at nagbigay-karangalan sa ating tahanan. Ang nakikita mo ay bunga ng kanyang himma at pagpapala.” Nagtanong ang kanyang asawa: “Mailalarawan mo ba siya? Ano ang kanyang mga katangian at ano ang kanyang anyo?”
Sinabi ni Umm Ma’bad: “Ang pinagpalang taong nakita ko ay lubhang maganda ang hubog at nakangiti ang mukha. May bahagyang pamumula sa kanyang mga mata at may lambing sa kanyang tinig. Mahahaba ang kanyang pinagpalang mga pilikmata. Napakaputi ng puti ng kanyang mga mata at napakaitim ng itim nito, na para bang likas na pinahiran ng kohl. Itim ang kanyang buhok at makapal ang kanyang balbas. Kapag tahimik siya, may dangal at kahinahunan sa kanya. Kapag nagsasalita siya, ngumingiti siya, at ang kanyang mga salita ay matamis na dumadaloy mula sa kanyang bibig na parang mga perlas na nakatuhog. Mula sa malayo ay mukha siyang lubhang kagalang-galang; kapag malapit na ay nagiging lubhang kaibig-ibig at kaakit-akit siya. Ang mga nasa kanyang piling ay nagmamadali nang buong puso at kaluluwa upang tuparin ang kanyang utos.” At marami pang iba sa kanyang mabubuting katangian ang kanyang inisa-isa. Ang kanyang asawa, na nakinig sa mga ito nang may pagkamangha, ay nagsabi: “Nanunumpa ako na siya ang taong hinahanap ng mga Quraysh. Kung natagpuan ko lamang siya, pinarangalan ko sana ang aking sarili sa paglilingkod sa kanya at hindi na sana ako humiwalay sa kanyang tabi.” Sinundan ng asawa ni Umm Ma’bad ang ating Pinunong Rasûlullah, inabutan siya sa lambak ng Rîm at naging Muslim. Pinarangalan siyang mapabilang sa mga Sahâba. Kalaunan ay naging Muslim din si Umm Ma’bad.7
Surâqa ibn Mâlik
Walang tigil na hinahanap ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan si Muhammad ’alaihis-salâm at si Hadrat Abû Bakr, na naglakbay patungong Medina. Kung hindi nila sila matatagpuan, isang napakalaking panganib ang lilitaw para sa kanila. Sapagkat inaakala nila na magtatatag ang mga Muslim ng isang “pamahalaang Islâm” at sa maikling panahon ay maaari silang lipulin. Kaya itinaya ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ang lahat ng kanilang makakaya. Sa sinumang papatay o bibihag sa ating Pinuno, ang Propeta, at kay Hadrat Abû Bakr, nangako sila na magbibigay, bukod sa isandaang kamelyo, ng di-mabilang na ari-arian at salapi. Lumaganap din ang balitang ito sa mga anak ni Mudlij, ang tribong kinabibilangan ni Surâqa ibn Mâlik.
Si Surâqa ibn Mâlik ay mahusay na tagasunod ng bakas. Kaya masusi niyang binantayan ang mga nangyayari.
Isang araw ng Martes, nagtipon ang mga anak ni Mudlij sa Qudayd, ang pook na tinitirhan ni Surâqa ibn Mâlik. Naroon din sa pagtitipon si Surâqa ibn Mâlik. Nang sandaling iyon ay dumating ang isa sa mga tauhan ng Quraysh at sinabi kay Surâqa: “O Surâqa! Sumpa man sa Allah, kanina lamang ay nakakita ako ng isang maliit na karaban na may tatlo o apat na katao na patungo sa baybayin. Malamang na sila ay si Muhammad at ang kanyang mga kasamahan.” Naunawaan ni Surâqa ang kalagayan. Ngunit dahil napakalaki ng gantimpalang itinakda, nais niyang makamit ito nang mag-isa. Kaya ayaw niyang may ibang makaalam nito. “Hindi, ang mga nakita mo ay sina ganito at ganoon. Kanina lamang sila dumaan. Nakita rin namin sila,” sabi niya, na para bang walang anumang mahalagang bagay.
