ЦУДЫ НАШАГА ЎЛАДАРА ПРАРОКА
Сведчанняў, якія паказваюць, што наш любімы Прарок Мухаммад алейхіс-салям – прарок Усявышняга Аллаха, столькі, што іх немагчыма злічыць. Усявышні Аллах сказаў: «Калі б не ты, Я не стварыў бы сусвету!»1 Як усе істоты паказваюць на існаванне і адзінства Усявышняга Аллаха, так яны паказваюць і на тое, што Мухаммад алейхіс-салям – прарок, і на яго перавагу. Караматы (цуды валі), якія адбываюцца з аўлія (сябрамі Аллаха) яго ўммы, – усе гэта яго цуды (муджыза). Бо караматы адбываюцца з тымі, хто ідзе за ім і ступае па яго слядах. Больш за тое, паколькі ўсе прарокі хацелі належаць да яго ўммы, а дакладней, паколькі ўсе яны былі створаны з яго святла (нур), іх цуды таксама лічацца цудамі Мухаммада алейхіс-салям. Паводле часу цуды нашага любімага Прарока Мухаммада алейхіс-салям падзяляюцца на тры віды:
Першы – цуды, якія адбыліся ад стварэння яго дабраславёнай душы да бісату, калі было абвешчана пра яго прароцтва. Другі – цуды, якія адбыліся ад бісату да яго смерці.
Трэці – тое, што адбылося і яшчэ адбудзецца ад яго смерці да Дня ўваскрасення. Цуды першага віду называюцца ірхас. Кожны від у сваю чаргу падзяляецца на два: цуды, якія бачылі вачыма, і цуды, якіх не бачылі, але спасцігаюць розумам. Усіх цудаў так шмат, што акрэсліць і злічыць іх было немагчыма. Паведамляецца, што цудаў другога віду каля трох тысяч. Некалькі найвядомейшых з іх прыведзены ніжэй. 1. Найвялікшы з цудаў Мухаммада алейхіс-салям – Святы Каран. Усе паэты і літаратары, якія жылі да нашых дзён, аказаліся бяссільнымі і засталіся ў захапленні перад складам і сэнсам Святога Карана. Яны не змаглі сказаць нічога падобнага хоць бы да аднаго святога аята. Яго непаўторнасць і красамоўства не падобныя да чалавечай мовы. Гэта значыць, калі выняць з яго адно слова або дадаць да яго адно слова, псуецца прыгажосць і яго гучання, і яго сэнсу. Тыя, хто шукаў іншае слова, каб паставіць яго на месца аднаго з яго слоў, не знаходзілі. Яго склад не падобны да вершаў арабскіх паэтаў. Ён паведамляе пра многія схаваныя рэчы, якія адбыліся ў мінулым і адбудуцца ў будучыні. Тыя, хто слухае і чытае яго, не могуць насыціцца яго смакам. Нават калі яны стамляюцца, ён ім не надакучвае. Незлічоным вопытам пацверджана, што чытанне і слуханне Карана развейвае смутак. Бачылі нават такіх, чые сэрцы, калі яны яго пачулі, ахоплівалі жах і страх, і такіх, хто ад гэтага паміраў. Сэрцы многіх заўзятых ворагаў ісламу змякчыліся, калі яны слухалі Святы Каран, і яны прыйшлі да веры. Сярод ворагаў ісламу і сярод зіндыкаў, якія носяць мусульманскія імёны і якіх называюць муаттыла, малахіда і карамыта, былі такія, хто спрабаваў змяніць ці сказіць Святы Каран або сказаць штосьці падобнае да яго, але ніхто з іх не дасягнуў свайго. А Таўрат і Інджыль людзі змянялі заўсёды і змяняюць дагэтуль. Выдатныя рэчы, якіх не знайсці ніякімі навукамі і ніякім вопытам, добры нораў, годнасці, якія даюць людзям перавагу, дабрыні, якія вядуць да шчасця ў гэтым свеце і ў вечным свеце, веды пра пачатак і канец усяго існага і ўсё, што карысна і шкодна для людзей, – усё гэта паведамлена ў Святым Каране яўна або прыхавана. Прыхаванае могуць зразумець знаўцы. Усе веды і таямніцы, што ёсць ва ўсіх нябесных кнігах – у Таўраце, Забуры і Інджылі, – паведамлены ў Святым Каране. Усе веды, якія ёсць у Святым Каране, ведае толькі Усявышні Аллах. Большую іх частку Ён паведаміў свайму любімаму Прароку (саллаллаху таала алейхі ва саллям). Алі і Хусайн (радыяллаху таала анхума) паведамлялі, што ведалі многае з гэтых ведаў. Чытаць Святы Каран – вельмі вялікі дар. Усявышні Аллах дараваў гэты дар умме свайго Хабіба. Анёлы пазбаўлены гэтага дару. Таму яны збіраюцца там, дзе чытаюць Святы Каран, і слухаюць. Усе тафсіры раскрываюць толькі вельмі малую частку ведаў, якія ёсць у Святым Каране. У Дзень уваскрасення, калі Мухаммад алейхіс-салям узыдзе на мінбар і будзе чытаць Святы Каран, тыя, хто слухае, зразумеюць усе яго веды. 2. Адзін з найвялікшых і найвядомейшых цудаў Мухаммада алейхіс-салям – тое, што ён раскалоў месяц на дзве часткі. Гэты цуд не быў дадзены ніводнаму іншаму прароку. Калі Мухаммаду алейхіс-салям было пяцьдзесят два гады, у Мецы да яго прыйшлі завадатары курайшыцкіх няверуючых і сказалі: «Калі ты прарок, раскалі месяц на дзве часткі». Мухаммад алейхіс-салям вельмі хацеў, каб усе, а асабліва яго знаёмыя і сваякі, прынялі веру. Прарок падняў рукі і памаліўся. Усявышні Аллах прыняў малітву і раскалоў месяц напалам. Адна палова паказалася над адной гарой, а другая – над іншай. Няверуючыя сказалі: «Мухаммад нас зачараваў», і не прынялі веры.
«Тысячу цудаў Мухаммада алейхіс-салям бачылі, і сябры, і ворагі – усе казалі пра гэта. Найкаштоўнейшым з усіх гэтых цудаў былі яго выхаванасць і выдатны нораў» Рыяд ан-насіхін
Верш:
Убачыўшы месяц, сабака брэша, –
Але ці ёсць у тым віна месяца?
Сабакі брэшуць заўсёды.
Што з гэтага зразумее дурань?
Бейт:
Калі ў роце знікае смак, гэта знак хваробы:
Найсмачнейшы шарбат хвораму здаецца горкім.
