АЎРАТ І ПАКРЫЦЦЁ ЖАНЧЫН

Абу Саід аль-Худры (радыяллаху анху) паведамляе: Пасланнік Аллаха (саллаллаху алейхі ва саллям) сказаў: «Няхай мужчына не глядзіць на аўрат мужчыны, а жанчына – на аўрат жанчыны!» Як бачым, мужчынам глядзець на аўрат жанчын, а жанчынам – на аўрат мужчын – харам, і гэтак жа харам мужчынам глядзець на аўрат мужчыны, а жанчынам – на аўрат жанчыны. Аўрат мужчыны для мужчыны і для жанчыны – гэта частка цела паміж каленямі і пупам. Аўрат жанчыны для жанчыны – такі ж. А аўрат жанчыны для чужога мужчыны (на-махрам) – гэта ўсё яе цела, акрамя кісцей рук і твару. Таму жанчын і называюць аўратам. Ці мусульманка яна, ці няверуючая, глядзець на твар чужой жанчыны з пажадлівасцю (шахва) – харам, а на яе аўрат – харам і без пажадлівасці.

Джабір ібн Абдуллах (радыяллаху анху) паведамляе: Пасланнік Аллаха (саллаллаху алейхі ва саллям) сказаў: «Не начуйце ў доме чужой жанчыны!»

Укба ібн Амір (радыяллаху анху) паведамляе: Пасланнік Аллаха (саллаллаху алейхі ва саллям) сказаў: «Не заставайцеся сам-насам з чужой жанчынай у пакоі! Калі жанчына застанецца сам-насам з братам свайго мужа ці з яго сынам, яе павалачэ аж да пагібелі». Інакш кажучы, гэта стане прычынай смуты (фітна). Ад гэтага трэба вельмі асцерагацца. Гэты святы хадзіс запісаны ў «Бухары» і ў «Муслім». Абдуллах ібн Масуд (радыяллаху анху) паведамляе: Пасланнік Аллаха (саллаллаху алейхі ва саллям) сказаў: «Цела жанчыны – аўрат». Гэта значыць, яго трэба пакрываць. «Калі жанчына выходзіць на вуліцу, шайтан увесь час глядзіць на яе». (Гэта значыць, ён робіць з яе пастку, каб ашукаць мужчын і ўвесці іх у грэх.)

Бурайда (радыяллаху анху) паведамляе: Пасланнік Аллаха (саллаллаху алейхі ва саллям) сказаў хазрат Алі: «О Алі! Калі ўбачыш жанчыну, адвярні ад яе твар. Не глядзі на яе зноў! Убачыць нечакана – не грэх, але паглядзець зноў – грэх». Гэта перадалі Абу Дауд і Дарымі.

Алі (радыяллаху анху) паведамляе: Пасланнік Аллаха (саллаллаху алейхі ва саллям) сказаў: «О Алі! Не агаляй сваё сцягно і не глядзі ні на чыё сцягно – ні нябожчыка, ні жывога!» Гэты святы хадзіс перадалі Абу Дауд і Ібн Маджа. З гэтага вынікае, што глядзець на аўрат нябожчыка – тое ж самае, што глядзець на аўрат жывога. [Трэба вельмі асцерагацца глядзець на аўрат спартсменаў і тых, хто плавае ў моры.]

Абдуллах ібн Умар (радыяллаху анхума) паведамляе: Пасланнік Аллаха (саллаллаху алейхі ва саллям) сказаў: «Не агаляйце свой аўрат! [Гэта значыць, не агаляйце яго і тады, калі вы адны.] Бо побач з вамі ёсць тыя, хто ніколі ад вас не адыходзіць. Саромейцеся іх і шануйце іх!» Гэта анёлы, якіх называюць хафаза. Яны ахоўваюць чалавека ад шкоды джынаў і пакідаюць яго толькі ў прыбіральні і падчас блізкасці мужа з жонкай.

