DIE WÊRELD WORD MET SY KOMS VEREER (SY GEBOORTE)

Ummatî, ummatî (my umma, my umma)

Âmina, die gelukkigste van die moeders, wat die hoogste van alle eerbewyse ontvang het, het oor haar swangerskap vertel: “In die dae toe ek swanger was van daardie Vors, het ek geen enkele pyn of ongemak gevoel nie. Ek het nie eens agtergekom dat ek swanger was nie. Maar ná ses maande het iemand op ’n dag, tussen slaap en wakker wees, vir my gesê: ‘Weet jy van wie jy swanger is?’ Toe ek antwoord: ‘Ek weet nie,’ het hy my meegedeel: ‘Weet dan dat jy swanger is van die laaste van die profete!’ Toe die bevalling nader kom, het daardie persoon weer gekom en gesê: ‘O Âmina! Wanneer die kind gebore word, gee hom die naam Muhammad.’ In ’n ander oorlewering lui dit: ‘O Âmina! Wanneer die kind gebore word, gee hom die naam Ahmad!’”

Ook die oomblik van die bevalling het ons moeder Âmina soos volg vertel: “Toe die oomblik van die bevalling kom, het ek ’n ontsagwekkende stem gehoor. Ek het begin ril. Daarna het ek ’n wit voël gesien wat gekom en met sy vlerk oor my gestryk het. Van vrees en rilling het geen spoor oorgebly nie. Op daardie oomblik het ek dors gekry; dit was asof ek van hitte brand. Langs my het ek ’n kom sjerbet gesien, wit soos melk. Dit is aan my gegee om te drink. Ek het gedrink; dit was soeter as heuning, en koel. Die dors was weg. Daarna het ek ’n groot nûr gesien; my huis het so vol nûr geword dat ek niks anders as daardie nûr gesien het nie.

As julle van die vuur gered wil word,
Spreek dan met liefde en vurig die salawât uit!
As-salâtu was-salâmu ’alayka yâ Rasûlallah!
As-salâtu was-salâmu ’alayka yâ Habîballah!
As-salâtu was-salâmu ’alayka yâ Nûra ’Arshillah.

“Ek is die habîb van Allâhu ta’âlâ, Sy geliefde. Ek is die leier van die profete. Ek sê dit nie om te roem nie” Hadîth sharîf

Die huis waarin ons Meester die Profeet gebore is, het aan sy oorgrootvader Hâshim ibn ’Abdu Manâf behoort. Dit was 300–400 meter noordoos van die Ka’ba geleë.

Tydens die Hijra het ons Meester die Profeet hierdie geseënde huis aan ’Aqîl ibn Abî Tâlib oorgegee. Die kleinseuns van ’Aqîl het dit aan Muhammad ibn Yûsuf Thaqafî verkoop.

Later is hierdie geseënde huis deur Khayzurân Khâtûn, die moeder van Hârûn ar-Rashîd, gekoop en in ’n moskee omskep.

Hierdie moskee, wat deur die Abbasiede en die Mamelukke bewaar is, is ook in die Osmaanse tyd met sorg in stand gehou. Sultan Sulaymân Khan die Wetgewer (Kanûnî) het dit opnuut laat bou.

In die loop van die geskiedenis is dit baie kere herstel.

In 1924 is hierdie moskee afgebreek. Die huis wat in 1950 deur shaykh ’Abbâs Qattân hier gebou is, word sedert 1959 as die Openbare Biblioteek van Mekka gebruik.

Op daardie oomblik het ek baie vroue gesien wat my omring en bedien het. Hulle was lank van gestalte en hulle gesigte het soos die son gestraal. Hulle het gelyk soos die meisies van die stam van ’Abdu Manâf. Ek was verstom oor hulle skielike verskyning. Een van hulle het gesê: ‘Ek is Âsiya, die vrou van Fir’awn!’ En ’n ander: ’En ek is Maryam bint ’Imrân; en dit is die hûrî’s2 van die Paradys.’