Naghintay pa nang kaunti si Surâqa ibn Mâlik. Nang hindi nakatatawag ng pansin, umuwi siya sa kanyang bahay. Sinabi niya sa kanyang katulong na kunin ang kanyang kabayo at ang kanyang sandata at hintayin siya sa likod ng lambak. Kinuha naman niya ang kanyang sibat at itinutok pababa ang dulo nito upang hindi makatawag ng pansin ang kinang nito. Pinatakbo niya nang mabilis ang kanyang kabayo. Nagpatuloy siya sa kanyang daan at sa wakas ay natagpuan ang kanilang mga bakas. Napakalapit niya kaya naririnig pa niya ang Qur’ân al-karîm na binibigkas ng ating Pinuno, ang Propeta. Ngunit hindi man lamang lumingon si Rasûl-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam). Nang lumingon si Hadrat Abû Bakr, nakita niya si Surâqa at nataranta. Sinabi sa kanya ng ating Pinuno, ang Propeta, gaya ng sa yungib: “Huwag kang malungkot; kasama natin ang Allâhu ta’âlâ.”
“(O Makka al-Mukarrama!) Wala nang bayang mas maganda at mas mahal para sa akin kaysa sa iyo. Kung hindi ako pinalayas ng aking bayan mula sa iyo, hindi sana ako aalis, at hindi ako maghahanap ng bayan at tahanan sa ibang lugar maliban sa iyo” Hadîth sharîf
Ayon sa salaysay ni Hadrat Bukhârî, nang sandaling iyon ay ipinabatid ni Hadrat Abû Bakr kay Rasûl-i akram na may isang mangangabayong nakaabot sa kanila, at nanalangin ang ating Pinuno, ang Propeta: “O aking Panginoon! Pabagsakin Mo siya!” Ayon sa isa pang salaysay, nang makalapit sa kanila si Surâqa, nagsimulang umiyak si Hadrat Abû Bakr. Nang itanong ni Rasûl-i akram kung bakit siya umiiyak, sinabi niya: “Sumpa man sa Allah, hindi ako umiiyak para sa aking sarili. Umiiyak ako dahil natatakot ako na may pinsalang dumating sa inyo.” Lumapit si Surâqa hanggang sa puntong kaya na niyang salakayin ang ating Pinuno, ang Propeta. Sinabi niya: “O Muhammad! Sino ang mag-iingat sa iyo laban sa akin ngayon?” Sumagot ang Dakilang Pinuno ng sanlibutan: “Ang Allâhu ta’âlâ, ang Jabbâr at ang Qahhâr, ang mag-iingat sa akin.” Nang sandaling iyon, lumubog sa lupa hanggang tuhod ang dalawang paa sa harap ng kabayo ni Surâqa. Nang mahango niya ito at magtangkang sumalakay muli, muling bumaon sa lupa ang mga paa ng kanyang kabayo. Gaano man pilitin ni Surâqa ang kanyang kabayo, hindi niya ito mahango sa anumang paraan. Wala na siyang ibang magagawa. Nang mawalan na siya ng magagawa, nagsimula siyang magsumamo sa ating Pinunong Rasûlullah, ang may malasakit at awa. Ang ating Propeta, na nagtataglay ng lahat ng kaganapan at ng kagandahang-asal, at nilikha sa dakilang pag-uugali at dakilang kalikasan, ay tumanggap sa kahilingan niyang ito. Sinabi ni Surâqa: “O Muhammad! Naunawaan ko na ikaw ay iniingatan. Manalangin ka upang makaligtas ako. Mula ngayon ay hindi na kita kailanman sasaktan. At sa mga humahabol sa iyo ay wala akong babanggitin tungkol sa iyo.” Nang manalangin ang Pinuno ng sansinukob: “O aking Panginoon! Kung tapat at taos siya sa kanyang salita, iligtas Mo ang kanyang kabayo,” tinanggap ng Allâhu ta’âlâ ang panalanging ito. Ang kabayo ni Surâqa ibn Mâlik ay nakaahon lamang sa hukay matapos ang panalanging ito. Nang sandaling iyon, mula sa lugar na binaunan ng mga paa ng kabayo ay may pumailanglang patungo sa langit na gaya ng usok. Nanggilalas si Surâqa, at mula sa lahat ng nangyari ay naunawaan niya na si Muhammad ’alaihis-salâm ay palaging iniingatan. Marami siyang nasaksihan. Sa wakas ay sinabi niya: “O Muhammad! Ako si Surâqa ibn Mâlik! Huwag kayong magkaroon ng anumang hinala sa akin. Ibinibigay ko sa inyo ang aking salita. Mula ngayon ay hindi ako gagawa ng anumang bagay na hindi ninyo