Умм Салама (радыяллаху анха) расказвае: Мы з Маймунай (радыяллаху анха) былі ў Пасланніка Аллаха (саллаллаху алейхі ва саллям). Ібн Умм Мактум (радыяллаху анху) папрасіў дазволу і ўвайшоў. Убачыўшы яго, Пасланнік Аллаха (саллаллаху алейхі ва саллям) сказаў нам: «Адыдзіце за заслону!» Я сказала: «Хіба ён не сляпы? Ён жа нас не бачыць». Ён сказаў: «Хіба і вы сляпыя? Хіба вы яго не бачыце?» Гэта значыць, ён сказаў: «Калі ён і сляпы, дык вы ж не сляпыя». Гэты святы хадзіс перадалі імам Ахмад, Тырмізі і Абу Дауд (рахімахумуллаху таала). Паводле гэтага святога хадзіса, як мужчыне харам глядзець на чужую жанчыну, так і жанчыне не дазволена глядзець на чужога мужчыну. Імамы нашых мазхабаў (рахімахумуллаху таала), узважыўшы і іншыя святыя хадзісы, сказалі: «Жанчыне цяжка не глядзець на галовы і валасы чужых мужчын. Загады, якія цяжка выконваць, – гэта азімат. Аўрат мужчыны для жанчыны – паміж каленямі і пупам. Не глядзець на гэта месца лёгка. Загады, якія лёгка выконваць, – гэта рухсат».

[Як бачым, чыстыя жонкі Прарока (Азвадж ат-тахірат) (радыяллаху таала анхунна) і шаноўныя асхабы (радыяллаху анхум) трымаліся азімату і асцерагаліся рухсатаў. Словы англічан і зіндыкаў, якія імкнуцца разбурыць іслам знутры: «У часы Прарока жанчыны не пакрываліся. Такога пакрыцця, як цяпер, калі жанчыны выглядаюць як пудзілы, тады не было. Хазрат Аіша хадзіла з непакрытай галавой. Цяперашняе пакрыццё пазней выдумалі фанатыкі і знаўцы фікху», – гэта брыдкі паклёп.]

Умар аль-Фарук (радыяллаху анху) паведамляе: Пасланнік Аллаха (саллаллаху алейхі ва саллям) сказаў: «Калі мужчына застаецца ў халваце з чужой жанчынай, трэцім паміж імі бывае шайтан». Гэты святы хадзіс перадаў Тырмізі. [Быць у халваце з адной ці з некалькімі чужымі жанчынамі, гэта значыць заставацца з імі сам-насам у зачыненым месцы, – харам. Ібн Абідын, расказваючы пра імамства, кажа: «Калі ёсць яшчэ адзін мужчына або блізкая сваячка-махрам (зі рахм махрам), гэта не халват».] Джабір ібн Абдуллах (радыяллаху анху) паведамляе: Пасланнік Аллаха (саллаллаху алейхі ва саллям) сказаў: «Не хадзіце да жанчын, мужы якіх далёка! Бо шайтан цячэ па вашых жылах, як кроў». Калі яго спыталі: «І па тваіх цячэ?», ён сказаў: «І па маіх цячэ. Але Усявышні Аллах дапамог мне супраць яго. Ён зрабіў яго мусульманінам, і ён мне скарыўся». Гэты святы хадзіс перадаў Тырмізі (рахімахуллаху таала).

Умм Салама (радыяллаху анха) расказвае: Пасланнік Аллаха (саллаллаху алейхі ва саллям) быў у мяне. У пакоі быў і раб майго брата Абдуллаха ібн Абі Умайя. Гэты раб быў муханнасам. Пасланнік Аллаха (саллаллаху алейхі ва саллям), убачыўшы гэтага муханнаса і пачуўшы яго голас, сказаў: «Не пускайце такіх у свае дамы!» Гэты святы хадзіс запісаны ў «Бухары» і ў «Муслім». Муханнас – гэта той, хто ўпадабняе свой нораў, рухі, словы і выгляд жанчынам. Тыя, хто так робіць, – праклятыя. Пра іх у святым хадзісе сказана: «Няхай пракляне Аллах мужчын, якія ўпадабняюць сябе жанчынам, і жанчын, якія ўпадабняюць сябе мужчынам!» Пад гэты святы хадзіс падпадаюць жанчыны, якія без неабходнасці (дарура) апранаюцца як мужчыны, стрыгуцца як яны і робяць справы, уласцівыя мужчынам, і мужчыны, якія, як жанчыны, адпускаюць доўгія валасы і прыхарошваюцца.