3. Мухаммад алейхіс-салям у некаторых паходах, калі не ставала вады, апускаў сваю дабраславёную руку ў ваду ў пасудзіне; вада цякла паміж яго пальцамі, і пасудзіна ўвесь час пералівалася цераз край. З гэтай вады пілі і карысталіся ёю часам восемдзесят чалавек, часам трыста, часам тысяча пяцьсот, а ў паходзе на Табук – усе семдзесят тысяч чалавек разам са сваімі жывёламі. Калі ён вымаў дабраславёную руку з вады, вада пераставала цячы. 4. Аднойчы ён прыйшоў у дом свайго дзядзькі Аббаса і пасадзіў яго і яго дзяцей побач з сабой. Ён накрыў іх сваім іхрамам і сказаў: «О мой Госпадзе! Як я накрыў гэтага майго дзядзьку і маю сям’ю (Ахль аль-Байт), так і Ты ахоўвай іх ад агню Пекла!» Са сцен тры разы пачулася: «Амін».2 5. Аднойчы ў адказ тым, хто патрабаваў ад яго цуду, ён паклікаў дрэва, якое стаяла далёка. Дрэва прыйшло, цягнучы за сабой карані, прывіталася і сказала: «Ашхаду ан ля іляха ілляллах ва ашхаду анна Мухаммадан абдуху ва расулуху». Потым яно вярнулася і зноў стала на сваім месцы. 6. Падчас паходу на Хайбар, калі перад ім паклалі атручаную смажаную бараніну, пачуўся голас: «О Пасланнік Аллаха! Не еш мяне, я атручаная».
7. Аднойчы ён сказаў чалавеку, у руцэ якога быў ідал: «Калі ідал загаворыць са мной, ты прымеш веру?» Чалавек адказаў: «Я пакланяюся яму пяцьдзесят гадоў, і ён ніколі нічога мне не сказаў. Як жа ён загаворыць з табой?» Калі Мухаммад алейхіс-салям сказаў: «О ідал! Хто я?» – пачуўся голас: «Ты – прарок Аллаха». Уладальнік ідала адразу прыняў веру.
8. У Медыне, у Масджыд ан-Набаві, стаяў абрубак ствала фінікавай пальмы. Пасланнік Аллаха (саллаллаху алейхі ва саллям), чытаючы хутбу (пропаведзь), абапіраўся на гэты слуп. Слуп называлі Ханнана. Калі зрабілі мінбар, ён больш не падыходзіў да Ханнаны. Увесь джамаат пачуў, як яна плача. Наш уладар Прарок сышоў з мінбара і абняў Ханнану. Плач сціх. Пасланнік Аллаха сказаў: «Калі б я не абняў яе, яна плакала б ад разлукі са мной да Дня ўваскрасення».
Такіх цудаў бачылі і пераказвалі шмат. 9. Часта бачылі, як каменьчыкі, якія ён браў у руку, і кавалачкі ежы, якія ён трымаў, гукам, падобным да гудзення пчол, славілі Усявышняга Аллаха (рабілі тасбіх).
10. Аднойчы прыйшоў адзін няверуючы і сказаў: «Адкуль мне ведаць, што ты прарок?» Пасланнік Аллаха (саллаллаху алейхі ва саллям) сказаў: «Калі я паклічу вунь тую гронку на фінікавай пальме і яна прыйдзе да мяне, ты прымеш веру?» Няверуючы адказаў, што прыме. Пасланнік Аллаха паклікаў гронку фінікаў, і яна, падскокваючы, прыйшла. Пасланнік Аллаха сказаў: «Вярніся на сваё месца!» – і гронка паднялася на сваё месца на дрэве і павісла там. Убачыўшы гэта, няверуючы прыняў веру. 11. У Мецы некалькі ваўкоў схапілі з чарады авечак і пацягнулі іх. Калі пастух кінуўся на іх і адабраў авечак, адзін з ваўкоў сказаў: «Хіба ты не пабаяўся Усявышняга Аллаха, калі адбіраў у нас ежу, якую паслаў нам Усявышні Аллах?» Пастух сказаў: «Як дзіўна! Хіба воўк гаворыць?» Тады воўк сказаў: «Хочаш, я раскажу табе пра штосьці яшчэ больш дзіўнае? У Медыне Мухаммад (саллаллаху таала алейхі ва саллям), прарок Усявышняга Аллаха, паказвае цуды». Пастух прыйшоў, расказаў пра гэта Пасланніку Аллаха (саллаллаху алейхі ва саллям) і стаў мусульманінам.
12. Калі наш уладар Мухаммад (саллаллаху алейхі ва саллям) ішоў па лузе, ён тры разы пачуў голас: «О Пасланнік Аллаха!» Прарок паглядзеў у той бок і ўбачыў прывязаную лань. Побач з ёй спаў чалавек. Калі ён запытаўся ў лані, чаго яна хоча, тая сказала: «Гэты паляўнічы злавіў мяне. На ўзгорку насупраць у мяне двое дзіцянят. Адпусці мяне! Я пайду, накармлю іх і вярнуся». Пасланнік алейхіс-салям сказаў: «Ты стрымаеш слова і вернешся?» Лань сказала: «Даю слова дзеля Аллаха. Калі не вярнуся, няхай кара Аллаха падзе на мяне!» Пасланнік Аллаха адпусціў лань. Неўзабаве яна вярнулася. Чалавек прачнуўся і сказаў: «О Пасланнік Аллаха! Ці ёсць у вас для мяне які загад?» Наш уладар Прарок сказаў: «Адпусці гэтую лань на волю!» Чалавек развязаў вяроўку і адпусціў лань. Лань сказала: «Ашхаду ан ля іляха ілляллах ва аннака Расулуллах» – і пайшла.
13. Аднойчы ён заклікаў да веры аднаго вяскоўца. Той сказаў: «Калі ты ажывіш памерлую дачку майго суседа-мусульманіна, я прыму веру». Яны пайшлі да яе магілы, і Пасланнік Аллаха паклікаў дзяўчыну па імені. Спачатку з магілы пачуўся голас, а потым дзяўчына выйшла. «Ці хочаш ты вярнуцца ў гэты свет?» – запытаўся наш уладар Пасланнік Аллаха. Дзяўчына адказала: «О Пасланнік Аллаха! Я не хачу вяртацца ў гэты свет. Тут мне спакайней, чым было ў доме майго бацькі. Вечны свет мусульманіна лепшы за яго жыццё на зямлі». Убачыўшы гэта, вясковец адразу прыняў веру. 14. Джабір ібн Абдуллах (радыяллаху таала анху) прыгатаваў авечку. Пасланнік Аллаха (саллаллаху алейхі ва саллям) і яго асхабы з’елі яе. «Не ламайце костак!» – сказаў ён. Ён сабраў косці, паклаў на іх свае дабраславёныя рукі і памаліўся. Усявышні Аллах ажывіў авечку. 15. Да Пасланніка Аллаха прывялі дзіця, якое, хоць і вырасла, ніколі не гаварыла. «Хто я?» – запытаўся ён. Дзіця адказала: «Ты – Пасланнік Аллаха». І да самай смерці яно гаварыла.
