ЖЫЦЦЁ Ў ВЕЧНЫМ СВЕЦЕ (АХІРАТ)

Жыццё ў вечным свеце пачынаецца са смерцю

Памерці – не значыць знікнуць. Гэта падзея, якая не руйнуе існавання. Смерць – гэта канец сувязі душы з целам. Гэта аддзяленне душы ад цела. Смерць – гэта пераход чалавека з аднаго стану ў іншы. Гэта перасяленне з аднаго дома ў іншы. Умар ібн Абдулазіз (рахматуллахі алейх) сказаў: «Вы створаны толькі для вечнасці, для бясконцасці! Але вы перасяляецеся з дома ў дом!» Смерць – гэта падарунак і дар для верніка. Для тых, хто мае грахі, – бяда. Для бедных – спакой, для багатых – пакута. Розум – падарунак Усявышняга Аллаха. Чалавек не хоча смерці. Але смерць лепшая за смуту (фітна). Чалавек любіць жыць. Але смерць для яго лепшая. Праведны вернік праз смерць пазбаўляецца ад пакут і стомы гэтага свету. Аддзяленне душы верніка ад цела падобнае да вызвалення палоннага з вязніцы. Вернік пасля смерці не хоча вяртацца ў гэты свет. Толькі шахіды хочуць вярнуцца ў свет, каб зноў стаць шахідамі. Дабро гэтага свету сышло. Засталіся смуткі. Таму смерць – падарунак для кожнага мусульманіна. Веру чалавека ахоўвае толькі яго магіла. Першая з пачэсцяў, якія будуць аказаны вернікам, – радасць пры смерці. Спакой верніку дае толькі сустрэча з Усявышнім Аллахам. Для кожнага верніка смерць лепшая за жыццё. Смерць карысная і для няверуючых.

Пра смерць жанчын-мусульманак

Калі жанчына памірае ў стане пасляродавага крывацячэння (ніфас), цяжарнай, ад чумы ці ад болю ў жываце або нават без усяго гэтага, але калі яна не паказвалася чужым мужчынам адкрытай і непрыстойна апранутай і муж ёю задаволены, то, калі яна памірае, да яе прыходзяць анёлы Раю, становяцца перад ёй шэрагамі і з пашанай і павагай аддаюць ёй салям, кажучы: «О ўмілаваная служка Усявышняга Аллаха, шахідка, выйдзі! Што табе рабіць у палацы гэтага свету? Усявышні Аллах задаволены табой, з-за гэтай тваёй хваробы прабачыў тваі грахі і падарыў табе Рай. Ідзі і аддай тое, што было даверана табе!» Гэтая жанчына, убачыўшы такую ступень, хоча аддаць душу. Але, азірнуўшыся вакол, кажа: «Няхай Ён прабачыць і памілуе тых, хто сябраваў са мной, тады я аддам». І анёлы пераказваюць яе просьбу Велічнаму Аллаху. Тады прыходзіць слова, поўнае веліччы: «Клянуся Маёй веліччу, Я выканаў усе малітвы Маёй служкі». І анёлы прыносяць ёй радасную вестку. Потым прыходзіць анёл смерці са ста дваццаццю анёламі міласэрнасці. Святло іх твараў узнімаецца да Арша, на галовах у іх кароны, за спінамі – адзенне са святла, на нагах – залатыя чаравікі, і ў іх зялёныя крылы.

У руках у іх плады Раю, пах якіх, як мускус. Яны прыходзяць, з пашанай і павагай аддаюць салям і кажуць: «Халлак аль-алям (Стваральнік сусвету) шле табе салям, дорыць табе Рай, робіць цябе суседкай свайго ўмілаванага Мухаммада алейхіс-салям і суразмоўніцай хазрат Аішы».