magugustuhan. Nangako ang inyong bayan ng malaking gantimpala sa sinumang makahuli sa inyo at sa inyong mga kasamahan.” At isa-isa niyang isinalaysay ang mga balak gawin ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Quraysh. Nais pa nga niyang bigyan sila ng baon sa paglalakbay at ng kamelyong masasakyan, ngunit hindi ito tinanggap ng ating minamahal na Propeta at sinabi sa kanya: “O Surâqa! Hangga’t hindi mo tinatanggap ang relihiyon ng Islam, hindi ko rin ninanais at hindi ko hinihingi ang iyong kamelyo at ang iyong mga baka. Ilihim mo na nakita mo kami; sapat na iyon.” Ganito naman ang salaysay ni Ibn Sa’d: nang sabihin ni Surâqa sa ating Pinuno, ang Propeta: “Iutos ninyo sa akin ang inyong nais,” sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah: “Manatili ka sa iyong lupain. Huwag mong hayaang may sinumang makaabot sa amin.” Kapag niloob ng Allâhu ta’âlâ, nangyayari ang lahat ng bagay. Kapag taos-pusong nananalig sa Kanya at tumatahak sa landas ng Kanyang pagkalugod, nangyayari ang mga bagay na hindi maabot ng isip. Si Surâqa, na lumabas na gaya ng umaatungal na leon, na nag-iimbot na patayin ang ating Pinunong Rasûlullah at magkamit ng malalaking gantimpala, ay naging gaya ng isang maamo at masunuring bata. Ang Allâhu ta’âlâ, na may kapangyarihan sa lahat ng bagay, ay ibinaling ang puso ni Surâqa sa kabutihan upang hindi niya saktan ang Kanyang Habîb. Tiyak na hindi pababayaan ng Allâhu ta’âlâ ang Kanyang Habîb (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), sapagkat siya ang Kanyang minamahal na Propeta, na isinugo Niya bilang awa sa mga tao, upang makamit nila ang walang-hanggang kaligayahan sa mundong ito at sa Kabilang-buhay. Pagkatapos nito ay bumalik si Surâqa sa dinaanan niya. At hindi niya isinalaysay sa sinumang kanyang nakasalubong ang nangyari sa kanya.8
Dumarating ang Sultan ng sansinukob
Ang ating Pinuno, ang Propeta, si Hadrat Abû Bakr, si ‘Âmir ibn Fuhayra at ang kanilang gabay na si ‘Abdullah ibn Urayqit, matapos ang isang linggong paglalakbay, ay nakarating sa nayon ng “Qubâ” sa ikalabintatlong taon ng bi’tha (taong 622 M.), noong ikadalawampu ng Setyembre, ikawalo ng buwan ng Rabî’ al-awwal ng unang taon ng Hijra, sa araw ng Lunes, sa kalagitnaan ng umaga. Tumuloy sila bilang mga panauhin sa bahay ng isang Muslim na nagngangalang Kulthûm ibn Hidm. Bago pa man dumating si Rasûl-i akram sa Medina, ginawa ng mga unang Muhâjirûn na lugar ng salât ang isang patuyuan ng datiles sa Qubâ na pag-aari ng mga anak ni ’Amr ibn ’Awf. Nang makarating si Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) sa Qubâ, pinalawak niya ang lugar na ito ng salât at itinayo ang unang masjid. Isinagawa nila ang kanilang mga salât sa Masjid Qubâ. Ang Masjid Qubâ ay pinuri sa ika-108 na marangal na âyat ng sûra at-Tawba, na nagsasabi ayon sa kahulugan: “… ang masjid na itinatag ang pundasyon sa taqwâ”.9
Ginugol din nila sa nayon ng Qubâ ang ikadalawampu’t tatlo ng Setyembre, ang araw na magkasinghaba ang gabi at ang araw, at noong ikalabindalawa ng Rabî’ al-awwal, araw ng Biyernes, naglakbay sila patungong Medina. Sa oras ng salât sa tanghali ay huminto sila sa lambak ng Rânûnâ, sa pagitan ng Medina at Qubâ. Doon isinagawa ni Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ang unang salât ng Jumu’a, at doon din niya binigkas ang unang khutba (sermon).10 At nang araw ring iyon ay nakarating sila sa Medina. (Kalaunan ay itinayo roon ang isang masjid na tinawag na “Masjid al-Jumu’a” bilang alaala ng unang salât ng Jumu’a.) Samantala, si Hadrat ’Alî, na naiwan sa Mecca, ay umupo sa