Ang paglalakbay mula Mecca patungong Tâ’if

Ang pag-anyaya sa mga taga-Tâ’if sa îmân

Bagaman nakakita ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng napakaraming himala ng ating minamahal na Propeta, hindi sila sumampalataya dahil sa katigasan ng ulo; bukod dito, hindi sila tumigil sa pagpapahirap at pang-aapi sa kanilang mga anak, mga kapatid, mga kamag-anak at mga kaibigan na naging Muslim. Labis na ikinalungkot ng ating minamahal na Propeta ang kanilang pang-aapi at pagpapahirap na lalong tumitindi. Naisip niyang pumunta sa Tâ’if, na malapit sa Mecca, at anyayahan sa Islam ang mga tao roon. Kaya isinama niya si Zayd ibn Hâritha at pumunta sa Tâ’if.

Nakipag-usap siya sa mga anak ni ’Amr – sina ’Abdu Yâlîl, Habîb at Mas’ûd –, na kabilang sa mga pangunahing tao ng Tâ’if. Ipinaliwanag niya sa kanila ang Islam at hiniling sa kanila na sumampalataya sa Allâhu ta’âlâ. Hindi lamang sila hindi sumampalataya, kundi nilait pa nila siya at sinabi: “Wala na bang ibang nakita ang Allâhu ta’âlâ na maisusugo bilang propeta maliban sa iyo? Wala bang kakayahan ang Allâhu ta’âlâ na magsugo ng iba bilang propeta maliban sa iyo? Umalis ka sa aming bayan at pumunta ka kung saan mo nais!.. Hindi tinanggap ng iyong bayan ang iyong mga sinasabi kaya ka pumarito, hindi ba? Nanunumpa kami na lalayo rin kami sa iyo. Wala kaming tatanggaping anumang kahilingan mo.”

Umalis ang ating Pinunong Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) mula sa kanila nang may dalamhati. Sa loob ng sampung araw, o ng isang buwan, inanyayahan niya sa Islam ang tribong Thaqîf, ngunit wala ni isa sa kanila ang sumampalataya; bukod dito ay kinutya nila siya, pinahirapan, at hiniyawan. Pinahanay nila ang mga bata at kabataan sa gilid ng mga daang kanyang daraanan, ipinabato siya at iniudyok sila laban sa kanya. Ginawang panangga ni Hadrat Zayd ang kanyang sariling katawan laban sa mga batong ipinupukol ng mga kabataan ng Tâ’if, at sinikap niyang hadlangan ang anumang pinsala sa ating Propeta. Paikot-ikot si Hadrat Zayd sa ating minamahal na Propeta at ginagawa ang lahat upang hindi siya tamaan ng mga bato. Hindi niya alintana ang mga batong tumatama sa kanya upang walang pinsalang mangyari sa kanyang pinagpalang katawan. Hindi ba’t naghihintay siya ng pagkakataon upang ialay ang kanyang buhay sa mga araw na tulad nito? Sa pagkakataong ito ay binabato nila ang Pinuno ng mga sanlibutan at sinisikap na palayasin siya sa kanilang lupain sa pamamagitan ng pananakit at pagpapahirap.

Habang tumatakbo si Hadrat Zayd sa kanan at kaliwa upang ipagtanggol ang ating Pinuno, ang Propeta, sunud-sunod na tumatama ang mga bato sa kanyang ulo, katawan at mga paa. Dahil dito, naligo sa dugo ang buong katawan ni Hadrat Zayd. Ibinibigay niya ang lahat ng mayroon siya upang ipagtanggol ang kanyang minamahal na Propeta, at sumisigaw siya nang buong lakas sa mga malulupit na nambabato: “Tigil!.. Huwag ninyong tamaan!.. Siya ang Pinuno ng mga sanlibutan! Siya si Rasûlullah!.. Pagpira-pirasuhin ninyo ang aking katawan, ngunit huwag ninyong hayaang mapinsala ang ating Propeta!..” Ang mga batong lumampas kay Zayd ibn Hâritha at umabot sa ating Pinunong Rasûlullah ay nagpadugo sa pinagpalang mga paa ng ating Pinuno.

Nalulungkot, pagod at sugatan, lumapit ang ating minamahal na Propeta sa ubasan ng dalawang magkapatid na nagngangalang ’Utba at Shayba. Doon, pinunasan ng ating Pinunong Rasûlullah, na nais pag-alayan ng buhay ng lahat ng mananampalataya, ang dugong dumadaloy mula sa kanyang pinagpalang mga paa.