Гэтая жанчына, якая мае веру, чуе гэтыя словы, з яе вачэй спадае заслона, і яна бачыць жанчын, якія мелі веру, і грэшных, якія церпяць кару, і ўмольвае: «Прабач ім іх грахі, о мой Госпадзе!» Ад Велічнага прыходзіць зварот: «О Мая служка! Я выканаў усе твае жаданні, аддай тое, што было даверана табе. Жонка і дачка Майго Хабіба чакаюць цябе». Як толькі яна чуе гэты зварот, яе душа ўздрыгвае, ногі тузаюцца, яна пакрываецца потам, і, калі яна вось-вось павінна аддаць душу, прыходзяць два анёлы. У руках у іх дубіны з агню. Адзін становіцца справа ад яе, другі – злева. І шайтан, будзь ён пракляты, прыбягае і, сказаўшы: «Хоць нам ад гэтай і няма карысці, але ўсё ж пагляджу», у такім выглядзе падыходзіць з ледзяной вадой у чары з каштоўных камянёў і паказвае ёй ваду. Тыя анёлы, убачыўшы гэтага нягодніка, б’юць яго дубінамі, што ў іх руках, разбіваюць чару ў яго руцэ і праганяюць яго. Мусульманка, убачыўшы гэта, усміхаецца. Потым гурыі даюць ёй у кубку з каштоўных камянёў напой Каўсара, і яна п’е. Ад смаку напою Раю яе душа ўскідваецца і прыпадае да кубка, і анёл смерці забірае яе душу з таго кубка. Анёлы гукаюць адзін аднаго і кажуць: «Інна ліллахі ва інна ілайхі раджыун». Узяўшы душу, яны паказваюць ёй нябёсы, вядуць у Рай, паказваюць там яе месца і адразу вяртаюць да галавы нябожчыцы. Калі з яе здымаюць адзенне і распускаюць валасы, душа адразу падыходзіць да галавы цела і кажа: «О той, хто абмывае! Трымай асцярожна! Бо ад кіпцюроў Азраіла маё цела атрымала смяротную рану. Яно вельмі пакутавала і было ўзрушана». Калі цела кладуць на лаву для абмывання, душа зноў прыходзіць і кажа: «Не рабі ваду занадта гарачай! Цела маё вельмі слабае. Хутчэй вызваліце мяне з вашых рук, каб я супакоілася». Калі цела абмылі і загарнулі ў саван, душа крыху чакае, зноў гукае і кажа: «Гэта апошні раз, калі я бачу гэты свет. Няхай я ўбачу сваіх родных і блізкіх, і няхай яны ўбачаць мяне і возьмуць з гэтага павучанне. Бо і яны неўзабаве памруць, як я, няхай не галосяць па мне. Няхай не забываюць мяне і заўсёды ўспамінаюць, чытаючы Святы Каран. Няхай не спрачаюцца паміж сабой з-за маёй спадчыны, каб я не пакутавала ў магіле. Няхай успамінаюць мяне і па пятніцах, і ў святы».

Потым, калі цела кладуць на мусала, душа зноў гукае: «Застаньцеся з мірам, о мой сын і мая дачка, мая маці і мой бацька! Няма такога дня расстання, як гэты. Тужлівае наша спатканне адкладзена да Дня ўваскрасення. Бывайце, о вы, хто пралівае па мне слёзы!»

Калі над ёй здзейснілі намаз і паднялі на плечы, яна зноў гукае і кажа: «Нясіце мяне павольна! Калі ваша мэта – узнагарода, не прычыняйце мне пакут! Хай я панясу ад вас Усявышняму Аллаху задавальненне!»

Калі яе ставяць на край магілы, яна зноў гукае і кажа: «Паглядзіце на мой стан і вазьміце павучанне! Цяпер вы пакладзяце мяне ў цёмнае месца і пойдзеце. Я застануся са сваімі справамі. Паглядзіце на гэтыя імгненні і не дайце ашукаць сябе хітрасцю гэтага здрадлівага, ілжывага свету!»