lugar sa Ka’ba ash-Sharîfa na palaging inuupuan ng ating Pinunong Rasûlullah. Ipinasigaw niya: “Ang sinumang may anumang bagay na ipinagkatiwala kay Rasûl-i akram, pumarito siya at kunin ito.” Dumating ang bawat isa, sinabi ang palatandaan ng kanyang pag-aari, at kinuha ang kanyang ipinagkatiwala. Sa gayon ay naisauli sa mga may-ari ang mga ipinagkatiwala. Ang leon ng Allah, si Hadrat ’Alî, ay pumunta sa lugar na pinagtitipunan ng mga di-mananampalataya ng Quraysh at nagsabi: “Inshâ-Allâhu ta’âlâ, bukas ay pupunta ako sa Madîna al-Munawwara. May sasabihin ba kayo? Sabihin na ninyo habang narito pa ako.” Iniyuko nilang lahat ang kanilang ulo at wala silang sinabi. Pagsapit ng umaga, tinipon ni Hadrat ’Alî ang mga pansariling gamit ni Rasûl-i akram at naglakbay. Hinarang siya sa daan ng 4–5 lalaki mula sa Quraysh, ngunit nakipaglaban siya sa kanila at nagwagi. Pagkatapos ay nakasalubong niya sa daan si Miqdâd ibn Aswad. Napabagsak din niya siya sa iisang hampas at inanyayahan sa pananampalataya. Naging Muslim din siya. Ipinagpatuloy niya ang kanyang paglalakbay at, namamaga ang mga paa at umaagos ang dugo mula sa mga ito, inabutan niya ang ating Pinunong Rasûlullah sa Qubâ. Sa wakas ng paglalakbay na ito, na nagtatago siya sa araw at naglalakad sa gabi, umabot siya sa kalagayang hindi na niya kayang pumunta sa harap ng ating Propeta. Nang mabalitaan ito ni Rasûl-i akram, siya mismo ang pumunta sa kanya. Nang makita niya si Hadrat ’Alî, naawa siya sa kanyang kalagayan; niyakap niya ang kanyang minamahal at mapagsakripisyong pinsan, hinaplos ng kanyang pinagpalang mga kamay ang malalambot at maseselang paa ni ’Alî, na nagtiis ng libu-libong hirap sa landas ng Haqq, at nanalangin siya para sa paggaling ng mga ito. Isinasalaysay pa nga na dahil sa sakripisyong ito ni Hadrat ’Alî ay bumaba ang dakilang âyat na may kahulugang “Sa mga tao ay may nag-aalay ng kanyang buhay (ng kanyang sarili) alang-alang sa pagkalugod ng Allâhu ta’âlâ”.1112
“O Surâqa! Para bang nakikita na kita ngayon na suot ang mga pulseras ng Kisrâ, nakabigkis ang kanyang sinturon at suot ang kanyang korona!” Hadîth sharîf
Nang mabalitaan ng mga Sahâba na naunang lumipat sa Medina at ng mga Muslim na taga-Medina na umalis na ang Sultan ng sansinukob sa Mecca upang lumipat, masigasig at may pananabik nilang hinintay ang kanyang pagdating. Kaya naglagay sila ng mga bantay sa mga labas na pook ng Madîna al-Munawwara; sabik na sabik silang salubungin ang ating Pinuno sa sandaling parangalan niya ng kanyang pagdating ang kanilang lungsod. Ang mga nag-aalab sa pag-ibig sa kanya ay naghintay nang maraming araw, nakatitig ang kanilang mga mata sa abot-tanaw, gaya ng pananabik ng nakapapasong disyerto sa tubig.
Sa wakas ay biglang narinig ang isang tinig: “Dumarating na sila! Dumarating na sila!…” Ang mga nakarinig sa tinig ay nagsimulang igala ang kanilang paningin sa gitna ng mainit na disyerto. Oo!… Oo!… Nakita rin nila na sa gitna ng nakapapasong disyerto, sa kabila ng nakapapasong init ng araw, ay papalapit sila sa kanila nang may dakilang karilagan. Sa kagalakan ay nagsimula silang magsigawan sa isa’t isa: “Magandang balita!… Magandang balita!… Dumarating na si Rasûlullah!… Dumarating na ang ating Propeta!… Magalak kayo, O mga taga-Medina! Magdiwang kayo! Dumarating na si Habîbullah!… Dumarating na ang korona ng ating ulo!…” Sa isang iglap ay pinuno ng balitang ito ang mga lansangan ng Madîna al-Munawwara. Mula pito hanggang pitumpu, mula sa matatanda hanggang sa mga maysakit, ang lahat ay naghihintay sa walang-katulad at masayang balitang ito.
