ANG PAGKUBKOB

Ang pagsisimula ng pagkubkob

Ang ikapitong taon ng bi’tha… Walang tigil ang pagsisikap ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan upang hadlangan ang pagtagos ng Islam sa mga puso at ang paglaganap nito. Gayunman, sa bawat araw na lumilipas ay lalo pang dumarami ang mga Muslim. Ang mga pagpapahirap at pang-aapi sa mga Muslim ay hindi nagpatalikod sa kanila sa kanilang landas; sa halip, ito pa ang naging dahilan upang lalo silang magkapit-bisig at magbuklod. Walang isa man sa kanila ang tumalikod sa kanyang relihiyon, at hindi sila nag-atubiling ialay ang kanilang buhay alang-alang sa ating Pinunong Rasûlullah. Nang marinig ito ng mga tribo sa labas ng Mecca, lalong tumindi ang kanilang pagkamausisa, at umabot ang mga liwanag ng Islam sa lalong malalayong lugar. Nang malaman ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan na hindi nakamit ng mga taong ipinadala nila sa Abisinya ang kanilang nais, at higit pa rito, na naging Muslim ang Negus na si Ashama, at ipinagtanggol niya ang mga Muslim at pinakitunguhan sila nang mabuti, halos mabaliw sila sa galit. Upang gumanti nang higit pa sa lahat ng ito at bunutin ang Islam hanggang sa ugat, nagtipon sila at ginawa ang kakila-kilabot na pasiyang ito: “Saanman siya naroroon, saanman siya makita, tiyak na papatayin si Muhammad!…”

Sumumpa nang paulit-ulit ang mga di-mananampalataya para rito.

Labis na nalungkot si Abû Tâlib nang malaman niya ang pasiyang ito ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Nangamba siya para sa buhay ng kanyang pinagpalang pamangkin, ang kanyang sariling laman at dugo. Tinipon niya ang kanyang tribo at inutusan silang ipagtanggol ang Sultan ng sansinukob laban sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Quraysh. Nagbuklod ang mga anak ni Hâshim, dala ng malasakit sa kamag-anak, upang tuparin ang utos na ito. Kaya inanyayahan nila ang ating Pinuno, ang Propeta, at ang lahat ng kanyang mga Sahâba na sumampalataya sa kanya sa Shi’b Abî Tâlib, ibig sabihin, sa pamayanan ni Abû Tâlib, na nasa ibabaw ng isang burol sa hilagang bahagi ng Mecca, mga tatlong kilometro ang layo mula sa Baytullah. Tinipon ng ating Pinunong Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ang kanyang mga Sahâba at nagsimulang manirahan sa Shi’b. Sa mga anak ni Hâshim, si Abû Lahab lamang ang tumutol sa pasiyang ipagtanggol ang ating Pinuno, ang Propeta; hindi siya pumunta sa Shi’b. Nagkaisa ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan, kasama siya, at nagsimulang mag-abang ng pagkakataon upang patayin ang ating Propeta.1

Nang makita ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan na nagtipon sa pamayanan ni Abû Tâlib ang ating Pinuno, ang Propeta, at ang kanyang mga Sahâba, muli silang nagpulong. Pagkatapos ay ginawa nila ang pasiyang ito: “Hangga’t hindi isinusuko sa mga Quraysh si Muhammad ’alaihis-salâm upang patayin, walang dalagang kukunin bilang asawa mula sa mga anak ni Hâshim!… Walang dalagang ibibigay sa kanila bilang asawa!… Walang anumang ipagbibili sa kanila!… Walang anumang bibilhin mula sa kanila!… Walang makikipagtipon, makikipag-usap o makikipag-ugnayan sa kanila!… Walang papasok sa kanilang mga bahay at sa kanilang mga pamayanan!… Hindi kailanman tatanggapin ang anumang paghiling ng pakikipagkasundo na magmumula sa kanila!… Hindi sila kailanman kahahabagan!…”

Ang pasiyang ito, na isinulat sa isang papel ng isang mapagsamba sa diyus-diyusan na nagngangalang Mansûr ibn ’Ikrima, ay tinatakan nila at isinabit sa pader ng Ka’ba al-Mu’azzama upang makita ito ng lahat at sundin.