«Працуйце для гэтага свету столькі, колькі тут прабудзеце, а для вечнага свету – столькі, колькі там прабудзеце!» Святы хадзіс

Калі яе кладуць у магілу, душа падыходзіць да галавы. Нельга ні ў якім разе пакідаць нябожчыка без талкіну. [Каб пасля пахавання праведны чалавек вымавіў талкін – сунна. Вахабіты не вераць, што вымаўляць талкін – сунна. Яны кажуць, што гэта бідат. Яны кажуць, што нябожчык не чуе і не адчувае. Вучоныя Ахль ас-Сунна (рахімахумуллаху таала), напісаўшы розныя кнігі, даказалі, што вымаўляць талкін – сунна.] Па загадзе Усявышняга Аллаха нябожчыца ў магіле прачынаецца, як ад сну, і бачыць, што яна ў цёмным месцы. Яна кліча сваю служанку і нявольніцу або таго, хто заўсёды дапамагаў ёй, і кажа: «Прынясіце мне свечку!» Ніякага гуку, ніякага голасу ў адказ. Магіла раскрываецца, і з’яўляюцца два анёлы, якія задаюць пытанні [Мункар і Накір]. З іх ротаў вырываецца полымя, а з ноздраў – чорны дым. У такім выглядзе яны падыходзяць да яе і кажуць: «Ман раббука ва ма дынука ва ман набійюка (гэта значыць: хто твой Госпад, якая твая рэлігія і хто твой прарок)?» Калі яна адкажа правільна, тыя анёлы прыносяць ёй радасную вестку пра міласэрнасць да яе Найвышэйшага Аллаха і сыходзяць. У тое ж імгненне з правага боку магілы адчыняецца акно, і адтуль выходзіць і падыходзіць да яе нехта з тварам, як месяц. Гэтая жанчына, якая мае веру, глядзіць на яго і радуецца. Яна пытаецца: «Хто ты?» Ён адказвае: «Я створаны з тваёй цярплівасці і тваёй удзячнасці ў гэтым свеце. Я буду тваім спадарожнікам да Дня ўваскрасення».

Пра смерць няверуючых

Калі мае памерці няверуючы, адступнік (муртад), які не любіць іслам, які называе Святы Каран «законам пустыні», якому настолькі бракуе ведаў і маральнасці, што Мухаммада алейхіс-салям, найвышэйшага і найшляхетнейшага з людзей, уладара прарокаў, ён называе (барані Божа) «вярблюджым пастухом», які настолькі апусціўся, што кажа, быццам рэлігіі не патрэбныя, бо не можа сумясціць іслам, што дае чалавецтву спакой і шчасце, – крыніцу ведаў, маральнасці, чысціні, здароўя і справядлівасці, святло для цывілізацыі, – са сваёй брыдкай, бяздушнай галавой, якая – не што іншае, як скрыня падлы, дурань, які аддаў свае лейцы ў рукі сваёй душы (нафс), – з яго вачэй здымаецца заслона. Яму паказваюць Рай. Прыгожы анёл кажа яму: «О няверуючы! О нікчэмнік, які мусульман называе „адсталымі“, а тых, хто гоніцца за пажадлівасцямі і топча маральныя прынцыпы, – „асветленымі і прагрэсіўнымі“! Ты быў на хібным шляху. Ты не любіў ісціннай рэлігіі – ісламу. Тыя, хто верыць у веды, што Мухаммад алейхіс-салям прынёс ад Усявышняга Аллаха, і шануе іх, пойдуць у гэты Рай». Ён бачыць дары Раю. І гурыі Раю кажуць: «Тыя, хто мае веру, ратуюцца ад кары Усявышняга Аллаха». Крыху пазней шайтан з’яўляецца ў выглядзе святара і кажа: «О такі-то, сын такога-то! Тыя, хто прыходзіў, хлусілі. Усе дары, якія ты бачыў, будуць твае». Потым яму паказваюць Пекла. Там агністыя горы, скарпіёны і сараканожкі, вялікія, як мулы. Ён бачыць пакуты, пра якія паведамляецца ў святых хадзісах. Анёлы пакарання ў Пекле, якіх называюць Забанія, б’юць агністымі дубінамі. З іх ротаў вырываецца полымя. Яны ростам з мінарэт, а зубы ў іх – як рогі быка. Яны крычаць, як гром. Няверуючы дрыжыць ад іх галасоў і паварочваецца тварам да шайтана. Шайтан ад страху не вытрымлівае і ўцякае. Анёлы хапаюць шайтана і кідаюць яго на зямлю. Яны падыходзяць да гэтага няверуючага і кажуць: «О вораг ісламу! У тым свеце ты не верыў у Пасланніка Аллаха (саллаллаху таала алейхі ва саллям). І цяпер ты не паверыў анёлам, а зноў даўся ашукаць праклятаму шайтану».