Isinuot ng lahat ng taga-Medina ang kanilang pinakamagagandang damit at nagmadaling tumakbo upang salubungin ang Pinuno ng mga sanlibutan. Pinaalingawngaw ng tinig ng takbîr ang himpapawid, at umagos na parang baha ang mga luha ng kagalakan. Umiihip ang isang simoy na puspos ng lungkot at ligaya, at nararanasan ng Medina ang pinakamagandang araw sa kasaysayan nito. Sa isang panig ay naroon ang mga naglagay ng gantimpala upang patayin ang Habîb ng Allâhu ta’âlâ, na kilala ng lahat sa taguring “al-Amîn”; sa kabilang panig naman ay ang mga nagnanais na ipagtanggol siya at ang kanyang mga kasamahan, yakapin sila, at ialay ang kanilang buhay alang-alang dito.
Nais ng mga taga-Medina na makita sa lalong madaling panahon ang maliwanag na mukha ng ating minamahal na Propeta. Mula nang maging Medina ang Medina, hindi pa ito nakaranas ng gayon kasaya at gayon kapinagpalang sandali. Ito ay isang pagdiriwang na hindi pa naranasan hanggang sa araw na iyon. Sa pagdiriwang na ito, na walang kapantay noon at hindi na magkakaroon ng kapantay, ang mga bata, ang mga kabataan, ang matatanda – mga mapapalad na tao – sa unang pagkakataon, sabay-sabay at iisang tinig, ay umawit ng tulang ito:13
Tala’al-badru ’alaynâ,
Sumikat sa amin ang kabilugan ng buwan
Min thaniyyâtil-wadâ’,
Mula sa mga burol ng Wadâ’.
Wajabash-shukru ’alaynâ,
Naging tungkulin namin ang pasasalamat,
Mâ da’â lillâhi dâ’.
Hangga’t may nananawagan patungo sa Haqq.
Ayyuhal-mab’ûthu fînâ,
Kayo ay isinugo sa amin,
Ji’ta bil-amril-mutâ’,
Dinala ninyo ang utos ng Allah.
Ji’ta sharraftal-Madîna,
Maligayang pagdating ninyo sa Medina,
Marhaban yâ khayra dâ’.
Karangalan ang dulot ng inyong paanyaya.
Anta shamsun, anta badrun,
Kayo ang araw, kayo ang buwan,
Anta nûrun ’alâ nûr,
Kayo ay nûr sa ibabaw ng nûr,
Anta misbâhuth-Thurayyâ,
Kayo ang liwanag ng mga bituing Pleyades,
Yâ Habîbî, yâ Rasûl!
O minamahal, O Rasûl!
Qad labisnâ thawba ’izzin,
Napuspos kami ng dangal at karangalan,
Ba’da athwâbir-riqâ’,
Iniwan na namin ang mga lumang basahan,
Wa radi’nâ thadya majdin,
Nakamtan namin ang kadakilaan at kami’y nabusog,
Ba’da ayyâmid-diyâ’.
Nasa kalugihan kami, at pakinabang ang aming natagpuan.
Qâlat ahmârud-dayâjî,
Sabi ng buwang pumapawi sa dilim:
Qul li-arbâbil-Islâm,
“Sabihin ninyo sa mga tao ng Islam:
Kullu man yatba’ Muhammad,
Ang sinumang sumusunod kay Muhammad (’alaihis-salâm),
Yanbaghî an lâ yudâm.
Huwag na huwag ninyong aapihin.”
Wa ta’âhadnâ jamî’an,
Sama-sama kaming nangako
Yawma aqsamnal-yamîn,
Sa araw ng panunumpa:
Lan nakhûnal-’ahda yawman,
Ang katapatan ang aming landas,
Wattakhadhnas-sidqa dîn.
Walang pagtataksil sa relihiyon.
Lastu wallâhi nasiyyan,
Sumpa man sa Allah, hindi ko malilimutan:
Mâ yuqâsîhil-’ibâd,
Walang araw na walang pighati.