Nang dumating ang balitang ito sa ating minamahal na Propeta, labis siyang nalungkot at nanalangin. Agad na tinanggap ang kanyang panalangin, at sa isang iglap ay natuyo ang mga kamay ng sawimpalad na si Mansûr. Natigilan sa pagkamangha ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan at nagsabi: “Tingnan ninyo! Bilang ganti sa pang-aaping ginawa natin sa mga anak ni Hâshim, natuyo ang mga kamay ni Mansûr at dinapuan siya ng kapahamakan.” Sa halip na matauhan, lalo pa silang nagwala. Naglagay sila ng mga bantay sa mga simula ng daang patungo sa Shi’b. Hinadlangan nila ang pagpasok doon ng pagkain at kasuotan. Sinabihan nila ang mga mangangalakal na dumarating sa Mecca na huwag pumasok sa Shi’b at huwag dalhin doon ang kanilang mga kalakal; kung kailangan, sila mismo ang bibili ng mga ito sa mataas na halaga. Sa ganitong paraan, inakala nilang mapapatay nila sa gutom ang mga nasa Shi’b, o magsisisi ang mga anak ni Hâshim at isusuko sa kanila ang ating Pinuno, ang Propeta. Nagpapatuloy ang kalagayang ito bawat taon hanggang sa panahon ng pagdalaw sa Ka’ba.

“O Aking Propeta! Sapat na sa iyo ang Allah at ang mga mananampalatayang sumusunod sa iyong mga yapak!” Anfâl: 64

Ayon sa mga kaugalian, walang dugong pinadadanak sa panahong ito. Kaya malayang pumupunta sa Mecca ang mga anak ni Hâshim at sinisikap nilang punan ang kanilang pangangailangan para sa isang buong taon sa pamamagitan ng pamimili. Kapag lumapit ang isa sa kanila sa isang mangangalakal upang bumili ng kalakal, agad na dumarating ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan na gaya nina Abû Lahab at Abû Jahl, na kabilang sa mga pangunahing tao ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan, at sinasabi sa mga mangangalakal: “O mga mangangalakal! Taasan ninyo nang husto ang inyong mga presyo para sa mga Sahâba ni Muhammad, upang dahil sa kamahalan ay walang sinumang makabili ng anuman! Kung dahil dito ay hindi maipagbili ang inyong mga kalakal at maiwan sa inyong mga kamay, handa kaming bilhin ang lahat ng ito.” Kaya nagsasabi sila ng mataas na presyo para sa kanilang mga kalakal, at bumabalik ang mga Muslim nang walang nabili…

Sa landas na ito, ginugol ng ating minamahal na Propeta, ng ating ina na si Hadrat Khadîja, at ni Abû Bakr as-Siddîq ang lahat ng kanilang ari-arian; sinikap nilang patahimikin ang mga panaghoy ng mga bata na dahil sa gutom ay umaabot hanggang sa langit. Pinakain nila sila ng mga balat ng punongkahoy, ng mga ugat ng damo, at maging ng mga piraso ng tuyong katad. Dahil sa kawalang-magawa, ang mga ina at mga ama ay naging buto’t balat na lamang. Ang ating Pinuno, ang Propeta, una sa lahat, at ang iba pang mga Sahâba ay nagtali ng bato sa kanilang pinagpalang tiyan dahil sa gutom. Kung may isa sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan na nahabag at palihim na nagdala ng anuman, binubugbog nila siya at labis na nilalait. Sa madaling salita, naputol ang lahat ng pagdating at pag-alis, at napasadlak sa matinding kagipitan ang mga mananampalataya.