Op dieselfde oomblik het ek ’n wit, lang systof gesien wat van die hemel tot op die aarde gereik het. Daar is gesê: ‘Bedek hom vir die oë van die mense.’ Op daardie oomblik het ’n swerm voëls verskyn. Hulle snawels was van smarag en hulle vlerke van robyn. Ek het van vrees begin sweet, en uit die sweetdruppels wat geval het, het ’n geur van muskus versprei. Terwyl ek in daardie toestand was, is die sluier van my oë weggeneem. Ek het die hele aarde gesien, van die ooste tot die weste. Die engele het my omring.

Onmiddellik ná sy geboorte het Muhammad ’alayhis-salâm sy geseënde hoof in sajda neergelê en sy wysvinger opgelig. Daarna het ’n stuk wit wolk uit die hemel neergedaal en hom omhul. Ek het ’n stem hoor sê: ‘Neem hom oral rond, van die weste tot die ooste. Neem hom rond, sodat die hele wêreld hom sien met sy naam, sy gestalte en sy eienskappe. Laat hulle weet dat sy naam Mâhî is, dit wil sê dat Allâhu ta’âlâ deur hom die spore van die shirk uitwis.’

Daarna het ook daardie wolk uit die oog verdwyn, en ek het Muhammad (sallallâhu ’alayhi wa sallam) in ’n wit wolledoek toegedraai gesien. Op dieselfde oomblik het drie persone gekom wie se gesigte soos die son gestraal het. Die een het ’n silwer kan in die hand gehad, die ander ’n waskom van smarag en die derde ’n stuk systof. Dit was asof daar muskus uit die kan drup. Hulle het my geseënde seun in die waskom gesit. Hulle het sy geseënde hoof en voete gewas en hom in die systof toegedraai. Daarna het hulle ’n lieflike geur aan sy geseënde hoof gesmeer en kohl aan sy geseënde oë aangebring, en uit die oog verdwyn.”

Uit die hemel het die engele neergedaal, ry op ry,
En soos om die Ka’ba tawâf om my huis verrig.
Die hûrî’s het gekom, groep op groep, met wierookgeur,
Deur die nûr van hulle gesigte is my huis met nûr gevul.
Ook is in die lug ’n rusbed uitgesprei,
Sundus was sy naam; ’n engel het dit uitgesprei.
Toe al hierdie dinge so duidelik voor my verskyn,
Het ek op slag vol verwondering gestaan.
Skielik het die muur oopgeskeur,
Drie hûrî’s het gekom en vir my sigbaar geword.
Sommige sê dat van daardie drie skoonhede
Die een Âsiya was, met ’n gelaat soos die maan;
Die ander was, sonder twyfel, Maryam Khâtûn,
En die derde ’n beeldskone uit die hûrî’s.
Vol vriendelikheid het die drie maangesigte gekom
En my op daardie selfde oomblik gegroet.
Rondom my het hulle kom sit
En mekaar die blye boodskap van Mustafâ gebring.

Toe Muhammad ’alayhis-salâm gebore is, was by ons moeder Âmina: Shifâ Khâtûn, die moeder van ’Abdurrahmân ibn ’Awf; Fâtima Khâtûn, die moeder van ’Uthmân ibn Abi’l-’Âs; en Safiyya Khâtûn, die tante van ons Profeet. Ook hulle het die nûr wat hulle gesien het en die ander gebeure wat plaasgevind het, soos volg vertel:

Shifâ Khâtûn vertel: “Ek was daardie nag by Âmina om haar te help. Ek het gehoor hoe Muhammad ’alayhis-salâm onmiddellik ná sy geboorte ’n smeekbede doen en vurig smeek. Uit die onsigbare is gesê: ‘Yarhamuka Rabbuk’. Daarna het ’n nûr te voorskyn gekom wat soveel lig gegee het dat alles van die ooste tot die weste sigbaar was…” Shifâ Khâtûn, wat nog van baie ander gebeure getuie was, het gesê: “Toe die profeetskap aan hom bekend gemaak is, was ek een van die eerstes wat sonder enige aarseling tot geloof gekom het.”

