МАЛЫ ПАХОД НА БАДР
Гэты паход (газву) называюць таксама Бадр аль-Маўуд і Бадр ас-Сугра. Калі Абу Суф’ян, вяртаючыся з-пад Ухуда, сказаў: «Наступнага года зноў сыдземся ў бітве пры Бадры», хазрат Фарук аль-Азам Умар (радыяллаху анху) па знаку Хабіб аль-акрам (саллаллаху алейхі ва саллям) адказаў: «Няхай будзе так». Абу Суф’ян збіраў войска і падбухторваў курайшытаў да вайны. Але ў сэрцы ён гэтага не хацеў. Аднак, каб не казалі, што ён не стрымаў свайго слова, ён ішоў на чале людзей. У той час у Мекку прыбыў Нуайм ібн Масуд Ашджаі. Ён расказаў, што воіны ісламу гатовыя да бітвы, і апісаў іх сілу і веліч. Абу Суф’ян сказаў: «Калі ты паедзеш у Медыну і адгаворыш Мухаммада і яго асхабаў ад выступлення на вайну, я дам табе дваццаць трохгадовых вярблюдаў. Няхай Сухайл ібн Амр будзе паручыцелем за маё абяцанне». Нуайм пагадзіўся. Прыбыўшы ў Медыну, ён паведаміў, што войска няверуючых вельмі вялікае. Частка асхабаў завагалася. Але Абу Бакр і Умар (радыяллаху анхума) прыйшлі да Прарока і прапанавалі выступіць з Медыны. Наш уладар Пасланнік Аллаха ўзрадаваўся. Ён сказаў: «Клянуся Аллахам, ва ўладзе якога мая душа, я абавязкова выступлю на вайну». Абдуллаха ібн Раваху ён пакінуў сваім намеснікам у Медыне, а сцяг аддаў хазрат Алі.
У той час ідалапаклоннікі Меккі на чале з Абу Суф’янам з дзвюма тысячамі воінаў рушылі да Бадра, каб не даць ісламу пашырыцца. Уладар сусветаў з тысячай пяццюстамі сваіх адважных асхабаў прыбыў да Бадра раней за іх. Калі ідалапаклоннікі даведаліся, што муджахіды апярэдзілі іх, у іх сэрцы закраўся страх. Яны змаглі дайсці толькі да Марр аз-Захрана. Яны не адважыліся сустрэцца з мужнымі воінамі ісламу. Са страхам у сэрцах, апраўдваючыся голадам таго года, яны вярнуліся ў Мекку. Жыхары Меккі смяяліся з іх і кпілі.
У мусульман было толькі два коні. Затое тавараў у іх было шмат. У Бадры яны прадалі іх за вялікія грошы. Была сярэдзіна месяца зуль-каада. Яны добра зарабілі. Наш уладар Найшляхетнейшы Пасланнік са сваімі слаўнымі асхабамі восем дзён чакаў ідалапаклоннікаў у Бадры. Потым яны з радасцю і гонарам рушылі ў Медыну.
Паход Зат ар-Рыка
Гэты паход адбыўся ў месяцы мухаррам. Адзін чалавек, які прыйшоў у Медыну прадаваць авечак, паведаміў мусульманам, што Бану Анмар і Бану Салама збіраюць войска, каб напасці на іх. Гэтая вестка дайшла да Прарока (саллаллаху алейхі ва саллям). Пакінуўшы хазрат Усмана намеснікам у Медыне, мусульмане з атрадам у чатырыста, а паводле аднаго паведамлення – у сямсот чалавек выступілі з Медыны ў ноч на нядзелю, у дзясяты дзень таго месяца. Яны дайшлі да месца, дзе былі ідалапаклоннікі. Але нікога, акрамя жанчын, там не знайшлі. Мужчыны ідалапаклоннікаў уцяклі ў горы. Каб ідалапаклоннікі не ўладкавалі засаду і не напалі, тыя мясціны былі разрабаваны, а навакольныя плямёны ідалапаклоннікаў – запалоханы і ўціхаміраны.1 Прабыўшы ў паходзе пятнаццаць дзён, яны вярнуліся ў Медыну.
«Клянуся Аллахам, ва ўладзе якога мая душа, я абавязкова выступлю на вайну» Святы хадзіс
Паход на Мурайсі
Паход на Думат аль-Джандал
Наш уладар Пасланнік Аллаха з войскам у тысячу чалавек выступіў у паход супраць плямён, якія жылі ў мясцовасці Думат аль-Джандал. Гэтыя плямёны турбавалі падарожнікаў, што ездзілі ў Дамаск і назад, і пагражалі Медыне аль-Мунаввара. Быў панядзелак, канец месяца рабі аль-аўваль. Намеснікам у Медыне ён пакінуў Сібу ібн Уртуфу. Даведаўшыся, што набліжаецца войска ісламу, варожыя плямёны ўцяклі. Прабыўшы там некалькі дзён, мусульмане каля дваццатага дня месяца рабі аль-ахір вярнуліся ў Медыну.2
Паход на Мурайсі
Гэты паход называюць таксама паходам на Бану Мусталік. Мурайсі – назва калодзежаў племені Хузаа ў Кудайдзе і ўмацавання, пабудаванага для іх аховы. Гэтае месца было таксама перадавым пастом племені Бану Хузаа.