«О Алі! Калі ўбачыш жанчыну, адвярні ад яе твар. Не глядзі на яе зноў! Убачыць нечакана – не грэх, але паглядзець зноў – грэх» Святы хадзіс

Рэлігія іслам забараніла мусульманцы пакрывацца такой тонкай тканінай, праз якую відаць тое, што пад ёй. У святым хадзісе, запісаным у кнігах «Муслім» і «Муватта», сказана: «Жанчыны, якія пакрытыя, (але) голыя, і (жанчыны,) галовы якіх узнятыя, як вярблюджыя горбы, не ўвойдуць у Рай. Яны нават не адчуюць яго паху. А пах Раю адчуваецца здалёку». Гэты святы хадзіс забараняе жанчынам пакрывацца тонкімі, празрыстымі або вузкімі, абціслымі сукенкамі, панчохамі і хусткамі і збіраць валасы ў кучу на макаўцы. Так пакрывацца – тое ж самае, што хадзіць голай. Мусульманкі, жанчыны і дзяўчаты, не павінны пакрывацца тонкім і вузкім адзеннем, не павінны збіраць на макаўцы, як вярблюджы горб, свае валасы ці валасы парыка і не павінны звязваць валасы ў вузел. Яны павінны ведаць, што гэта грахі, якія вядуць у Пекла. У кнізе «Хіндыя» сказана: «Глядзець на жанчыну, пакрытую тоўстай і шырокай тканінай, дазволена. Глядзець на жанчыну, пакрытую тонка і вузка, не дазволена. Глядзець з пажадлівасцю на твар і пакрытай жанчыны – харам. Глядзець без пажадлівасці, але без патрэбы – макрух. Тое ж датычыцца і немусульманак. Сказана, што на іх дазволена глядзець толькі на валасы».

Пакрывацца тоўстым, шырокім, цёмным плашчом, які даходзіць да костачак і закрывае рукі да запясцяў, лепш, чым пакрывацца чаршафам з дзвюх частак. У кнізе «Халабі кабір» сказана: «Валасы свабоднай жанчыны, якія звісаюць да вушэй, паводле адзінай думкі вучоных, – аўрат. Частка, што звісае ніжэй за вушы, паводле большасці вучоных, – таксама.

Паводле некаторых, частка, што звісае, у намазе не аўрат. Але чужому мужчыну глядзець і на яе не дазволена». Жанчына павінна пакрываць усе свае валасы тоўстай хусткай. Пярэдняя сярэдняя частка гэтай хусткі павінна прылягаць да ілба і апускацца блізка да броваў, два краі ад канцоў броваў апускацца да падбародка, сашпільвацца на падбародку шпількай і звісаць на грудзі, а задняя сярэдняя частка павінна пакрываць спіну. Калі ёсць небяспека фітны, трэба пакрываць і шчокі. Трэба таксама насіць тоўстыя панчохі цёмнага колеру. Калі чвэрць звіслых валасоў жанчыны застаецца адкрытай цягам аднаго рукна, яе намаз не сахіх (несапраўдны). Калі адкрыта менш, гэта макрух. Тут ніводная кніга не адрознівае старую жанчыну ад маладой. Хоць і сказалі, што дазволена адказваць на прывітанне старой жанчыны, паціскаць ёй руку (мусафаха) і быць з ёй у халваце, але ніхто не сказаў, што старой жанчыне можна адкрываць валасы ці што на яе валасы можна глядзець. Былі тыя, хто казаў, што можна глядзець на валасы немусульманкі. Але няма нікога, хто сказаў бы, што можна глядзець на валасы старой мусульманкі. І тыя, хто казаў, што старой жанчыне дазволена хадзіць у мячэць і наведваць магілы, ставілі ўмову, каб яе валасы і галава былі пакрытыя.