“By die Opstanding, wanneer almal stilbly, sal ek praat. Wanneer niemand kan roer nie, sal ek vir hulle voorspraak doen” Hadîth sharîf

Al die skepsele is met vreugde vervul,
Die droefheid het verdwyn, die wêreld het weer lewe gekry.
Al die deeltjies van die wêreld het hulle stem verhef,
En mekaar toegeroep en gesê: welkom!
Welkom, o verhewe Sultan, welkom,
Welkom, o bron van die goddelike kennis, welkom.
Welkom, o geheim van die Furqân, welkom,
Welkom, o geneesmiddel vir die pyn, welkom.
Welkom, o nagtegaal van die tuin van skoonheid,
Welkom, o vertroueling van die Dhu’l-Jalâl.
Welkom, o maan en son van Allah,
Welkom, o u wat nooit van die Haqq geskei is nie.
Welkom, o toevlug van die sondige umma, welkom,
Welkom, o toevlug van die hulpeloses, welkom.
Welkom, o oogappel van die Khalîl,
Welkom, o uitverkore geliefde van die Jalîl.
Welkom, o barmhartigheid vir die wêrelde,
Welkom, u is die voorspraakmaker vir die sondaars.
Welkom, o koning van albei wêrelde,
Ter wille van u is die bestaan en die ruimte geskep.

Safiyya Khâtûn het vertel: “Toe Muhammad ‘alayhis-salâm gebore is, het ’n nûr alles rondom bedek. Onmiddellik ná sy geboorte het hy in sajda neergebuig; daarna het hy sy geseënde hoof opgelig en met ’n helder tong gesê: ‘Lâ ilâha illallâh, innî Rasûlullah.’ Toe ek hom wou was, is gesê: ‘Ons het hom reeds gewas gestuur.’ Daar is gesien dat sy naelstring reeds afgesny en dat hy besny was. Onmiddellik ná sy geboorte het hy in sajda neergebuig. Op daardie oomblik het hy saggies iets gesê; ek het my oor na sy geseënde mond gebring, en hy het gesê: ‘Ummatî, ummatî!’ (my umma, my umma!).”3

So, met die gesig na die Baytullah, het daardie Rasûl
Die gelaat op die grond gelê en in sajda gebuig.
In sajda loof sy hoof en sy tong die Haqq,
En met opgehefte vinger bely hy die tawhîd.
“O my Mawlâ,” sê hy, “na U het ek my gesig gewend,
O Allah, skenk my my umma.”
Met heel sy hart sy strewe aan die Haqq verbind,
Het hy gesê: “O my umma, o my umma!”

Toe ons geliefde Profeet gebore is, was sy grootvader ’Abdulmuttalib by die edele Ka’ba, waar hy Allâhu ta’âlâ aangeroep en smeekbedes gedoen het. Die geboorte is soos volg as blye boodskap aan hom aangekondig:

Skielik het die Ka’ba in die rigting van die Maqâm Ibrâhîm in sajda gebuig en daarna na sy vroeëre stand teruggekeer. ’Abdulmuttalib het die Ka’ba in welsprekende taal hoor sê: “Allâhu akbar! Die stem van Muhammad (sallallâhu ’alayhi wa sallam) sal my van die afgode reinig.” Op daardie oomblik het die afgod Hubal vooroor geval. Daar het ’n stem geklink: “Âmina het ’n seun ter wêreld gebring. Muhammad (sallallâhu ’alayhi wa sallam) sal die mense uit die duisternis van die dwaling na die nûr van die regte leiding bring. Haqq ta’âlâ het hom as profeet na die mense en die jinn gestuur. O engele, wees getuie dat die sleutels van al die skatte aan hom gegee is. Moenie die dag van sy geboorte vergeet nie; laat daardie dag tot die Oordeelsdag julle feesdag wees.” Toe ’Abdulmuttalib hierdie woorde hoor, was hy van verbasing sprakeloos. Met die gedagte “Droom ek miskien?” het hy met sy hand oor sy bors gestryk. Weer het hy ’n stem gehoor: “O hoof van die Quraysh, wat maak jou so bang?” Die krag om te antwoord het hy nie gehad nie.