«О мой Госпадзе! Як я накрыў гэтага майго дзядзьку (Аббаса) і маю сям’ю (Ахль аль-Байт), так і Ты ахоўвай іх ад агню Пекла!» Святы хадзіс
16. Адзін чалавек наступіў на змяінае яйка і аслеп на абодва вокі. Яго прывялі да Пасланніка Аллаха (саллаллаху алейхі ва саллям). Калі ён памазаў яму вочы сваёй дабраславёнай слінай, той пачаў бачыць. Нават у восемдзесят гадоў ён мог уцягнуць нітку ў іголку.
17. Мухаммад ібн Хатыб расказвае: «Я быў малы. На мяне праліўся кіпень, і маё цела апяклося. Бацька прывёў мяне да Пасланніка Аллаха (саллаллаху таала алейхі ва саллям). Ён сваімі дабраславёнымі рукамі памазаў апечаныя месцы сваёй слінай і памаліўся. Апёкі адразу загаіліся».
18. Адна жанчына прывяла свайго лысага сына. Пасланнік Аллаха правёў сваімі дабраславёнымі рукамі па яго галаве. Хлопчык ачуняў, і ў яго пачалі расці валасы.
19. У кнігах «Сунан» Тырмізі і Насаі гаворыцца: да яго прыйшоў сляпы на абодва вокі чалавек і сказаў: «О Пасланнік Аллаха! Памаліся, каб мае вочы адкрыліся». Наш уладар злітаваўся над ім і сказаў яму зрабіць бездакорны абдэст, а потым прачытаць такую малітву: «О мой Госпадзе! Я ўмольваю Цябе. Я прашу ў Цябе, ставячы пасярэднікам Твайго любімага Прарока Мухаммада алейхіс-салям. О хазрат Мухаммад, мой Прарок, якога я так люблю! Праз цябе я ўмольваю свайго Госпада. Я прашу, каб Ён прыняў маю малітву дзеля цябе. О мой Госпадзе! Зрабі гэтага ўзнёслага Прарока маім заступнікам! Дзеля яго прымі маю малітву!» Чалавек зрабіў абдэст, памаліўся, і яго вочы адкрыліся. Мусульмане заўсёды чыталі гэтую малітву і дасягалі жаданага. 20. Пасланнік Аллаха ішоў з Абу Талібам па пустыні. Абу Таліб сказаў, што вельмі хоча піць. Пасланнік Аллаха (саллаллаху таала алейхі ва саллям) сышоў з жывёлы на зямлю і сказаў: «Ты хочаш піць?» Потым ён ударыў пяткай дабраславёнай нагі аб зямлю, і забіла вада. Ён сказаў: «Дзядзька, пі гэтую ваду!» 21. Падчас паходу ў Худайбію яны спыніліся каля калодзежа, у якім было мала вады. Воіны скардзіліся на смагу. Пасланнік Аллаха папрасіў вядро вады. Ён зрабіў з яго абдэст, плюнуў у ваду і загадаў выліць яе ў калодзеж. Потым ён узяў стралу і кінуў яе ў калодзеж. Неўзабаве яны ўбачылі, што калодзеж напоўніўся вадой да самага верху.
22. У адным паходзе воіны паскардзіліся на смагу. Пасланнік алейхіс-салям паслаў двух воінаў шукаць ваду. Яны ўбачылі жанчыну на вярблюдзе з двума поўнымі бурдзюкамі вады і прывялі яе. Пасланнік алейхіс-салям папрасіў у жанчыны крыху вады. Ён загадаў выліць яе ў пасудзіну. Усе воіны па чарзе падыходзілі і напаўнялі свае пасудзіны і бурдзюкі. Жанчыне далі крыху фінікаў і напоўнілі вадой і яе бурдзюкі.
Пасланнік Аллаха сказаў ёй: «Мы не паменшылі тваёй вады. Ваду нам даў Усявышні Аллах».
23. Калі ён у Медыне чытаў хутбу на мінбары, адзін чалавек сказаў: «О Пасланнік Аллаха (саллаллаху таала алейхі ва саллям)! Ад засухі гінуць нашы дзеці, нашы жывёлы і нашы палі. Дапамажы нам!» Прарок падняў рукі і памаліўся. На небе не было ні хмурынкі, але не паспеў ён правесці дабраславёнымі рукамі па твары, як сабраліся хмары. Адразу пачаўся дождж. Ён ішоў некалькі дзён. Калі Прарок зноў чытаў хутбу на мінбары, той самы чалавек сказаў: «О Пасланнік Аллаха! Мы загінем ад дажджу». Тады Пасланнік алейхіс-салям усміхнуўся і сказаў: «О мой Госпадзе! Даруй сваю міласэрнасць і іншым сваім рабам!» Хмары разышліся, і паказалася сонца. 24. Джабір ібн Абдуллах (радыяллаху таала анху) расказвае: у мяне было шмат даўгоў. Я паведаміў пра гэта Пасланніку Аллаха (саллаллаху таала алейхі ва саллям). Ён прыйшоў у мой сад і тры разы абышоў вакол кучы фінікаў. Потым сказаў: «Пакліч сваіх пазыкадаўцаў, няхай прыйдуць!» Кожнаму з іх аддалі тое, што яму належала, а куча нічуць не паменшала. 25. Адна жанчына прыслала ў падарунак мёд. Пасланнік алейхіс-салям прыняў мёд і адаслаў назад пустую пасудзіну. Сілай Усявышняга Аллаха пасудзіна вярнулася поўная мёду. Жанчына прыйшла і сказала: «О Пасланнік Аллаха! У чым мой грэх? Чаму вы не прынялі мой падарунак?» Ён сказаў: «Мы прынялі твой падарунак. Мёд, які ты бачыш, – благадаць (барака), якую Усявышні Аллах даў табе за твой падарунак». Жанчына ўзрадавалася і панесла мёд дадому. Яна з дзецьмі ела яго месяцамі, і ён зусім не меншаў. Аднойчы яны па недагляду пераклалі мёд у іншую пасудзіну. Ядучы з яе, яны хутка яго скончылі. Пра гэта паведамілі Пасланніку Аллаха, і ён сказаў: «Калі б мёд застаўся ў той пасудзіне, якую я адаслаў, яны елі б яго, пакуль стаіць свет, і ён ніколі не паменшаў бы».