Яны надзяваюць яму на шыю агністыя ланцугі, загінаюць ногі цераз галаву, увапхоўваюць правую руку ў левы бок, а левую – у правы і выцягваюць іх праз спіну. Пра гэты стан паведамляе святы аят.1 Ён крычыць і кліча сваіх падлізнікаў з таго свету. Забанія адказваюць яму: «О няверуючы, о дурань, які глуміўся з мусульман! Час маліць мінуў. Цяпер вера не прымаецца, малітва не прымаецца. Настаў час цярпець кару за тваё нявер’е (куфр)». Яны выцягваюць яго язык праз патыліцу. Вырываюць яго вочы. Прычыняючы шматлікія вельмі пакутлівыя кары, яны забіраюць яго брыдкую душу і кідаюць у Пекла.

Няхай Усявышні Аллах даруе нам аддаць душу ў рэлігіі Мухаммада алейхіс-салям і з той верай, што напісана ў кнігах вучоных Ахль ас-Сунна, якія правільна перадалі нам рэлігію ўзнёслага Прарока! Амін.

Усе вернікі – і грэшныя, і безграшныя – будуць дапытаныя ў магіле. Толькі тыя з іх, чые грахі не прабачаны, і ўсе няверуючыя пацерпяць і пакаранне ў магіле. Тыя, хто пераносіць плёткі сярод мусульман, і тыя, хто ў прыбіральні пырскае на сябе мачой, пацерпяць кару ў магіле. [Кара ў магіле будзе не толькі для душы, а і для душы, і для цела. Не трэба спрабаваць розумам разгадаць тое, да чаго розум не даходзіць.]

Калі ж той чалавек памёр без веры, ён будзе цярпець жорсткую кару да Дня збору (махшар) [а потым – вечна ў Пекле].

«Людзі спяць, а калі паміраюць, прачынаюцца» Святы хадзіс

Мы не здольныя выказаць яго сапраўдную каштоўнасць,
лепш нам маўчаць, чым у гэтым яго ўсхваляць.
Ведайце, што наш уладар Прарок – як сонца,
ад яго атрымліваюць святло зоркі пасланнікаў.
Аллах стварыў яго, упрыгожыўшы нораў,
аздобіў яго добрым характарам і ўсмешлівым тварам.
Створаны ён пяшчотным, як ружа і кветка,
ззяючым і шляхетным, як поўня.
Руплівы і дбайны, той Прарок – як сам час,
перад яго шчодрасцю акіяны – кроплі.
Зямля, якая абдымае яго дабраславёнае цела,
пахне, паверце, прыемней за мускус і амбру.
Шчаслівыя тыя, хто ўдыхаў і цалаваў тую зямлю
і ўбіраў у грудзі той дабраславёны пах.
Уладар ён усіх людзей, арабаў і неарабаў,
і ён – гонар свету.
Забараняе ён зло і загадвае дабро,
яго загады і забароны – боскі загад.
Касыда аль-Бурда