Toe hy die huis van Âmina nader, het hy ’n voël op die dak gesien. Dit het sy vlerke oor die huis uitgesprei en dit bedek. Die berge van Mekka het van sy nûr gestraal. ’n Wit wolk het die huis skadu gegee. Twee engele wat voor die deur gestaan het, het hom belet om in te gaan. Terwyl hy gedink het: “Wat is dit? Droom ek miskien?”, het die muskusgeur wat van binne gekom het, in sy neus gedring.

’Abdulmuttalib, wat op die dag van die geboorte van Muhammad ’alayhis-salâm baie gebeure gesien het, was baie bly oor hierdie blye boodskap en het gesê: “Die roem en die eer van hierdie seun van my sal baie verhewe wees.”4

Om so ’n groot geluk te vier, het ’Abdulmuttalib vanaf die sewende dag ná die geboorte drie dae lank ’n feesmaal vir die inwoners van Mekka gegee. Boonop het hy in elke wyk van die stad kamele laat slag en dit tot beskikking van mense en diere gestel.5 Aan dié wat hom tydens die feesmaal gevra het watter naam hy die kind gegee het, het hy geantwoord: “Ek het hom die naam MUHAMMAD (sallallâhu ’alayhi wa sallam) gegee.” En aan dié wat gevra het waarom hy hom nie die naam van een van sy voorvaders gegee het nie, het hy geantwoord: “Omdat ek wil hê dat Allâhu ta’âlâ en die mense hom prys en roem.”6 In ’n ander oorlewering word meegedeel dat dit Âmina Khâtûn was wat hom die naam “Muhammad” gegee het.

O u wie se skoonheid ’n stralende volmaan is,
O u, die steun van almal wat geval het.
O u, die geneesmiddel vir die pyn van die harte,
O u, die sultan van alle skepsele.
Die sultan van al die profete is u,
Die lig van die oë van die awliyâ en die reines.
O u, die seël op die troon van die risâla,
O u, die seël van die profeetskap.

“Op die Oordeelsdag is ek die imam van die profete, hulle prediker, en die een wat vir hulle almal voorspraak doen. Ek sê dit nie om te roem nie” Hadîth sharîf

Toe u nûr die wêreld verlig het,
Het u roosgelaat die wêreld in ’n roostuin omskep.
Die duisternis van onkunde en dwaling het verdwyn,
Die tuin van die kennis het sy volmaaktheid bereik.
Yâ Habîballah, kom ons te hulp,
Verbly ons by die laaste asem met die aanblik van u gelaat.

Belangrike gebeure in die nag waarin Rasûlullah gebore is

Voor die geboorte van Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) en op die oomblik van sy geboorte het baie gebeure plaasgevind as tekens dat hy die wêreld met sy koms sou vereer. Bekende persone van daardie tyd het al drome gehad voordat ons Meester die Profeet gebore is. Wanneer hulle hulle drome deur die waarsêers en die bekende geleerdes van daardie tyd laat uitlê het, het dié gesê dat “hierdie drome daarop dui dat Muhammad ’alayhis-salâm sou kom”.

‘Abdulmuttalib, die grootvader van ons geliefde Profeet, het vertel: “Eendag het ek aan die slaap geraak. Weens die droom wat ek gehad het, het ek met ’n groot rilling wakker geword. Ek wou dadelik na ’n waarsêer gaan om dit te laat uitlê. Toe ek by hom kom, het hy my in die gesig gekyk en gesê: ‘O leier van die Quraysh! Wat het met jou gebeur? Jy lyk heel anders as gewoonlik. Het daar miskien iets belangriks gebeur wat jou in hierdie toestand gebring het?’ Ek het gesê: ‘Ja, ek het ’n verskriklike droom gehad wat ek nog aan niemand vertel het nie.’ Ek het by hom gaan sit en begin vertel:

’Vannag het ek in my droom ’n baie groot boom gesien. Die een punt het tot in die hemel gereik en sy takke het na die ooste en die weste uitgesprei. Van daardie boom het so ’n nûr gestraal dat die son daarnaas maar flou gelyk het.