26. Абу Хурайра расказвае: я прынёс Пасланніку Аллаха некалькі фінікаў і папрасіў яго памаліцца, каб у іх была благадаць. Ён памаліўся, каб яны былі дабраславёныя, і сказаў мне: «Вазьмі іх і пакладзі ў сваю торбу. Калі захочаш узяць, бяры рукой знутры, але не высыпай іх, каб браць з зямлі!» Торбу з фінікамі я ні ўдзень, ні ўначы не адлучаў ад сябе і еў з яе аж да часоў Усмана (радыяллаху анху). Я частаваў і тых, хто быў са мной, і раздаваў фінікі поўнымі жменямі як садаку. У дзень, калі Усман (радыяллаху анху) стаў шахідам, мая торба прапала. 27. Пасланнік Аллаха (саллаллаху алейхі ва саллям), як і Сулайман алейхіс-салям, разумеў мову ўсіх жывёл. Часта бачылі, як жывёлы прыходзілі і скардзіліся яму на сваіх гаспадароў ці на іншых. Пасланнік Аллаха паведамляў пра гэта шаноўным асхабам. У бітве пры Хунайне ён сказаў беламу мулу Дулдулу, на якім ехаў: «Апусціся на зямлю!» Калі Дулдул адразу апусціўся, ён узяў з зямлі жменю пяску і сыпнуў на няверуючых.
28. Аднойчы ён сказаў сваёй жонцы Хафсе (радыяллаху анха): «Абу Бакр і твой бацька возьмуць у свае рукі кіраванне маёй уммай». Гэтымі словамі ён абвясціў радасную вестку, што Абу Бакр і бацька Хафсы Умар (радыяллаху анхум) стануць халіфамі.
«О Хафса! Абу Бакр і твой бацька возьмуць у свае рукі кіраванне маёй уммай» Святы хадзіс
29. Ён даручыў Абу Хурайры (радыяллаху таала анху) ахоўваць у Медыне фінікі, якія паступілі як закят. Абу Хурайра злавіў чалавека, які краў фінікі, і сказаў яму, што павядзе яго да Пасланніка Аллаха. Але калі злодзей пачаў упрошваць, кажучы, што ён бедны і што ў яго шмат дзяцей, Абу Хурайра адпусціў яго. Назаўтра Пасланнік Аллаха паклікаў Абу Хурайру і запытаўся: «Што зрабіў чалавек, якога ты адпусціў мінулай ноччу?» Калі Абу Хурайра расказаў, ён сказаў: «Ён ашукаў цябе. Ён прыйдзе зноў». Наступнай ноччу той сапраўды прыйшоў зноў і быў злоўлены. Ён ізноў упрошваў: «Дзеля Аллаха, адпусці мяне», і зноў вызваліўся. На трэцюю ноч, калі ён прыйшоў і быў злоўлены, упрошванні не дапамаглі. Тады ён сказаў: «Калі адпусціш мяне, я навучу цябе сяму-таму, што будзе табе вельмі карысна». Абу Хурайра пагадзіўся. «Калі ўначы, кладучыся спаць, ты будзеш чытаць Аят аль-Курсі, Усявышні Аллах будзе ахоўваць цябе і шайтан не наблізіцца да цябе», – сказаў той і пайшоў. Назаўтра Пасланнік Аллаха зноў запытаўся ў Абу Хурайры і, атрымаўшы адказ, сказаў: «На гэты раз ён сказаў праўду. А сам ён – вялікі хлус. Ці ведаеш ты, з кім размаўляў тры ночы?» Калі Абу Хурайра адказаў: «Не, не ведаю», – ён сказаў: «Гэта быў шайтан».
30. Ён паслаў войска ў месца, якое называецца Мута, каб змагацца з войскамі візантыйскага імператара. Тры камандзіры з асхабаў (Зайд ібн Харыса, Джафар ібн Абі Таліб і Абдуллах ібн Раваха) адзін за адным сталі шахідамі, і ён, знаходзячыся ў гэты час на мінбары ў Медыне, убачыў гэта, бо Усявышні Аллах паказаў яму, і паведаміў тым, хто быў побач. 31. Пасылаючы Муаза ібн Джабала (радыяллаху таала анху) намеснікам у Емен, ён праводзіў яго да ўскраіны Медыны, даў яму шмат парад і сказаў: «Мы з табой больш не сустрэнемся да Дня ўваскрасення». Калі Муаз быў у Емене, Пасланнік Аллаха (саллаллаху алейхі ва саллям) пакінуў гэты свет у Медыне.
32. Перад смерцю ён сказаў сваёй дачцэ Фатыме: «Сярод маіх сваякоў ты першая далучышся да мяне». Праз шэсць месяцаў Фатыма (радыяллаху анха) памерла. Ніхто з яго сваякоў не памёр раней за яе.
33. Ён сказаў Кайсу ібн Шаммасу (радыяллаху анху): «Ты пражывеш добрае жыццё і памрэш шахідам». Калі Абу Бакр (радыяллаху таала анху) быў халіфам, Кайс стаў шахідам у бітве з Мусайлімам аль-Каззаб у Ямаме. Ён таксама паведаміў, што хазрат Умар аль-Фарук, хазрат Усман і хазрат Алі (радыяллаху таала анхум аджмаін) стануць шахідамі. 34. Ён абвясціў радасную вестку, што краіны персідскага шаха (кісры) і візантыйскага імператара пяройдуць у рукі мусульман, а іх скарбы будуць раздадзены на шляху Аллаха. 35. Ён паведаміў, што многія з яго ўммы пойдуць у паход па моры і што жанчына з асхабаў па імені Умм Хірам будзе ўдзельнічаць у гэтым паходзе. Калі хазрат Усман быў халіфам, мусульмане на караблях адправіліся на востраў Кіпр і ваявалі там. Гэтая жанчына была разам з імі, і там яна загінула смерцю шахіда.3
36. Аднойчы Пасланнік алейхіс-салям сядзеў на ўзвышшы. Ён павярнуўся да тых, хто быў побач, і сказаў: «Ці бачыце вы тое, што бачу я? Клянуся, я бачу смуты (фітна), якія ўзнікнуць сярод вашых дамоў і на вуліцах». У дні, калі Усман (радыяллаху анху) стаў шахідам, і пазней, у часы Язіда, у Медыне ўзніклі вялікія смуты, і на вуліцах была пралітая кроў многіх людзей.
37. Аднойчы ён паведаміў, што адна з яго жонак паўстане супраць халіфа. Калі Аіша (радыяллаху таала анха) засмяялася з гэтых слоў, ён сказаў: «О Хумайра4! Не забывай гэтых маіх слоў! Хоць бы гэтай жанчынай не аказалася ты!» Потым ён павярнуўся да Алі (радыяллаху анху) і сказаў: «Калі яе справа трапіць у твае рукі, абыходзься з ёю мякка!» Праз трыццаць гадоў Аіша (радыяллаху анха) ваявала з Алі (радыяллаху анху) і трапіла да яго ў палон. Алі (радыяллаху анху) з пашанай і павагай адправіў яе з Басры ў Медыну.