Nagsagawa siya ng wudû (paghuhugas bago ang salât), at pagkatapos ay nagsagawa siya ng salât na may dalawang rak’a sa ilalim ng isang puno. Pagkatapos ay itinaas niya ang kanyang pinagpalang mga kamay at nagsimulang dumulog sa kanyang Panginoon.

Pinanonood ito ng mga may-ari ng ubasan. Nakita nila ang mga dinanas ng ating Pinunong Rasûlullah at nasaksihan nila ang kanyang pag-iisa. Napukaw ang kanilang habag. Nagpadala sila sa kanya ng ubas sa pamamagitan ng kanilang alipin na nagngangalang ’Addâs. Habang kinakain ng ating minamahal na Propeta ang ubas, binigkas niya ang basmala. Ang aliping nagdala ng ubas ay isang Kristiyano. Nang marinig niya ang basmala, nagtaka siya at nagtanong: “Ilang taon na ako rito, ngunit wala akong narinig na ganitong salita mula kaninuman. Anong uri ng salita ito?”

Nagtanong si Rasûlullah: “Taga-saan ka?” Sinabi ni ’Addâs: “Taga-Nineveh ako.” Sinabi ni Rasûlullah: “Kung gayon, taga-bayan ka pala ni Yûnus (’alaihis-salâm).” Nagtanong si ’Addâs: “Paano ninyo nakikilala si Yûnus? Walang nakakikilala sa kanya rito.” Sinabi ni Rasûlullah: “Siya ay aking kapatid. Siya rin ay propeta, gaya ko.”

Sinabi ni ’Addâs: “Ang may ganitong magandang mukha at ganitong matatamis na salita ay hindi maaaring maging sinungaling. Naniniwala ako na kayo ang Sugo ng Allah.” Naging Muslim siya at sinabi: “Yâ Rasûlallah! Ilang taon akong naging alipin ng mga malulupit na ito, ng mga sinungaling na ito. Kinakamkam nila ang karapatan ng lahat. Nililinlang nila ang lahat. Wala silang anumang mabuting katangian. Upang makapag-ipon ng makamundong yaman at mabigyang-kasiyahan ang kanilang mga pita, handa silang gawin ang bawat kababaang-asal. Kinasusuklaman ko sila. Nais kong sumama sa inyo, magkamit ng karangalang paglingkuran kayo, maging tudlaan ng kawalang-galang na gagawin sa inyo ng mga mangmang at mga hangal, at ialay ang aking sarili upang ipagtanggol ang inyong pinagpalang katawan.”2

Nakangiting sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah: “Manatili ka muna ngayon sa piling ng iyong mga amo! Hindi magtatagal, maririnig mo ang aking pangalan sa lahat ng dako. Sa panahong iyon ay pumunta ka sa akin.”

“Tigil!.. Huwag ninyong tamaan!.. Siya ang Pinuno ng mga sanlibutan! Siya si Rasûlullah! Pagpira-pirasuhin ninyo ang aking katawan, ngunit huwag ninyong hayaang mapinsala ang ating Propeta!” Zayd ibn Hâritha (radiy-Allâhu ’anh)

Matapos magpahinga nang ilang sandali, naglakad sila patungong Mecca. Nang dalawang araw na lamang ng paglalakbay ang layo ng Mecca, nakita niya na nililiman sila ng isang ulap. Nang tingnan niya itong mabuti, naunawaan niya na iyon ay si Jibrîl ’alaihis-salâm. Ang pangyayaring ito ay ikinuwento ng ating minamahal na Propeta sa ating ina na si ’Âisha as-Siddîqa.