Soms was dit sigbaar, dan weer het dit uit die oog verdwyn. Die mense het hulle daarna gewend. Elke oomblik het sy nûr toegeneem. Sommige van die stam Quraysh het aan die takke van daardie boom vasgehou, en ander het probeer om dit af te kap. ’n Jongman het dié wat dit wou afkap, teëgehou. Die jongman het ’n baie mooi gesig gehad; tot nou toe het ek nog nooit so ’n gesig gesien nie. Boonop het heerlike geure van sy liggaam versprei. Ek het my hand uitgesteek om ’n tak van die boom te gryp, maar ek kon dit nie bereik nie.’

Toe ek my droom vertel het, het die gesig van die waarsêer verander.

Die kleur het uit sy gesig getrek. Daarna het hy gesê: ‘Daarin het jy geen aandeel nie!’ Ek het gevra: ‘Wie het dan ’n aandeel daarin?’ Die waarsêer het gesê: ‘Dié wat aan die takke van daardie boom vashou.’ En hy het voortgegaan: ‘Uit jou nageslag sal ’n profeet kom; hy sal oor alle streke heers, en die mense sal tot sy godsdiens toetree.’ Daarna het hy hom gewend tot my seun Abû Tâlib, wat by my was, en gesê: ‘Hierdie een sal waarskynlik sy oom wees.’” Abû Tâlib het hierdie gebeurtenis aan ons Meester die Profeet vertel toe die profeetskap aan hom bekend gemaak is, en gesê: “Daardie boom is Abu’l-Qâsim, al-Amîn, Muhammad ’alayhis-salâm.”

In die nag waarin ons geliefde Profeet Muhammad ’alayhis-salâm ter wêreld gekom het, het ’n ster opgegaan. Die Joodse geleerdes wat dit gesien het, het begryp dat Muhammad ’alayhis-salâm gebore is.

Hassân ibn Thâbit, een van die Metgeselle, vertel: “Ek was agt jaar oud. Een oggend het ’n Jood skreeuend rondgehardloop: ‘Hei, Jode!’ Toe die Jode om hom saamdrom en vra: ‘Wat is aan die gang? Waarom skreeu jy so?’, het hy geantwoord: ‘Weet dat vannag die ster van Ahmad opgegaan het! Ahmad het vannag ter wêreld gekom…’”

In die nag waarin Rasûl-i akram gebore is, het al die afgode in die Ka’ba vooroor op die grond geval.

’Urwa ibn Zubayr oorlewer: “’n Groep van die Quraysh het ’n afgod gehad. Een keer per jaar het hulle tawâf om dit verrig, kamele geslag en wyn gedrink. Toe hulle op so ’n dag weer by die afgod kom, het hulle dit vooroor op die grond gevind. Hulle het dit regop gesit, maar dit het weer omgeval. Dit het drie keer gebeur. Terwyl hulle dit daarop aan alle kante goed gestut en regop gesit het, het ’n stem geklink: ‘Iemand is gebore; die hele aarde het in beweging gekom. Al die afgode wat daar is, het geval. Die harte van die konings het van vrees gebewe!’” Hierdie gebeurtenis het presies saamgeval met die nag waarin Muhammad ’alayhis-salâm gebore is.

In die stad Madâ’in het die veertien torings (basteie) van die paleis van die Chosroes van Persië ineengestort. Die Chosroes en sy volk, wat daardie nag deur die lawaai en die skrik wakker geword het, het die verskriklike drome laat uitlê wat sommige van hulle vooraanstaandes gehad het, en begryp dat dit die teken van iets groots was.

Die bekendste waarsêers het hierdie drome so uitgelê: “Hulle kondig aan dat Sirië (Shâm), die Tigris, die Eufraat, Irak en Persië die gebied van Islam sal word.”

