АХВЯРАПРЫНАШЭННЕ (КУРБАН)
Ахвяра (курбан) – гэта зарэзаць з намерам ахвяры адну з гэтых жывёл: барана (авечку), казу, буйную рагатую жывёлу або вярблюда ў першыя тры дні свята ахвярапрынашэння. 1. Таму, хто мусульманін, свабодны, пры розуме і дасягнуў палавой сталасці. 2. Таму, хто мукім, гэта значыць не ў стане падарожніка (мусафіра) паводле шарыяту. 3. Багатаму, у якога звыш патрэб ёсць маёмасць у памеры нісабу, гэта значыць 96 грамаў золата або грошы такой вартасці, – зарэзаць ахвяру ваджыб. Неабходныя рэчы – гэта дом з яго рэчамі і тры камплекты адзення. Ахвяру рэжуць з авечак і коз, вярблюдаў і буйной рагатай жывёлы. Адзін вярблюд або адна галава буйной рагатай жывёлы заступае сем ахвяр, гэта значыць сямі чалавекам дазволена ахвяраваць аднаго быка (ці карову). Калі яшчэ хтосьці скажа: «Дазвольце і мне далучыцца», ахвяра ўсіх васьмярых становіцца фасід (несапраўднай).
Нісаб для ахвяры – той жа, што і нісаб для фітры. Ібн Абідын (рахімахуллаху таала) кажа, што калі доля каго-небудзь з іх меншая за адну сёмую, ахвяра ні ў кога з іх не дазволена. Таму далучацца ў долю можна і менш чым сямі чалавекам. Далучыцца ў долю пры куплі – сахіх. Далучыцца пасля куплі – таксама сахіх, але лепш далучыцца перад купляй. Чалавек можа мець у чыімсьці быку (ці карове) долю ад адной сёмай да шасці сёмых. Мяса яны дзеляць адпаведна. Калі адзін з удзельнікаў памрэ і яго спадчыннікі скажуць: «Зарэжце за яго і за сябе», гэта сахіх.
Акіка
Акіка – гэта зарэзаць жывёлу з намерам падзякаваць Усявышняму Аллаху за дар дзіцяці.
У ханафіцкім мазхабе мустахаб, каб той, на кім ляжыць абавязак утрымліваць дзіця, на сёмы дзень даў яму імя, пагаліў яму галаву і раздаў як садаку столькі, колькі важаць валасы, – за хлопчыка золата ці срэбра, за дзяўчынку срэбра, – і са сваёй маёмасці зарэзаў за хлопчыка дзве жывёлы акікі, а за дзяўчынку адну. Жывёла для акікі павінна быць такая ж, як жывёла для ахвяры. Яе можна зарэзаць і пазней. [Яе можна зарэзаць у любы час. Можна зарэзаць і ў свята ахвярапрынашэння. У кнізе «Шыра» напісана, што Пасланнік Аллаха (саллаллаху алейхі ва саллям) пасля прароцтва зарэзаў акіку за сябе. Таму, хто нарадзіўся мёртвым, імя не даюць і акіку за яго не рэжуць.] Мяса можа есці той, хто зарэзаў, і можа даваць яго – варанае ці сырое – усім, багатым і бедным.
Акіка ў шафіцкім і малікіцкім мазхабах – сунна муаккада. У шафіцкім і ханбаліцкім мазхабах косці не выкідваюць і не ламаюць. Іх раздзяляюць па суставах і збіраюць. Іх хаваюць у чыстай белай тканіне. У ханафіцкім і малікіцкім мазхабах косці можна ламаць. Акіка ахоўвае дзяцей ад бед і хвароб.
«Найгоршы са скнараў – той, хто не рэжа ахвяры [хоць зарэзаць яе для яго ваджыб]» Святы хадзіс
ПРАШУ Ў ЦЯБЕ АБАРОНЫ, О ПАСЛАННІК АЛЛАХА
Ад тугі па табе сэрца ператварылася ў кроў, я ўвесь у ёй, о Пасланнік Аллаха,
не ведаю, як я вытрымаў гэтае полымя, о Пасланнік Аллаха,
у сходзе вечнасці я быў няспынным стогнам, о Пасланнік Аллаха,
узрадуй мяне сваёй красой, бо я згараю, о Пасланнік Аллаха.
Ты – лекі для сэрца, што гарыць, ты – ацаленне, якога нідзе не знайсці,
ты – вялікая шчодрасць, калі пажадаеш, ты пакажаш свой твар,
ты – умілаваны Усявышняга, ты – Мухаммад Мустафа,
узрадуй мяне сваёй красой, бо я згараю, о Пасланнік Аллаха.
Не расцвітуць ружы, не пацякуць вадаспады, калі не будзе боскага святла твайго,
згасне свет, не стане подыху, калі не будзе на нябёсах позірку твайго,
плача расстанне, плача сустрэча, калі не радуецца табою вечнасць,
узрадуй мяне сваёй красой, бо я згараю, о Пасланнік Аллаха.
Душы растаюць ад тугі па тваім жыватворным ружовым паху,
глядзі, сонца дрыжыць і гарыць ад тугі па тваім твары,
з самага краю жыцця стогне адчайная мальба,
узрадуй мяне сваёй красой, бо я згараю, о Пасланнік Аллаха.
Калі б я памёр ад смагі ў распаленых пустынях, я не адчуў бы болю,
у грудзях маіх гараць вулканы, я не адчуваю вільгаці акіянаў,
калі б з неба ліў агонь і я піў яго, я б не адчуў,
узрадуй мяне сваёй красой, бо я згараю, о Пасланнік Аллаха.
Якое шчасце – заплюшчыць вочы з любоўю да цябе, аддаць душу на тваім шляху,
няўжо не наканавана мне, мой султан, аддаць душу ў тваім Хараме?
лёгка аддаць душу з уздыхам па табе, калі гаснуць мае вочы,
узрадуй мяне сваёй красой, бо я згараю, о Пасланнік Аллаха.
Я схіліў галаву, я ў роспачы, лекі ад гэтага болю – у цябе,
вусны мае спаліла любоў да цябе, ля ног тваіх кружыць памяць пра цябе,
калі пажадае маё сэрца, будзь ласкавы да гэтага Кітміра,1
узрадуй мяне сваёй красой, бо я згараю, о Пасланнік Аллаха.
Yaman Dede