Patuloy na naghintay ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan na sa pamamagitan ng matinding pang-aaping ito ay susuko ang mga anak ni Hâshim, at isusuko sa kanila ni Abû Tâlib ang ating Pinuno, ang Propeta. Ngunit ang mga Muslim sa pamayanan ni Abû Tâlib, na lubhang salungat sa kanilang inaasahan, ay ipinagtatanggol ang ating Pinuno, ang Propeta, at gumagawa ng bawat pag-iingat upang walang masamang mangyari sa kanya. Upang hadlangan ang anumang posibleng pakana ng pagpatay, naglalagay si Abû Tâlib ng mga bantay na nagsasalitan sa lugar na tinutulugan ng ating Pinunong Rasûlullah, at tinitiyak niyang makatutulog siya nang panatag sa kanyang bahay. Ang ating Pinuno, ang Propeta, naman ay walang anumang pag-aatubili at hindi nagsasayang ng isang segundo upang tuparin ang utos ng Allâhu ta’âlâ at palaganapin ang Islam; inaanyayahan niya ang mga tao sa relihiyon at nagsisikap na maging dahilan ng kanilang pagkaligtas mula sa Impiyerno, at sa landas na ito ay matiyaga niyang ipinagpapatuloy ang kanyang mga pangaral. Upang maunawaan din ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Quraysh, na tumatawag sa kanya na sinungaling, kung ano ang kahulugan ng gutom, isang araw ay nanalangin ang ating Pinunong Rasûlullah nang ganito: “O Allah! Tulungan Mo ako laban sa kanila sa pagbibigay Mo rin sa kanila ng pitong taon ng taggutom, gaya ng pitong taon ng taggutom sa panahon ni Yûsuf (’alaihis-salâm).” Sa mga sumunod na araw, wala ni isang patak ng ulan ang pumatak mula sa langit. Natupok ang lupa sa tagtuyot. Wala nang matagpuang luntiang halaman sa lupa. Hindi malaman ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Quraysh kung ano ang dumating sa kanila. Sinikap nilang makaligtas sa kamatayan sa pamamagitan ng pagkain ng mga bangkay ng mga hayop na namatay sa gutom at ng mga bulok na balat ng aso.

Nagsimula ring humiyaw at managhoy sa gutom ang kanilang mga anak. Marami sa kanila ang namatay sa gutom. Dahil sa gutom, kapag tumitingala sila sa langit, nakikita nila ang lahat ng dako na para bang nababalot ng usok. Para bang natauhan sila at naunawaan ang laki ng pang-aaping kanilang ginawa. Ipinadala nila si Abû Sufyân, na isa sa kanila, sa harapan ng ating Pinuno, ang Propeta. Dumating si Abû Sufyân at nanumpa, na nagsasabi: “O Muhammad! Sinasabi mo na ikaw ay isinugo bilang awa sa mga sanlibutan, at iniuutos mo sa amin na sumampalataya sa Allah at igalang ang mga karapatan ng pagkakamag-anak. Ngunit ang iyong bayan ay nalilipol at namamatay sa tagtuyot at gutom. Manalangin ka nga sa iyong Panginoon upang alisin sa amin ang kapahamakang ito; tinatanggap ng Allah ang panalanging ginagawa mo. Kung mananalangin ka nang ganito, sasampalataya kaming lahat!…”

Sa gayon, isinantabi nila ang mga pang-aapi at pagpapahirap na kanilang ginawa; dahil napasadlak sa kagipitan, nagsimula silang magmakaawa sa ating Pinunong Rasûlullah. Hindi isinumbat sa kanila ng ating Pinuno, ang Propeta, ang kanilang mga ginawa; sa kanilang salitang “Sasampalataya kami,” itinaas niya ang kanyang pinagpalang mga kamay at nanalangin sa Haqq ta’âlâ. Tinanggap ng Allâhu ta’âlâ ang panalangin ng Kanyang Habîb at nagpadala ng masaganang ulan sa Mecca; nabusog sa tubig ang lupa at nagsimulang lumunti ang mga halaman. Bagaman nakaligtas na sila sa tagtuyot at taggutom, nilimot ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ang salitang kanilang ibinigay at nagpumilit sila sa kawalang-pananampalataya (kufr)…

