Падзея Лайлат ат-Тарыс
Вяртаючыся з паходу на Хайбар, яны спыніліся на адпачынак у мясцовасці Тарыс. Таго вечара Пасланнік Аллаха паклікаў хазрат Білала і сказаў: «О Білал! Не спі гэтай ноччу! Сачы за світаннем і разбудзі нас на намаз». Потым Пасланнік Аллаха разам з асхабамі лёг спаць. Хазрат Білал нейкі час здзяйсняў намаз. Ён павярнуўся тварам на ўсход і прыхіліўся спіной да сваёй паклажы. Чакаючы часу намазу, ён заснуў. Яны былі такія стомленыя, што ніхто не расплюшчыў вачэй, пакуль сонечныя прамяні не сагрэлі зямлю і не ўпалі ім на твары. Пасланнік Аллаха прачнуўся раней за ўсіх. Яны ўсталі і зрабілі абдэст. Хазрат Білал вымавіў ікамат, і яны разам (джамаатам) здзейснілі прапушчаны (када) ранішні намаз. Пасля намазу Пасланнік Аллаха саллаллаху алейхі ва саллям сказаў: «Калі хто забудзе свой намаз, няхай здзейсніць яго, як толькі ўспомніць. Бо Найвышэйшы Аллах сказаў: „Акіміс-саляты лі-зікры (здзяйсняй намаз, каб успамінаць Мяне, каб памятаць пра Маю веліч)“».
Сонца вяртаецца дзеля хазрат Алі
Вяртаючыся з паходу на Хайбар, Пасланнік Аллаха саллаллаху алейхі ва саллям адпачываў у Сахбе. Ён паклаў сваю дабраславёную галаву на калені хазрат Алі радыяллаху анху. У гэты момант пачало сыходзіць адкравенне (вахй). Сонца было на гарызонце. Хазрат Алі радыяллаху анху яшчэ не здзейсніў пасляпаўдзённага намазу. Калі адкравенне скончылася, сонца зайшло. Пасланнік Аллаха саллаллаху алейхі ва саллям папрасіў: «О мой Госпадзе! Калі Алі на баку Тваім і Твайго Пасланніка, вярні сонца». Усявышні Аллах прыняў яго малітву. Пасля таго як хазрат Алі здзейсніў намаз, сонца зноў зайшло. Асма бінт Умайс кажа: «Я бачыла, як сонца, ужо зайшоўшы, зноў узышло і асвятліла зямлю».
Паход на Вады аль-Кура
Гэты паход адбыўся ў месяцы джумада аль-ахіра ў Вады аль-Кура. Калі габрэі той мясцовасці даведаліся, што Пасланнік Аллаха з войскам ісламу прыйшоў у Вады аль-Кура, яны з дапамогай групы арабаў-ідалапаклоннікаў падрыхтаваліся да бітвы. Яны пакінулі свае месцы і выстраіліся для бою. Прарок алейхіс-салям таксама выстраіў сваіх для бою і аддаў сцяг аднаму з асхабаў. Ён заклікаў няверуючых да ісламу, кажучы: «Калі вы ўверуеце, вы выратуеце свае жыцці і сваю маёмасць». Але яны не прынялі парады. Адзін з ідалапаклоннікаў выйшаў наперад і выклікаў на паядынак. Зубайр ібн Аўвам радыяллаху анху забіў яго. Другі выйшаў супраць хазрат Алі. Хазрат імам адразу адправіў гэтага няверуючага ў агонь Пекла. Прыйшоў яшчэ адзін – і яго ён забіў. Абу Дуджана радыяллаху анху забіў двух габрэяў. У той дзень было забіта пятнаццаць няверуючых. Калі настаў вечар, кожны пайшоў у свой лагер. Раніцай абодва бакі зноў выхапілі мячы і падрыхтаваліся да бою. Калі сонца паднялося над гарызонтам на вышыню дзіды, няверуючых ахапіў страх, і яны ўцяклі. Муджахіды ўзялі шмат маёмасці і здабычы. Габрэі Таймы спалохаліся, убачыўшы, што здарылася з габрэямі Вады аль-Кура. Каб захаваць свае ўладанні, яны пагадзіліся плаціць джызью, і быў заключаны мір.
«Вароты крэпасці Хайбар я падняў не цялеснай сілай, а духоўнай» Хазрат Алі (радыяллаху анху)
Паход на Вады аль-Кура