38. Ён сказаў хазрат Муавію: «Калі аднойчы ты станеш кіраваць маёй уммай, узнагароджвай тых, хто робіць дабро, і прабачай тым, хто робіць зло!» Хазрат Муавія ў часы хазрат Умара і хазрат Усмана дваццаць гадоў быў намеснікам у Дамаску, а потым дваццаць гадоў быў халіфам. 39. Аднойчы ён сказаў: «Муавія ніколі не будзе пераможаны». Калі Алі (радыяллаху таала анху) пачуў гэты хадзіс у бітве пры Сіффіне, ён сказаў: «Калі б я пачуў гэта раней, я не ваяваў бы супраць Муавіі (радыяллаху таала анху)». 40. Ён сказаў Аммару ібн Ясіру (радыяллаху таала анху): «Цябе заб’юць бунтаўнікі, якія паўсталі (багі)». Аммар стаў шахідам, калі разам з Алі (радыяллаху анху) ваяваў супраць Муавіі (радыяллаху анху). 41. Пра Хасана (радыяллаху таала анхума), сына сваёй дачкі Фатымы, ён сказаў: «Гэты мой сын нясе вялікае дабро. Усявышні Аллах зробіць яго прычынай таго, што два вялікія мусульманскія войскі заключаць мір». Калі Хасан з вялікім войскам збіраўся ваяваць супраць Муавіі (радыяллаху анху), ён, каб прадухіліць смуту і каб не пралілася кроў мусульман, перадаў Муавію (радыяллаху анху) халіфат, які належаў яму па праве. 42. Абдуллах ібн Зубайр (радыяллаху таала анхума) выпіў кроў Пасланніка Аллаха (саллаллаху таала алейхі ва саллям), якая выйшла, калі яму рабілі кровапусканне (хіджаму). Убачыўшы гэта, Прарок сказаў: «Ці ведаеш ты, што цябе чакае ад людзей? І людзям ад цябе таксама будзе шмат чаго. Агонь Пекла цябе не апячэ». Калі Абдуллах ібн Зубайр абвясціў сябе халіфам у Мецы, Абдулмалік ібн Марван паслаў з Дамаска ў Мекку Хаджжаджа з вялікім войскам. Яны схапілі Абдуллаха і забілі яго. 43. Ён паглядзеў на маці Абдуллаха ібн Аббаса і сказаў: «У цябе будзе сын. Калі ён народзіцца, прынясі яго да мяне!» Калі прынеслі дзіця, ён прачытаў яму на вуха азан і ікамат і памазаў яму рот сваёй дабраславёнай слінай. Ён даў яму імя Абдуллах і, аддаючы яго ў рукі маці, сказаў: «Вазьмі бацьку халіфаў!» Бацька дзіцяці, хазрат Аббас, пачуўшы гэта, прыйшоў і запытаўся, і ён сказаў: «Так, я так сказаў. Гэта дзіця – бацька халіфаў. Сярод іх будуць Саффах, Махды і той, хто будзе здзяйсняць намаз разам з Ісам алейхіс-салям». На чале дзяржавы Аббасідаў стаялі многія халіфы. Усе яны паходзілі з роду Абдуллаха ібн Аббаса.
«О Муавія! Калі аднойчы ты станеш кіраваць маёй уммай, узнагароджвай тых, хто робіць дабро, і прабачай тым, хто робіць зло!» Святы хадзіс
44. Аднойчы ён сказаў: «Сярод маёй уммы з’явіцца шмат людзей, якіх будуць называць рафідытамі. Яны адыдуць ад рэлігіі іслам».
45. Ён маліўся пра дабро для многіх сваіх асхабаў; усе гэтыя малітвы былі прыняты, і асхабы ўбачылі іх карысць. Алі (радыяллаху таала анху) расказвае: Пасланнік Аллаха (саллаллаху таала алейхі ва саллям) хацеў паслаць мяне ў Емен кады (суддзёй). Я сказаў: «О Пасланнік Аллаха (саллаллаху таала алейхі ва саллям)! Я не ўмею судзіць». Ён паклаў дабраславёную руку мне на грудзі і сказаў: «О мой Госпадзе! Адкрый яго сэрцу праўду. Дай яму заўсёды гаварыць праўду!» Пасля гэтага я адразу разумеў, хто з тых, што прыходзілі да мяне са скаргамі, мае рацыю, і судзіў па праўдзе.
46. Дзесяць чалавек, якім Пасланнік Аллаха абвясціў радасную вестку, што яны пойдуць у Рай, называюць Ашара аль-мубашшара. Аднаму з іх, Сааду ібн Абі Ваккас (радыяллаху анху), у бітве пры Ухудзе ён сказаў: «О мой Госпадзе! Накіроўвай яго стрэлы ў цэль і прымай яго малітвы!» Пасля гэтага кожная малітва Саада прымалася, і кожная выпушчаная ім страла трапляла ў ворага.
47. Ён паклаў дабраславёную руку на лоб сына свайго дзядзькі, Абдуллаха ібн Аббаса, і сказаў: «О мой Госпадзе! Зрабі яго глыбокім вучоным у рэлігіі і ўладальнікам мудрасці (хікмат)! Дай яму веды Святога Карана!» Пасля гэтага Абдуллах ібн Аббас стаў адзіным у свой час ва ўсіх навуках, а асабліва ў тафсіры, хадзісе і фікху. Асхабы і табііны вучыліся ў яго ўсяму. Ён праславіўся пад імёнамі «Тарджуман аль-Куран», «Бахр аль-ільм» і «Раіс аль-муфассірын», і ісламскія краіны напоўніліся яго вучнямі.5
48. За аднаго са сваіх слуг, Анаса ібн Маліка, ён памаліўся так: «О мой Госпадзе! Памнож яго маёмасць і дзяцей, дай яму доўгае жыццё і прабач яму грахі!» З часам яго маёмасць і багацце памнажаліся. Яго дрэвы і вінаграднікі кожны год давалі плады, і ў яго было вельмі шмат дзяцей. Ён пражыў сто дзесяць гадоў. У канцы жыцця ён сказаў: «О мой Госпадзе! Ты прыняў тры з малітваў, якія Твой Хабіб рабіў за мяне, і дараваў мне іх. А як жа будзе з чацвёртай – з прабачэннем маіх грахоў?» – і пачуў голас: «Я прыняў і чацвёртую. Няхай тваё сэрца будзе спакойным!»
«О мой Госпадзе! Зрабі яго (Абдуллаха ібн Аббаса) глыбокім вучоным у рэлігіі і ўладальнікам мудрасці! Дай яму веды Святога Карана!» Святы хадзіс
49. За Маліка ібн Рабію (радыяллаху таала анху) ён памаліўся, сказаўшы: «Няхай твае дзеці будуць дабраславёныя!» У Маліка было восемдзесят сыноў.
