ІСТЫГФАР НАШАГА ЎЛАДАРА ПРАРОКА1

Як наш уладар Прарок – найвышэйшы з усіх створаных, так ён і найлепш ведаў Усявышняга Аллаха і больш за ўсіх баяўся Яго. Хоць Велічны Аллах ахоўваў яго ад грахоў, ён бесперапынна пакланяўся, маліўся Усявышняму Аллаху і прасіў у Яго прабачэння. У пачатку ночы (пасля начнога намазу) ён спаў, а ў канцы ночы пакланяўся. Ібн Аббас расказвае: «Аднойчы я начаваў у доме маці вернікаў хазрат Маймуны. Пасланнік Аллаха спаў да поўначы ці крыху менш або больш. Потым ён прачнуўся, сеў і рукой сцёр з твару сляды сну. Ён устаў, узяў збан з вадой, які там вісеў, і зрабіў абдэст. Ён прачытаў дзесяць святых аятаў з канца суры Алі Імран і стаў на намаз. Я таксама ўстаў, зрабіў абдэст так, як зрабіў Пасланнік Аллаха, і стаў на намаз побач з гэтым Сарварам. Пасланнік Аллаха здзейсніў намаз з двух ракатаў. Потым ён здзейсніў яшчэ два ракаты. Пасля гэтага зноў два ракаты. Потым ён стаў на намаз вітр. Пасля гэтага ён ляжаў, пакуль не прагучаў азан да ранішняга намазу. Потым ён устаў, зноў здзейсніў два ракаты, выйшаў у мячэць і здзейсніў фард ранішняга намазу».2 Наша маці хазрат Аіша расказвае: «Аднойчы ноччу наш уладар Пасланнік Аллаха заснуў. Прачнуўшыся, ён сказаў: „О Аіша, калі дазволіш, гэтай ноччу я хацеў бы заняцца пакланеннем свайму Госпаду“. Потым ён устаў. Ён чытаў Святы Каран і плакаў так, што абодва яго калені намоклі ад слёз. Ён працягваў чытаць, і, пакуль ён чытаў, яго дабраславёныя слёзы намачылі ўсе месцы на целе, куды траплялі. Так працягвалася да раніцы.

Калі раніцай прыйшоў Білал аль-Хабашы і ўбачыў гэта, ён сказаў: „Няхай мае бацька і маці будуць ахвярай за цябе, о Пасланнік Аллаха! Хіба Усявышні Аллах не дараваў табе мінулых і будучых памылак?“ Пасланнік Аллаха адказаў: „О Білал! Хіба мне не быць удзячным рабом, калі гэтай ноччу Усявышні Аллах ніспаслаў сто дзевяноставы святы аят суры Алі Імран, які3 паводле сэнсу кажа: «Сапраўды, у стварэнні нябёсаў і зямлі і ў змене ночы і дня ёсць шмат знакаў для тых, хто мае розум»“». У святым хадзісе, які прыводзіцца ў зборніку «Муслім», ён сказаў: «На маё сэрца прыходзяць такія рэчы, што праз іх кожны дзень і кожную ноч я семдзесят разоў прашу ў Усявышняга Аллаха прабачэння (істыгфар)» і «На маё сэрца находзіць заслона (якая перашкаджае прыходу боскага святла). Таму кожны дзень я семдзесят разоў прашу прабачэння» і яшчэ «Кожны дзень я сто разоў прашу ў Усявышняга Аллаха прабачэння».4

Страх нашага ўладара Прарока перад Усявышнім Аллахам быў такі вялікі, што ніхто не бачыў, каб ён рагатаў. У святым хадзісе, які імам Тырмізі перадае ад Абу Зара як марфу5, сказана: «Сапраўды, я бачу тое, чаго не бачыце вы, і чую тое, чаго не чуеце вы. На небе няма вольнага месца нават на чатыры пальцы, дзе анёлы не рабілі б саджды. Клянуся Аллахам, калі б вы ведалі тое, што ведаю я, вы мала смяяліся б і шмат плакалі б. Вы выйшлі б на дарогі і на ўвесь голас умольвалі б Усявышняга Аллаха».6

У святым хадзісе, які перадае Абу Хурайра, наш уладар Пасланнік Аллаха сказаў: «Нікога не прывядуць у Рай яго справы». Калі ў яго запыталіся: «Нават цябе, о Пасланнік Аллаха?», ён адказаў: «Так, і мяне не прывядуць у Рай мае справы. Але мяне ахіне ласка і міласэрнасць Усявышняга Аллаха».

Ібн Умар расказвае: «Калі мы сядзелі разам з Пасланнікам Аллаха, мы налічвалі, што ён сто разоў казаў: „О мой Госпадзе! Даруй мне і прымі маё пакаянне (таўба). Ты – Той, хто прымае пакаянне, і Ты – Міласэрны“».7

Анас ібн Малік перадаў: «Пасланнік Аллаха (саллаллаху алейхі ва саллям) увесь час казаў: „Аллахумма йа мукаллібаль-кулуб, саббіт калбі аля дынік“».8 У святым хадзісе, які Тырмізі перадае ад Абу Саіда аль-Худры, наш уладар Прарок сказаў: «Хто, кладучыся ў пасцель, тры разы скажа: „Астагфіруллахаль-азім аллазі ля іляха ілла хуваль-хайюль-кайюм ва атубу ілайх“, таму Усявышні Аллах даруе грахі, нават калі іх столькі, колькі пены на моры, пяску ў краі Тамім, лісця на дрэвах ці дзён свету».

Паводле таго, што перадаюць Бухары і Муслім, Пасланнік Аллаха прасіў прабачэння так: «Аллахуммагфірлі хатыаты ва джахлі ва ісрафі фі амры ва ма анта аламу біхі мінні». (О мой Аллах! Даруй мне памылкі, якія Ты ведаеш і якія я зрабіў (свядома ці) несвядома, пераступаючы мяжу!)

Паводле таго, што перадаецца ад Абу Мусы аль-Ашары (радыяллаху анху), Найшляхетнейшы Пасланнік (саллаллаху алейхі ва саллям) прасіў прабачэння і так:

«Аллахуммагфірлі хазлі ва джыдды ва хатаі ва амды ва куллу заліка інды. Аллахуммагфірлі ма каддамту ва ма аххарту ва ма асрарту ва ма аланту ва ма анта аламу біхі мінні, анталь-мукаддыму ва анталь-муаххіру ва анта аля кулі шайін кадыр».9 (О мой Аллах! Даруй мне ўсе мае заганы, якія я магу зрабіць жартам ці ўсур’ёз, забыўшыся ці свядома. О мой Аллах! Даруй мне ўсе мае заганы, якія Ты ведаеш: тое, што я зрабіў раней і пазней, тое, што зрабіў таемна і адкрыта. Ты – Той, хто высоўвае наперад, і Ты – Той, хто адсоўвае назад. Ты над усім магутны.)

Удзень Пасланнік Аллаха трымаў пост,
уначы стаяў на намазе.
Калі ты з уммы гэтага Выбранніка,
заўсёды пільнуй сунну і сцеражыся макруху.

«На маё сэрца находзіць заслона (якая перашкаджае прыходу боскага святла). Таму кожны дзень я семдзесят разоў прашу прабачэння» Святы хадзіс