Чалавек, які кажа, што ён мусульманін, павінен ведаць, ці адпавядае ісламу кожная справа, якую ён збіраецца зрабіць. Калі не ведае, ён павінен даведацца, спытаўшы вучонага Ахль ас-Сунна або прачытаўшы кнігі гэтых вучоных. Калі справа не адпавядае ісламу, ён не пазбегне граху або нявер’я (куфр). Кожны дзень ён павінен шчыра каяцца (таўба). Грэх і нявер’е, у якіх пакаяліся, абавязкова прабачаюцца. Калі ён не пакаецца, то панясе за іх пакаранне, гэта значыць кару, і ў гэтым свеце, і ў Пекле. Тыя часткі цела, якія мужчыны і жанчыны павінны пакрываць у намазе і ўсюды, называюцца аўратам. «Адкрываць свой аўрат і глядзець на аўрат іншых – харам». Той, хто кажа, што ў ісламе няма аўрату, становіцца няверуючым. Наша рэлігія загадвае пакрываць аўрат. Месца, дзе знаходзіцца мужчына або жанчына з адкрытым аўратам, і месца, дзе ёсць музычныя інструменты, азартныя гульні, алкагольныя напоі і жаночы спеў, называецца месцам грахоўнасці (фіск). Хадзіць у такое месца – харам. Сэрца таксама павінна быць чыстым. Чыстае сэрца – гэта добры нораў. Сэрца ачышчаецца, калі чалавек ідзе за ісламам. У таго, хто не ідзе за ісламам, сэрца не можа быць чыстым.

Той, хто называе халялем адкрываць такую частку цела, якая лічыцца аўратам паводле іджмы (адзінай думкі вучоных), гэта значыць ва ўсіх чатырох мазхабах, і глядзець на такі аўрат іншых, або не надае гэтаму значэння, гэта значыць не баіцца кары за гэта, становіцца няверуючым. Тое ж датычыцца жанчын, якія адкрываюць свой аўрат, а таксама спяваюць песні і чытаюць маўлід пры мужчынах. Чалавек, які кажа: «Я мусульманін», павінен вывучыць умовы веры (іман) і ісламу, а таксама фарды і харамы, вызначаныя іджмай, гэта значыць адзінай думкай чатырох мазхабаў, і надаваць ім значэнне. Няведанне – не апраўданне (узр). Гэта ўсё роўна што ведаць і не верыць. «Цела жанчыны, акрамя твару і кісцей рук, ва ўсіх чатырох мазхабах – аўрат». Хто, не надаючы значэння, адкрывае частку цела, якая не лічыцца аўратам паводле іджмы, гэта значыць не лічыцца ім паводле аднаго з трох іншых мазхабаў, той не становіцца няверуючым (кафір), але паводле свайго мазхаба робіць вялікі грэх. Так бывае, напрыклад, калі мужчыны адкрываюць частку паміж каленямі і пахам, гэта значыць сцёгны. Вывучыць тое, чаго ён не ведае, – фард. Калі даведаецца, трэба адразу пакаяцца і пакрыць гэта месца.

«Няхай пракляне Аллах мужчын, якія ўпадабняюць сябе жанчынам, і жанчын, якія ўпадабняюць сябе мужчынам!» Святы хадзіс

Што з вачыма тваімі, чым больш кажаш ім «досыць», тым мацней льюцца яны?
Чым больш кажаш: «Апамятайся», тым мацней кіпіць і гарыць тваё сэрца?
З дажджоў шчодрасці хазрат Мухаммада
хоць адну кроплю атрымаць хочуць усе прарокі.
Звонку і знутры, духоўна і цялесна
з усіх існых ён – наймілейшы Ісціне.
Бязмежныя годнасць і дасканаласць яго асобы,
немагчыма словамі выказаць яго дасканаласць.
Калі б усе цуды Пасланніка Аллаха маглі выявіць яго веліч,
то ўсе сатлелыя косці, калі б згадвалі яго дабраславёнае імя,
ажылі б у адно імгненне.
Ён не ўсклаў на нас цяжару, што звыш нашых сіл,
яго загады і забароны мы трымаем на галаве і на вачах.
Касыда аль-Бурда