Sa “Sahîh-i Bukhârî” at sa “Musnad” ni Ahmad ibn Hanbal ay ipinabatid na isang araw ay nagtanong ang ating ina na si Hadrat ’Âisha: “Yâ Rasûlallah! Dumaan ba sa inyo ang isang araw na higit na masakit kaysa sa araw ng Uhud?” Noon ay sumagot ang ating Pinunong Rasûlullah nang ganito: “Sumpa man sa Allah, nagtiis ako mula sa iyong bayan ng gayong pahirap na hindi ko natiis maging mula sa mga kâfir sa Labanan sa Uhud. Nang iharap ko ang aking sarili kay Ibn ’Abdu Yâlîl ibn ’Abdu Kulâl (ibig sabihin, nang ipabatid ko sa kanya ang aking pagkapropeta at anyayahan siya sa relihiyon), hindi niya ito tinanggap. Umalis ako mula sa kanila nang may gayong napakatinding sakit na hindi ako natauhan hanggang sa marating ko ang lugar na tinatawag na Qarn ath-Tha’âlib. Doon ay itiningala ko ang aking ulo. Nakita ko na nililiman ako ng isang ulap. Tumingin ako, at sa loob ng ulap ay nakatayo si Jibrîl (’alaihis-salâm). Tinawag niya ako at sinabi: ‘O Muhammad! Narinig ng Haqq ta’âlâ ang mga sinabi ng inyong bayan tungkol sa inyo. Nalalaman din Niya na hindi nila kayo nais ipagtanggol. Ipinadala Niya sa inyo ang anghel na ito, na itinalaga sa mga bundok, upang iutos ninyo sa kanya ang anumang nais ninyo.’ Tinawag din ako ng anghel na iyon, bumati sa akin ng salâm, at sinabi: ’O Muhammad! Gaya ng sinabi ni Jibrîl, ipinadala ako ng Haqq ta’âlâ, ako na anghel ng mga bundok, sa inyo upang iutos ninyo sa akin ang anumang nais ninyo. Nakahanda ako sa inyong utos. Kung nais ninyong magsalubong ang dalawang matarik na bundok na ito (ang bundok Qu’ayqi’ân at ang bundok Abû Qubays) na wari’y tatabunan ang mga taga-Mecca (at lubusang dudurugin ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan), iutos ninyo, at pagsasalubungin ko ang mga ito.’ Hindi ako pumayag at sinabi ko: ’(Hindi! Isinugo ako bilang awa sa mga sanlibutan.) Nananalangin ako na magpalitaw ang Allâhu ta’âlâ mula sa supling ng mga mapagsamba sa diyus-diyusang ito ng isang salinlahing sasamba lamang sa Haqq ta’âlâ at hindi magtatambal ng anuman sa Allâhu ta’âlâ.’”

Nang bumalik ang ating Pinuno, ang Propeta, mula Tâ’if patungong Mecca, nagpahinga siya nang kaunti sa lugar na tinatawag na Nakhla. Sa isang pagkakataon ay tumayo siya sa salât. Isang pangkat ng mga jinn ng Nusaybîn na dumaraan doon ang nakarinig sa mga âyat ng Qur’ân al-karîm na binibigkas ng ating minamahal na Propeta, kaya tumigil sila at nakinig. Pagkatapos ay nakipag-usap sila sa ating Pinuno, ang Propeta, at naging Muslim. Sinabi sa kanila ng ating Pinuno, ang Propeta: “Pagdating ninyo sa inyong lahi, sabihin din ninyo sa kanila ang aking paanyaya sa îmân. Anyayahan din ninyo sila sa îmân.”

Nang pumunta ang mga jinn na iyon sa kanilang lahi at ipabatid ito, sumampalataya ang lahat ng jinn na nakarinig.3 Ito ay ipinahahayag sa Qur’ân al-karîm, sa sûra al-Jinn, at sa mga tanyag na aklat ng hadîth sharîf na tinatawag na “Bukhârî” at “Muslim”.

Nang malapit na siya sa Mecca, nagpadala ng balita ang mga mananampalataya sa ating Pinunong Rasûlullah: “Nalaman ng mga Quraysh ang masamang pakikitungo sa inyo ng mga hamak na taga-Tâ’if. Kung darating kayo ngayon, maaari nilang dagdagan ang kanilang pang-aapi.” Nang makarating ang ating Pinuno, ang Propeta, sa Hirâ, nagpadala siya ng isang tao kay Suhayl ibn ’Amr at hiniling na kupkupin siya ni Suhayl sa ilalim ng kanyang pagtatanggol. Nang hindi ito tanggapin ng sawimpalad na iyon, nagpadala siya ng balita kay Mut’im ibn ’Adiyy. Tinanggap niya ang kahilingan. Ang Habîb-i akram at Nabiyy-i muhtaram ay dumating sa Mecca sa ilalim ng pagtatanggol ni Mut’im ibn ’Adiyy. Ipinabatid naman ni Mut’im ang kalagayang ito sa mga Quraysh. Nagsagawa si Rasûlullah ng tawâf sa Bayt ash-Sharîf at hinagkan ang Hajar al-Aswad. Pagkaraan ng ilang araw ay sinabi niya kay Mut’im: “Hindi na ako mananatili pa sa ilalim ng iyong pagtatanggol.” Tinanggap din ito ni Mut’im. Iningatan ng Haqq ta’âlâ ang Kanyang Habîb sa ilalim ng Kanyang sariling pangangalaga.