Sa mga marangal na âyat na ipinahayag ng Allâhu ta’âlâ bilang sagot sa kanila, sinabi Niya ayon sa kahulugan: “Ngunit sila (ay hindi sumasampalataya sa Allâhu ta’âlâ at kay Muhammad ’alaihis-salâm; tungkol sa Qur’ân al-karîm, sa Kabilang-buhay at sa muling pagkabuhay…) ay naglilibang sa pag-aalinlangan. Kaya (O Aking Habîb!) abangan mo ang araw na magdadala ang langit ng isang lantad na usok. Ang usok na iyon ay lubusang tatakip sa lahat ng tao. Ito ay isang napakatinding parusa! (Ang mga tao) ay magsasabi: ‘O aming Panginoon! Alisin Mo sa amin ang parusang ito, at kami ay sasampalataya.’ Paano pa sila mag-iisip at kukuha ng aral, gayong dumating sa kanila ang isang propetang nagpapaliwanag ng mga katotohanan? Pagkatapos ay tumalikod sila sa kanya at nagsabi: ‘Siya ay tinuruan ng iba, isang sinasapian ng jinn (majnûn).’ Kapag inalis Namin nang kaunti ang parusang ito, babalik kayong muli sa inyong dating kalagayan. Sa araw na sila ay daklutin nang may matinding lakas (ang araw ng Badr), tiyak na Kami ay maghihiganti (sa kanila). Sumpa man sa Aking kamahalan, tiyak na bago sila (ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Quraysh) ay sinubok din Namin ang bayan ni Fir’awn. Dumating sa kanila mula sa Amin ang isang marangal na propeta (siya si Mûsâ ’alaihis-salâm). Sinabi niya sa kanila: ’Ibigay ninyo sa akin ang mga alipin ng Allah (ang mga Anak ni Israel). (Ipadala ninyo sila kasama ko. Palayain ninyo sila at huwag ninyo silang pahirapan.) Tunay na ako ay isang mapagkakatiwalaang propeta na isinugo sa inyo ng Allâhu ta’âlâ na may kapahayagan. Huwag kayong magmataas laban sa Allâhu ta’âlâ, sapagkat dumating ako sa inyo na may patunay na naglilinaw sa katotohanan ng aking paanyaya, na may lantad na himala. Alamin ninyo na nagpapakupkop ako sa Allâhu ta’âlâ, ang aking Panginoon at ang inyong Panginoon, laban sa pagbato ninyo sa akin at sa pagpatay ninyo sa akin; Siya ang mag-iingat sa akin. Kung hindi ninyo ako papaniwalaan at hindi kayo sasampalataya, pabayaan ninyo ako. (Tinalikuran ko na ang anumang kabutihang manggagaling sa inyo; huwag man lamang akong abutin ng inyong kasamaan.)’ (Dahil hindi sila sumampalataya, tinawag nila siyang sinungaling, at nagsimula pa silang magdulot sa kanya ng iba’t ibang pananakit at pahirap,) nanalangin si Mûsâ (’alaihis-salâm) sa Allâhu ta’âlâ at nagsabi: ‘O aking Panginoon! Ito ay isang bayang nagpupumilit sa kawalang-pananampalataya.’ Nagpahayag ang Allâhu ta’âlâ kay Mûsâ (’alaihis-salâm) at sinabi: ’Umalis ka sa gabi (mula sa Ehipto) kasama ang Aking mga alipin (ang mga Anak ni Israel)! Kapag nabalitaan ni Fir’awn at ng kanyang mga kampon na kayo ay umalis, tiyak na hahabulin nila kayo. Matapos kang tumawid sa dagat kasama ang iyong bayan, iwan mo ito sa kanyang kalagayan (huwag mo na itong hampasing muli ng iyong tungkod upang isara ang mga daang nabuksan; iwan mo itong bukas). Sapagkat papasok sa mga daang iyon si Fir’awn at ang kanyang hukbo at sila ay lalamunin ng dagat; sila ay malulunod.’”2

Ang pagwawakas ng pagkubkob

Binawi ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ang kanilang salitang “Sasampalataya kami” at muli silang nagsimula ng pang-aapi. Isang araw, ipinabatid ng Allâhu ta’âlâ sa ating Pinuno, ang Propeta, sa pamamagitan ng kapahayagan “na ipinadala Niya ang isang uod ng kahoy (gamugamo) sa kasulatan ng kasunduan na nakasabit sa Ka’ba, at na kinain ng maliit na uod na iyon ang lahat ng nakasulat maliban sa pangalan ng Allâhu ta’âlâ…” Sinabi naman ng ating Pinuno, ang Propeta, kay Abû Tâlib: “O tiyo! Ang Allâhu ta’âlâ, na aking Panginoon, ay nagpadala ng uod ng kahoy sa kasulatan ng kasunduan ng mga Quraysh. Maliban sa pangalan ng Allâhu ta’âlâ, wala itong itinira sa mga nakasaad doon – ang pang-aapi, ang pagputol ng ugnayan sa mga kamag-anak, ang paninirang-puri… –; nilipol nito ang lahat.”