50. Калі славуты паэт па імені Набіга прачытаў некалькі сваіх вершаў, Прарок сказаў вядомае сярод арабаў пажаданне: «Няхай Усявышні Аллах не дасць выпасці тваім зубам!» Набіга дажыў да ста гадоў, а яго зубы, белыя і чыстыя, стаялі ў радзе, як жэмчуг. 51. Пра Урву ібн Джаада (радыяллаху таала анху) ён сказаў: «О мой Госпадзе! Дай благадаць яго гандлю!» Урва расказвае: «Пасля гэтага ўвесь мой гандаль быў прыбытковым. Я ніколі не панёс страты». 52. Аднойчы да яго прыйшла яго дачка Фатыма (радыяллаху таала анха). Ад голаду яна збялела. Ён паклаў руку ёй на грудзі і сказаў: «О мой Госпадзе, які насычаеш галодных! Не пакідай галоднай Фатыму, дачку Мухаммада!» Твар Фатымы адразу паружавеў і ажыў. Да самай смерці яна больш ніколі не адчувала голаду.
53. Ён памаліўся аб благадаці для Абдуррахмана ібн Аўфа, аднаго з Ашара аль-мубашшара. Яго маёмасць так памнажылася, што пра яе складалі легенды.
54. Ён сказаў: «Малітва кожнага прарока прымаецца. Кожны прарок маліўся за сваю ўмму ў гэтым свеце. А я малюся, каб у Дзень уваскрасення мне быў дадзены дазвол заступацца за маю ўмму. Іншааллах, мая малітва будзе прынята. Я буду заступацца за ўсіх, хто не прыпісваў Аллаху супольнікаў».
55. Ён хадзіў у некаторыя паселішчы каля Меккі і шмат намагаўся, каб іх жыхары прынялі веру. Яны не прынялі. Тады ён памаліўся, каб яны зазналі такую ж бяду, як голад, што быў у Егіпце ў часы прарока Юсуфа (алейхіс-саляту вас-салям). У той год там быў такі голад, што людзі елі падаль. 56. Утайба, сын яго дзядзькі Абу Лахаба, хоць і быў зяцем Пасланніка Аллаха (алейхіс-саляту вас-салям), не паверыў у Пасланніка Аллаха і моцна засмучаў гэтага Сарвара (саллаллаху алейхі ва саллям). Ён развёўся з дабраславёнай дачкой Прарока Умм Кульсум Хатун і гаварыў брыдкія рэчы. Прарок вельмі засмуціўся і сказаў: «О мой Госпадзе! Нашлі на яго аднаго са сваіх сабак!» Калі Утайба ехаў па гандлёвых справах у Шам, аднойчы ноччу ён спаў сярод сваіх спадарожнікаў. Прыйшоў леў, абнюхаў спадарожнікаў і пакінуў іх. Калі чарга дайшла да Утайбы, леў схапіў яго і разарваў на кавалкі. 57. Адзін чалавек еў левай рукой. Прарок сказаў: «Еш правай рукой!» Той зманіў, сказаўшы, што яго правая рука не рухаецца. Прарок сказаў: «Няхай жа твая правая рука больш не рухаецца!»6 Да самай смерці той чалавек не мог паднесці правую руку да рота.
58. Ён паслаў ліст персідскаму шаху Хосраву Парвізу, каб той прыняў веру. Нікчэмны Хосраў пашматаваў ліст і забіў пасла, які яго прынёс. Калі Пасланнік алейхіс-салям пачуў пра гэта, ён вельмі засмуціўся і сказаў: «О мой Госпадзе! Як ён пашматаваў мой ліст, так пашматуй яго царства!» Яшчэ пры жыцці Пасланніка Аллаха Хосрава закалоў кінжалам яго ўласны сын Шыравайх. А калі Умар (радыяллаху таала анху) быў халіфам, мусульмане заваявалі ўсю Персію, і ад Хосрава не засталося ні нашчадкаў, ні царства.
59. Калі Пасланнік алейхіс-салям на рынку заклікаў да дабра і ўтрымліваў ад зла (амр біль-маруф і нахй ан аль-мункар) і даваў парады, нікчэмны чалавек па імені Хакам ібн Ас, бацька Марвана, хадзіў следам за Пасланнікам Аллаха (саллаллаху таала алейхі ва саллям) і насміхаўся з яго, міргаючы вачыма і крывячы твар. Калі Пасланнік алейхіс-салям азірнуўся і ўбачыў гэтыя яго брыдкія выхадкі, ён сказаў: «Застанься такім, якім ты сябе паказаў!» І да самай смерці твар і вочы гэтага чалавека торгаліся. 60. Усявышні Аллах ахоўваў свайго Хабіба ад бед. Абу Джахль быў найвялікшым ворагам Пасланніка Аллаха (саллаллаху алейхі ва саллям). Калі ён падняў вялікі камень, каб ударыць ім па дабраславёнай галаве Прарока, ён убачыў на кожным плячы Пасланніка Аллаха па змяі. Камень выпаў у яго з рук, і ён уцёк.
61. Калі Прарок здзяйсняў намаз каля Каабы аль-Муаззама, нікчэмны Абу Джахль зноў, сказаўшы сабе: «Цяпер самы час», хацеў кінуцца на яго з нажом, але раптам павярнуў назад і ўцёк. Калі сябры потым запыталіся ў яго, чаго ён так спалохаўся, ён сказаў: «Паміж Мухаммадам (саллаллаху таала алейхі ва саллям) і мной я ўбачыў роў, поўны агню. Там стаяла і чакала мяне шмат людзей. Калі б я зрабіў яшчэ адзін крок, яны схапілі б мяне і кінулі ў агонь». Калі мусульмане пачулі гэта і запыталіся ў Пасланніка Аллаха (саллаллаху таала алейхі ва саллям), ён сказаў: «Анёлы Усявышняга Аллаха схапілі б яго і разарвалі б на кавалкі».
62. На чацвёртым годзе хіджры, у Бану Надыр, калі Пасланнік Аллаха (саллаллаху таала алейхі ва саллям) размаўляў са сваімі асхабамі пад сценамі габрэйскай крэпасці, адзін габрэй хацеў скінуць на яго зверху вялікі жарнавы камень. Як толькі ён працягнуў рукі да каменя, абедзве яго рукі адняліся. 63. На дзявятым годзе хіджры людзі з далёкіх краёў прыходзілі натоўпамі і прымалі веру. Два няверуючыя, Амір і Арбад, далучыліся да тых, хто прыходзіў. Пакуль Амір казаў Пасланніку Аллаха (саллаллаху таала алейхі ва саллям), што яны прыйшлі да веры, Арбад зайшоў ззаду і хацеў выцягнуць меч з похваў. Але рука яго не слухалася. Амір, які стаяў насупраць, даў знак, нібы кажучы: «Чаго ты чакаеш?» Тады Пасланнік алейхіс-салям сказаў: «Усявышні Аллах абараніў мяне ад зла вас абодвух». Калі яны пайшлі адтуль, Амір запытаўся ў Арбада, чаму той не стрымаў слова. Той адказаў: «Што ж я мог зрабіць? Колькі разоў я хацеў выцягнуць меч, і кожны раз бачыў цябе паміж намі». Праз некалькі дзён, калі неба было ясным, раптам насунуліся хмары. У Арбада ўдарыла маланка, і ён загінуў разам са сваім вярблюдам.