Sabihin ninyo ang “Lâ ilâha illallâh” at kayo ay maliligtas

Ipinagpatuloy ng Rasûl ’alaihis-salâm ang pag-anyaya sa mga tao sa landas ng katotohanan. Dahil dito, muling nagwala ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan at nagsimulang magpahirap at mang-api nang higit pa kaysa dati. Kaya iniutos ng Haqq ta’âlâ sa ating Pinuno, ang Propeta, na sa panahon ng pagdalaw sa Ka’ba ay makipagkita sa mga tribong Arabe na dumarating upang dumalaw at anyayahan sila sa Islam. Dahil sa utos na ito, nagsimulang pumunta ang ating minamahal na Propeta sa mga perya ng Dhu’l-Majâz, ’Ukâz at Majanna, na idinaraos sa paligid ng Mecca.

Madalas siyang pumupunta roon at inaanyayahan ang mga tribo sa kaisahan ng Allâhu ta’âlâ at sa pagsamba sa Kanya, at sinasabi niya sa kanila na tanggapin nilang siya ay propeta. Ipinababatid niya na kung tatanggapin nila ito, ipagkakaloob sa kanila ng Haqq ta’âlâ ang Paraiso. Sa kasamaang-palad, walang sinumang nakinig sa mga paanyayang ito na ginagawa ng ating Pinuno, ang Propeta, na wari’y nagmamakaawa; ang ilan ay naging magaspang at nanlait, at ang ilan naman ay sumimangot at nagbitiw ng masasamang salita. At sinusundan siya ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Quraysh at inuudyukan laban sa kanya ang mga tribong kanyang pinupuntahan.

Ayon sa ipinabatid nina Imâm Ahmad, Bayhaqî, Tabarânî at Ibn Ishâq, isinalaysay ni Rabî’a ibn ’Abbâd: “Bata pa ako noon. Kasama ng aking ama ay pumunta kami sa Minâ. Pumupunta ang Rasûl ’alaihis-salâm sa mga lugar na pinagkakampuhan ng mga tribong Arabe at sinasabi: ‘O mga anak ni ganito at ganoon! Ako ang rasûl ng Allâhu ta’âlâ, na nag-uutos sa inyo na itapon ang mga diyus-diyusang ito na inyong sinasamba at sambahin ang Allâhu ta’âlâ nang hindi nagtatambal sa Kanya ng anuman, na sumampalataya sa akin at magpatotoo sa akin, at na ipagtanggol ako hanggang sa maipaliwanag at matupad ko ang tungkuling dahil dito ay isinugo ako ng Haqq ta’âlâ!…’

Isang lalaking duling ang mata at nakatirintas ang buhok ang sumusunod sa kanya at nagsasabi: ‘O mga anak ni ganito at ganoon! Inilalayo kayo ng taong ito sa pagsamba sa ating mga diyus-diyusang sina Lât at ‘Uzzâ at inaanyayahan kayo sa isang relihiyong inimbento niya!.. Mag-ingat kayo! Huwag ninyo siyang pakinggan at huwag ninyo siyang sundin!..’ Itinanong ko sa aking ama: ‘Sino ang taong sumusunod sa kanya?’ Sinabi niya: ‘Iyon ang kanyang tiyo na si Abû Lahab.’”

Isinalaysay ni Tabarânî mula kay Târiq ibn ’Abdullah: “Nakita ko ang Rasûl ‘alaihis-salâm sa perya ng Dhu’l-Majâz. Upang marinig siya ng mga tao, nananawagan siya sa malakas na tinig: ‘O mga tao! Sabihin ninyo ang “Lâ ilâha illallâh” (walang diyos kundi ang Allâhu ta’âlâ) at kayo ay maliligtas!’ Ang isang taong sumusunod sa kanya ay ipinupukol sa kanyang mga paa ang mga batong nadadampot niya at nagsasabi: ‘O mga tao! Huwag kayong maniwala!.. Mag-ingat kayo sa kanya! Sapagkat siya ay sinungaling!..’ Pinadugo na ng mga batong tumatama ang kanyang pinagpalang mga paa, ngunit nagpapatuloy pa rin siya sa kanyang paanyaya nang hindi napapagod at hindi pinanghihinaan ng loob. Nagtanong ang mga tao: ‘Sino ang binatang ito?’ Sumagot ang isa: ‘Isang binata mula sa mga anak ni ‘Abdulmuttalib.’ Nang itanong nila: ‘Sino naman ang nambabato?’, sinabi niya: ‘Iyon ang kanyang tiyo na si Abû Lahab.’”