“O Allah! Tulungan Mo ako laban sa kanila sa pagbibigay Mo rin sa kanila ng pitong taon ng taggutom, gaya ng pitong taon ng taggutom sa panahon ni Yûsuf (’alaihis-salâm)!” Hadîth sharîf

Nang itanong ni Abû Tâlib: “Ipinabatid ba ito sa iyo ng iyong Panginoon?”, sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Oo.” Noon ay sinabi ni Abû Tâlib: “Sumasaksi ako na ikaw ay nagsasabi lamang ng totoo.” Agad siyang nagbihis at pumunta sa Ka’ba. Nakaupo roon ang mga pangunahing tao ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Nang makita nilang dumarating si Abû Tâlib, sinabi nila: “Marahil ay dumarating siya upang isuko sa atin si Muhammad!..” Nang makarating si Abû Tâlib sa kanila, sinabi niya: “O pangkat ng Quraysh! Ipinabatid sa akin ng anak ng aking kapatid, na siyang al-Amîn at kailanma’y hindi nagsinungaling, na kinain ng isang uod ng kahoy ang lahat ng nakasulat sa kasulatang inyong isinulat maliban sa pangalan ng Allâhu ta’âlâ. Halikayo, dalhin ninyo ang papel na isinulat ninyo laban sa amin, at tingnan natin!.. Kung totoo ang salitang ito, nanunumpa ako na patuloy namin siyang ipagtatanggol hanggang sa aming kamatayan. Kaya tigilan na rin ninyo ang pang-aapi at masamang asal na ito…” Sa pananabik ay ibinaba ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ang kasulatan mula sa pader ng Ka’ba at dinala ito. Nang sabihin ni Abû Tâlib: “Basahin ninyo!”, binuksan ng isa sa kanila ang kasulatan upang basahin, at nakita niya na nabura ang lahat ng nakasulat maliban sa “Bismika Allâhumma”.3 Hindi malaman ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan kung ano ang sasabihin at gagawin. Nang umatras pa ang ilan sa kanila sa kasunduan, inalis nila ang matinding pagkubkob na ito, na tumagal nang tatlong taon, nag-iwan ng mga sakit na hindi malilimutan, at nagbukas ng malalalim na sugat sa mga puso. Ngunit hindi nila tinalikuran ang kanilang pagkapoot; sa halip, lalo pa silang nagmalupit. Sinubukan nila ang lahat ng paraan upang hadlangan ang paglaganap ng Islam. Sa kabila ng lahat ng pagsisikap nilang ito, mabilis na lumalaganap ang Islam; sinisikap ng ating minamahal na Propeta, si Muhammad ’alaihis-salâm, na iligtas ang mga taong nasusukol sa kadiliman ng panahon ng Jâhiliyya, at inaakay niya sila sa tunay na kaligayahan. Ang mga nakatamo ng kaligayahang ito ay nagpapasalamat sa dakilang biyayang kanilang natamo, at hindi kailanman pinanghinaan ng loob sa harap ng mga panlalait at pagpapahirap ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Napakaraming puso ang naliwanagan ng nûr ng Islam nang makita nila ang mga himala ni Muhammad ’alaihis-salâm at ang katatagan ng mga Muslim sa kanilang relihiyon.