“Ek is ter wêreld gebring uit die beste, die uitverkorenes van die mense wat in elke eeu, in elke tyd gelewe het” Hadîth sharîf

Makka al-Mukarrama en omgewing

Ook in daardie nag het die enorme vure van die majûs, dit wil sê die vuuraanbidders, wat al duisend jaar lank gebrand het, skielik uitgedoof. Hulle het die datum aangeteken waarop die vuur uitgedoof het: dit het saamgeval met die nag waarin die torings van die paleis van die Chosroes ineengestort het.

Ook het die water van die meer van Sâwa, wat toe as heilig gegeld het, daardie nag in een oomblik weggetrek, en die meer het opgedroog.

Die vallei van die rivier Samâwa, aan die kant van Sirië, waar al duisend jaar lank geen water meer gevloei het nie en wat uitgedroog was, het daardie nag volgeloop, oorstroom en begin vloei.

Vanaf die nag waarin Muhammad ’alayhis-salâm gebore is, kon die shaytâns en die jinn die waarsêers van die Quraysh nie meer nuus oor die gebeure bring nie. Aan die waarsêery het ’n einde gekom…

In die nag waarin Habîb-i akram gebore is, en ook daarna, het behalwe hierdie voorvalle, wat tot dan toe nog nooit gesien is nie, nog baie ander gebeure plaasgevind. Dit alles was tekens dat die laaste Profeet, Muhammad ’alayhis-salâm, gebore is.7

Die Nag van die Mawlid

Die nag waarin ons Meester die Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) gebore is, word die Nag van die Mawlid genoem. Mawlid beteken “die tyd van die geboorte”.

Ná die Nag van Qadr is dit die kosbaarste nag, en omdat ons geliefde Profeet in hierdie nag gebore is, word dié wat hulle daaroor verheug, vergewe.

Om in hierdie nag die toestande en wonderwerke wat by die geboorte van ons Meester die Profeet gesien is, te lees, daarna te luister en dit te leer, bring groot beloning mee. Ons geliefde Profeet het self ook daaroor vertel.

Ook die Metgeselle het in hierdie nag op een plek bymekaargekom; hulle het daardie dag herdenk, en daaroor gelees en vertel.

Die Moslems in alle dele van die wêreld vier elke jaar die twaalfde nag van die maand Rabî’ al-awwal as die Nag van die Mawlid. Oral word die qasîdas van die Mawlid voorgedra en word die Sultan van die heelal herdenk.

Die umma van elke profeet het die geboortedag van sy profeet tot ’n feesdag gemaak. Ook hierdie dag is vir die Moslems ’n feesdag, ’n dag van blydskap en vreugde.

“Om my te prys (mawlid en ilâhîs voor te dra) is aanbidding. Aanbidding onder die slaan van die daf (’n instrument), te midde van vermaak en spel, is nie toelaatbaar nie” Hadîth sharîf

Âmina Khâtûn is sy moeder,
Uit daardie perlemoerskulp is daardie pêrel gebore.
In die maand Rabî’ al-awwal,
In die twaalfde nag, die nag van Sondag op Maandag,
In daardie nag waarin die beste van die mense gebore is,
Wat het sy moeder toe nie alles gesien nie!
Die moeder van daardie Habîb het gesê: ek het gesien
’n Wonderlike nûr, waarom die son soos ’n mot draai.
Soos weerlig het dit skielik uit my huis geskiet,
Tot by die hemele is die wêreld met nûr gevul.
Die hemele het oopgegaan, die duisternis het verdwyn,
Drie engele het ek gesien met drie ligte in die hand.
Die een in die ooste, die ander in die weste,
Die derde het regop op die dak van die Ka’ba gestaan.
Op daardie oomblik het die Ka’ba skielik luid geroep
En gesê: vannag is die son van die wêreld gebore.
O Allah, ter wille van daardie Muhammad,
Ter wille van Ahmad, die bron van die voorspraak,
Mag die Helper met sy umma tevrede wees,
Rahmatullâhi ’alayhim ajma’în.
As-salâtu was-salâmu ’alayka yâ Rasûlallah!
As-salâtu was-salâmu ’alayka yâ Habîballah!
As-salâtu was-salâmu ’alayka yâ Nûra ’Arshillah!
Süleyman Çelebi