Binanggit ni Imâm Bukhârî sa kanyang “at-Târîkh al-Kabîr” at ni Tabarânî sa kanyang “al-Mu’jam al-Kabîr”: Isinalaysay ni Mudrik ibn Munîb mula sa kanyang ama, at ng kanyang ama mula sa kanyang lolo, na nagsabi: “Pumunta kami ng aking ama sa Minâ at doon kami nagkampo. Nakatagpo kami ng isang pangkat ng mga tao. Isang tao ang nagsasabi sa kanila: ‘O mga tao! Sabihin ninyo ang Lâ ilâha illallâh at kayo ay maliligtas!’ Sa mga taong nakapaligid sa kanya, ang ilan ay dumudura sa kanyang magandang mukha, ang ilan ay nagsasaboy ng lupa sa kanyang ulo, at ang ilan naman ay isinusumpa siya at nilalait sa iba’t ibang paraan. Nagpatuloy ito hanggang tanghali. Sa sandaling iyon ay dumating ang isang batang babae na may hawak na sisidlan ng tubig. Nang makita niya siya sa ganoong kalagayan, nagsimula siyang umiyak. Matapos uminom ng tubig, humarap ang taong iyon sa batang babae at sinabi: ‘Anak ko! Huwag kang matakot na mabibitag at mapapatay o mahahamak ang iyong ama!’ Pagkatapos ay itinanong namin sa mga taong naroon: ‘Sino ang taong ito at sino ang batang babaing iyon?’ Sinabi nila: ‘Siya si Muhammad, mula sa mga anak ni ‘Abdulmuttalib, at ang nasa tabi niya ay ang kanyang anak na babae na si Zaynab.’”

“Siya (si Yûnus ’alaihis-salâm) ay aking kapatid. Siya rin ay propeta, gaya ko” Hadîth sharîf

Isinalaysay ni Sa’îd ibn Yahyâ ibn Sa’îd Umawî sa kanyang “Maghâzî” mula sa kanyang ama, at ng kanyang ama mula kay Abû Nu’aym at kay ’Abdurrahmân ’Âmirî, at ni ’Abdurrahmân ’Âmirî mula sa maraming tao. Sinabi nila: Isang araw ay pumunta ang ating minamahal na Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) sa perya ng ’Ukâz. Pumunta siya sa tribong Banû ’Âmir at itinanong sa kanila: “O Banû ’Âmir! Paano ninyo ipinagtatanggol ang mga nagpapakupkop sa inyo?” Sumagot sila: “Walang sinumang makapagpaparinig sa amin ng mapanuyang salita, at walang sinumang makapagpapainit sa aming apoy nang hindi namin nalalaman!..” Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Ako ang rasûl ng Allâhu ta’âlâ. Kapag pumunta ako sa inyo, ipagtatanggol ba ninyo ako hanggang sa maiparating ko sa mga tao ang tungkulin ng pagkapropeta na ibinigay sa akin ng aking Panginoon?” Nagtanong sila: “Sa aling angkan ng Quraysh ka kabilang?” Nang sabihin ng ating Pinuno: “Sa mga anak ni ’Abdulmuttalib,” sinabi nila: “Yamang kabilang ka sa mga anak ni ’Abdulmuttalib, bakit hindi ka nila ipinagtatanggol?” Sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah: “Sila mismo ang nanguna sa mga tumawag sa akin na sinungaling.” Sinabi ng pangkat ng Banû ’Âmir: “O Muhammad! Hindi ka namin tinatanggihan, ngunit hindi rin kami sumasampalataya sa iyong dinala. Gayunman, ipagtatanggol ka namin hanggang sa maiparating mo sa mga tao ang tungkulin ng iyong pagkapropeta.”