Ang paghahati ng buwan

Isa sa mga dakilang himala ng ating Pinuno, ang Propeta, ay ang paghahati ng buwan sa dalawa. Isang pangkat ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan, na kabilang sina Abû Jahl at Walîd ibn Mughîra, ang nagsabi kay Rasûl-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam): “Kung tunay na ikaw ay propeta, hatiin mo sa dalawa ang buwan, upang ang kalahati nito ay makita sa ibabaw ng bundok Qu’ayqi’ân at ang kalahati naman sa ibabaw ng bundok Abû Qubays!..” Sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah: “Kung gagawin ko iyan, sasampalataya ba kayo?” Sinabi nila: “Oo, sasampalataya kami.” Nanalangin ang ating Pinunong Rasûlullah sa Allâhu ta’âlâ upang mahati sa dalawa ang buwan. Agad na dumating si Jibrîl ’alaihis-salâm sa ating minamahal na Propeta at sinabi: “O Muhammad! Ipabatid ninyo sa mga taga-Mecca na panoorin nila ngayong gabi ang himala.” Ipinabatid ng ating Pinuno, ang Propeta, na mahahati sa dalawa ang buwan sa ikalabing-apat ng buwan, sa gabing ganap itong kabilugan (badr), ibig sabihin, ganap na bilog at pinakamaliwanag, at na panoorin ito ng mga nais kumuha ng aral. Nang gabing iyon, nang ituro ito ng ating minamahal na Propeta sa pamamagitan ng kanyang pinagpalang daliri, nahati sa dalawa ang buwan. Ang isang bahagi ay nakita sa ibabaw ng bundok Abû Qubays, at ang isa naman sa ibabaw ng bundok Qu’ayqi’ân. Pagkatapos ay muli itong nagsanib sa langit.

Sinabi ni Rasûlullah: “O Abû Salama ibn ’Abdulasad, O Arqam ibn Abi’l-Arqam! Sumaksi kayo!”, at pagkatapos ay sinabi rin niya sa iba pang mga Sahâba na kasama niya: “Sumaksi kayo!” Ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan naman ay nakakita ng sarili nilang mga mata ng isa pang lantad na himala. Ngunit hindi lamang sila hindi tumupad sa kanilang salita at hindi sumampalataya; upang hadlangan din ang iba sa pagsampalataya, sinabi nila: “Ito ay salamangka lamang ni Muhammad sa atin! Ngunit hindi naman niya magagayuma ang lahat ng tao!.. Tanungin din natin ang mga taong dumarating mula sa ibang mga lupain. Tingnan natin kung nasaksihan din nila ang parehong pangyayari. Kung nakita nila ito, totoo ang pag-aangkin ni Muhammad sa pagkapropeta. Kung hindi, ito ay salamangka.” Nagtanong sila sa mga dumarating, at nagpadala pa sila ng mga tao sa ibang mga lugar upang ipatanong ito. Iisa ang narinig nila mula sa lahat: “Oo, nakita namin nang gabing iyon na nahati sa dalawa ang buwan!” Gayunman ay muli nilang itinanggi ito. Nangunguna sa mga tumatanggi si Abû Jahl. Upang hindi makamit ng mga tao ang biyaya ng îmân, sinisira niya ang mga puso sa pagsasabing: “Umabot na hanggang sa langit ang salamangka ng ulila ni Abû Tâlib!..”4 Dahil sa kanyang pagtangging ito, nagpahayag ang Allâhu ta’âlâ ng mga marangal na âyat. Ayon sa kahulugan:

“Lumapit na ang Oras (ang Muling Pagkabuhay) at nahati ang buwan (sa dalawa). Kapag nakakita sila (ang mga kâfir ng Quraysh) ng isang himala (na nagpapatunay sa pagkapropeta ni Muhammad ’alaihis-salâm), tumatalikod sila (nang hindi ito pinag-iisipan at hindi sumasampalataya) at nagsasabi: ’Ito ay tuluy-tuloy (walang patid, malawak at malakas) na salamangka.’ At pinasinungalingan nila (ang Propeta o ang himala), itinuring itong kasinungalingan, at sinunod nila ang kanilang sariling mga hilig (ang mga pagnanasa at mga hangarin ng kanilang nafs). Ngunit ang bawat bagay ay humahantong (sa wakas na kinatutunguhan nito) at natatagpuan ang kanyang lugar. Sumpa man, dumating sa kanila (sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Mecca) ang maraming mahahalagang balita (mga kautusan, mga pagbabawal) na makapagpapalayo sana sa kanila (sa kasamaan). (Ang mga utos at kaalamang ito) ay ganap na karunungan. Ngunit ang mga rasûl, ang mga babala at ang mga pananakot ay hindi kailanman nagdudulot ng pakinabang (sa kanila). Kaya (O Aking Habîb! Kung nagpupumilit sila sa pagtanggi,) tumalikod ka rin sa kanila. Sa araw na tatawag ang tagatawag (si Isrâfîl ’alaihis-salâm) sa isang bagay na hindi pa nakikita at hindi nalalaman (sa lugar ng Pagtitipon, sa pagtutuos), lalabas sila mula sa kanilang mga libingan na hamak at aba ang kanilang mga paningin (sa takot at sindak, hindi alam kung saan pupunta), na tulad ng mga balang na nagkalat. Habang nagmamadali ang mga kâfir patungo sa tagatawag na iyon (nang nakayuko ang kanilang mga leeg), magsasabi sila: ‘Napakahirap at napakabigat na araw ito para sa amin!’”5