Mashhadan yâ najma amnin,
Kayo ang saksi, O bituin ng kaligtasan:
Dhû wafâ’in wa widâd.
Napakalaki ng inyong katapatan at pag-ibig.
Umalingawngaw sa paligid ang mga pagsamo: “Maligayang pagdating, yâ Rasûlallah” at “Tumuloy kayo sa amin, yâ Rasûlallah.” Hinawakan ng ilan sa mga pangunahing tao ng Medina ang renda ni Qaswâ at nakiusap: “Yâ Rasûlallah! Tumuloy kayo sa amin…” Sinabi niya sa kanila: “Bitiwan ninyo ang renda ng aking kamelyo; ito ay inutusan. Sa harap ng bahay ng sinumang luhuran nito, doon ako tutuloy bilang panauhin!”
“Sa mga tao ay may nag-aalay ng kanyang buhay (ng kanyang sarili) alang-alang sa pagkalugod ng Allâhu ta’âlâ” Baqara: 207
Nabalot ang lahat ng matinding pananabik at pag-uusisa. Saan kaya luluhod si Qaswâ? Sumusulong si Qaswâ papasok sa Medina, at sa tuwing dumaraan ito sa harap ng isang pinto, nagsusumamo ang mga may-ari ng bahay: “Yâ Rasûlallah! Parangalan ninyo kami ng inyong pagdalaw, parangalan ninyo kami ng inyong pagdalaw!” Nakangiting sinasabi sa kanila ng ating Pinuno, ang Propeta: “Bigyan ninyo ng daan ang kamelyo! Iniutos na rito kung saan ito luluhod.”
Sa wakas ay lumuhod si Qaswâ sa lugar na kinaroroonan ngayon ng pinto ng pinagpalang masjid ng ating Pinuno, ang Propeta. Hindi bumaba si Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) sa kanyang kamelyo. Muling tumayo ang hayop at nagsimulang lumakad. Pagkatapos ay lumuhod ito sa dating lugar at hindi na muling tumayo. Dahil dito ay bumaba ang ating Pinuno mula kay Qaswâ at nagsabi: “Inshâ-Allâh, ito ang aming tuluyan,” at nagtanong: “Kanino ang lugar na ito?” Sumagot sila: “Yâ Rasûlallah! Ito ay kina Suhayl at Sahl, ang mga anak ni ’Amr.” Mga ulila ang mga batang ito. Nagtanong ang ating Propeta: “Sino sa ating mga kamag-anak ang may bahay na pinakamalapit dito?” Sapagkat ang ina ni ’Abdulmuttalib, ang lolo ng ating Pinunong Rasûlullah, ay kabilang sa mga anak ni Najjâr. Nagagalak na sinabi ni Hadrat Khâlid ibn Zayd Abû Ayyûb Ansârî: “Yâ Rasûlallah! Ang aking bahay ang pinakamalapit. Ito ang aking bahay, at ito ang pinto nito,” at itinuro niya ito nang may pananabik. Ibinaba niya ang dala ni Qaswâ at inanyayahang pumasok ang ating Pinunong Rasûlullah.14
Labis na nagalak ang mga Muslim na taga-Medina at ang mga Muhâjirûn sa Hijra ng ating Pinuno. Ang taong ito ay tinatawag na “Sanat al-Idhn”.
Sa panahon ng Hijra, ang lunas ng mga puso, ang korona ng sangkatauhan, ang Habîb ng Allâhu ta’âlâ, ang ating Pinuno, ang Propeta, ay limampu’t tatlong taong gulang.
ANO KAYA ANG KALAGAYAN KO?
Ano kaya ang kalagayan ko, yâ Rasûlallah?
Nag-aapoy ang aking kaluluwa at katawan, yâ Rasûlallah.
Gaya ng kumikislap na ningas at ng insensaryo,
Umuusok ako sa pag-ibig sa inyo, yâ Rasûlallah.
Sa pananabik sa pagkawalay sa inyo, sa napakahabang panahon,
Ako’y natutunaw at nauupos, yâ Rasûlallah.
Kayo ang Dakilang Pinunong alang-alang sa inyo nilikha ang sanlibutan; sa inyong dakilang pintuan
Iniyuyuko ko ang aking leeg, yâ Rasûlallah.
Sa lupang inyong tinapakan ay namukadkad ang mga rosas,
At ako roon ay isang tinik, yâ Rasûlallah.
Abû Ayyûb Ansârî radiy-Allâhu ’anh