У пятым годзе хіджры правадыр сыноў Мусталіка Харыс ібн Абі Дырар сабраў вельмі шмат людзей, каб ваяваць з нашым уладаром Прарокам. Ён збіраўся ўзброіць іх і рушыць на Медыну. Калі гэтая вестка дайшла да нашага любімага Прарока, супраць сыноў Мусталіка адразу выступіў атрад з сямісот чалавек. Лагер разбілі каля калодзежа Мурайсі. Спачатку сыноў Мусталіка заклікалі да ісламу. Яны не прынялі яго і, пускаючы стрэлы, пачалі бітву. Шаноўныя асхабы, выконваючы загад нашага ўладара Пасланніка Аллаха: «Нападайце ўсе разам і раптоўна», забілі дзесяць чалавек з сыноў Мусталіка. Правадыр племені ўцёк і выратаваў сваё жыццё, але яго дачка Барра і 600 чалавек з яго племені трапілі ў палон. Здабычу падзялілі. Барра прыйшла да нашага ўладара Прарока і сказала: «Я дамовілася з гаспадаром, якому дасталася пры падзеле, што атрымаю волю за дзевяць залатых. Дапамажы мне!» Наш уладар Прарок па сваёй міласэрнасці выканаў гэтае яе жаданне і выкупіў яе. Потым ён вызваліў яе і вярнуў ёй волю. Калі наш любімы Прарок абвясціў ёй іслам, яна стала мусульманкай. Уладар сусветаў, вельмі ўзрадаваны тым, што яна стала мусульманкай, ва ўзнагароду ўшанаваў яе шлюбам з сабой. Убачыўшы гэта, усе шаноўныя асхабы сказалі: «Нам сорамна трымаць у слугах сваякоў нашай маці, жонкі Пасланніка Аллаха», – і вызвалілі сваіх палонных. Гэты шлюб стаў прычынай таго, што сотні палонных атрымалі волю.
Наш любімы Прарок змяніў імя сваёй дабраславёнай жонкі Барра на Джувайрыя. Пра нашу маці хазрат Джувайрыю наша маці хазрат Аіша казала: «Я не бачыла жанчыны, якая прынесла б больш дабра і благадаці (барака), чым Джувайрыя».3
Калі войска ісламу з перамогай вярталася ў светлую Медыну, навакольныя плямёны ідалапаклоннікаў спалохаліся і зразумелі, наколькі небяспечна было б адважыцца напасці на мусульман.
Некаторыя важныя падзеі пятага года хіджры
Па дарозе назад з паходу на Мусталік падзьмуў вельмі моцны вецер. Асхабы падумалі, што вораг падышоў да Медыны і хоча яе разрабаваць. Пасланнік Аллаха сказаў: «Не бойцеся. Медына – бяспечнае месца, на кожным яе рагу стаяць анёлы-ахоўнікі. Але сёння памёр адзін мунафік. Гэта быў Зайд ібн Фураа, сябар Убая Салула».
«Я не бачыла жанчыны, якая прынесла б больш дабра і благадаці (барака), чым Джувайрыя» Хазрат Аіша (радыяллаху анха)
У гэтым паходзе былі таксама маці вернікаў хазрат Аіша і Умм Салама. Мунафікі ўзвялі паклёп на нашу маці хазрат Аішу. Некаторыя мусульмане таксама паддаліся на гэты паклёп. Былі ніспасланы святыя аяты, паклёп мунафікаў быў выкрыты, а хазрат Аіша атрымала хвалу.4 Пасланнік Аллаха сказаў: «Радасная вестка табе, о Аіша! Найвышэйшы Аллах ачысціў цябе. Ён засведчыў тваю чысціню». Прарок алейхіс-салям сабраў асхабаў у мячэці. Ён прамовіў хутбу і прачытаў ніспасланыя велічныя аяты. Дзякуючы благадаці гэтых святых аятаў сумненні ў сэрцах вернікаў зніклі. Тыя, хто адважыўся на гэты паклёп, атрымалі сваё пакаранне. Па дарозе назад з гэтага паходу быў ніспасланы аят пра таяммум.5
Наміста Аішы яшчэ раз згубілася ў месцы, якое называецца Салсала. Гэтае месца было недалёка ад Медыны. Яны чакалі там, пакуль наміста знойдзецца. У тым месцы не было вады, і ў асхабаў з сабой таксама не было вады. Пасланнік Аллаха алейхіс-салям спаў, паклаўшы галаву на калені Аішы ас-Сіддыка. Шаноўныя асхабы расказалі хазрат Абу Бакру, што няма вады. Ён пайшоў да Пасланніка Аллаха, і Пасланнік Аллаха алейхіс-салям прачнуўся. Усявышні Аллах ніспаслаў аят пра таяммум. Асхабы зрабілі таяммум і здзейснілі ранішні намаз. Потым яны пасадзілі Аішу радыяллаху анха на вярблюда. Калі вярблюд падняўся, наміста знайшлося.
Ты сёння – святло сусвету і ўмілаваны Аллаха,
Не разлучай закаханых з парогам сваім ні на міг.
Няхай тваё імя святое ніколі не сыходзіць з маіх вуснаў,
Яно – лекі для зранёнага сэрца, душа знаходзіць у ім радасць.
Спадзяюся, што кожнае з тваіх імёнаў па-свойму заступіцца за мяне:
Ахмад і Махмуд, Абуль-Касім Мухаммад Мустафа.
Калі ўжо пра яго сказана «Ваш-Шамс» і «Вад-Духа»,
Што ж, калі яго твар і лоб да сонца і месяца прыраўную?
Kanûnî Sultân Süleymân (Muhibbî)