Pagkalooban din nawa kayo ng aking Panginoon ng patnubay

Matapos magwakas ang tatlong-taong pagbabakod na ipinataw ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan sa mga Muslim, isang pangkat mula sa Najrân ang dumating sa ating Pinunong Rasûlullah. Mga dalawampu sila; narinig nila ang tungkol sa Islam mula sa mga Sahâba na lumipat sa Abisinya, at dumating sila sa Mecca upang makilala ang Islam at upang makamit ang kaligayahang makita ang ating Pinuno, ang Propeta. Nakipagkita sila sa ating Pinunong Rasûlullah sa tabi ng Ka’ba al-Mu’azzama. Nagtanong sila ng napakaraming bagay at tumanggap ng mga sagot na higit pang maganda at ganap kaysa sa kanilang ninais. Pinanonood naman sila ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Quraysh mula sa paligid. Binigkas sa kanila ng ating minamahal na Propeta, na isinugo bilang awa sa mga sanlibutan, ang ilang marangal na âyat mula sa Qur’ân al-karîm. Lubha silang naantig dito; hindi nila napigilan ang kanilang mga luha at sila ay umiyak. Pagkatapos, sa paanyaya ng ating Pinuno, sila ay lubhang nagalak; binigkas nila nang may malaking tuwa ang kalima-i shahâda at pinarangalang maging Muslim. Nang humingi sila ng pahintulot upang bumalik sa kanilang bayan, lumapit sa kanila si Abû Jahl at nagbitiw ng mga salitang puno ng panlalait: “Wala pa kaming nakitang kasinghangal ninyo!.. Sa minsang pag-upo lamang sa tabi niya ay tinalikuran ninyo ang inyong relihiyon at pinaniwalaan ang lahat ng kanyang sinabi!..” Sumagot ang mga taong ito, na bagong pinarangalang maging mga Sahâba: “Hinihiling namin na pagkalooban din kayo ng Allâhu ta’âlâ ng patnubay (hidâya). Ang panlalait at kamangmangang ito na ginagawa ninyo sa amin ay hindi namin gagawin sa inyo. Sa katunayan, wala kaming nilabag na anumang karapatan ninyo. Ngunit alamin ninyong mabuti ito: dahil lamang sa salita ng ilang mangmang ay hindi namin kailanman nanaising mawala ang dakilang biyayang ito na aming natamo; hindi kami tatalikod sa tunay na relihiyong ito.”6

“O tiyo! Ang Allâhu ta’âlâ, na aking Panginoon, ay nagpadala ng uod ng kahoy sa kasulatan ng kasunduan ng mga Quraysh. Maliban sa pangalan ng Allâhu ta’âlâ, wala itong itinira sa mga nakasaad doon – ang pang-aapi, ang pagputol ng ugnayan sa mga kamag-anak, ang paninirang-puri… –; nilipol nito ang lahat” Hadîth sharîf

