ВЫПЛАТА ЗАКЯТУ

Трэцяя ўмова ісламу – выплачваць закят.

Каб выплачваць закят з золата, срэбра і тавараў для гандлю, іх колькасць павінна дасягаць нісабу. Нісаб – гэта мяжа паміж багаццем і беднасцю. Нісаб для золата – 96 грамаў. Для срэбра – 672 грамы. Таго, у каго, акрамя рэчаў, неабходных для жыцця, ёсць маёмасць любога віду ў памеры нісабу, называюць багатым. Таго, у каго столькі маёмасці няма, называюць бедным. Калі агульная вага залатых грошай і рэчаў, жаночых упрыгожанняў і залатых каронак на зубах разам з коштам усіх відаў тавараў для гандлю, вылічаным у золаце, складае 96 грамаў, а срэбных рэчаў – 672 грамы і пасля гэтага яны застаюцца ва ўласнасці цягам аднаго года хіджры, гэта значыць арабскага года ў 354 дні, тады адна саракавая частка іх вагі аддзяляецца і аддаецца аднаму ці некалькім з васьмі разрадаў людзей, названых у Святым Каране. Гэта называецца закятам. Напрыклад, той, у каго ёсць 100 грамаў золата, праз адзін арабскі год павінен з намерам закяту аддзяліць два з паловай (2,5) грамы золата і аддаць іх бедняку-мусульманіну, якога сам выбера. Закят трэба аддаваць бедным, у якіх няма нісабу для ахвяры (курбан), мусульманіну, які мае доўг, таму, хто беднуе там, дзе знаходзіцца, хоць і багаты на радзіме, і таму, хто апынуўся ў нястачы на шляху джыхаду і хаджу.

Таго, у каго маёмасці больш, чым трэба на пражыццё, але менш за нісаб для ахвяры, называюць бедным. Кожны служачы, які з цяжкасцю ўтрымлівае дом, колькі б ён ні атрымліваў, можа прымаць закят, і для яго не ваджыб ахвяраваць курбан і даваць фітру. Той, хто вучыць і вывучае рэлігійныя веды, можа прымаць закят, нават калі ў яго ёсць сродкі на сорак гадоў. На грошы закяту нельга будаваць мячэць, весці джыхад, здзяйсняць хадж. Багаты не можа аддаваць закят сваім маці і бацьку, сваім дзецям, жонцы. Ён можа аддаваць яго братам і сёстрам, нявестцы, зяцю, цешчы і цесцю, свякрові і свёкру, цёткам па бацьку і па маці, дзядзькам і дзядзькам па маці. Аддаваць ім – большая ўзнагарода. Беднаму даюць менш за нісаб. Але калі ў яго ёсць сям’я і дзеці, яму можна даць столькі, каб на кожнага з іх не прыпала нісабу. Таму, хто марнатраўна раскідае маёмасць або траціць яе на харам, закят не даюць. Сайідам цяпер, калі яны не атрымліваюць сваёй долі з ваеннай здабычы, таксама даюць.

Не ганарыся багаццем і маёмасцю, не кажы: «Ці ёсць такі, як я?»

Падзьме супраціўны вецер – і развее ўсё, як салому на таку!

Ёсць чатыры віды маёмасці, з якой даецца закят:

1. Золата і срэбра.

2. Усялякія тавары, купленыя для гандлю.

3. Чатырохногая жывёла, якая пасецца ў полі і на лузе. 4. Плён зямлі, гэта значыць ушр.

«У той дзень Мая міласэрнасць – толькі для тых, хто, баючыся Мяне, асцерагаецца нявер’я і грахоў, хто аддае свой закят і хто верыць у Святы Каран і ў Майго Прарока (алейхіс-салям)» Аль-Араф: 156

Абу Ханіфа (рахімахуллаху таала) кажа: «Са збожжа, садавіны і гародніны, што вырастаюць з зямлі, якую паліваюць дождж ці рака, а таксама з мёду, колькі б іх ні было, як толькі ўраджай сабраны, аддаць адну дзясятую бедным – фард. Гэта называецца ўшр. Есці ўраджай, не аддаўшы з яго ўшру, – харам».

Калі нісаб тавараў для гандлю – па кошце 96 грамаў залатых манет, адна саракавая частка кошту, па якім тавары былі купленыя, аддаецца золатам. Або яна аддаецца самімі таварамі. Калі чалавеку вінныя і ў яго на руках ёсць даўгавыя распіскі, ён павінен аддаваць з іх закят. Яго аддаюць з маёмасці, якая ёсць на руках. Маёмасць трэба перадаць беднаму ў рукі.

Нісаб папяровых грошай вылічваецца толькі па залатых манетах, і адна саракавая частка аддаецца золатам. Умоў, пры якіх закят становіцца фардам, шэсць: 1. Быць мусульманінам. 2. Дасягнуць палавой сталасці. 3. Быць пры розуме. 4. Быць свабодным. 5. Валодаць дазволенай (халяль) маёмасцю, з якой даецца закят, у памеры нісабу закяту. 6. Каб маёмасць, якая ёсць на руках, перавышала патрэбы і доўг. Калі закят ужо стаў фардам, то ў таго, хто не аддае яго бедняку-мусульманіну, або ў таго, хто мае іншы доўг, дабрачынныя справы і міласціна (садака) не прыносяць узнагароды, а становяцца грахом. Аддаць закят і сплаціць доўг – яго фард.

Прыйшоў рамадан, мячэці афарбаваліся святлом.

Стрэліла гармата, запалілі лампы,
усе мы ў гэта паверылі.
Першыя дзесяць дзён – шмат міласэрнасці,
потым прабачаюцца грахі.
У ноч свята вернікі
вызваляюцца ад Пекла.
Брат мой, трымай пост і ты,
і здзяйсняй свае намазы!
Кожную хвіліну беражыся граху,
вялікая кара ў Пекле!
Вораг на цябе нападае,
кажа, што пост аслабляе.
Ён топча навуку і веды,
здраднік заўсёды хлусіць!
Прачніся! Большая частка жыцця прайшла,
трымай пост, зразумей галоднага і сытага!
Чытай ісламскія кнігі,
удыхні хоць трохі чалавечнасці!