64. Аднойчы Пасланнік алейхіс-салям зрабіў абдэст і абуў адзін са сваіх местаў (скураных шкарпэтак), а калі працягнуў руку да другога, птушка схапіла мест і страсянула яго ў паветры. З яго выпала змяя. Потым птушка кінула мест на зямлю. З таго часу стала суннай перад тым, як абувацца, спачатку вытрасаць абутак. 65. Пасланнік алейхіс-салям вылучыў са сваіх асхабаў вартаўнікоў, каб яны ахоўвалі яго ў паходах і ў пустынях. Калі быў ніспасланы шэсцьдзесят сёмы аят суры аль-Маіда, сэнс якога: «Аллах ахоўвае цябе ад шкоды людзей», ён адмовіўся ад аховы. Ён хадзіў адзін сярод ворагаў, спаў адзін і нічога не баяўся.
«О слаўны Прарок! Аллах ахоўвае цябе ад шкоды людзей» Аль-Маіда: 67
66. Хазрат Анас расказвае: у Пасланніка Аллаха была хустка, якой ён выціраў свой дабраславёны твар. Ён выціраў ёю твар, а калі яна пэцкалася, кідаў яе ў агонь. Бруд згараў, а хустка не згарала і рабілася зусім чыстай. 67. З аднаго калодзежа набралі вядро вады, ён папіў з вядра, а рэшту вылілі назад у калодзеж. З таго часу ад калодзежа заўсёды пахла мускусам. 68. На целе Утбы ібн Фіркада (радыяллаху анху) высыпала хвароба, якая называецца крапіўніца (уртыкарыя). Пасланнік алейхіс-салям распрануў яго, плюнуў на свае дабраславёныя рукі і нацёр імі яго цела. Хворы ачуняў. Яго цела пахла, як мускус, і гэта доўжылася доўга. 69. Калі Пасланнік алейхіс-салям здзяйсняў намаз, прыйшоў шайтан і хацеў перапыніць яго намаз. Прарок схапіў яго сваімі дабраславёнымі рукамі і адпусціў толькі тады, калі ўзяў з яго слова, што той больш не прыйдзе і не будзе перашкаджаць намазу.
70. Кіраўнік мунафікаў (крывадушнікаў) Медыны Абдуллах ібн Убай ібн Салул перад смерцю паклікаў Пасланніка Аллаха і ўмольваў яго: «Зрабіце мне саван з той сарочкі, што на вас». Паколькі ў яго быў звычай даваць усё, што ў яго прасілі, ён аддаў яму сваю сарочку. Ён нават здзейсніў па ім пахавальны намаз (джаназа). Тысяча мунафікаў, што былі ў Медыне, былі ўражаны гэтай дабрынёй Пасланніка Аллаха (саллаллаху таала алейхі ва саллям), і ўсе прыйшлі да веры. 71. З курайшыцкіх няверуючых Валід ібн Мугіра, Ас ібн Ваіл, Харыс ібн Кайс, Асвад ібн Ягус і Асвад ібн Мутталіб больш за іншых мучылі і крыўдзілі Пасланніка Аллаха (саллаллаху таала алейхі ва саллям). Прыйшоў Джыбрыль алейхіс-салям, прынёс дзевяноста пяты аят суры аль-Хіджр, сэнс якога: «Мы пакараем тых, хто насміхаецца з цябе…», і паказаў на нагу Валіда, на пятку другога, на нос трэцяга, на галаву чацвёртага і на вочы пятага. Валіду ў нагу ўторкнулася страла. Паколькі ён быў вельмі ганарлівы, яму здавалася ніжэй за сваю годнасць нахіліцца, выцягнуць стралу і выкінуць. Яе жалезны наканечнік увайшоў у пятачнае сухажылле, і ён захварэў на ішыяс. Асу ў пятку ўвайшла калючка, і пятка распухла, як бурдзюк. У Харыса з носа бесперапынна ішла кроў. Асвад, седзячы весела пад дрэвам, ударыўся галавой аб дрэва, а другі Асвад аслеп, і ўсе яны загінулі.
72. У Медыне ў племені Бану Наджжар была адна прыгожая жанчына. Адзін джын закахаўся ў яе і ўвесь час прыходзіў да яе. Пасля таго як Пасланнік алейхіс-салям прыйшоў у Медыну, аднойчы гэты джын сядзеў на сцяне перад домам жанчыны, і яна пазнала яго і сказала: «Чаму ты перастаў прыходзіць да мяне?» Джын адказаў: «Прарок Усявышняга Аллаха (саллаллаху таала алейхі ва саллям) забараніў пералюб (зіна) і ўсё забароненае (харам)».
73. У бітве, якая называецца Бір Маўна, няверуючыя парушылі дадзенае слова і забілі семдзесят асхабаў, усіх, акрамя аднаго ці двух. Сярод іх быў Амір ібн Фухайра (радыяллаху таала анху), адзін з першых, хто прыняў веру, былы раб, якога вызваліў Абу Бакр (радыяллаху анху). Калі Аміра ібн Фухайру прабілі дзідамі, анёлы на вачах у няверуючых паднялі яго на неба. Калі пра гэта паведамілі Пасланніку Аллаха (саллаллаху таала алейхі ва саллям), ён сказаў: «Яго пахавалі анёлы Раю, і яго душа была ўзнесена ў Рай».
74. Саад ібн Муаз (радыяллаху таала анху) быў паранены ў бітве пры Ухудзе і праз некаторы час памёр. Пасланнік Аллаха (саллаллаху таала алейхі ва саллям) паведаміў, што на яго пахавальным намазе было семдзесят тысяч анёлаў. Калі капалі яго магілу, усюды разышоўся пах мускусу. 75. Асхаб па імені Сафіна, якога вызваліла Умм Салама (радыяллаху таала анха), адна з жонак Пасланніка Аллаха (саллаллаху таала алейхі ва саллям), ніколі не пакідаў служэння Пасланніку Аллаха. У паходзе супраць візантыйцаў ён адстаў ад войска і трапіў у палон да няверуючых. Калі ён уцёк і вяртаўся, перад ім з’явіўся страшны леў. Сафіна сказаў: «Я – слуга Пасланніка Аллаха» – і расказаў льву ўсё, што з ім здарылася. Леў пацёрся аб яго мордай і пайшоў побач з ім. Ён не адыходзіў ад яго, каб вораг не прычыніў яму шкоды. Калі паказалася мусульманскае войска, леў павярнуўся і пайшоў. 76. Чалавек па імені Джахджах аль-Гіфары паўстаў супраць халіфа Усмана (радыяллаху таала анху). Ён зламаў аб калена посах, які Пасланнік Аллаха (саллаллаху таала алейхі ва саллям) заўсёды насіў у руцэ. Праз год у яго на калене ўзнікла хвароба шырпенча (сібірская язва), і ад яе ён памёр.