Sa mga marangal na âyat na ipinadala ng Allâhu ta’âlâ dahil sa pangyayaring ito, sinabi Niya ayon sa kahulugan: “Marami sa mga binigyan Namin ng Kasulatan bago nito (bago ang Qur’ân al-karîm) ang sumasampalataya rito (sa Qur’ân al-karîm). Kapag binibigkas sa kanila (ang Qur’ân al-karîm), sinasabi nila: ’Sumampalataya kami rito. Walang pag-aalinlangan, ito ay katotohanang (nagmumula) sa aming Panginoon. Tunay na kahit bago pa nito ay mga tao na kaming tumanggap sa Islam.’ Sila ay bibigyan ng kanilang gantimpala nang dalawang ulit dahil sa kanilang pagtitiis (at katatagan). Itinataboy nila ang kasamaan sa pamamagitan ng kabutihan, at gumugugol sila (sa kabutihan) mula sa ipinagkaloob Namin sa kanila bilang kabuhayan. Kapag nakaririnig sila ng masamang salita, tumatalikod sila rito at nagsasabi: ’Sa amin ang aming mga gawa, at sa inyo ang inyong mga gawa. Sumainyo nawa ang kapayapaan (makatitiyak kayong ligtas kayo sa amin). Hindi namin hinahanap ang mga mangmang (at hindi rin namin nais ang kanilang pakikipagkaibigan).’”7

ANG QASÎDA NG TUBIG8
O mata, sa apoy sa aking puso’y huwag ibuhos ang luha mong tubig,
Sapagkat sa apoy na ganito kalagablab ay walang lunas ang tubig.
Hindi ko alam kung ang kulay ng umiikot na simboryo ay kulay ng tubig,
O kung binalot ang umiikot na simboryo ng luha kong tubig.
Hindi kataka-takang sa sarap ng inyong tabak ay nagkapira-piraso ang aking puso,
Sapagkat saanman dumaan ay nag-iiwan ng mga siwang sa pader ang tubig.
Nang may pangamba, binabanggit ng sugatang puso ang inyong talim ng palaso9;
Ang sinumang may sugat ay laging maingat sa pag-inom ng tubig.
Ipaubaya na ng hardinero sa tubig ang hardin ng rosas at huwag nang magpagod:
Walang rosas na mamumukadkad na gaya ng inyong mukha, bigyan man niya ang sanlibong hardin ng tubig.
Hindi maiwangis ng manunulat sa kanyang sulat ang pinong buhok ng inyong pisngi;
Tumitig man siyang gaya ng panulat, sa kanyang mga mata’y bababa lamang ang itim na tubig.
Ano naman kung mabasa ang aking mga pilikmata sa pag-alala sa inyong pisngi?
Hindi sayang, sa pag-asa sa rosas, na bigyan ang tinik ng tubig.
Sa araw ng dalamhati, huwag ninyong ipagkait sa maysakit na puso ang inyong tabak:
Mabuting gawa ang bigyan ang maysakit, sa madilim na gabi, ng tubig.
O puso, hingin mo ang kanyang talim ng palaso, at payapain ang aking pananabik sa paghihiwalay;
Ako’y uhaw; sa disyertong ito, ihanap mo ako ng tubig.
Ako’y nananabik sa inyong mga labi, gaya ng mga asetikong naghahangad ng Kawthar;
Kung paanong sa lasing ay kaaya-aya ang alak, sa matino nama’y ang tubig.
Patungo sa halamanan ng inyong lansangan, walang tigil itong dumadaloy;
Marahil ay umibig sa sipres na iyon na marilag ang lakad ang tubig.
Ako’y magiging alabok sa lansangang iyon upang harangan ang daan nito,
Sapagkat ito’y aking karibal: hindi ko hahayaang pumunta roon ang tubig.
O mga kaibigan, kung ako’y mamatay sa pananabik na hagkan ang kanyang kamay,
Gawin ninyong banga ang aking alabok at handugan ninyo ang Minamahal ng tubig.

“Marami sa mga binigyan Namin ng Kasulatan bago nito ang sumasampalataya rito. Kapag binibigkas sa kanila (ang Qur’ân al-karîm), sinasabi nila: ‘Sumampalataya kami rito. Walang pag-aalinlangan, ito ay katotohanang (nagmumula) sa aming Panginoon. Tunay na kahit bago pa nito ay mga tao na kaming tumanggap sa Islam’” Qasas: 52–53

Jannat al-Mu’allâ

Ang libingan na kinaroroonan ng mga mausoleo ng maraming Sahâba, una sa lahat ang sa ating ina na si Hadrat Khadîja (radiy-Allâhu ’anhâ). Sa ngayon ay hindi na posibleng makita ang mga mausoleong ito. Sa kasamaang-palad, ang lahat ng magagandang makasaysayang bantayog na ito ay ipinagiba.