Dahil dito ay umupo ang ating Pinuno, ang Propeta, sa piling nila. Sa sandaling iyon, si Bayhara ibn Fâris, isa sa mga pangunahing tao ng Banû ’Âmir, na tapos nang mamili sa perya, ay lumapit sa kanila; itinuro niya ang ating Pinuno, ang Propeta, at itinanong sa mga naroon: “Sino siya?” Sinabi nila: “Siya si Muhammad ibn ’Abdullah.” Nang sabihin ni Bayhara: “Ano ang kinalaman ninyo sa kanya at pinaupo ninyo siya sa inyong piling?”, sumagot sila: “Nagpakupkop siya sa amin; sinasabi niya na siya ay rasûl ng Allah at hinihiling niya sa amin na ipagtanggol siya hanggang sa maiparating niya sa mga tao ang tungkulin ng pagkapropeta.” Dahil dito ay humarap si Bayhara sa ating Pinuno, ang Propeta, at sinabi: “Ang pagtatangka naming ipagtanggol ka ay nangangahulugan na iniaalok namin ang aming dibdib bilang tudlaan ng mga palaso ng lahat ng Arabe.” At sinabi niya sa kanyang bayan: “Walang tribong bumabalik sa kanyang bayan na may dalang higit na masama kaysa sa inyo. Kung gayon, makikipagdigma kayo sa lahat ng Arabe at gagawin ninyong tudlaan ng kanilang mga palaso ang inyong mga katawan!.. Kung may nakitang anumang kabutihan sa kanya ang kanyang sariling bayan, sila mismo ang unang magtatanggol sa kanya. Tinatangka ninyong kupkupin at tulungan ang isang taong pinasinungalingan at itinaboy ng kanyang sariling bayan!.. Napakamali ng inyong iniisip!…”

Pagkatapos ay humarap ang sawimpalad na iyon sa ating minamahal na Propeta at sinabi: “Umalis ka agad sa aming gitna at bumalik ka sa iyong bayan!.. Nanunumpa ako na kung hindi ka nasa gitna ng aking bayan, pinugutan na sana kita ng ulo ngayon din!..” Matapos ang mga salitang ito, sumakay ang Pinuno ng mga sanlibutan sa kanyang kamelyo nang may matinding dalamhati. Inihulog ng walang-pakundangang si Bayhara ang ating Pinunong Rasûlullah mula sa kanyang kamelyo. Isang babae mula sa mga Sahâba, na nagngangalang Dabâ’a bint ’Âmir, ang nakakita sa pangyayari; sumigaw siya at tinawag ang kanyang mga kamag-anak: “Paano ninyo ito pinahihintulutang gawin sa Habîb ng Allâhu ta’âlâ? Wala bang magliligtas, alang-alang sa akin, kay Rasûlullah mula sa kanilang mga kamay?” Tatlo sa kanyang mga pinsan ang agad na sumugod sa sawimpalad na si Bayhara. Nais siyang tulungan ng dalawang lalaki mula sa bayan ni Bayhara, ngunit binugbog nang husto ng iba si Bayhara at ang kanyang mga katulong. Ang ating minamahal na Propeta, na nakamasid dito, ay nanalangin para sa tatlong taong nakipaglaban para sa kanya: “O aking Panginoon! Ipagkaloob Mo sa kanila ang Iyong pagpapala!”, at para kay Bayhara at sa kanyang mga katulong: “O aking Panginoon! Ilayo Mo sila sa Iyong awa!”

Ang mga ipinanalangin niya ng kabutihan ay pinarangalang maging Muslim, at ang iba naman ay namatay bilang mga di-mananampalataya. Nang bumalik ang mga kasapi ng tribong Banû ’Âmir sa kanilang bayan, ikinuwento nila ang kanilang dinanas sa Mecca sa isang matandang lalaki ng kanilang tribo na nakabasa ng mga makalangit na aklat. Nang marinig ng lalaking iyon ang pangalan ng ating Pinuno, ang Propeta, sinisi niya sila: “O Banû ’Âmir! Ano ang ginawa ninyo? Wala pang isa man mula sa mga anak ni Ismâ’îl ang nag-angkin nang may kasinungalingan sa pagkapropeta. Tiyak na totoo at katotohanan ang kanyang sinabi. Napakahirap nang mabawi ngayon ang pagkakataong ito na inyong pinalampas!..”

Habang nakikipag-usap siya kay Jibrîl,
Dumating sa kanyang harapan ang Rafraf at bumati ng salâm.
Dinala noon ng Rafraf ang Dakilang Pinuno ng sanlibutan,
At agad siyang inihatid nito sa Sidra.

“O mga tao! Sabihin ninyo ang Lâ ilâha illallâh at kayo ay maliligtas!” Hadîth sharîf

Ang Isrâ at ang Mi’râj