77. Муавія (радыяллаху таала анху), прыехаўшы з Шама на хадж, хацеў дзеля благадаці перавезці ў Шам дабраславёны мінбар Пасланніка Аллаха (саллаллаху таала алейхі ва саллям), які стаяў у Медыне. Як толькі мінбар зрушылі з месца, адбылося зацьменне сонца. Усюды стала цёмна, і з’явіліся зоркі. Муавія адмовіўся ад свайго намеру. 78. У бітве пры Ухудзе ў Абу Катады адно вока выпала з вачніцы на шчаку. Яго прывялі да Пасланніка Аллаха. Той сваёй дабраславёнай рукой уставіў вока на месца і сказаў: «О мой Госпадзе! Зрабі яго вока прыгожым!» Гэтае вока стала прыгажэйшым за другое і бачыла лепш за яго. Аднойчы адзін з унукаў Абу Катады прыйшоў да халіфа Умара ібн Абдулазіза. Халіф запытаўся: «Хто ты?» Той прачытаў бейт і паведаміў, што ён унук таго чалавека, якому Пасланнік Аллаха сваёй дабраславёнай рукой уставіў вока на месца. Пачуўшы гэтыя бейты, халіф аказаў яму вялікую пашану і шчодра адарыў яго. 79. Іяс ібн Салама расказвае: у паходзе на Хайбар Пасланнік Аллаха паслаў мяне паклікаць Алі (радыяллаху анхума). У Алі балелі вочы. Я ўзяў яго за руку і з цяжкасцю прывёў. Пасланнік Аллаха плюнуў на свае дабраславёныя пальцы і правёў імі па вачах Алі. Ён даў яму ў рукі сцяг і паслаў змагацца каля брамы Хайбара. Алі (радыяллаху анху) вырваў з месца браму, якую доўга не ўдавалася адчыніць, і шаноўныя асхабы ўвайшлі ў крэпасць. 80. Аднойчы наш уладар Пасланнік Аллаха зайшоў у дом сваёй дачкі хазрат Фатымы і запытаўся, як яны жывуць. Хазрат Фатыма адказала: «Татачка! Ужо тры дні мы з дзецьмі нічога не елі і не пілі. Мы цярпліва зносім голад. Пра сябе я не кажу. Але стан Хасана і Хусайна мяне вельмі засмучае». Тады наш уладар Сарвар аль-алям (правадыр сусветаў) сказаў: «О Фатыма! Дачушка мая дарагая! Ты галодная тры дні, а я галодны ўжо чатыры дні». Ён вельмі засмуціўся, што яго дабраславёныя ўнукі хазрат Хасан і хазрат Хусайн галодныя… 81. Хазрат Алі выйшаў з дому, каб папрацаваць, зарабіць, купіць сваім дабраславёным дзецям што-небудзь з ежы і накарміць іх. Выйшаўшы з Медыны, ён убачыў вяскоўца, які спрабаваў напаіць сваіх вярблюдаў каля калодзежа. Хазрат Алі падышоў да яго і сказаў: «О араб! Ці не трэба табе чалавек, які напаіць тваіх вярблюдаў за плату?» Вясковец адказаў: «Так. Я якраз шукаў такога чалавека. Калі хочаш, хадзі, напаі маіх вярблюдаў! За кожнае выцягнутае вядро я дам табе тры фінікі». Хазрат Алі пагадзіўся і пачаў цягнуць ваду. Ён выцягнуў дзевяць вёдраў, як раптам вяроўка абарвалася і вядро засталося ў калодзежы. Убачыўшы гэта, вясковец у гневе ўскочыў і, на сваю бяду, ударыў хазрат Алі рукой па твары. Потым ён даў яму дваццаць чатыры фінікі за восем вёдраў вады. Хазрат Алі, вельмі засмучаны гэтым, апусціў рукі ў калодзеж. Ён дастаў вядро, што было ўнутры, паставіў яго каля калодзежа і пайшоў. Вясковец застыў ад здзіўлення! Як яго рука дастала да дна такога глыбокага калодзежа?! Можа, гэты чалавек – паслядоўнік той рэлігіі, пра прыход якой было прадказана? Ахоплены гэтымі думкамі, здзіўлены вясковец сказаў: «Яго Прарок – сапраўдны прарок. Я паверыў!» Ён пашкадаваў пра сваю нядаўнюю дзёрзкасць і пра вялікае злачынства, якое ўчыніў. Сказаўшы: «Рукі, што падняліся на такога чалавека, трэба адсекчы, а косці іх паламаць», ён узяў у адну руку меч і з сілай апусціў яго на запясце другой… Што ён хацеў, тое і здарылася. Ён адчуў вельмі моцны боль, але цяпер яго сэрца было спакойнае. Узяўшы адсечаную руку ў другую руку, ён пайшоў проста ў Масджыд ан-Набаві. Ён запытаўся ў шаноўных асхабаў, дзе іх Прарок. Яму сказалі, што Прарок пайшоў да сваёй дачкі. Даведаўшыся, дзе дом хазрат Фатымы, ён пайшоў туды. У гэты час наш уладар Прарок пасадзіў сваіх унукаў хазрат Хасана і хазрат Хусайна на свае дабраславёныя калені і карміў іх фінікамі, якія прынёс. Вясковец, думаючы пра тое, якую вялікую памылку ён зрабіў, ледзь не страчваў розум, і слёзы цяклі з яго вачэй, як з крыніцы. У такім стане ён прыйшоў да дома хазрат Фатымы і пастукаў у дзверы. З дома, выпраменьваючы святло, як сонца, выйшаў Уладар сусветаў. Як толькі вясковец убачыў нашага ўладара, ён стаў умольваць: «Я паверыў, ты – Пасланнік Аллаха! Я шкадую пра тое, што зрабіў. Прабач мне, о Пасланнік Аллаха!» Калі наш любімы Прарок запытаўся: «Чаму ты адсек сабе руку?» – той адказаў: «Бо мне сорамна было насіць гэтую руку, якая ўдарыла па дабраславёным твары чалавека, што паверыў у цябе!.. Няхай мая душа будзе ахвярай за цябе, о Пасланнік Аллаха!» Наш любімы Прарок, мора міласэрнасці, узяў з рук вяскоўца адсечаную руку і, сказаўшы «Бісмілляхір-рахманір-рахім», прыклаў яе да запясця, з якога цякла кроў. З дазволу Усявышняга Аллаха, як цуд нашага ўладара Прарока, рука стала такой, як была. Усявышні Аллах можа ўсё, Ён – Усемагутны.
«О мой Госпадзе! Гэта мой дзядзька, брат майго бацькі. А гэта – мая сям’я (Ахль аль-Байт). Як я накрыў іх гэтым сваім пакрывалам, так і Ты накрый іх і ахоўвай ад агню Пекла!» Святы хадзіс